Жон Генри Гоберт – Нью-Йорк епископы (1816-1830). Епископалдық шіркеуді дамытуға, діни семинария мен колледж құруға үлкен үлес қосты. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық епископ
American bishop
Джон Генри Хобарт (14 қыркүйек 1775 – 12 қыркүйек 1830) – Нью-Йорк епископтарының үшінші епископы (1816–1830). Ол Нью-Йорк штатының солтүстігінде Епископальдық шіркеудің таралуын белсенді түрде ілгерілетті, сондай-ақ Нью-Йорк қаласындағы Жалпы теологиялық семинарияны және Фингер-Лейкс аймағындағы Женева колледжін құрды (кейін 1852 жылы оның құрметіне Хобарт еркін колледжі деп аталды, қазір Хобарт және Уильям Смит колледждері ретінде жұмыс істейді). Ол Элизабет Сетонның католицизмге өтуіне дейін сүйікті пасторы болды.
John Henry Hobart (September 14, 1775 – September 12, 1830) was the third Episcopal bishop of New York (1816–1830). He vigorously promoted the extension of the Episcopal Church in upstate New York, as well as founded both the General Theological Seminary in New York City and Geneva College in Geneva in the Finger Lakes area (in 1852 renamed Hobart Free College after him and now operating as Hobart and William Smith Colleges). He was the beloved pastor of Elizabeth Seton before her conversion to Catholicism.
Жас шағы мен отбасы
Джон Генри Хобарт 1775 жылдың 14 қыркүйегінде Филадельфияда, Пенсильвания штатында дүниеге келді; капитан Енох пен Ханна (Пратт) Хобарттың ұлы. Оның әкесінің әкесі Джон Хобарт Массачусетс штатының Хингхэм қаласынан Филадельфияға көшіп келді, онда ол швед қызына үйленіп, Англикан шіркеуінің мүшесі болды. Оның бабасы Питер Хобарт 1629 жылы Кембридж университетін бітірген, Суффолк округінде мұғалім және пастор болып жұмыс істеді; ол 1635 жылы Америкаға эмиграциялады.
John Henry Hobart was born in Philadelphia, Pennsylvania, Sept. 14, 1775; the son of Capt. Enoch and Hannah (Pratt) Hobart. His grandfather John Hobart had moved from Hingham, Massachusetts to Philadelphia, where he married a Swedish woman and became a member of the Anglican Church. His great grandfather Peter Hobart was a graduate of the University of Cambridge, England, 1629, and teacher and pastor in Suffolk; he emigrated to America in 1635.
Білім
Капитан Хобарт болашақ епископ нәресте кезінде қайтыс болды және Крайст Чирк зиратындағы отбасылық қабірге жерленді. Тоғыз жасында Джон епископ академиясында оқыды. Ол 1785–90 жылдары профессор Джон Эндрюспен классикалық пәндерді зерттеді, содан кейін оның ұстазы Пенсильвания университетінің проректоры болғанда, Хобарт 1790–91 жылдары сол университетте оқыды. Ол Нью-Джерси колледжінің (Принстон) кіші курсына ауысып, 1793 жылы бакалавр (A. B.), 1796 жылы магистр (A. M.) дәрежелерін алды. Хобарт 1797–98 жылдары Принстонда репетитор болып жұмыс істеді, сонымен қатар епископ Уильям Уайттың жетекшілігімен теологияны оқыды.
Captain Hobart died when the future bishop was an infant, and was buried in the family tomb at Christ Church Burial Ground. At age nine, John was a pupil in the Episcopal Academy. He studied classics under professor John Andrews, 1785–90, and followed when his mentor became vice provost of the University of Pennsylvania, which Hobart attended, 1790–91. He transferred to the junior class of the College of New Jersey (Princeton) and graduated, A. B., 1793, A. M., 1796. Hobart worked as a tutor at Princeton, 1797–98, while pursuing his studies in theology under the direction of Bishop William White.
