Паоли шайқасы: Американ революциясының қанды оқиғасы

Кіріспе

Паоли шайқасы, сондай-ақ Паоли тавернасының шайқасы немесе Паоли қырғыны деп те аталады, Америка Тәуелсіздік соғысының Филадельфия науқанындағы шайқас. Ол 1777 жылдың 20 қыркүйегінде қазіргі Пенсильвания штатының Малверн қаласы маңында болды. Брандивайн шайқасындағы Континентальдық армияның шегінуінен және «Бұлттар шайқасының» сәтсіз аяқталуынан кейін Джордж Вашингтон генерал-бригадир Энтони Уэйннің басқаруымен британдықтарды бақылау және оларға қарсы тұру үшін күш қалдырды. Британдықтар революциялық астана Филадельфияға шабуыл жасап, оны басып алуға дайындалып жатқанда, оларға қарсы тұру міндеті қойылды. 20 қыркүйек күні кешке генерал-майор Чарльз Грей басқаратын британдық әскерлер Уэйннің қазіргі Малверндегі Паоли тавернасы маңындағы лагеріне күтпеген шабуыл жасады, нәтижесінде көптеген американдықтар қаза тапты. Кейіннен британдықтар тұтқын алған жоқ және ешқандай жеңілдік көрсетпеді деген қате мәлімдемелер тарады, осыдан кейін бұл шайқас «Паоли қырғыны» деп аталды.

Өмірбаян

1777 жылғы 11 қыркүйекте Брэндивайн шайқасында американдықтардың жеңілісінен кейін генерал Вашингтон екі маңызды міндетті орындауға ниеттенді. Ол революциялық Филадельфия астанасын генерал-лейтенант сэр Уильям Хоу басқаратын британдық әскерлерден қорғауды және сонымен қатар Филадельфиядан солтүстік-батысқа қарай 60 миль (97 км) қашықтықтағы Редингтегі, ал Филадельфиядан батысқа қарай 65 миль (105 км) қашықтықтағы Ланкастердегі ішкі жабдықтау базаларын сақтауды қалады. Вашингтон 12 қыркүйекте Филадельфияны айналып өтіп, солтүстік-батысқа қарай, қазіргі Филадельфияның Шығыс Фолс ауданындағы Скуилкилл сарқырамасына қарай шегінді. Бір күндік демалыстан және жабдықтаудан кейін, Вашингтонның әскері 14 қыркүйекте қазіргі Манайунктегі Леверинг Фордтағы Скуилкилл өзенін қайтадан кешіп, британдықтарға қарсы тұрды. Бұлттар шайқасынан кейін, 16 қыркүйекте нашар ауа райына байланысты тоқтатылған соң, Вашингтон оқ-дәрілерін толықтыру үшін Солтүстік Честер округіндегі Йеллоу Спрингс және Рединг Фурнеске көшті. Ол бригадир генерал Энтони Уэйннің Пенсильвания дивизиясын қазіргі Честер Спрингс қаласындағы Йеллоу Спрингсте қалдырды. Британдық колонналар Скуилкилл өзеніне қарай жылжығанда, Уэйн Вашингтонның бұйрығымен британдықтарды мазақтауға және олардың жүкті пойызының барлығын немесе бір бөлігін басып алуға тырысты. Уэйн өзінің орны байқалмайтынын есептеді және Паолидегі Паоли тавернасынан 2 миль (3 км) қашықтықта, британдық желілеріне жақын лагерь құрды. Уэйннің дивизиясы 1-ші, 2-ші, 4-ші, 5-ші, 7-ші, 8-ші, 10-шы және 11-ші Пенсильвания полктерінен, Хартлидің қосымша континенталды полкінен, артиллериялық ротадан және шағын драгун отрядынан тұрды. Полктер мен бөлімшелердің жалпы саны шамамен 1500 адамды құрады. Бірнеше миль батысқа қарай, Уэйнге қосылуға бет алған Уильям Смолвудтың Мэриленд ополчениесі, оның қол астында шамамен 2100 тәжірибесіз сарбаз болды. Британдықтар Уэйннің аймақта екендігі туралы әңгімелерді естіді, және Хоу 19 қыркүйекте оның орналасқан жерін Паоли тавернасы мен Уоррен тавернасының жанында, қазіргі Малвернде анықтаған барлаушыларды жіберді. Оның орны британдық лагерінен Тредаффин округінде 6 шақырым қашықтықта болғандықтан, Хоу дереу Уэйннің лагеріне шабуыл жоспарлады.

