Led Zeppelin – «Physical Graffiti» альбомының тарихы
Physical Graffiti
Led Zeppelin тобының «Physical Graffiti» альбомы туралы: шығу тарихы, жазбалар, стильдері, және бұрын жарияланбаған тректер. Рок музыка жанкүйерлеріне!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Physical Graffiti — ағылшын рок-тобы Led Zeppelin-нің алтыншы студиялық альбомы. 1975 жылдың 24 ақпанында АҚШ-та және 28 ақпанында Ұлыбританияда қос альбом ретінде шығарылған бұл альбом, топтың Swan Song Records жаңа лейблімен шыққан тұңғыш альбомы болды. 1974 жылдың басында Хэмпширдегі Хедли Грейндж ел үйінде альбомға арналған сегіз жаңа ән жазылды. Бұл оларға аранжировкаларды импровизациялауға және жазу тәжірибесін жүргізуге мол мүмкіндік берді. Альбомның жалпы ойнау уақыты LP-нің үш жағын ғана құрады, сондықтан олар оны қос альбомға дейін кеңейтуді шешті. Олар бұрын жарық көрмеген тректерді топтың 1970 жылғы Led Zeppelin III, 1971 жылғы Led Zeppelin IV және 1973 жылғы Houses of the Holy альбомдарына жаздырылған материалдардан қосты. Альбомда хард-рок, прогрессивті рок, рок-н-ролл және фолк сияқты әртүрлі стильдер қамтылған. Альбом 1974 жылдың жазында араластырылып, жыл соңында шығару жоспарланған; алайда, Питер Корристон жасаған альбомның қаптамасының өндірісі қиындық тудырғандықтан шығарылуы кейінге шегерілді. Physical Graffiti шығарылысымен-ақ коммерциялық және сын тұрғысынан сәтті болды, Ұлыбританияда альбомдық чарттарда бірінші орынға, ал АҚШ-та үшінші орынға ие болды. Альбом АҚШ-та сәтті гастрольдік турмен және Лондонның Эрлс-корт аренасындағы бес түндік концерттік бағдарламамен қолдау көрсетілді. Альбом бірнеше рет CD форматында қайта шығарылды, соның ішінде 2015 жылы 40 жылдық мерейтойына арналған кеңейтілген нұсқасы да жарық көрді. 2006 жылы Physical Graffiti Американың Жазу индустриясы қауымдастығы (RIAA) тарапынан АҚШ-та 16 платиналық сертификат алды, бұл елде сегіз миллионнан астам дана сатылғанын көрсетеді.
Physical Graffiti is the sixth studio album by the English rock band Led Zeppelin. Released as a double album on 24 February 1975 in the United States and on 28 February 1975 in the United Kingdom, it was the group's first album to be released under their new label, Swan Song Records. The band wrote and recorded eight new songs for the album in early 1974 at Headley Grange, a country house in Hampshire, which gave them ample time to improvise arrangements and experiment with recording. The total playing time covered just under three sides of an LP, so they decided to expand it into a double album by including previously unreleased tracks from the sessions for the band's earlier albums Led Zeppelin III (1970), Led Zeppelin IV (1971) and Houses of the Holy (1973). The album covered a range of styles including hard rock, progressive rock, rock 'n' roll and folk. The album was then mixed over summer 1974 and planned for an end of year release; however, its release was delayed because the Peter Corriston designed die cut album cover proved difficult to manufacture. Physical Graffiti was commercially and critically successful upon its release and debuted at number one on album charts in the UK and number three in the United States. It was promoted by a successful U. S. tour and a five night residency at Earl's Court, London. The album has been reissued on CD several times, including an expansive 40th anniversary edition in 2015. Physical Graffiti was later certified 16× platinum in the United States by the Recording Industry Association of America (RIAA) in 2006, signifying shipments of over eight million copies in the US.
