Led Zeppelin: Тұңғыш студиялық альбомы

Кіріспе

1969 жылғы Led Zeppelin студиялық альбомы, сол аттас жинақ

Led Zeppelin (кейде Led Zeppelin I деп аталады) – ағылшын рок-тобы Led Zeppelin-нің тұңғыш студиялық альбомы. Ол 1969 жылдың 13 қаңтарында АҚШ-та және 1969 жылдың 31 наурызында Ұлыбританияда Atlantic Records лейблымен шығарылды. Альбом 1968 жылдың қыркүйек және қазан айларында Лондонның Olympic Studios студиясында топ құрылғаннан кейін жазылды. Онда топтың алғашқы репетицияларында жасалған түпнұсқа материалдармен қатар, сол кездегі блюз және халық әндерінің жаңадан орындалуы мен қайта жөнделуі де бар. Жазу сессиялары топ жазба шартын қол қоймаған кезде өтті және жалпы ұзақтығы 36 сағатты құрады. Оған топтың негізін қалаушысы, жетекшісі және гитаристі Джимми Пейдж, сондай-ақ Led Zeppelin менеджері Питер Грант тікелей төледі, оның құны 1782 фунт стерлингті құрады. Продюсерлік жұмысын Пейдж жасады, ал музыкант ретінде оған топ мүшелері Роберт Плант (жетекші вокал, гармоника), Джон Пол Джонс (бас-гитара, клавишатура) және Джон Бонэм (барабандар) қосылды. Бір тректе перкуссияны Вирам Джасани орындады. Тректерді Пейджтің балалық шағынан бергі досы Глин Джонс микстеді, ал альбомының культты мұқабасын, онда Хинденбург апаты бейнеленген, Джордж Харди жасады. Led Zeppelin тобының блюз бен рок музыкасын үйлестіруі және хард-рок дыбысына деген олардың көзқарасы Ұлыбритания мен АҚШ-та дереу коммерциялық сәттілікке жетті, екі елдегі альбомдық чарттарда топ-10-ға енді, сондай-ақ тағы бірнеше елде де. Көптеген әндер ұзақ болды және радио эфирінде сингл ретінде шығаруға ыңғайлы емес еді. Пейдж «синглдарды» шығаруға құлшынбады, сондықтан Ұлыбританиядан тыс жерлерде тек «Good Times Bad Times» әні, «Communication Breakdown» әнімен бірге шығарылды. Алайда, альбомдық рок радиостанцияларында көрсетілгенінің және топтың танымалдылығының артуына байланысты, альбомның көптеген әндері классикалық рок радиосындағы сүйікті әндерге айналды.