After the American defeat at the Battle of Brandywine on September 11, 1777, General Washington was intent on accomplishing two tasks. He wanted to protect the revolutionary capitol of Philadelphia from British forces under the command of Lieutenant General Sir William Howe and also shield his inland supply depots at Reading, which was 60 mile (97 km) northwest of Philadelphia, and at Lancaster, which was 65 mile (105 km) west of Philadelphia. Washington withdrew across the Schuylkill River on September 12, bypassing Philadelphia and heading northwest to the Falls of Schuylkill in the present day East Falls section of Philadelphia. After resting for a full day and refitting, Washington's army again crossed the Schuylkill River at Levering's Ford in present day Manayunk on September 14 to face the British, who had moved little since Brandywine due to a shortage of wagons to carry their wounded and baggage. After the Battle of the Clouds, an ultimately aborted engagement due to bad weather on September 16, Washington withdrew to Yellow Springs and Reading Furnace in northern Chester County to replenish his ammunition. He left Brigadier General Anthony Wayne's Pennsylvania Division at Yellow Springs in present day Chester Springs. When the British columns moved towards the Schuylkill River, Wayne followed Washington's orders to harass the British and attempt to capture all or part of their baggage train. Wayne assumed that his presence was undetected and camped close to the British lines 2 mile (3 km) from Paoli Tavern in Paoli. Wayne's division consisted of the 1st, 2nd, 4th, 5th, 7th, 8th, 10th and 11th Pennsylvania Regiments, Hartley's additional Continental Regiment, an attached artillery company and a small force of dragoons. The various regiments and units amounted to approximately 1,500 men. Several miles to the west and moving to join Wayne was William Smallwood's Maryland militia, who had approximately 2,100 inexperienced troops under his command. The British heard rumors that Wayne was in the area, and Howe dispatched scouts, who reported his location to be near the Paoli Tavern and Warren Tavern in present day Malvern on September 19. Since his position was just 4 mile (6 km) from the British camp in Tredyffrin Township, Howe immediately planned an attack on Wayne's camp.