Жазу
Led Zeppelin-нің «Physical Graffiti» альбомына әндер жазуға жасаған алғашқы тырабы 1973 жылдың қараша айында Англияның Гэмпшир округындағы Headley Grange студиясында өтті, осы студияда олар бұрын атаусыз төртінші альбомын жазған болатын. Жазу құралдары Ронни Лейннің жылдам әрекет ететін студиясынан құралды. Гитарист және продюсер Джимми Пейдж пен барабаншы Джон Бонэм осы сапарда кейін «Kashmir» деп аталған инструменталды әнді жазды. Бірақ, бұл жазу сессиялары тез арада тоқтатылды және студия уақыты Bad Company тобына берілді, олар оны өздерінің тұңғыш альбомына әндер жазу үшін пайдаланды. Баспасөз қызметкері/клавишник Джон Пол Джонстың ауруға шалдыққандықтан жазба жасауға мүмкіндігі жоқ екенін хабарлады. Дегенмен, ол топтан көңілі толып, гастрольдерден шаршап, менеджері Питер Грантке жұмыстан кетуді ойлап отырғанын айтты. Грант оған қайта ойлануды және жылдың қалған бөлігін денсаулығын қалпына келтіру үшін демалысқа шығуды ұсынды. Топ 1974 жылдың қаңтар және ақпан айларында Headley Grange-де қайта жиналды, онда Рон Невисонмен бірге сегіз трек жазды. Әнші Роберт Плант кейін осы сегіз тректі «керемет әндер» деп атады, соның ішінде «керемет болып шыққан, әдеттен тыс әндер» де бар еді. Headley Grange-дегі бұрынғы сессияларда болғандай, бұл бейресми атмосфера топқа жазба жасау кезінде материалды импровизациялауға және дамытуға мүмкіндік берді. Кейде топ бір тректі бірнеше рет репетициялап, не дұрыс болмағанын немесе не жақсартуға болатынын талқылап, содан кейін одан да жақсырақ болатын басқа аранжировканы тапты. Бонэм сессияларда жетекші күш болды, ол күрделі аранжировканы қалай табысты орындауға болатыны туралы идеяларды жиі ұсынатын. Осының нәтижесінде ол бірнеше трекке ән жазуға авторлық құқық алды. Сегіз ән әдеттегі альбомнан ұзын болды, шамамен LP-нің үш жағын қамтыды, сондықтан топ қос альбом жасауға шешім қабылдады, сонымен қатар бұрынғы альбомдарға жазған, бірақ шығармаған материалдарды қосты. Олардың ішінде «Boogie With Stu» сияқты түрлі джем-сессиялар да болды, Пейдж оны жеке альбомдағы трек ретінде жарамсыз деп есептеді. Қосымша дыбыстар қосылды, ал альбомның соңғы миксі 1974 жылдың шілде айында Лондонның Olympic Studios студиясында Кит Харвуд жасады. «Physical Graffiti» деген атауды Пейдж осы жиынтықты жасауға жұмсалған барлық физикалық және жазбаша энергияны көрсету үшін таңдады.
The first attempt by Led Zeppelin to record songs for Physical Graffiti took place in November 1973 at Headley Grange in Hampshire, England, where they'd previously recorded their untitled fourth album. The recording equipment consisted of Ronnie Lane's Mobile Studio. Guitarist and producer Jimmy Page and drummer John Bonham recorded an instrumental which was later reworked as "Kashmir" during this visit. However, these sessions came to a halt quickly and the studio time was turned over to Bad Company, who used it to record songs for their debut album. The press reported that bassist/keyboardist John Paul Jones was ill and unable to record. However, he had become disillusioned with the group and fed up with touring, and told manager Peter Grant he was considering quitting. Grant asked him to reconsider and to take the rest of the year off to recuperate. The group reconvened at Headley Grange in January and February 1974, where they recorded eight tracks engineered by Ron Nevison. Lead singer Robert Plant later referred to these eight tracks as "the belters," including "off the wall stuff that turned out really nice." As with previous sessions at Headley Grange, the informal atmosphere allowed the group to improvise and develop material while recording. Sometimes the group would rehearse or record a track several times, discuss what went wrong or what could be improved and then realized they'd worked out an alternative arrangement for it which was better. Bonham was a driving force at the sessions, regularly suggesting ideas or the best ways in which a complicated arrangement could be played successfully. This led to him getting a lead songwriting credit on several tracks. The eight songs extended beyond the length of a conventional album, almost spanning three sides of an LP, so the group decided to create a double album, adding material they'd recorded for previous albums but never issued. This included various jam sessions such as "Boogie With Stu," which Page thought would be unsuitable as a track on a single album. Additional overdubs were laid down, and the final mixing of the album was performed in July 1974 by Keith Harwood at Olympic Studios, London. The title "Physical Graffiti" was coined by Page to illustrate the whole physical and written energy that had gone into producing the set.