Өмірбаян

1968 жылдың шілдесінде ағылшын рок-тобы Yardbirds екі негізгі мүшесі Кит Релф пен Джим Маккарти топтан кеткен соң тарады, ал үшінші мүшесі Крис Дрейя көп ұзамай фотограф болу үшін кетіп қалды. Төртінші мүше, гитарист Джимми Пейдж, Скандинавиядағы концерттер сериясы үшін топтың атын пайдалану құқығына және шарттық міндеттемелерге ие болды. Пейдж тәжірибелі студиялық музыкант және аранжировщик Джон Пол Джонсты бас гитарист ретінде шақырды, сондай-ақ Терри Ридті әнші ретінде және Procol Harum тобының B. J. Уилсонды барабаншы ретінде шақыруды жоспарлады. Уилсон Procol Harum тобына міндеттеме берген болатын, ал Рид қатысудан бас тартты, бірақ Роберт Плантты ұсынды. Плант Пейджпен тамыз айында Беркширдегі Пангборн қаласындағы қайық үйінде кездесіп, музыка және жаңа материал туралы әңгімелесті. Пейдж пен Планттың арасында жақсы музыкалық үйлесім бар екенін түсінді, содан кейін Плант досы және Band of Joy тобының барабаншысы Джон Бонхэмді жаңа топқа барабан соғуға шақырды. Пейдж, Плант, Джонс және Бонхэм тобы алғаш рет 19 тамыз күні (Планттың 20 жылдығынан бір күн бұрын) репетиция жасады, содан кейін "The New Yardbirds" атымен Скандинавияға гастрольдік сапарға шықты. Олар ескі Yardbirds материалдарын, сондай-ақ "Communication Breakdown", "I Can't Quit You Baby", "You Shook Me", "Babe I'm Gonna Leave You" және "How Many More Times" сияқты жаңа әндерді орындады. Гастрольден кейін Лондонға оралғаннан кейін Пейдж топтың атын Led Zeppelin деп өзгертті, ал топ 1968 жылдың 25 қыркүйегінде сағат 23:00-де өзінің тұңғыш альбомын жазу үшін Olympic Studios студиясына кірді. Пейдж Telecaster гитарасын Supro күшейткіші арқылы ойнады, ал альбомның акустикалық тректері үшін Gibson J 200 гитарасын қолданды. "Your Time Is Gonna Come" әні үшін ол Fender 10 струналы педальді сталь гитарасын пайдаланды. Пейджтің айтуынша, альбомның көп бөлігі тікелей жазылған, кейіннен әртүрлі дыбыстар қосылған. Пейдж "қашықтық тереңдік жасайды" тәсілін қолданды. Ол дыбыс жазудағы инновацияларды көрсетіп, жаңалықтарды енгізді. Көптеген музыка продюсерлері микрофонды күшейткіштер мен барабандардың алдына тікелей орналастырса, Пейдж Led Zeppelin үшін күшейткіштен бірнеше метр қашықтықта (шамамен 6 метрге дейін) қосымша микрофон орналастырып, екі микрофонның арасындағы балансты жазу идеясын дамытты. Пейдж топтың "қоршаған ортаның дыбысын" жазған алғашқы продюсерлердің бірі болды: нотаның бөлменің бір шетінен екінші шетіне жету уақытының айырмасы. Тікелей жазбалардың нәтижесінде кейбір әндерде Планттың вокалы басқа тректерге араласып кетті. Пейдж бұл Планттың қуатты дауысының табиғи нәтижесі екенін айтты, бірақ бұл араласудың "қасақана жасалғанын" қосты. "Your Time Is Gonna Come", "Communication Breakdown", "Babe I'm Gonna Leave You" және "How Many More Times" әндері.

In July 1968, the English rock band the Yardbirds disbanded after two founder members Keith Relf and Jim McCarty quit the group, with a third, Chris Dreja, leaving to become a photographer shortly afterwards. The fourth member, guitarist Jimmy Page, was left with rights to the name and contractual obligations for a series of concerts in Scandinavia. Page asked seasoned session player and arranger John Paul Jones to join as bassist, and hoped to recruit Terry Reid as singer and Procol Harum's B. J. Wilson as drummer. Wilson was still committed to Procol Harum, and Reid declined to join but recommended Robert Plant, who met with Page at his boathouse in Pangbourne, Berkshire in August to talk about music and work on new material. Page and Plant realised they had good musical chemistry together, and Plant asked friend and Band of Joy bandmate John Bonham to drum for the new group. The line up of Page, Plant, Jones and Bonham first rehearsed on 19 August 1968 (the day before Plant's 20th birthday), shortly before a tour of Scandinavia as "the New Yardbirds", performing some old Yardbirds material as well as new songs such as "Communication Breakdown", "I Can't Quit You Baby", "You Shook Me", "Babe I'm Gonna Leave You" and "How Many More Times". After they returned to London following the tour, Page changed the band's name to Led Zeppelin, and the group entered Olympic Studios at 11 p. m. on 25 September 1968 to record their debut album. Page played the Telecaster through a Supro amplifier, and used a Gibson J 200 for the album's acoustic tracks. For "Your Time Is Gonna Come" he used a Fender 10 string pedal steel guitar. According to Page, most of the album was recorded live, with overdubs added later. Page used a "distance makes depth" approach to production. He used natural room ambience to enhance the reverb and recording texture on the record, demonstrating the innovations in sound recording he had learned during his session days. At the time, most music producers placed microphones directly in front of the amplifiers and drums. For Led Zeppelin, Page developed the idea of placing an additional microphone some distance from the amplifier (as far as 20 feet (6 m)) and then recording the balance between the two. Page became one of the first producers to record a band's "ambient sound": the distance of a note's time lag from one end of the room to the other. Because of the live recording, some songs had Plant's vocals bleed onto other tracks. Page later stated that this was a natural product of Plant's powerful voice, but added the leakage "sounds intentional". "Your Time Is Gonna Come", "Communication Breakdown", "Babe I'm Gonna Leave You", and "How Many More Times".

