Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1810–1813 жылдардағы АҚШ пен Текумсе Конфедерациясы арасындағы қақтығыс
1810–1813 conflict between the US and Tecumseh's Confederacy
Текумсе соғысы немесе Текумсе көтерілісі – Индиана аймағындағы шауни көшбасшысы Текумсе бастаған АҚШ пен Текумсе Конфедерациясы арасындағы қақтығыс. Соғыс көбінесе Уильям Генри Харрисонның 1811 жылы Типпекано шайқасындағы жеңісімен аяқталған деп есептелсе де, Текумсе соғысы 1812 жылғы соғысқа дейін жалғасты және көбінесе осы ірі күрестің бір бөлігі саналады. Соғыс тағы екі жылға созылып, 1813 жылға дейін барысты, ол кезде Текумсе және оның жанындағы қолбасшысы Раундхед Харрисонның Солтүстік-Батыс армиясымен шайқасып, Жоғарғы Канададағы Темза шайқасында қаза тапты, қазіргі Чатем, Онтарионың жанында, және оның конфедерациясы тарап кетті. Кейбір академиялық тарихшылар Текумсе соғысын Солтүстік Американың Ұлы көлдер аймағын бақылау үшін болған ұзақ мерзімді әскери күрестің соңғы қақтығысы деп қарастырады. Бұл күрес бірнеше буынға созылып, «Алпыс жылдық соғыс» деп аталады.
Tecumseh's War or Tecumseh's Rebellion was a conflict between the United States and Tecumseh's Confederacy, led by the Shawnee leader Tecumseh in the Indiana Territory. Although the war is often considered to have climaxed with William Henry Harrison's victory at the Battle of Tippecanoe in 1811, Tecumseh's War essentially continued into the War of 1812 and is frequently considered a part of that larger struggle. The war lasted for two more years, until 1813, when Tecumseh and his second in command, Roundhead, died fighting Harrison's Army of the Northwest at the Battle of the Thames in Upper Canada, near present day Chatham, Ontario, and his confederacy disintegrated. Tecumseh's War is viewed by some academic historians as the final conflict of a longer term military struggle for control of the Great Lakes region of North America, encompassing a number of wars over several generations, referred to as the Sixty Years' War.
Өмірбаян
Екі басты қарсыластар, Текумсех және Уильям Генри Харрисон, екеуі де 1794 жылы Солтүстік-Батыс үнді соғысының соңында болған "Құлаған ағаштар" шайқасына кішігірім қатысушылар болды. Текумсех сол соғысты аяқтаған және қазіргі Огайоның көп бөлігін, Шоуни және басқа да жергілікті американдықтар ұзақ жылдар бойы мекендеген жерді АҚШ-қа берген Гринвилл келісіміне қол қойғандардың қатарында болмады. Алайда, аймақтағы көптеген үнді басшылары Гринвилл шарттарын қабылдады және келесі он жыл ішінде американдық гегемонияға қарсы тайпалық қарсылық әлсіреп қалды. Гринвилл келісімінен кейін Огайо Шоунилерінің көпшілігі Ауглайз өзенінің жағасындағы Вапаконета Шоуни ауылына қоныстанды, оны келісімге қол қойған аға басшы Блэк Хуф басқарды. Миами тайпасының соғыс басшысы Кішкентай Қыран да бұрынғы соғысқа қатысып, Гринвилл келісіміне қол қойған болатын, ол Ель өзеніндегі өз ауылында өмір сүрді. Блэк Хуф және Кішкентай Қыран екеуі де мәдени бейімделуді және АҚШ-пен келісімге келуді ұсынды. Аймақтағы тайпалар Граузеланд және Винсенс келісімдері сияқты бірнеше келісімдерге қатысты, олардың арқасында Оңтүстік Индиананың көп бөлігі американдықтардың иелігіне өтті және мойындалды. Келісімдер Индианаға қоныс аударушылардың кіруіне рұқсат беру арқылы жағдайды жеңілдетті және қоныс аударушылар басып алған жерлер үшін үндістерге өтемақы төлеу арқылы оларды жұбатты.