Әндер
Альбом жазылуы бірнеше жылға созылды және әртүрлі музыкалық стильдерді қамтыды, оның ішінде хард-рок ("Custard Pie", "The Rover", "The Wanton Song", "Sick Again", "Houses of the Holy"), шығыс үлгісіндегі оркестрлік рок ("Kashmir"), прогрессивті рок ("In the Light"), күшті фанк ("Trampled Under Foot"), акустикалық рок-н-ролл ("Boogie with Stu", "Black Country Woman"), махаббат әні ("Ten Years Gone"), блюз-рок ("In My Time of Dying"), жеңіл рок ("Down by the Seaside"), кантри-рок ("Night Flight") және акустикалық гитарамен орындалатын музыка ("Bron Yr Aur"). Альбомнан бірнеше ән Led Zeppelin концерттерінде жиі орындалды. Атап айтқанда, "In My Time of Dying", "Trampled Under Foot", "Kashmir", "Ten Years Gone", "Black Country Woman" және "Sick Again" әндері альбом жарық көргеннен кейін топтың концерттік бағдарламаларының тұрақты бөлігіне айналды.
The album spanned several years of recording and covered a range of musical styles, including hard rock ("Custard Pie", "The Rover", "The Wanton Song", "Sick Again", "Houses of the Holy"), eastern influenced orchestral rock ("Kashmir"), progressive rock ("In the Light"), driving funk ("Trampled Under Foot"), acoustic rock and roll ("Boogie with Stu", "Black Country Woman"), love ballad ("Ten Years Gone"), blues rock ("In My Time of Dying"), soft rock ("Down by the Seaside"), country rock romp ("Night Flight"), and acoustic guitar instrumental ("Bron Yr Aur"). Several tracks from the album became live staples at Led Zeppelin concerts. In particular, "In My Time of Dying", "Trampled Under Foot", "Kashmir", "Ten Years Gone", "Black Country Woman", and "Sick Again" became regular components of the band's live concert set lists following the release of the album.
Бірінші жағы
"Custard Pie" 1974 жылдың басында Headley Grange студиясында жазылған. Алғашқы нұсқасы дайын болған түрінен жылдамырақ темппен орындалды, сонымен қатар түрлі импровизацияланған вокалдар қосылды. Негізгі орындалыстан кейін топ оны қайта құру мүмкіндіктерін талқылады. Пейдж гитара солосын ARP синтезаторы арқылы орындады, ал Джонс Hohner Clavinet бөлігін қостырып жазды, ал Плант гармоникада тартыды. "The Rover" 1970 жылы Уэльстегі Макинллетке жақын орналасқан Брон Ир Аур коттеджінде жазылды. Ол алғаш рет 1970 жылдың мамыр айында Headley Grange-де Led Zeppelin III альбомы үшін акустикалық нөмір ретінде жазылған. 1972 жылы Houses of the Holy үшін электрлік нөмір ретінде қайта өңделді, бұл тректің қосымша музыкалық негізін құрады. Кейін Пейдж 1974 жылы Кит Харвудтың инженерлік көмегімен гитара овердабтарын қосты. "In My Time of Dying" 1962 жылы Боб Диланның тұңғыш альбомында жазылған дәстүрлі әнге негізделген. Трек тікелей орындалып жазылды, содан кейін Пейдж гитараның слайдтық бөлігін қостырып жазды. Ұйымдастыру және құрылымдық жұмыстарды Бонхам басқарды, ол тректің түрлі тоқтау / бастау бөлімдерінің қайда орналасуы керектігін және топтың қай жерде қайтадан қосылу керектігін анықтады. Әннің соңында оның микрофонға жақын жөтелген дыбысы естіледі, бұл топтың қалған бөлігінің сол сәтте орындауын тоқтатуына себеп болды. Бонхам кейіннен: "Осы нұсқа жарайды, солай емес пе?" деді, бұл оның ең жақсы нұсқа екенін сезінгендіктен. Бұл трек альбомда Led Zeppelin тобының жұмыстық ортада екенін және жазбаларына қамқорлықпен қарайтынын көрсету үшін қалдырылды.
