Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық парламенттік фракция
Canadian parliamentary caucus
Ең Көрнектілердің адал оппозициясы, немесе жай ғана Ресми оппозиция, әдетте Халық қабылдауындағы екінші ірі партия (немесе партиялар тобы). Әдетте, ол парламенттік оппозицияның ең ірі партиясы болып табылады, ол үкімет құрамына кірмейтін Парламент мүшелерінен (депутаттардан) тұрады. Ресми оппозиция үкіметтің қызметін бақылаумен тапсырылған фракция ретінде қарастырылады. Сондай-ақ, ол көбінесе балама үкімет немесе "күтіп тұрған үкімет" ретінде қарастырылады. Ресми оппозиция кейде Адал оппозиция деп те аталады, бұл топ қазіргі үкіметке қарсы болғанымен, Корольге (Канада мемлекетінің бейнесі) және осылайша Канадаға адал бола береді деген идеяны көрсетеді. Ресми оппозицияның бұрынғы басшысы Майкл Игнатьев былай түсіндіреді:
Majesty's Loyal Opposition , or simply the Official Opposition , is usually the second largest party (or group of parties) in the House of Commons. Typically, it is the largest party of the parliamentary opposition, which is composed of members of Parliament (MPs) who are not in government. The Official Opposition is viewed as the caucus tasked with keeping the government in check. It is also generally viewed as the alternative government or "government in waiting". The Official Opposition is sometimes also referred to as the Loyal Opposition to express the idea that, although the group may be against the sitting government, it remains loyal to the Crown (the embodiment of the Canadian state) and thus to Canada. Michael Ignatieff, a former leader of the Official Opposition, explains:
Тарих
1921 жылғы сайлаудан кейін Прогрессивті партия, көбінесе аграрлық "наразылық" партиясы, Уильям Лайон Маккензи Кингтің либералдарынан кейін екінші орынды иеленді, бірақ ұлттық ұйымның болмауына байланысты ресми оппозиция болудан бас тартты. Артур Миген басқарған үшінші орынды алған Консервативтік партия ресми оппозицияға айналды. 1925 жылғы сайлаудың нәтижесінде ресми оппозиция, іс жүзінде, Палатадағы ең ірі партия – консерваторлар болды. Маккензи Кинг басқарған либералдар консерваторлардан ондаған орын кем болғанына қарамастан, азаматтық үкімет құра алды, себебі Кинг либералдары прогрессивтілердің қолдауын алып, үкіметте қала берді. Сол сияқты, Онтариода Онтарио прогрессивті-консервативтік партиясы ең үлкен фракцияға ие болды, бірақ 1985 жылғы сайлаудан кейін көп ұзамай ресми оппозицияға кетіп қалды, өйткені олардың азаматтық үкіметі сенімсіздік дауысынан жеңіліске ұшырады. Онтарионың екінші ірі партиясы – Онтарио либералдық партиясы 1985 жылдан 1987 жылға дейін Онтарио жаңа демократиялық партиясының қолдауымен үкімет жүргізді. 1993 жылы Реформа партиясы Квебек тәуелсіздігін жақтаған Bloc Québécois партиясының ресми оппозиция лауазымын атқару мүмкіндігіне күмән келтірді. Спикер Блоктың пайдасына шешім шығарды, өйткені олардың Реформадан екі орын артық болды. Блок ресми оппозиция болған кезде, Квебек мәселелері және ұлттық бірлік сұрақтар кезеңінде басымдыққа ие болды, көбінесе басқа оппозициялық партияларды ашуландырды (іс жүзінде, Реформа ғана ресми партия мәртебесіне ие болды, ал NDP және PC партиялары бұл шектің төменгі деңгейінде қалды). Дегенмен, Реформа Квебекке қатысты емес барлық мәселелер бойынша либералдарға қарсы негізгі оппозиция деп есептелді. 1995 жылы Блок жетекшісі Люсьен Бушардың оппозиция басшысы лауазымы оған АҚШ президенті Билл Клинтонмен кездесуге мүмкіндік бергенде, Реформа жетекшісі Престон Мэннингке де Бушардың сепаратистік ықпалын азайту үшін Клинтонмен кездесуге рұқсат берілді. 1987 жылы либералдар Жаңа Брансуик провинциялық заң шығарушы жиналысының 51-ші сессиясының барлық орындарын жеңіп алды. Парламент жүйесінің тиімді жұмыс істеуін қамтамасыз ету үшін премьер-министр Фрэнк МакКенна Камиль Терио басқарған өз фракциясының бірнеше мүшелерін ресми оппозиция ретінде тағайындады. Үкімет сондай-ақ сайлаудағы дауыс беру нәтижелері бойынша екінші орын алған Прогрессивті консервативтік партияға сұрақтар кезеңінде министрлерге жазбаша сұрақтар жолдауға рұқсат берді.