The two principal adversaries in the conflict, Tecumseh and William Henry Harrison, had both been junior participants in the Battle of Fallen Timbers at the close of the Northwest Indian War in 1794. Tecumseh was not among the signers of the Treaty of Greenville that ended that war and ceded much of present day Ohio, long inhabited by the Shawnees and other Native Americans, to the United States. However, many Indian leaders in the region accepted the Greenville terms, and for the next ten years, pan tribal resistance to American hegemony faded. After the Treaty of Greenville, most of the Ohio Shawnees settled at the Shawnee village of Wapakoneta on the Auglaize River, where they were led by Black Hoof, a senior chief who had signed the treaty. Little Turtle, a war chief of the Miamis, who had also participated in the earlier war and signed the Greenville Treaty, lived in his village on the Eel River. Both Black Hoof and Little Turtle urged cultural adaptation and accommodation with the United States. The tribes of the region participated in several treaties, including the Treaty of Grouseland and the Treaty of Vincennes that gave and recognized American possession of most of southern Indiana. The treaties resulted in an easing of tensions by allowing settlers into Indiana and appeasing the Indians with reimbursement for the lands the settlers were inhabiting by squatting.
Діни жаңғыру
1805 жылдың мамыр айында аймақтағы ең маңызды үнді басшыларының бірі, ленапи басшысы Баконгахелас обадан немесе тұмаудан қайтыс болды. Айналасындағы тайпалар оның өлімінің себебі сиқыршылық екеніне сенді, содан кейін сиқыршылықты іздеу басталды, нәтижесінде бірнеше күдікті ленапи сиқыршылары қаза тапты. Бұл сиқыршылықты іздеу Текумсехтің інісі Тенскватава ("Пайғамбар") басқарған, 1805 жылы пайда болған діни жаңаруға себеп болды. Тенскватава сиқыршылықты іздеушілердің арасында көшбасшы болды және Баконгахеласқа жақын болған, келісімшіл басшылардың ықпалына қауіп төндірді. Діни ұстанымдарының бір бөлігі ретінде Тенскватава үндістерді еуропалық американдықтардың ішімдік, еуропалық киім-кешек және қару-жарақ сияқты әдеттерін қабылдамауға шақырды. Ол сондай-ақ тайпаларды АҚШ-қа жер беруді тоқтатуға үндеді. АҚШ-пен ынтымақтастыққа бейімді көптеген үндістер сиқыршылықпен айыпталып, кейбіреулері Тенскватаваның ізбасарлары тарапынан өлім жазасына кесілді. Қара Аяқ сиқыршылық іздеуде айыпталып, бірақ зардап шекпеді. Гринвилл маңындағы өзінің ауылынан Тенскватава Қара Аяқтың АҚШ-пен достық қарым-қатынасына нұқсан келтіріп, аймақтағы қоныс салушылармен шиеленісті күшейтті. Қара Аяқ және басқа тайпа басшылары жағдайдың ушығуын болдырмау үшін Тенскватава мен оның ізбасарларын аймақтан кетуге көндіруге тырысты. 1808 жылға қарай ақтармен және Вапаконета шаунилерімен болған шиеленіс Тенскватава мен Текумсехті солтүстік-батысқа қарай шегінуге және Майами тайпасының жері деп есептелетін Уабаш және Типпекано өзендерінің қосылған жеріне жақын Пайғамбарлар қалашығын құруға мәжбүр етті. Кішкентай Қыран шаунилерге оларды қабылдамайтындарын айтты, бірақ ескертулер назарсыз қалды. Тенскватаваның діни ұстанымдары оның күресшілдікке бет бұруымен бірге кеңінен танылды және шауни, ирокездер, чикамауга, мескваки, майами, минго, оджибве, одава, кикапу, ленапе, маскутен, потаватоми, саук, тутело және виандот сияқты көптеген тайпалардан жақтастарды тартты. 1808 жылы Текумсе өз қауымының көшбасшысы ретінде таныла бастады. 1808 жылы Канададағы британдықтар оған одақ құру туралы ұсыныс жасады, бірақ ол бас тартты. Америкалықтар оны алғаш рет 1810 жылы байқады. Текумсе ақырында конфедерацияның басшысы болды, бірақ оның негізі кіші інісінің діни ықпалымен қаланды.