"Custard Pie" was recorded at Headley Grange in early 1974. The first take was played at a faster tempo than the finished version, with various improvised vocals. After a basic run through, the group then discussed possibilities for rearranging it. Page played the guitar solo through an ARP synthesiser, while Jones overdubbed a Hohner Clavinet part and Plant played harmonica. "The Rover" was written in 1970 at Bron Yr Aur, a cottage near Machynlleth, Wales. It was first recorded at Headley Grange in May 1970 as an acoustic number for Led Zeppelin III. It was reworked as an electric number in 1972 for Houses of the Holy, which formed the basis for the backing track. Page subsequently added guitar overdubs in 1974 with Keith Harwood engineering. "In My Time of Dying" is based on a traditional song that Bob Dylan recorded on his debut album in 1962. The track was recorded live, with Page later adding further slide guitar overdubs. The arranging and structuring was led by Bonham, who worked out where the various stop / start sections in the track should be, and how the group would know where to come back in. The very end of the song features his off mic cough, causing the rest of the group to break down at that point. Bonham subsequently shouted "That's got to be the one, hasn't it? ", feeling it was the best take. It was left on the album to show fans that Led Zeppelin were a working band that took care in their recordings.
Екінші жағы
"Houses of the Holy" 1972 жылы мамыр айында Olympic Studios-та Эдди Крамердің инженерлігімен сол аттас альбомның титулдық трегі ретінде жазылды. Ол "Dancing Days" сияқты басқа тректерге ұқсас болғандықтан альбомнан алынып тасталды, олар жақсырақ деп есептелді. "Physical Graffiti"-дегі басқа көне материалдардан өзгеше, оған қосымша жазба немесе ремикс қажет болған жоқ. "Trampled Under Foot" Джонстың Clavinet-те орындаған джем-сессиясынан туындады. Ән альбомдағы нұсқасына дейін бірнеше рет арандаталды, топ түрлі идеяларды репетициялады және жалпы стиль туралы пікірталас жүргізді. Бонэм тректі тым "соулды" деп шешіп, оны фанк стиліне айналдырып, Пейдж аккордтардың орнына гитара рифін ойнауын ұсынды. Әннің мәтіні көлік және автомобильдер туралы қос мағыналы сөздерден тұрады. Ән тез арада танымал концерттік номерге айналып, 1975 жылдан бастап барлық концерттерде орындалды, ал кейін Плант оны жеке турлерінде қайта жаңғыртты. Ол АҚШ-та 2 сәуірде сингл ретінде шығарылды ("Black Country Woman" B-жағы ретінде) және топ 40-қа кірді. "Kashmir" идеясы Пейдж мен Бонхэмге тиесілі, алғаш рет 1973 жылдың соңында инструменталдық демо ретінде талданды. Плант Мароккода демалыста болғанда әннің мәтінін жазды. Джонс тректе мелотронда ойнады және сессиялық музыканттар орындаған скрипкалар мен духовой аспаптарды арандады. Ән альбомдағы ең жоғары бағаланған әндердің бірі болды және 1975 жылдан бастап барлық концерттерде орындалды. Пейдж мен Плант оны 1994 жылғы турларында орындады, ал 1998 жылы Шон "Пуффи" Комбс оны "Come With Me" синглінде қайта өңдеді, онда Пейдж гитарада тартылды.
"Houses of the Holy" was recorded as the title track for the album of the same name in May 1972 at Olympic Studios with Eddie Kramer engineering. It was left off that album because of its similarity to other tracks such as "Dancing Days", which were felt to be better. Unlike some of the other older material on Physical Graffiti, it required no further overdubbing or remixing. "Trampled Under Foot" developed from a jam session driven by Jones at the Clavinet. The song went through several arrangement changes before arriving at the version heard on the album, with the group rehearsing various different ideas and arguing about the overall style. Bonham decided the track was too "souly" and rearranged it into a funk style, suggesting that Page should play a guitar riff throughout in place of chords. The lyrics are a series of double entendres around driving and cars. The song quickly became a popular live piece that was played at every live show from 1975 onwards, and was later revived by Plant for his solo tours. It was released as a single in the US on 2 April (with "Black Country Woman" as the B side) and was a top 40 hit. "Kashmir" was an idea from Page and Bonham, and was first attempted as an instrumental demo in late 1973. Plant wrote the lyrics while on holiday in Morocco. Jones played Mellotron on the track, and arranged strings and brass parts that were played by session musicians. The song was one of the most critically acclaimed on the album, and was played at every gig from 1975 onwards. Page and Plant played it on their 1994 tour, and it was reworked in 1998 by Sean "Puffy" Combs for his single "Come With Me" which featured Page on guitar.