Бірінші жағы

"Good Times Bad Times" – бұл коммерциялық дыбысы бар трек, ол Ұлыбританияда топтың тұңғыш синглі ретінде қарастырылып, АҚШ-та осы ретте шығарылды. Бұл күшті трек болғанымен, Led Zeppelin оны жиі тікелей орындаған жоқ. 2007 жылы Ахмет Ертегунге арналған концертте орындалды. "Babe I'm Gonna Leave You" әні 1950 жылдары Энн Бредон жазған. Пейдж 1962 жылы Жаан Баездің "Joan Baez in Concert" альбомына жазған нұсқасын естіген. Бұл 1968 жылдың тамызында Пэнгборн қаласында алғаш кездескен Плантпен бірге жұмыс істеген алғашқы әндердің бірі болды. Пейдж тректе Gibson J 200 акустикалық және Telecaster гитараларын пайдаланды. Плант бастапқыда әнді альбомдағы басқа орындауларға ұқсас, ауыр стильде орындады, бірақ Пейдж оны қайта жазуға көндірді, соның арқасында трекке жарық пен көлеңке енді. "You Shook Me" – Уилли Диксонның сөзімен жазылған блюз әні, ол альбом жазылған кезде жалғасып жатқан британдық блюз бумына сай келді. Джонс, Плант және Пейдж тиісінше Hammond орган, гармоника және гитарада соло орындады. Пейдж әннің соңында вокал мен гитара арасындағы сұрақ-жауапқа сол кездегі жаңа өндіріс тәсілі болған кері эхо қосты. Бұл әнді Джефф Бек 1968 жылғы "Truth" альбомы үшін жазған, кейін Бек Led Zeppelin оның аранжировкасын көшіргеніне наразы екенін айтты. "Dazed and Confused" әні 1967 жылы Джейк Холмс жазған. Алғашқы альбомда Пейдж жалғыз автор ретінде көрсетілген; Холмс 2010 жылы авторлық құқықты бұзғаны үшін сотқа шағымданып, келесі жылы соттан тыс келісімге келді. The Yardbirds әнін 1968 жылы концерттерде, соның ішінде бірнеше радио және теледидар сессияларында жиі орындады. Олардың аранжировкасында Пейдж скрипка доғасымен гитара ойнаған бөлім болды, бұл идеяны Пейдж сессияларда кездескен Дэвид Маккалум ағасы ұсынған. Пейдж сонымен қатар "Think About It" атты соңғы Yardbirds жазбаларының бірінде гитара солосын пайдаланды. Led Zeppelin-нің "Dazed and Confused" әніне жасаған өзгерістері әртүрлі мәтіндерді қамтыды, ал Джонс пен Бонэм өздерінің ойнау стиліне бейімделу үшін аранжировканы дамытты. Бұл ән Led Zeppelin-нің алғашқы мансабындағы тікелей эфирдегі концерттерінің маңызды бөлігі болды және топтық импровизацияға мүмкіндік берді, соның салдарынан ұзақтығы 30 минуттан асты. Импровизация кейде басқа әндердің бөліктерін қамтыды, соның ішінде топтың "The Crunge" және "Walter's Walk" (кейіннен "Houses of the Holy" және "Coda" альбомдарында жарық көрді), Жони Митчеллдің "Woodstock" және Скотт Маккензидің "San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair)" әндерін. 1975 жылы Пейдж саусағын жарақаттағаннан кейін ол қысқа уақытқа қойылымнан шығарылды, бірақ турне аяқталғанға дейін қайта қосылды. Led Zeppelin-нің негізгі мансабындағы соңғы толық тікелей орындалу сол жылдың соңында Лондондағы Earl's Court-та болды, содан кейін әннің гитаралық солосының скрипка доғасымен ойналатын бөлімі жеке нөмір ретінде ойналды. Ол 2007 жылы Ахмет Ертегунге арналған концертте толық ән ретінде қайта жаңғыртылды.