In May 1805, Lenape Chief Buckongahelas, one of the most important native leaders in the region, died of either smallpox or influenza. The surrounding tribes believed his death was caused by a form of witchcraft, and a witch hunt ensued, leading to the death of several suspected Lenape witches. The witch hunts inspired a nativist religious revival led by Tecumseh's brother Tenskwatawa ("The Prophet"), who emerged in 1805 as a leader among the witch hunters. He quickly posed a threat to the influence of the accommodationist chiefs, to whom Buckongahelas had belonged. As part of his religious teachings, Tenskwatawa urged Indians to reject European American ways, such as liquor, European style clothing, and firearms. He also called for the tribes to refrain from ceding any more lands to the United States. Numerous Indians, who were inclined to cooperate with the United States, were accused of witchcraft, and some were executed by followers of Tenskwatawa. Black Hoof was accused in the witch hunt but was not harmed. From his village near Greenville, Tenskwatawa compromised Black Hoof's friendly relationship with the United States, leading to rising tensions with settlers in the region. Black Hoof and other tribal leaders began to put pressure on Tenskwatawa and his followers to leave the area to prevent the situation from escalating. By 1808, tensions with whites and the Wapakoneta Shawnees compelled Tenskwatawa and Tecumseh to retreat further northwest and establish the village of Prophetstown near the confluence of the Wabash and Tippecanoe Rivers, land claimed by the Miami. Little Turtle told the Shawnee that they were unwelcome there, but the warnings were ignored. Tenskwatawa's religious teachings became more widely known as they became more militant, and he attracted Native American followers from many different nations, including Shawnee, Iroquois, Chickamauga, Meskwaki, Miami, Mingo, Ojibwe, Odawa, Kickapoo, Lenape, Mascouten, Potawatomi, Sauk, Tutelo, and Wyandot. In 1808, Tecumseh began to be seen as a leader by his community. In 1808, the British in Canada approached him to form an alliance, but he refused. The Americans first took notice of him in 1810. Tecumseh eventually emerged as the leader of the confederation, but it was built upon a foundation established by the religious appeal of his younger brother.
Индиана аумағы
Бұл арада 1800 жылы Уильям Генри Харрисон жаңа құрылған Индиана территориясының губернаторы болды, астанасы Винсенс қаласында орналасқан. Харрисон американдық кеңеюге мүмкіндік беру үшін үндістердің жерлеріне құқық алуға тырысты; әсіресе, Индиана территориясы штат мәртебесіне ие болу үшін жеткілікті ақ қоныс жайлаушыларды тартады деп үміттенеді. Харрисон американдық үндістермен көптеген жер беру туралы келісімдер жасады. 1809 жылы Харрисон қоныстану үшін көбірек жер ашу үшін тағы бір келісімнің қажеттілігін күшейтуге кірісті. Майами, Уиа және Кикапу тайпалары Уабаш өзені маңындағы жерлерді сатуға қарсы болды. Осы топтарды жерді сатуға ықпалдау үшін, президент Джеймс Мэдисонның пікіріне қайшы, алдымен сатуға дайын тайпалармен келісім жасап, оларды қарсы тұрғандарға ықпал ету үшін пайдалануға шешім қабылдады. 