Үшінші бет
"In the Light" 1974 жылдың басында Хедли Грайнджте жазылған. Бастапқыда "Таңертең" деп аталған бұл шығарманың негізгі құрылымын анықтау үшін бірнеше репетициялар мен жазулар жасалды. Кейіннен шығармаға дрон/ән салудан тұратын кіріспе қосылды. "Bron Yr Aur" – Пейдждің жеке акустикалық шығармасы, ол Led Zeppelin III альбомының көп бөлігін Плантпен бірге құрастырған және аранжировкалаған коттедждің атымен аталады. 1970 жылдың ортасында Island Studios студиясында жазылған. Бұл трек кейіннен топтың "The Song Remains the Same" фильмінде фондық музыка ретінде пайдаланылды. "Down by the Seaside" әні 1970 жылы Bron Yr Aur коттеджінде акустикалық трек ретінде жазылды және Нил Янгтың ықпалында болды. Келесі жылы төртінші альбомның жазулары кезінде бұл ән электрлі трек ретінде қайта өңделді. Пейдж мен Бонэм аранжировка жасады, темпті баяудан жылдамға, содан кейін қайта баяуға өзгертті. "Ten Years Gone" әні көбінесе Планттың ескі махаббат оқиғасы туралы жазған өлеңі мен Пейдждің аспаптық шығармасынан тұрады, онда электр және акустикалық гитаралардың көптеген қосымша жазбалары бар. Бұл тректі тікелей эфирде орындағанда Джонс студиялық жазбадағы гитаралардың әртүрлі қосымша жазбаларын қайта шығару үшін мандолина, алты және он екі сапты гитаралары бар үш мойынды гитарада ойнады.
"In the Light" was recorded at Headley Grange in early 1974. It was initially called "In the Morning" and went through several rehearsals and takes to work out a basic structure. A drone / chant introduction was later added to the piece. "Bron Yr Aur" was a solo acoustic piece by Page, named after the cottage where he had composed and arranged much of Led Zeppelin III with Plant. It was recorded at Island Studios in mid 1970. The track was later used as background music in the group's film The Song Remains the Same. "Down by the Seaside" was originally written as an acoustic track at Bron Yr Aur in 1970, and was influenced by Neil Young. It was reworked as an electric track during sessions for the fourth album the following year. Page and Bonham led the arranging, changing tempo from the slow to fast section and then back again. "Ten Years Gone" was mostly composed by Plant about an old love affair, and was combined with an instrumental piece from Page, featuring overdubbed electric and acoustic guitar parts. When the track was performed live, Jones played a triple neck guitar featuring mandolin, six and 12 string guitars, in order to try to reproduce the various guitar overdubs on the studio recording.