"Good Times Bad Times" was a commercial sounding track that was considered as the group's debut single in the UK, and released as such in the US. As well as showcasing the whole band and their new heavy style, it featured a catchy chorus and a variety of guitar overdubs. Despite being a strong track, it was seldom performed live by Led Zeppelin. One of the few occasions it was played was the Ahmet Ertegun Tribute Concert in 2007. "Babe I'm Gonna Leave You" was a re arrangement of a song composed by Anne Bredon in the 1950s. Page had heard the song recorded by Joan Baez for her 1962 album Joan Baez in Concert. It was one of the first numbers that he worked on with Plant when the two first met at Pangbourne in August 1968. Page played both the Gibson J 200 acoustic and Telecaster on the track. Plant originally sang the song in a heavier style, similar to other performances on the album, but was persuaded by Page to re record it to allow some light and shade on the track. "You Shook Me" was a blues song with lyrics by Willie Dixon and fitted in with the British blues boom that was ongoing when the album was being recorded. Jones, Plant and Page took solos on Hammond organ, harmonica and guitar respectively. Page put backwards echo on the track, which was then a novel production device, on the call and response between the vocal and guitar towards the end. The song had been recorded by Jeff Beck for the album Truth (1968) and Beck subsequently said he was unhappy about Led Zeppelin copying his arrangement. "Dazed and Confused" was written and recorded by Jake Holmes in 1967. The original album credited Page as the sole composer; Holmes sued for copyright infringement in 2010 and an out of court settlement was reached the following year. The Yardbirds performed the song regularly in concert during 1968, including several radio and television sessions. Their arrangement included a section where Page played the guitar with a violin bow, an idea suggested by David McCallum Sr. whom Page had met while doing sessions. Page also used the guitar solo for one of the last Yardbirds recordings, "Think About It". Led Zeppelin's adaptations of "Dazed and Confused" used some different lyrics, while Jones and Bonham developed the arrangement to accommodate their playing styles. The song was an important part of Led Zeppelin's live show throughout their early career, and became a vehicle for group improvisation, eventually stretching in length to over 30minutes. The improvisation would sometimes include parts of another song, including the group's "The Crunge" and "Walter's Walk" (released later on Houses of the Holy and Coda, respectively), Joni Mitchell's "Woodstock" and Scott McKenzie's "San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair)". It was briefly dropped from the live set in 1975 after Page injured a finger, but was re instated for the remainder of the tour. The last full live performance during Led Zeppelin's main career was at Earl's Court in London later that year, after which the violin bow section of the song's guitar solo was played as a standalone piece. It was revived as a complete song performance for the Ahmet Ertegun Tribute Concert in 2007.

Екінші жағы

"Your Time Is Gonna Come" Джонс аспапсыз органмен соло ойнап, өлеңге кіріспе береді. Пейдж акустикалық және педальді сталь гитарада орындайды. Трек "Black Mountain Side" әніне ауысады, ол Bert Jansch-тің дәстүрлі халық әні "Black Water Side" аранжировкасына негізделген акустикалық инструментал, және Jansch пен John Renbourn-ның халықтық ойнау өнерінен әсер алды. Ән "Yardbirds" тобының "White Summer" гитаралық солосымен жиі тірі орындалған. "Communication Breakdown" Пейдж гитара рифіне негізделген, және топтың жұмыла бастаған алғашқы әндерінің бірі. Олар оны тікелей эфирде ойнауды ұнатқандықтан, ол концерттік бағдарламаларының тұрақты бөлігіне айналды. Топтың мансабы бойында үзілістермен орындалды, көбінесе қосымша номер ретінде. "I Can't Quit You Baby" – Вилли Диксон жазған тағы бір блюз әні. Ол студияда тікелей жазылған, және альбомдағы басқа материалдармен салыстырғанда, баяу және сергітерлік стильде аранжировкаланған. "How Many More Times" – топтың мансабының басындағы соңғы концерттік әні болды. Ән Howlin' Wolf-тың "How Many More Years" әні мен Пейдж гитара рифіне негізделген импровизация, ол спонтанды түрде джем-сессияға ұласты. Тректе Джефф Бектың "Beck's Bolero" сияқты болеро бөлімі бар (авторы және орындаушысы – Пейдж), содан кейін "Рози" және "Аңшы" әндері жазылған кезде импровизацияланған. Пейдж "Dazed and Confused" әніндегідей, тректің ортаңғы бөлігінде скрипка доғасымен гитарада ойнады.