1809 жылдың қыркүйегінде ол Потаватоми, Ленапи, Ил-Риверс және Майами тайпаларын Форт-Уэйнде кездесуге шақырды. Келіссөздер барысында Харрисон олар сұраған жерді берсе, тайпаларға үлкен субсидиялар мен төлемдер беретінін уәделеді. Тек Майами келісімге қарсы шықты; олар Гринвилл келісімінің көшірмесін ұсынды және Уабаш өзені маңындағы жерлерге иелік етуді кепілдендіретін бөлімін оқыды. Олар аймақтың тарихын айтып, басқа тайпаларды өздерінің территориясына дос ретінде қоныстандыруға шақырғанын түсіндірді. Майами Уиа басшыларының қатыспағанына алаңдады, өйткені олар сатылатын жердің негізгі тұрғындары еді. Майами сондай-ақ жаңа жер сатудың құны акр бойынша емес, учаске бойынша төленуін қалады. Харрисон келісімді қабылдауды сатып алынатын аумақтағы Уиа және басқа тайпалардың мақұлдауына байланысты етуге келісті, бірақ жерді акрмен сатып алудан бас тартты. Ол тайпалардың жерді учаскелеп сатуы жақсырақ дейді, осылайша американдықтар ең жақсы жерлерін ғана акрмен сатып алып, оларға тек кедей жерлерді қалдырмау үшін.
Meanwhile, in 1800, William Henry Harrison had become the governor of the newly formed Indiana Territory, with the capital at Vincennes. Harrison sought to secure title to Indian lands to allow for American expansion; in particular, he hoped that the Indiana Territory would attract enough white settlers so as to qualify for statehood. Harrison negotiated numerous land cession treaties with American Indians. In 1809, Harrison began to push for the need of another treaty to open more land for settlement. The Miami, Wea, and Kickapoo were vehemently opposed to selling any more land around the Wabash River. To influence those groups to sell the land, Harrison decided, against the wishes of President James Madison, to first conclude a treaty with the tribes willing to sell and use them to help influence those who held out. In September 1809, he invited the Potawatomi, Lenape, Eel Rivers, and Miami to a meeting in Fort Wayne. In the negotiations, Harrison promised large subsidies and payments to the tribes if they would cede the lands for which he was asking. Only the Miami opposed the treaty; they presented their copy of the Treaty of Greenville and read the section that guaranteed their possession of the lands around the Wabash River. They then explained the history of the region and how they had invited other tribes to settle in their territory as friends. The Miami were concerned that the Wea leaders were not present, although they were the primary inhabitants of the land being sold. The Miami also wanted any new land sales to be paid for by the acre, and not by the tract. Harrison agreed to make the treaty's acceptance contingent on approval by the Wea and other tribes in the territory being purchased, but he refused to purchase land by the acre. He countered that it was better for the tribes to sell the land in tracts so as to prevent the Americans from only purchasing their best lands by the acre and leaving them only poor land on which to live.
Қақтығыстар
Текумсе Форт-Уэйн келісімінен ашуланып, содан кейін көрнекті саяси көшбасшы ретінде көзге шықты. Текумсе бұрынғы жылдары шоуни көшбасшысы Көк Жакет және мохок көшбасшысы Джозеф Брант ұсынған идеяны жаңғыртты: американдық үндістердің жері барлық тайпалардың ортақ меншігінде болғандықтан, ешбір тайпаның келісімінсіз ешқандай жер сатылмауы керек. Текумсе мұндай "жалпы келісімге келу мүмкін емес екенін" білген, бірақ соның үшін осы ұстанымды қолдады. Америка Құрама Штаттарымен тікелей қақтығысуға әлі дайын болмаған Текумсенің бастапқы қарсыластары келісімге қол қойған үндістердің басшылары болды, ол оларды өлтіретінін айтып қорқытты.