Төртінші жағы
"Night Flight" 1971 жылы Headley Grange-де төртінші альбом үшін жазылған. Көбінесе бас гитарадан басқа, Джонс тректе Хаммонд органмен ойнайды, ал Пейдж гитараны Лесли динамигі арқылы дыбыстады. Плант әннің сөзін "Ядролық зақым келтіру сынағы қаупі" деген тақырыптағы жаңалықты оқығаннан кейін жазды және әлемде тыныш пен махаббаттың неге аз екендігін ойлады. "The Wanton Song" әні Пейдждің гитара рифіне негізделген. 1974 жылы Headley Grange сессиясында жазылған басқа тректерден айырмашылығы, оның аранжировкасы жасауға оңай болды, топ әнді рифтердің айналасында құрастырды. "Boogie with Stu" – бұл Rolling Stones пианині Иан Стюартпен бірге Ритчи Валенстің "Ooh My Head" әніне негізделген джем-сессия. Ол 1971 жылы Headley Grange-де топтың төртінші альбомы үшін "Rock and Roll" жазылған сессия кезінде жазылды. Бұл тректе Валенс немесе Боб Кин есімдері көрсетілмеді, оның орнына Валенстің анасы көрсетілді. Кейін Кин сотқа шағымданып, сыйлықтың жартысы Валенстің анасына берілді, бірақ ол сот процесіне қатыспады. "Black Country Woman" 1972 жылы "Houses of the Holy" альбомы үшін Stargroves бағында жазылды, бұл топтың дәстүрлі студиядан тыс, ерекше орындарда жұмыс істеуге деген ниетінің бір бөлігі болды. Трекке ұшақ ұшып өтіп бара жатқанда тоқтатуға жақын болды, бірақ соңында әсер үшін жазбада қалдырылды. "Sick Again" әнін Пейдж мен Плант 1973 жылғы гастроль туралы және олардың жанкүйерлермен кездесу тәжірибесі туралы жазды. Тректі Бонэмнің барабан соғуы мен Пейдждің гитара рифтері жетекке алды. Аранжировка жаздыру алдында жасалған және оны таспаға түсіру оңай болды.
"Night Flight" was recorded at Headley Grange in 1971 for the fourth album. Besides the usual bass, Jones plays Hammond organ on the track, and Page plays guitar through a Leslie speaker. Plant wrote the lyrics after reading a news headline entitled "Nuclear Damage Test Threat" and wondered why there seemed to be little peace and love in the world. "The Wanton Song" was built around a Page guitar riff. Unlike some of the other tracks recorded at the 1974 Headley Grange sessions, it was straightforward to arrange, with the group building the song around the riffs. "Boogie with Stu" was a jam session with Rolling Stones pianist Ian Stewart based around the Ritchie Valens song "Ooh My Head". It was recorded in 1971 at Headley Grange during the same session that produced "Rock and Roll" for the group's fourth album. It did not credit Valens or Bob Keane, instead crediting Valens' mother. Eventually a lawsuit was filed by Keane, and half of the award went to Valens' mother, although she was not part of the suit. "Black Country Woman" was recorded in the garden at Stargroves in 1972 for Houses of the Holy, as part of the group's desire to work in "off the wall" locations outside a traditional studio environment. The track was nearly abandoned when an aeroplane cruised overhead, but it was left on the final recording for effect. "Sick Again" was written by Page and Plant about the 1973 tour and their experience with meeting groupies. The track was driven by Bonham's drumming and Page's guitar riffs. The arrangement had been worked out before recording, and was straightforward to put down on tape.
Шығарылмаған материал
Physical Graffiti бұрынғы альбомдардан қалған әртүрлі жазбалардан жинақталғандықтан, жазу сессияларынан көп нәрсе шығарылмастан қалды. "Custard Pie" әнінің соңғы нұсқасынан өзгеше ертедегі аранжировкасы келесі альбомда, "Presence"-те "Hots on For Nowhere" деп өңделді. Physical Graffiti альбомына қосылмаған, бұрынғы альбомдардың жазу сессияларынан қалған көптеген жазбалар кейін 1982 жылғы "Coda" альбомына енгізілді.
As Physical Graffiti collected various out takes from earlier albums, little was left over from the recording sessions that was not eventually released. An early arrangement of "Custard Pie", different from the final version, was reworked as "Hots on For Nowhere" on the following album, Presence. A number of other outtakes from earlier album sessions that had not been put on Physical Graffiti were later included on the 1982 album Coda.
Сурет және таңбалау
Албом бастапқыда Нью-Йорк қаласындағы тұрғын үй блогын бейнелейтін кесілген мұқаба дизайнымен шығарылды, оның терезелері арқылы әртүрлі мәдени тұлғаларды алмастыруға болады. Альбом дизайнымен айналысқан Питер Корристон симметриялық және қызықты бөлшектері бар, басқа нысандармен кедергісіз және альбомның шаршы мұқабасына сәйкес келетін ғимаратты іздеді. Ол кейіннен мұқабаның қалған бөлігін үйге кіріп-шығатын адамдар идеясына негіздеп жасады, түрлі мұқабаларды негізгі мұқабаның астына қойып, терезелерді әртүрлі ақпаратпен толтырды. Альбом мұқабасы үшін суретке түсірілген бес қабаттан тұратын екі ғимарат Нью-Йорктегі 96 және 98 St. Mark's Place мекенжайларында орналасқан. Бастапқы суретті түпкілікті нұсқаға жеткізу үшін бірнеше рет өңдеулер енгізілді. Ғимараттың төртінші қабатын шаршы альбом мұқабасының форматына сәйкес кесуге тура келді. 1976 жылы альбом «Ең жақсы альбом қаптамасы» номинациясында «Грэмми» сыйлығына ие болды.