Шайқас

20 қыркүйек күні сағат 22:00-де британдық қолбасшы генерал-майор Чарльз Грей өз әскерлерін британдық лагерден шығарып, қазіргі Малверн аумағындағы, Генерал Паоли тавернасынан шалғай емес, Уоррен тавернасының үстіндегі Уэйннің лагеріне күтпеген шабуыл жасады. Грейдің әскерлеріне 2-ші жеңіл жаяу әскер, 13 полктің жеңіл роталарынан құрылған жиынтық батальон, сондай-ақ 42-ші Корольдік таулық полкі және 44-ші жаяу әскер полкі кірді. 16-шы Корольдік жеңіл драгундар полкінің онға жуық сарбазы британдық негізгі колоннаның алғы шебінде болды. Грейдің күштері шамамен 1200 адамнан тұрды. Америкалықтарды ескертпеу үшін Грей әскерлеріне мылтықтарын оқсыз, үнсіз жылжуға және тек штыкпен шабуылдауға бұйрық берді. Егер қарудан оқ салу мүмкін болмаса, кремнездерін алып тастауды бұйырды, осылайша Грей "No Flint" Grey деген лақап атын алды. 2-ші жеңіл жаяу әскер батальонының командирі майор Джон Мэтлендке мылтықтарымен алға жылжуға рұқсат берілді, ол өзінің әскерлерінің оқ атпауына жеке кепілдік берді. Бұрын Уэйнге шабуылға дайындалып жатқандары туралы екі ескерту келген, ол атты күзетшілерді жіберді. Күзетшілер британдық күшті лагерьден екі шақырымдай жерде байқап, дабыл қақты. Уоррен тавернасына жеткен британдықтар жергілікті теміршіні оларды бағыттауға мәжбүр етіп, тығыз орманды жолдармен үнсіз жақындады, сол жерде олар күзетші постына тап болды. Күзетшілердің көпшілігі қараңғыда оқ атты, өздерінің орнын ашты және британдық алғы шеп оларды талқандады. Лагерьде, пикеттерден жоғары, Уэйннің әскерлері жиналып, қаруланған еді. Оң жақтағы пикеттен оқ атылған дыбысты естігеннен кейін, Уэйннің негізгі күштері лагерьден батысқа қарай, тығыз қоршалған далалар арқылы колоннамен қозғалды, бірақ бұзылған зеңбірек бірнеше минутқа қашу жолын тосқаулады. Британдықтар үш толқынмен лагерьге шабуыл жасады: алдымен 2-ші жеңіл жаяу әскер, одан кейін 44-ші және 42-ші полктер, ал жеңіл драгундар лагерь бойынша шабуылдады. Уэйннің әскерлерінің кейбіреуі британдық шабуыл бағытында оқ атты, қараңғыда өздерінің орнын ашты; Уэйн колоннасының артқы бөлігі лагерьтік оттарымен көрінді. Кейбіреуі бір-біріне оқ атты, содан кейін туған хаос саптың сол бөлігіндегі әскерлерді үрейге түсіріп, қашуға мәжбүр етті. Уэйн артқы күзетті ұйымдастырды, бірақ оның әскерінің көп бөлігі лагерьден қашып, бір-екі шақырымға дейін қуылды. Ақ ат тавернасының жанында британдықтар Уильям Смолвудтың күштерімен кездесіп, оларды да талқандады. Британдықтардан тек төрт адам қаза тапты және жеті жарақат алды, олар бүкіл американдық дивизияны жеңді. Американдықтардың шайқастағы шығындары нақтырақ белгілі емес. Тарихшы Томас МакГуайр шайқас алаңында 53 америкалық сарбаздың жерленгенін айтады, бірақ "бұл барлық американдықтардың мәйіті ме, әлде тек лагерь алаңында табылғандардың мәйіті ме екені белгісіз". Жергілікті дәстүр бойынша, шайқаста қаза тапқан тағы сегіз американдық (және кейбір британдық) сарбаз Ұлы доңғалақтағы Санкт-Петр шіркеуінде жерленген. Британдықтар 71 тұтқынға алды, олардың 40-ы соншалықты ауыр жарақат алғандықтан, жақын маңдағы үйлерде қалдыруға мәжбүр болды. МакГуайрдың сөзіне қарағанда, шайқастан кейін Уэйн дивизиясынан барлығы 272 адам қаза тапты, жарақат алды немесе жоғалып кетті. МакГуайрдың хабарлауынша, шайқастан кейінгі күні 52 америкалық мәйіті жерленді, ал кейіннен тағы бір мәйіт табылды. Жерленгендердің ішінде 39-ы аты-жөні белгісіз. Ең жоғары шенді американдық офицері қаза тапқан майор Марин Ламар (кейде Мариен деп қате жазылады).

At 10 p. m. on September 20, British commander Major General Charles Grey marched his forces from the British camp and launched a surprise attack on Wayne's camp above the Warren Tavern in present day Malvern not far from the General Paoli Tavern. Grey's troops included the 2nd Light Infantry, a composite battalion formed from the light companies of 13 regiments, plus the 42nd Royal Highland Regiment and 44th Regiment of Foot. A dozen troopers of the 16th Queen's Light Dragoons were in the vanguard of the main British column. Altogether, Grey's force numbered approximately 1,200 men. To ensure that the Americans were not alerted, Grey ordered his troops to advance in silence with muskets unloaded and attack with bayonets alone. In the case that loads could not be drawn from weapons, he ordered that the flints should be removed instead, earning the Grey the epithet "No Flint" Grey. Major John Maitland, commanding officer of the 2nd Light Infantry battalion, was given permission to advance with muskets loaded, giving his personal assurance that his men could be relied on not to fire. Earlier, Wayne received two warnings of a possible attack and sent out mounted sentries, who spotted the British force two miles from the camp and gave the alarm. Reaching Warren Tavern, the British forced a local blacksmith to guide them and approached the camp silently along heavily wooded roads, where they hit a sentry post. Most of the sentries fired into the dark, exposing their position and were annihilated by the silent British vanguard. In the camp up the hill from the pickets, Wayne's troops were already formed up and armed. Hearing the firing from the picket on the right, the main body of Wayne's force began moving west out of camp in a column through well fenced fields when a disabled cannon blocked the avenue of escape for several minutes. With loud battle cries, the British stormed into the camp in three waves: the 2nd Light Infantry in the lead, followed by the 44th and the 42nd, and light dragoons sweeping across the camp. Some of Wayne's troops fired in the direction of the British attack, exposing their positions in the dark; the rear of Wayne's column was silhouetted by their campfires. Some fired into each other and the ensuing chaos caused troops in that part of the line to panic and run. Wayne organized a rearguard defense, but many of his troops fled from the camp and were pursued for a mile or two. Near White Horse Tavern, the British encountered William Smallwood's forces and routed it as well. With only four British killed and seven wounded, the British routed an entire American division. American casualties from the battle are more uncertain. Historian Thomas J. McGuire says that 53 dead Americans were buried on the battlefield but "whether these were all of the American dead or only those found on the campsite battlefield is uncertain". Local tradition says that eight more American (and some British) soldiers killed in the battle were buried at St. Peter's Church in the Great Valley, an Anglican church. An estimated 71 prisoners were taken by the British, 40 of whom were so badly wounded that they had to be left behind in nearby houses. According to McGuire, a total of 272 men were killed, wounded, or missing from Wayne's division after the battle. McGuire reports that on the day after the battle, 52 dead Americans were buried, and another body was found later. Among the buried, 39 are unnamed. The highest ranking American officer killed was Major Mareen Lamar (sometimes misspelled Marien).