Tecumseh was outraged by the Treaty of Fort Wayne, and thereafter he emerged as a prominent political leader. Tecumseh revived an idea advocated in previous years by the Shawnee leader Blue Jacket and the Mohawk leader Joseph Brant, that American Indian land was owned in common by all tribes, and thus no land could be sold without agreement by all. Tecumseh knew that such "broad consensus was impossible", but that is why he supported the position. Not yet ready to confront the United States directly, Tecumseh's primary adversaries were initially the Native American leaders who had signed the treaty, and he threatened to kill them all.
Граузеландтағы қақтығыс
1810 жылдың тамызында Текумсе 400 қарулы жауынгермен бірге Винсенсте Харрисонмен кездесу үшін Уабаш өзенімен төмен сапар шекті. Жауынгерлердің бәрі соғыс суымен боялған еді, ал олардың кенеттен пайда болуы Винсенс әскерлерін қорқытты. Топтың басшылары Граузеландқа қадағаланып, сонда Харрисонмен кездесті. Текумсе Форт-Уэйн шартының заңсыз екенін мәлімдеді. Ол Харрисоннан шартыны жоюды сұрады және американдықтарға шарты бойынша сатылған жерлерге қоныстанбау керектігін ескертті. Текумсе Харрисонға шартына қол қойған басшыларды, егер олар шартының талаптарын орындаса, өлтіремін деп қорқытқанын және оның конфедерациясы жылдам өсіп жатқанын мойындады. Текумсе "күшті қарсылық білдірді", бірақ Харрисон оның тілін түсінбеді. Харрисонға дос шауни әскерінің бірі, Текумсе сөйлегені қиындық тудыратынын ескерту үшін, жанынан тапаншасын көтерді. Соңында Текумсе тілінде сөйлейтін әскери лейтенант Харрисонға, ол өзімен бірге келген жауынгерлерді оны өлтіруге үгіп жатқанын ескертті. Көптеген жауынгерлер қаруларын суырып алды, ал Харрисон қылышын шығарды. Қаланың барлық халқы 1000 адамнан ғана тұрған, Текумсе жауынгерлері қалаға оңай шабуыл жасай алатын еді, бірақ бірнеше офицерлер Харрисонды қорғау үшін қаруларын көтергеннен кейін, жауынгерлер шегінді.
In August 1810, Tecumseh and 400 armed warriors traveled down the Wabash River to meet with Harrison in Vincennes. The warriors were all wearing war paint, and their sudden appearance at first frightened the soldiers at Vincennes. The leaders of the group were escorted to Grouseland, where they met Harrison. Tecumseh insisted that the Fort Wayne treaty was illegitimate. He asked Harrison to nullify it and warned that Americans should not attempt to settle the lands sold in the treaty. Tecumseh acknowledged to Harrison that he had threatened to kill the chiefs who signed the treaty if they carried out its terms, and that his confederation was rapidly growing. Tecumseh launched an "impassioned rebuttal", but Harrison was unable to understand his language. A Shawnee who was friendly to Harrison cocked his pistol from the sidelines to alert Harrison that Tecumseh's speech was leading to trouble. Finally, an army lieutenant who could speak Tecumseh's language warned Harrison that he was encouraging the warriors with him to kill Harrison. Many of the warriors began to pull their weapons and Harrison pulled his sword. The entire town's population was only 1,000 and Tecumseh's men could have easily massacred the town, but once the few officers pulled their guns to defend Harrison, the warriors backed down.