The album was originally released with a die cut sleeve design depicting a New York City tenement block, through whose windows various cultural icons could be interchangeably viewed. The album designer, Peter Corriston, was looking for a building that was symmetrical with interesting details, that was not obstructed by other objects and would fit the square album cover. He subsequently came up with the rest of the cover based on the idea of people moving in and out of the tenement, with various sleeves that could be placed under the main cover and filling the windows with various pieces of information. The two five storey buildings photographed for the album cover are located at 96 and 98 St. Mark's Place in New York City. The original photograph underwent a number of tweaks to arrive at the final image. The fourth floor of the building had to be cropped out to fit the square album cover format. In 1976, the album was nominated for a Grammy Award in the category of best album package.
Қайта шығарылғандар
Physical Graffiti тұңғыш рет 1987 жылы екі дискілік CD түрінде жарық көрді. Бірақ, бұл топтың қатысусыз жасалды, ал алғашқы басылымда "In My Time of Dying" әнінің соңындағы студиялық әңгімелер кездейсоқ түрде қиылып қалды (кейін басылымдарда түзетілді). Пейдж CD-нің жасалуына өз үлесін қоса алмағанына наразы болып, жаңа нұсқаларын өзі шығаруға шешім қабылдады. Ол 1990 жылдың мамыр айында инженер Джордж Мариномен бүкіл каталогты қайта өңдеу үшін бір аптаға уақыт брондады. Physical Graffiti альбомынан сегіз трек 1990 жылы төрт дискілік жинақта және үш ремастерде пайда болды, ал қалғандары 1993 жылы 2-ші жинақта жарық көрді, ал альбом 1994 жылы қайта шығарылды. Physical Graffiti-нің кеңейтілген ремастерингтік нұсқасы түпнұсқа альбом шыққаннан тура соң соңғы қырық жыл өткен 2015 жылдың 23 ақпанында қайта жарық көрді. Қайта шығарылым алты форматта қолжетімді: стандартты екі CD нұсқасы, люкс үш CD нұсқасы, стандартты екі LP нұсқасы, люкс үш LP нұсқасы, супер люкс үш CD плюс үш LP нұсқасы қатты мұқабалы кітаппен және жоғары сапалы 24 бит/96k цифрлық жүктемелер түрінде. Делюкс және супер делюкс нұсқаларында әндердің басқаша орындалуы мен аранжировкалары бар бонус материалдары бар. Қайта шығарылған альбомның бонус дискісінің мұқабасы ретінде түпнұсқа альбомның суретінің өзгертілген түсті нұсқасы қолданылды.
Physical Graffiti was first issued on CD as a double disc set in 1987. However, it was done without input from the band, and the first pressing accidentally edited off the studio banter at the end of "In My Time of Dying" (later fixed on repressings). Page was unhappy with his lack of input over the CDs and decided he would produce new versions himself. He booked a week in May 1990 with engineer George Marino to remaster the entire back catalogue. Eight tracks from Physical Graffiti appeared on the four disc Boxed Set and three on Remasters, both in 1990; the remainder appeared on Boxed Set 2 in 1993, while the album was properly reissued in 1994. An extended remastered version of Physical Graffiti was reissued on 23 February 2015, almost exactly forty years after the original album was released. The reissue comes in six formats: a standard two CD edition, a deluxe three CD edition, a standard two LP version, a deluxe three LP version, a super deluxe three CD plus three LP version with a hardback book, and as high resolution 24 bit/96k digital downloads. The deluxe and super deluxe editions feature bonus material containing alternative takes and arrangements of songs. The reissue was released with an altered colour version of the original album's artwork as its bonus disc's cover.