After the 1921 election, the Progressive Party, a looseknit largely agrarian "protest" party, won the second largest number of seats to William Lyon Mackenzie King's Liberals, but declined to be the Official Opposition because of their lack of national organization. The third place Conservative Party, led by Arthur Meighen, thus became the Official Opposition. As a result of the 1925 election, the Official Opposition was actually the largest party in the House of Commons, the Conservatives. The Liberals, led by Mackenzie King, were able to form a minority government despite the fact that they had a dozen fewer seats than the Conservatives because King's Liberals were able to win the support of the Progressives to remain in government. Similarly, in Ontario, the Ontario Progressive Conservative Party had the largest caucus but were relegated to official opposition not long after the 1985 election, as their minority government was defeated on a motion of non confidence. The Ontario Liberal Party, the second largest party, governed from 1985 to 1987 with supply provided by the Ontario New Democratic Party. In 1993, the Reform Party challenged whether the Quebec sovereigntist Bloc Québécois could hold the position of official opposition. The Speaker ruled in favour of the Bloc, as they held two more seats than Reform. During the Bloc's time as the official opposition, Quebec issues on national unity dominated Question Period, often to the irritation of the other opposition parties (indeed, Reform was the only other caucus that met official party status, with the NDP and PC parties falling short of that threshold). However, Reform was considered to be main opposition to the Liberals on all other issues that were not specific to Quebec. In 1995, when Bloc leader Lucien Bouchard's position as Opposition Leader granted him a meeting with the visiting American president, Bill Clinton, Reform leader Preston Manning was also given a meeting with Clinton in order to diffuse Bouchard's separatist leverage. In 1987, the Liberals won every seat in the 51st New Brunswick Legislative Assembly. To ensure the proper functioning of the parliamentary system, Premier Frank McKenna named several members of his own caucus, led by Camille Thériault, to serve as the Official Opposition. The government also allowed the Progressive Conservative Party, which finished second place in the election in the number of votes received, to submit written questions to ministers during Question Period.
Арнайы артықшылықтар
Ресми оппозициялық партияның парламенттегі басқа оппозициялық партияларға қарағанда артықшылықтары бар. Олар үкіметтен кейін сөз сөйлеуге бірінші болып тағайындалады және басқа оппозициялық партияларға қарағанда сұрақтар сағатында көбірек уақыт алады. Бұған қоса, олар басқа партияларға қарағанда кеңірек кеңселерге ие, зерттеулерге қаржыландыру және үлкен штаттық қызметкерлерге қол жеткізеді. Оппозиция жетекшісінің Оттавада Сторноуэй деп аталатын ресми резиденциясы бар, сондай-ақ министрлерге берілетін жалақы мен басқа да артықшылықтарға ие. Атап айтқанда, жетекші және көлеңке кабинет мүшелері шетелден келген жоғары лауазымды қонақтармен кездесу мүмкіндігіне ие, бұл мүмкіндік әрқашан кіші партиялардың мүшелеріне берілмейді.
The Official Opposition party has advantages over other opposition parties in the House. They are assigned to speak first after the government, and receive more time in question period than other opposition parties. It also gets more office space, funding for research, and a larger staff than other parties. The leader of the Opposition has an official residence in Ottawa known as Stornoway and the salary and similar privileges to those of a cabinet minister. Additionally, the leader and other shadow cabinet members have the privilege of meeting with visiting foreign dignitaries, which is not always granted to members of smaller parties.
Сенат
Канада Сенатында ресми оппозиция да бар. Бұл – үкімет құрамына кірмейтін Сенаттағы ең ірі партия. Үкіметтік партияның саны Төменгі палатада айқындалғандықтан, Сенаттағы ресми оппозиция шын мәнінде Сенаттағы үкіметтік партиядан үлкен болуы мүмкін. Дегенмен, Сенатта үкімет азшылықта болған жағдайда да, Төменгі палатада мақұлданған заңдарды қабылдау қалыпты жағдай. Сенат көптеген заңдарды (Төменгі палатада жеңілген жағдайда сенімсіздік дауысын тудыратын заң жобаларын, мысалы, қаржы заңдарын қоспағанда) тоқтатуға номиналды түрде құқылы болғамен, бұл құқық іс жүзінде сирек қолданылады. Сенатта ресми оппозиция құратын партия міндетті түрде Төменгі палатадағы партиямен бірдей болуы керек емес. 1993 жылдан 2003 жылға дейін Сенаттағы ресми оппозиция – Канаданың прогрессивті консервативтік партиясы болды, тіпті 1993 жылдан 1997 жылға дейін Квебек блогы Төменгі палатада ресми оппозиция болған, содан кейін Канаданың реформалық партиясы, ал 1997 жылдан 2003 жылға дейін – Канадалық Альянс болды. Бұл себепті, Квебек блогы мен Реформалық партияда сенаторлар болған жоқ. Алайда, 2000 жылы сенатор Джерри Сент-Жермен прогрессивті консерваторлар партиясынан Канадалық Альянсқа өтіп, Канадалық Альянс Төменгі палатада ресми оппозицияны құрғандықтан, оны Сенаттағы оппозиция жетекшісі ретінде мойындау керек деді. Бірақ Канада Сенатының спикері оған қарсы шешім шығарды, себебі прогрессивті консерваторлар оппозициялық партиялардың ішінде үлкені болды.
There is also an Official Opposition in the Senate of Canada. This is the largest party in the Senate that is not in government. As the governing party is determined in the House of Commons, the Official Opposition in the Senate may actually be larger than the government party in the Senate. It is customary, however, for the Senate to pass legislation approved in the House of Commons even if the government has a minority in the Senate. Although the Senate nominally has the power to block most legislation (excepting bills which would trigger a non confidence motion if defeated in the House, such as money bills), this power is rarely exercised in practice. The party that forms Official Opposition in the Senate is not necessarily the same party as in the House of Commons. From 1993 to 2003, the Official Opposition in the Senate was the Progressive Conservative Party of Canada, even though the Bloc Québécois was the Official Opposition in the House from 1993 to 1997, followed by the Reform Party of Canada, and then the Canadian Alliance from 1997 to 2003. This is because the BQ, and Reform Party had no Senators. However, when Senator Gerry St. Germain crossed the floor from the Progressive Conservatives to the Canadian Alliance in 2000, he argued that he should be recognized as the leader of the Opposition in the Senate as the Canadian Alliance formed the Official Opposition in the House of Commons. The speaker of the Senate of Canada ruled against him, however, as the Progressive Conservatives were the larger opposition party.