Карл Иммерманн: Неміс драматургі, романист және ақынның өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Неміс драматургі, романист және ақын Карл Лебрехт Иммерманн (24 сәуір 1796 – 25 тамыз 1840) – неміс драматургі, романист және ақын.

Өмірбаян

Ол Магдебургте мемлекеттік қызметкердің ұлы ретінде дүниеге келді. 1813 жылы ол Галледе заң оқуын бастады, сол жылы Наполеон университетті жапқаннан кейін, 17 наурызда Пруссияның Фридрих Вильгельм III-нің "Елім халқына үндеуіне" дейін онда қалды. Иммерман жылдам жауап берді, бірақ ауру салдарынан ертеректегі науқанға қатыса алмады; алайда, 1815 жылы Лигни және Ватерлоо шайқастарында шайқасты және Блюхермен бірге Парижге кірді. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Галледе оқуын жалғастырды, ал Магдебургте референт қызметін атқарғаннан кейін 1819 жылы Вестфалиядағы Мюнстерде апелляциялық сот судьясы болып тағайындалды. Бұл жерде ол Людвиг Адольф Вильгельм фон Лютцовтың әйелі, графиня фон Ахелефельдт Елиза фон Лютцовпен танысты. Ол оны жазуға шабыстандырды, ал олардың қарым-қатынасы сол кезде жазылған бірнеше драмаларда бейнеленген. 1823 жылы Иммерман Магдебургте судья болып тағайындалды, ал 1827 жылы Дюссельдорфқа округтік сот кеңесшісі ретінде ауыстырылды. Оның әйелінің некесі сол кезде бұзылған графша оның соңынан еріп, үйленуден бас тартса да, 1839 жылға дейін оның үйінде тұрды, ол Август Герман Нимейердің (1754–1828) немересіне үйленді. 1834 жылы Иммерман Дюссельдорф театрының басқаруын өз мойнына алды және оның ресурстары шектеулі болғанына қарамастан, екі жыл ішінде оны жоғары деңгейге көтеруге жетті. Алайда, театрдың қаржысы жеткіліксіз болғандықтан, 1836 жылы ол өзінің қызметтік міндеттеріне және әдеби еңбектеріне оралды. Ол Дюссельдорфта қайтыс болды. Иммерманның драмаға қабілеті жоғары болды, бірақ ол өзінің талантына сәйкес келетін саласын көп уақыттан кейін ғана тапты. Оның ерте пьесалары Котцебуе, Людвиг Тиек және Мюллердің романтикалық драмаларының еліктеуі болып табылады және қазірде ұмытылған. Алайда, 1826 жылы «Карденио мен Селинда» махаббат трагедиясы жарық көрді, ол үміт беретін туынды болды; бұл, сондай-ақ бұрынғы қойылымдар граф Платеннің наразылығын тудырды, ол Иммерманды өзінің өткір сатирасы «Романтикалық Эдип» тақырыбына айналдырды. 1827 және 1832 жылдар аралығында Иммерман «Тирольдегі қайғылы оқиға» (1827), «Кайзер Фридрих II» (1828) және ресей тарихынан алынған «Алексис» (1832) трилогиясы арқылы өзінің абыройын қайта жаңартты. Оның шедевр туындысы – «Мерлин» (1831) поэтикалық мистириясы, өзінің үлгісі «Фауст» сияқты, қазіргі заманғы рухани өмірдің терең мәселелерін қамтитын асыл поэма. Иммерманның Дюссельдорфтағы маңызды драматургиялық тәжірибелері «Düsseldorfer Anfänge» (1840) еңбегінде егжей-тегжейлі сипатталған. Оның романдар жазушы ретіндегі орны одан да маңызды. Бұл жерде ол романтизм мен қазіргі әдебиет арасындағы шекарада тұр; оның «Эпигондар» (1836) Гётенің «Вильгельм Майстерінің» соңғы романтикалық еліктеуі ретінде сипатталуы мүмкін, ал екінші романының сатирасы мен реализмі «Мюнхгаузен» (1838) ескі әдебиеттен толық үзілісті білдіреді. Прозашы ретінде Иммерманн, әсіресе, «Мюнхгаузеннің» формасыз массасына енген ауыл өмірі туралы «Верхний двор» әңгімесімен еске алынады. Оның соңғы еңбегі – аяқталмаған «Тристан мен Изольда» (1840) эпосы. Иммерманның «Gesammelte Schriften» 14 томдық жинағы 1835–1843 жылдары жарық көрді; Р. Боксбергердің биографиясы мен кіріспесі қосылған жаңа басылым 20 томдық (Берлин, 1883); М. Кох редакциялаған таңдалған еңбектер (4 том, 1887–1888) және Франц Мюнкер (6 том, 1897). G. zu Putlitz, Karl Immermann, sein Leben und seine Werke (2 том, 1870); Ferdinand Freiligrath, Karl Immermann, Blätter der Erinnerung an ihn (1842); Wilhelm Müller, K. Immermann und sein Kreis (1860); R. Fellner, Geschichte einer deutschen Musterbühne (1888); K. Immermann: eine Gedächtnisschrift (1896) еңбектерін қараңыз.