Шығарылмаған материал

Олимпиадалық жазулардан тағы екі ән – "Baby Come On Home" және "Sugar Mama" – альбомға енбеді. Олар 2015 жылы Coda атты естелік альбомның қайта басылымында жарық көрді.

Көркем шығарма

Пейдж таңдаған Led Zeppelin тобының алдыңғы мұқабасында 1937 жылдың 6 мамырында Сэм Шир түсірген неміс дирижаблі Гинденбургтің қара-ақ суреті бейнеленген. Суретте дирижабль Нью-Джерси штатының Лейкхерст қаласына қонғанда өртеніп кеткен кездегі жағдай көрсетілген. Бұл бейне топ атының қалай пайда болғанымен байланысты: Пейдж, Бек және The Who тобынан Кит Мун мен Джон Энтуистл топ құру туралы әңгімелесіп отырғанда, Мун: «Бұл, мүмкін, қорғасыннан жасалған шар сияқты құлауы мүмкін», – деп әзілдеген, ал Энтуистл: «Қорғасын дирижаблі!» – деп жауап берген. 2001 жылы Грег Кот Rolling Stone журналында былай деп жазды: «Led Zeppelin мұқабасында Гинденбург дирижаблі өзінің барлық символдық мәнімен жалындап жатыр. Бұл сурет ішіндегі музыканы жақсы бейнелейді: сексуалдық қуат, апат және жарылыс».

Сыни қабылдау

Альбом «Led Zeppelinthe – ұшудың жалғыз жолы» слоганымен таңдалған музыкалық басылымдарда жарнамаланды. Бастапқыда альбом жағымсыз пікірлер алды. Rolling Stone журналы топтың «Жефф Бек тобы үш ай бұрын Cream тобының тарауынан кейін туған үлкен орынды толтыру үшін продюсер, редактор және олардың бірлескен дағдыларына лайық материал табуы керек» деген пікір білдірді, сондай-ақ Пейджді «қабілетсіз продюсер» деп атап, оның шығармашылық қабілетін сынады. Плантты «Род Стюарттай әдемі, бірақ одан әлдеқайда қызықты емес» деп сипаттады. Жағымсыз сындыққа байланысты Led Zeppelin мансабының барысында баспасөз өкілдерімен қарым-қатынас жасаудан жалтарды. Бірақ, уақыт өте келе, жақсы концерттік топ ретінде олардың беделі ауыздан ауызға тарады. Рок журналисі Камерон Кроу жылдардан кейін: «Бұл «супер топтар» дәуірі болды, жарнамасы қатты соғылған, бірақ өзінің сапасын көрсетпеген топтар көптеп кездесетін. Led Zeppelin бастапқыда өздерінің шынайы екенін дәлелдеу үшін күресті» деп жазды. Дегенмен, альбомға баспасөз реакциясы толығымен жағымсыз болған жоқ. Ұлыбританияда альбом Melody Maker журналында мақтауға ие болды. Крис Уэлч «Джимми Пейдж жеңіске жетті! Led Zeppelin – керемет!» деген тақырыптағы мақаласында: «Олардың материалдары айқын блюз рифтеріне сүйенбейді, бірақ қолданған жағдайда, көптеген британдық блюз топтарының әлсіздігінен аулақ болады» деп жазды. Oz журналында Феликс Деннис оны «роктің дамуындағы маңызды кезеңді бейнелейтін, оның мәнін уақыт ғана анықтай алатын сирек альбомдардың бірі» деп бағалады. Led Zeppelin II альбомымен салыстыра отырып, Роберт Кристагау The Village Voice газетінде дебюттік альбомды «музыкалық жағынан нәзік және амбициялық» деп сипаттады, бірақ ол «нәзіктік әсерді жойды. Музыкалық шеберлік мұндай музыка үшін аса маңызды емес, бірақ музыканың өзі күшті және құнды болды: тамашалық пен күштің үйлесімі» деп қорытындылады. Альбом коммерциялық сәттілікке жетті. 1969 жылдың 13 қаңтарында АҚШ-та топтың алғашқы Солтүстік Америкалық гастрольдік турнесіне орай шығарылды. Бұған дейін Atlantic Records негізгі радиостанциялар мен музыка сыншыларына бірнеше жүз дана алдын ала ақ таңбалы пластинкаларды таратты. Альбомның мазмұнына жағымды пікірлер мен топтың ашылу концерттеріне жақсы реакциялар альбомға 50 000 алдын ала тапсырыс түсуіне әкелді. Альбом Billboard чартында 10-орынға көтерілді. 1969 жылдың шілдесінде альбом АҚШ-та алтын сертификат алды.

