Gilera: Италиялық мотоцикл өндірушісінің тарихы

Кіріспе

Gilera – 1909 жылы Аркореде Джузеппе Жилера (1887–1971) құрған итальяндық мотоцикл өндіруші. 1969 жылы компания Piaggio компаниясымен сатып алынды.

Тарих

Джузеппе Жилера 1909 жылы (22 жасында) Италияның Милан қаласының жанында өзі аттас мотоцикл компаниясын құрды. Оның алғашқы моделі 317 см³ көлемді бір цилиндрлі, жоғары орналасқан клапанды қозғалтқышпен (67x90 мм цилиндр диаметрі/қозғалтқыш иілімі) жабдықталған, бір жылдамдықты белдік жетегі бар, қарапайым ашық рамада орналасқан. Қозғалтқыш раманың күштік бөлігі ретінде жұмыс істеді және аспасы болмады. Ол 7 ат күшіне ие, салмағы 75 кг, ал максималды жылдамдығы 105 км/сағ (65 миль/сағ) құрады. Кейін Gilera V-тәрізді және бір цилиндрлі модельдерді, жақтағы клапанды, F бас және жоғары орналасқан клапанды конфигурациялармен шығарды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін зауыт Милан мен Лекко қалаларының арасындағы, Монца жарыс трассасына жақын орналасқан Аркоре қаласына көшірілді. Жарысқа қатысу бренд үшін әрқашан маңызды болды, ал Джузеппенің інісі Луиджи 1930 жылдардың басында ISDT жарысына қатысып, табысқа жеткен. 1957 жылы жарыстардан бас тартқаннан кейін Gilera күрт бағытын өзгертті. Олар бұрынғы табысты төрт тактілі бір цилиндрлі модельдерін екінші орынға қойып, тәуелсіз маман Elmeca компаниясымен бірлесіп, мотокросс және жолдан тыс жарыстарға көшті. 1960 жылдары сату көлемі төмендеді, ал 1968 жылы компания банкротқа ұшырады. 1969 жылы Gilera Piaggio тобының құрамына кірді. 1992 жылы Gilera Grand Prix жарысына қайта оралды, ал Piaggio Gilera таңбасымен кішкентай көлемді мотоциклдерді шығаруды жалғастырды. 1993 жылы Аркоредегі танымал зауыт жабылды, қазір Gilera таңбасымен мотоциклдер (тек скутерлер) Понтедерадағы Piaggio зауытында өндіріледі.

Жарыс тарихы

1935 жылы Gilera CNA Rondine құқықтарын алды. Ол қос жоғары бағаналы газ тарату біліктерімен, мәжбүрлі индукциялық суперкомпрессормен және сумен салқындатылатын болды, @9000 қуаттылығын өндіріп, ең жоғары жылдамдығы бар еді. Бұл дерлік қырық жыл бойы Gilera жарыс машиналарын жасауға негіз болды. 1930-жылдардың ортасынан бастап Gilera төрт тактілі қозғалтқыштардың бірнеше моделін жасады. Қозғалтқыштардың көлемі 100-ден 500 см³-ге дейін болды, ең танымал модель – 1939 жылғы Saturno. Джузеппе Сальмагги жобалаған Saturno, соғысқа дейінгі Gilera VTEGS 500 см³ “Otto Bulloni” моделінен шабыттанды, бірақ конструкциясының ерекшелігіне байланысты одан мүлдем өзгеше болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Gilera Гран-при мотоциклі жарыстарында үстемдік құрды, сегіз жылдың ішінде 500 см³ жол жарыстарында әлем чемпионатын алты рет жеңіп алды. Соғыстан кейін автомобильдердің танымалдылығының артуына байланысты мотоцикл сатудың төмендеуіне тап болған Gilera, шығындарды қысқарту мақсатында 1957 жылғы маусымнан кейін Гран-при жарыстарынан бас тарту туралы басқа итальяндық мотоцикл өндірушілермен келісімге келді. 1957 жылғы 500 см³ машиналарын, бұрынғы әлем чемпионы Джефф Дьюк табысқа жеткізген, 1963 жылы қайта жаңғыртты, бірақ 1960-жылдардағы жаңа, жаңартылған шина технологиясының арқасында бәсекеге қабілетті деп есептелді. Бұл команда Майк Хейлвудтың MV доминациясын бұзу үшін Дьюкпен құрылды және Дерек Минтер мен команда мүшесі Джон Хартл Сильверстоун, Брэндс Хэтч және Италияның Имола қалаларында алғашқы табыстарға қол жеткізді. 1963 жылдың мамыр айында Брэндс Хэтчте Нортонмен жарысқан кезде Минтер ауыр жарақат алды, ал TT жарыстарындағы орнын Фил Рид басты, ол командаласы Хартлдан кейін үшінші орын алды. Команда тек бір маусым бойы таңдалған жарыстарда ғана қатысты. 1966 жылы Минтер маусымдық TT-де Gilera-мен жарысуға келісті, бірақ жарысқа дейінгі аптаның соңғы жаттығуында Брэндиш бұрышында жаңбырдан кейін сырғалған жолға түсіп, сол білегін сындырып, жарыс маусымын аяқтады. Мотоциклдер сол жылдың соңында Брэндс Хэтчте жарысты. Төрт цилиндрлі Gilera қозғалтқышы әлем чемпионатының қосалқы орындық жарыстарында да сәтті қолданылды. 1949-1952 жылдар аралығында қосалқы орындық класында сегіз жеңіс және төрт жүлдегер (үш рет Эрколь Фриджерио және бір рет Альбино Милани) қозғалтқыштың әлеуетін көрсетті. 1954 жылы Пьеро Таруффи төрт цилиндрлі Gilera-ны TARF көлігі үшін пайдаланды. Швейцариялық жүргізуші Флориан Каматиас 1964 жылы төрт цилиндрлі Gilera қозғалтқышымен қосалқы орындық жарыста соңғы рет жеңіске жетті.