Жағдайдың шиеленісуі
Келесі жылы да жағдай шиеленісіп, күрделене берді. Миссури өзенінде төртінші қоныс аударушы қаны төгілді, ал тағы бір жағдайда, жергілікті тұрғындар саудагерлер тобынан жүк тиелген қайықты тартып алды. Харрисон Текумсехті Винсенске шақырып, оның одақтастарының іс-әрекеттерін түсіндіруді талап етті. 1811 жылдың тамызында Текумсе Харрисонмен Винсенсте кездесіп, Шоуни тайпасының АҚШ-пен бейбіт қарым-қатынас орнатуға ниеттенгенін мәлімдеді. Содан кейін Текумсе оңтүстікке аттанып, "Бес өркениетті тайпа" арасынан жақтастар іздеді. Оңтүстік тайпаларының көпшілігі оның шақыруын қабылдамады, бірақ Крик тайпасының бір тобы, кейін "Қызыл таяқтар" деп аталған, оның қарулы шақыруына жауап берді, бұл 1812 жылғы соғыстың бір бөлігі болған Крик соғысына әкеп соқты. Текумсе көптеген құлшыныспен сөздер айтып, көптеген адамдарды оның жолына түсірді. Текумсехтің алыста екенін хабарлаған барлау қызметінен кейін, губернатор Харрисон Винсенсте өткен кездесу туралы есепті Соғыс министрлігіне жіберіп, Текумсехтің "қазіргі уақытта жұмысын аяқтау үшін соңғы қадамда тұрғанын" жазды. "Дегенмен, ол оралғанға дейін, оның аяқталды деп есептеген жұмысының бөлігі қиратылып, тіпті негізі де жойылатынына үміттенемін". Одан кейін ол осыған сәйкес әрекет етті. Жағдайдың шиеленісуіне байланысты Харрисон Тенскватауаны алдамашы және ақымақ деп айыптап, оны ашуландырды. Текумсе ағасына ешқандай әрекет жасамауға бұйырды, бірақ ағасы Харрисоннің өлімін талап етуді тоқтатпады. Тенскватауа қару-жараққа қойылған тыйымды алып тастады және британдықтардан, Канададан көп мөлшерде қару-жарақ сатып ала алды. Текумсе оны жалғыз қалдырып, оңтүстікке сапар шегуімен стратегиялық қателік жасады. Тенскватауа ағасының болмауын өзінің жақтастарын одан әрі қоздырып, жағдайды одан да шиеленістіруге мүмкіндік ретінде пайдаланды.
Tensions continued to rise in the following year. Four settlers were murdered on the Missouri River, and in another incident, a boatload of supplies was seized by natives from a group of traders. Harrison summoned Tecumseh to Vincennes to explain the actions of his allies. In August 1811, Tecumseh met with Harrison at Vincennes, assuring him that the Shawnee brothers meant to remain at peace with the United States. Tecumseh then traveled to the south on a mission to recruit allies among the "Five Civilized Tribes". Most of the southern nations rejected his appeals, but a faction among the Creeks, who came to be known as the Red Sticks, answered his call to arms, leading to the Creek War, which also became a part of the War of 1812. Tecumseh delivered many passionate speeches and convinced many to join his cause. Having heard from intelligence that Tecumseh was far away, Governor Harrison sent this report to the Department of War, concerning Vincennes's meeting, saying Tecumseh "is now upon the last round to put a finishing stroke upon his work. I hope, however, before his return that that part of the work which he considered complete will be demolished and even its foundation rooted up". Thereafter he acted accordingly. As tensions rose, Harrison openly denounced Tenskwatawa as a fraud and a fool, enraging him. Tecumseh ordered his brother to take no action, but his brother continued to call for the death of Harrison. Tenskwatawa lifted the ban on firearms and was able to quickly procure them in large quantities from the British in Canada. Tecumseh made a strategic error by leaving him alone to travel to the south. Tenskwatawa took his brother's absence as an opportunity to raise tensions even higher by further stirring up his followers.