He was born at Magdeburg, the son of a government official. In 1813 he went to study law at Halle, where he remained, after the suppression of the university by Napoleon in the same year, until Frederick William III of Prussia's "Summons to my people" on 17 March. Immermann responded quickly, but was prevented by illness from taking part in the earlier campaign; he fought, however, in 1815 at Ligny and Waterloo, and marched into Paris with Blücher. At the conclusion of the war, he resumed his studies at Halle, and after being Referendar in Magdeburg, was appointed in 1819 Assessor at Münster in Westphalia. Here he made the acquaintance of Elise von Lützow, Countess von Ahlefeldt, wife of Ludwig Adolf Wilhelm Freiherr von Lützow. She inspired him to begin writing, and their relationship is reflected in several dramas written about this time. In 1823, Immermann was appointed judge at Magdeburg, and in 1827 was transferred to Düsseldorf as Landgerichtsrat or district judge. The countess, whose marriage had in the meantime been dissolved, followed him, and, though refusing marriage, shared his home until 1839, when he married a granddaughter of August Hermann Niemeyer (1754–1828), chancellor and rector perpetuus of Halle University. In 1834 Immermann undertook the management of the Düsseldorf theatre, and, although his resources were small, succeeded for two years in raising it to a high level of excellence. The theatre, however, was insufficiently endowed to allow of him carrying on the work, and In 1836 he returned to his official duties and literary pursuits. He died at Düsseldorf. Immermann had considerable aptitude for the drama, but it was long before he found a congenial field for his talents. His early plays are imitations, partly of Kotzebue's, partly of the Romantic dramas of Ludwig Tieck and Müller, and are now forgotten. In 1826, however, appeared Cardenio und Celinde, a love tragedy of more promise; this, as well as the earlier productions, awakened the ill will of Count Platen, who made Immermann the subject of his wittiest satire, Der romantische Oedipus. Between 1827 and 1832 Immermann redeemed his good name by a series of historical tragedies, Das Trauerspiel in Tirol (1827), Kaiser Friedrich II. (1828) and a trilogy from Russian history, Alexis (1832). His masterpiece is the poetic mystery, Merlin (1831), a noble poem, which, like its model, Faust, deals with the deeper problems of modern spiritual life. Immermann's important dramaturgic experiments in Düsseldorf are described in detail in Düsseldorfer Anfänge (1840). More significant is his position as a novelist. Here he clearly stands on the boundary line between Romanticism and modern literature; his Epigonen (1836) might be described as one of the last Romantic imitations of Goethe's Wilhelm Meister, while the satire and realism of his second novel, Münchhausen (1838), form a complete break with the older literature. As a prose writer Immermann is perhaps best remembered to day by his story of village life, Der Oberhof, which is embedded in the formless mass of Münchhausen. His last work was an unfinished epic, Tristan und Isolde (1840). Immermann's Gesammelte Schriften were published in 14 vols. in 1835–1843; a new edition, with biography and introduction by R. Boxberger, in 20 vols. (Berlin, 1883); selected works, edited by M. Koch, (4 vols, 1887–1888) and Franz Muncker (6 vols, 1897). See G. zu Putlitz, Karl Immermann, sein Leben und seine Werke (2 vols, 1870); Ferdinand Freiligrath, Karl Immermann, Blätter der Erinnerung an ihn (1842); Wilhelm Müller, K. Immermann und sein Kreis (1860); R. Fellner, Geschichte einer deutschen Musterbühne (1888); K. Immermann: eine Gedächtnisschrift (1896).