In 1935, Gilera acquired rights to the CNA Rondine. It had double over head camshafts, forced inducting supercharger and was water cooled, producing @9000 and had a top speed of This formed the basis for Gilera' s racing machines for nearly forty years. From the mid thirties, Gilera developed a range of four stroke engine machines. The engines ranged from 100 to 500 cc, the most famous being the 1939 Saturno. Designed by Giuseppe Salmaggi, the Saturno was inspired by the pre war Gilera VTEGS 500 cc “Otto Bulloni” yet was quite different due to its unit construction. After World War II, Gilera dominated Grand Prix motorcycle racing, winning the 500 cc road racing world championship six times in eight years. Facing a downturn in motorcycle sales due to the increase in the popularity of automobiles after the war, Gilera made a gentleman's agreement with the other Italian motorcycle makers to quit Grand Prix racing after the 1957 season as a cost cutting measure. The 1957 500 cc machines on which former World Champion rider Geoff Duke had much success were resurrected in 1963, but with the benefit of newer, upgraded tyre technology of the 1960s were considered still competitive. The team was devised by Duke to challenge the domination of Mike Hailwood on the MV and had early successes with riders Derek Minter and teammate John Hartle at Silverstone, Brands Hatch and Imola, Italy. In May 1963 Minter suffered serious injuries when racing a Norton at Brands Hatch, and his place in the team for the TT races was taken by Phil Read, who came third to second place teammate Hartle. The team only raced for one season in selected races. In 1966 Minter arranged to ride the Gileras at the TT in June, again without success as he crashed on a wet road surface after a rain shower at Brandish Corner during the last practice before race week, breaking his left wrist which ended his racing for the rest of the race season. The bikes were raced at Brands Hatch later in the year. The four cylinder Gilera engine was also used successfully for world championship sidecar races. Eight victories in the sidecar class, as well as four runners up in the world championship from 1949 to 1952 (three times Ercole Frigerio and one Albino Milani), showed the potential of the engine. In 1954, the Gilera four cylinder was used by Piero Taruffi for the record breaking TARF vehicle. The Swiss driver Florian Camathias won a sidecar race with a Gilera four cylinder engine for the last time in 1964.

Тарихи

Модель, қозғалтқыш, жылдары, ескермелер Image500 LTE Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде итальян армиясы үшін өндірілген. Marte Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде итальян армиясы үшін өндірілген, Marte – бұл OHV бір цилиндрлі қозғалтқыш. Бүйірлік арбамен пайдалануға арналған, Marte шахталық жетегі және қолмен басқарылатын беріліске ие болды. Saturno Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1959 жылға дейін OHV бір цилиндрлі қозғалтқыш ретінде өндірілді, 5000 айналым/мин және параллель, екі көлденең серіппелі артқы аспасы болды. «Saturno San Remo» деп аталған жарыс нұсқасы Италияның ұлттық және халықаралық жарыстарында сәтті өнер көрсетті, бірақ көп цилиндрлі және жоғары орналасқан кәмшафтты қарсыластармен бәсекелесе алмады.