Пайғамбарлар қаласына экспедиция
Текумсе әлі де оңтүстікте болғанда, губернатор Харрисон өзінің 1000-нан астам сарбазымен бірге Винсенс қаласынан Уабаш өзені бойымен солтүстікке қарай жорық жасады. Оның мақсаты – оларды бейбітшілікке мәжбүрлеу еді, бірақ егер олар бас тартса, жергілікті тұрғындарға қарсы алдын ала шабуыл жасауға дайын екенін мойындады. Оның әскері қазіргі Терре-Хаут маңында тоқтады және Вабаш өзеніндегі маңызды стратегиялық позицияны қорғау үшін Форт-Харрисонды салғызды. Форт-Харрисонда болғанда, Харрисон соғыс министрі Уильям Юстистен бұйрық алды, ол қажет болған жағдайда күш қолданып, Пропетстаундағы үндістерді таратуға рұқсат берді. 1811 жылдың 6 қарашасында Харрисонның әскері Пропетстаунға жетті, ал Тенскватава келесі күні өтетін кеңесте Харрисонмен кездесуге келісті. Тенскватава, мүмкін, Харрисонның ауылға шабуыл жасау ниетін сезінгендіктен, алдын ала соққы беруге шешім қабылдады және америкалық лагерьге қарсы 500-ге жуық жауынгерін жіберді. Келесі күні таң атпай тұрып, үндістер шабуыл жасады, бірақ Харрисонның сарбаздары бекінді, ал шайқастан кейін үндістер ауылдан шегінді. Күтпеген шабуылға қарамастан, жеңіске жеткен американдықтар келесі күні Пропетстаунды өртеп, Винсенске қайтып келді. Басқа батыс штаттарының губернаторлары да шаралар қабылдауға шақырды; Теннессидің Уильям Блаунт үкіметтен «индістердің лагерьлеріндегі әрбір ағылшынды тазалауға» шақырды. Халықтың пікіріне құлақ асып, Конгресс британдықтарды американдық ішкі істерге араласуы үшін айыптайтын қаулылар қабылдады. Типпеканое Ұлыбританиямен қарым-қатынасты одан әрі шиеленістірді, нәтижесінде бірнеше айдан кейін соғыс жарияланды. Американдықтар британдықтармен соғысқа кіріскенде, Текумсе Канадада британдық одақтастарын тапты. Кейіннен канадалықтар Текумсені Канаданың қорғаушысы ретінде еске алады, бірақ оның 1812 жылғы соғыстағы әрекеттері – оның өмірін құрбан еткенімен, американдық үндістердің тәуелсіздігін сыртқы үстемдікке қарсы қорғауға бағытталған күш-жігерінің жалғасы болды. Текумсе 1813 жылғы Темза шайқасында қаза болғанға дейін күресін жалғастырды.
While Tecumseh was still in the south, Governor Harrison marched his army north along the Wabash River from Vincennes with more than 1,000 men on an expedition to intimidate the Prophet and his followers. His stated goal was to force them to accept peace, but he acknowledged that he would launch a pre emptive attack on the natives if they refused. His army stopped near present day Terre Haute to construct Fort Harrison to guard an important position on the Wabash River. While at Fort Harrison, Harrison received orders from Secretary of War William Eustis authorizing him to use force if necessary to disperse the Indians at Prophetstown. On November 6, 1811, Harrison's army arrived outside Prophetstown, and Tenskwatawa agreed to meet Harrison in a conference to be held the next day. Tenskwatawa, perhaps suspecting that Harrison intended to attack the village, decided to risk a pre emptive strike, sending out about 500 of his warriors against the American encampment. Before the dawn of the next day, the Indians attacked, but Harrison's men held their ground, and the Indians withdrew from the village after the battle. Despite the surprise attack, the victorious Americans burned Prophetstown the following day and returned to Vincennes. Other western governors called for action; William Blount of Tennessee called on the government to "purge the camps of Indians of every Englishmen to be found " Acting on popular sentiment, Congress passed resolutions condemning the British for interfering in American domestic affairs. Tippecanoe fueled the worsening tension with Britain, culminating in a declaration of war only a few months later. As the Americans went to war with the British, Tecumseh found British allies in Canada. Canadians would subsequently remember Tecumseh as a defender of Canada, but his actions in the War of 1812—which would cost him his life—were a continuation of his efforts to secure Native American independence from outside dominance. Tecumseh continued the struggle until his death in the 1813 Battle of Thames.