Салдары

Ресми тергеу барысында Уэйннің қызметтік тәртіп бұзғаны анықталмады, бірақ оның іс-әрекеті тактикалық қателік болды. Уэйн ашуланып, толық әскери сот отырысын талап етті. 1 қарашада 13 офицерден тұратын комиссия тергеудің бастапқы қорытындысын күштен шығарып, Уэйннің ар-намыспен әрекет еткенін жариялады. Оқиғаның кеңінен танымал болуына себеп, көбінесе, куәгерлердің айғақтары болды, олар британдықтардың американдықтарды баянеттегенін немесе қиындықтарға ұшыратқанын мәлімдеді. Есептерде мыналар келтірілген:

«Мен өз көзіммен көрдім, олар біздің кедей жігіттерімізді қолға түскеннен кейін кесіп-қырқып, тіл-көздерін шығарып тастады, ешқандай мейірім көрсетпеді» — 10-шы Пенсильвания полкінің лейтенант-полковнигі Адам Хабли.
«Оннан астам сарбаз баянеттерімен оның айналысына қоршау салып, әрқайсысы оның денесінің әртүрлі жерлерін пышақтап, қатыгездік жасады. Дәрігер оны қарап шыққанда 46 жеке баянет жарақаты табылды» — Пенсильвания жасағының сарбазы Уильям Хатчинсон.
«Дұшпан кеше түнгі сағат 12-де біздің әскерімізге шабуыл жасады, олар ұйқыдан ғана оянған, дүркі-моншақ болған. Қырғын үлкен болды. Бұл қанды ай» — 1-ші Пенсильвания полкінің полковнигі Томас Хартли.
«Заманның жылнамалары мұндай қырғынды көрмеді» — 7-ші Пенсильвания полкінің майоры Сэмюэл Хэй, осы оқиғаны еске алу үшін. 1934 жылы 49-шы жаяу әскерінің дәстүрін жалғастырған Корольдік Беркшир полкіне бас киімінде қызыл белгі тағуға рұқсат берілді, бірақ бұл «Брендивайн шайқасындағы Жеңіл ротаның рөлін еске алу үшін» берілген деп көрсетілді. 20-шы ғасырдың екінші жартысында екі полк те бас киімдеріне қызыл түсті белгілер тағып, 2006 жылға дейін, Жеңіл жаяу әскері мен Корольдік Глостершир, Беркшир және Уилтшир полкі The Rifles құрамына енгенге дейін солай болды.

Ескерткіш

1877 жылы, нашар күйде болған 1817 жылғы ескерткіштің орнына шайқас болған жерге граниттен ескерткіш орнатылды; Паоли ескерткішіндегі жазудың бір жағы 1817 жылғы ескерткіштегі сөздерді қайталайды. Оның биіктігі 22,5 фут (7 метр) және төрт жағына да жазулар ойылған. Ол Малверн қаласындағы жергілікті саябақта орналасқан, бұл саябақ 1997 жылы Паоли шайқас алаңы және парад алаңы ретінде Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.