The album was advertised in selected music papers under the slogan "Led Zeppelinthe only way to fly". It initially received poor reviews. In a stinging assessment, Rolling Stone magazine asserted that the band offered "little that its twin, the Jeff Beck Group, didn't say as well or better three months ago to fill the void created by the demise of Cream, they will have to find a producer, editor and some material worthy of their collective talents", calling Page a "limited producer" and criticizing his writing skills. It also called Plant "as foppish as Rod Stewart, but nowhere near so exciting". Because of the bad press, Led Zeppelin avoided talking to them throughout their career. Eventually, their reputation as a good live band recovered by word of mouth. Rock journalist Cameron Crowe noted years later: "It was a time of 'super groups', of furiously hyped bands who could barely cut it, and Led Zeppelin initially found themselves fighting upstream to prove their authenticity." However, press reaction to the album was not entirely negative. In Britain the album received a glowing review in Melody Maker. Chris Welch wrote, in a review titled "Jimmy Page triumphsLed Zeppelin is a gas! ": "their material does not rely on obvious blues riffs, although when they do play them, they avoid the emaciated feebleness of most so called British blues bands". In Oz, Felix Dennis regarded it as one of those rare albums that "defies immediate classification or description, simply because it's so obviously a turning point in rock music that only time proves capable of shifting it into eventual perspective". In comparing the record to their follow up Led Zeppelin II, Robert Christgau wrote in The Village Voice that the debut was "subtler and more ambitious musically", and not as good, "because subtlety defeated the effect. Musicianship, in other words, was really incidental to such music, but the music did have real strength and validity: a combination of showmanship and overwhelming physical force." The album was a commercial success. It was initially released in the US on 13 January 1969 to capitalise on the band's first North American concert tour. Before that, Atlantic Records had distributed a few hundred advance white label copies to key radio stations and reviewers. A positive reaction to its contents, coupled with a good reaction to the band's opening concerts, resulted in the album generating 50,000 advance orders. The album reached number 10 on the Billboard chart. The album earned its US gold certification in July 1969.

2014 жылғы қайта шығару

Топтың келесі екі альбомы – Led Zeppelin II және Led Zeppelin III альбомдарымен бірге, бұл альбом 2014 жылдың маусым айында қайта өңделіп, қайта шығарылды. Қайта шығарылым алты форматта қолжетімді: стандартты CD нұсқасы, екі CD-ден тұратын deluxe нұсқасы, стандартты LP нұсқасы, үш LP-ден тұратын deluxe нұсқасы, қатты мұқабалы кітаппен бірге екі CD және үш LP нұсқасы, сондай-ақ жоғары сападағы 24 бит/96k цифрлық жүктемелер. Қайта шығарылым кең ауқымды сыншылардың мақтауына ие болды. Metacritic сайтында, негізгі басылымдардан алынған шолуларға 100 балдық шкала бойынша баға беріледі, альбом 10 шолудың негізінде 97 бал алды. AllMusic шолуында Ерлевин бонус дискісін "әсіресе қызықты" деп атады, оның пікірінше, "ол тығыз болмаса да, оның тартымдылығы сонда, себебі ол топтың тірі, жанды екенін көрсетеді, студияда ойнағаннан гөрі сахнада өзгеше ойнайтын". Paste журналының Райан Ридтің сөзінше, "Zep жанкүйерлері 90-шы жылдардағы ремастерлердің нашар сапасына көп жылдар бойы төтеп келді", бірақ қайта шығарылым "соңында дымқылды шудың орнына жарқырап, күшпен соқты". Дегенмен, ол бонус дискісін сынға алды, оны "тек толық жинағын іздейтіндерге арналған" деп санайды. Бұл Zeppelin-нің ең көп көңіл көтеретін, ырғақты белгілерді шала-шала орындап, тректерді олардың шегіне дейін созатын уақытын көрсетеді.