Министрлік
Хобарт 1798 жылдың 3 маусымында Филадельфияда епископ Уайттан диякон, ал 1801 жылдың 5 сәуірінде епископ Провосттан діни қызметкер болып қабылданды. Одан кейін ол Оксфордтағы Троица шіркеуінің және Пенсильвания штатындағы Перкиомен қалашығындағы Барлық Әулиелер шіркеуінің пасторы болып қызмет етті. 1803 жылы Нью-Йорктегі Троица шіркеуі Хобартты өзінің көмекші пасторы ретінде жұмысқа алды. Хобарт 1807 жылы «Апостолдық тәртіп және оның жақтастарына кешірім» атты еңбегінде және Джон М. Мейсонға жазған хаттар сериясында тарихи епископтыққа деген ынтасын көрсетті. Мейсон, «The Christian's Magazine» журналының редакторы болатын, жалпы епископтыққа және әсіресе Хобарттың 1806 жылғы «Епископтық тақырыбындағы очерктер» жинағына шабуыл жасаған еді. 1811 жылы Хобарт Нью-Йорк епископтарының көмекшісі болып сайланды, сондай-ақ мұрагерлік құқығына ие болды. Епископ Бенджамин Мурдың денсаулығының нашарлауы Хобартты бірнеше жыл бойы епархияны тиімді басқаруға мәжбүр етті, ал 1816 жылдың ақпанында Мур қайтыс болғаннан кейін ресми түрде оның орнын басты. Епископ ретінде Хобарт өзінің епархиясын дамытуға тырысты, жыл сайын әрбір приходты баруға ұмтылды. Ол сөзді шешен, батыл, ашық, дау-дамайға ешқандай қорқынышсыз, сөйлеу және уағыздау өнерінде шебер болды. Онеида үндістеріне миссиялық жұмысты қолдаған Хобарт көптеген Онеидаларды Нью-Йорк штатынан Висконсин штатына көшіруге көмектесті. 1814 жылы Хобарт Америкалық Антикварлық қоғамның мүшесі болып сайланды. AAS-те Хобарттың өзі жазған немесе оған қатысты көптеген кітаптар мен памфлеттер, соның ішінде көптеген уағыздар мен басқа да теологиялық мәтіндер сақталған. Ол 1821 жылы Бас теологиялық семинарияның профессоры болды, оның бірінші деканы болды және семинарияны епископ ретінде басқарды. Ол Огайо епископы Филандер Чейстің осы епархияда епископтық семинария құру жоспарына қарсы болды, бірақ Огайо семинариясы Епископтар палатасына тікелей бағынышты болған кезде қарсылығын қайтарып алды. Епископ Хобарт епископ шіркеуіндегі Жоғары шіркеу қозғалысын қолдады. 1830-40 жылдары Оксфорд қозғалысынан туындаған Англо-католик қозғалысының алдын бағдарлаушысы болған Жоғары шіркеу қозғалысы, Англо-католик сияқты, протестанттық реформацияға дейінгі шіркеумен үзіліссіздікті баса көрсетті, сонымен бірге кейбір Рим-католик ілімдеріне қарсы болды. Бұл қозғалыс Апостолдық мұрагерлік пен Англикандық Келісімдік Теологиясына баса назар аударды. Кейінгі Англо-католик қозғалысынан айырмашылығы, Хобарттың Жоғары шіркеушілігі маңызды литургиялық сипатқа ие болған жоқ. Хобарт шомылдыру рәсімінің және апостолдық мұрагерлік маңыздылығын, сондай-ақ апостолдық мұрагерлік епископтардың экуменикалық қарым-қатынасына және «апостолдық емес» шіркеулермен қызметіне қалай әсер ететінін атап өтті. Семинария Жоғары шіркеу қозғалысының және кейіннен Америкадағы Оксфорд қозғалысының орталығы болды. Бас семинария арқылы Хобарт болашақтағы екі епископқа – Бенджамин Ондердонк пен Джексон Кемперге зор әсер етті. Ол, сондай-ақ, өзге шіркеулерге қарсы күшті қарсылығының салдарынан Америкалық Киелі кітап қоғамына да қарсы болды. 1816 жылы ол епископальдықтарды жаңа қозғалысқа қосылудан бас тартуға шақыру үшін памфлет жариялады, себебі протестанттық епископальдық шіркеудің сандық немесе қаржылық күші жеткіліксіз деп ойлады. 1818 жылы Хобарт Киелі кітап қоғамының, әсіресе Скотттың түсіндірмелерінің ықпалына қарсы тұру үшін Христиандық білімді насихаттау қоғамының Отбасылық Киелі кітабын шығара бастады. Ол сондай-ақ Коннектикут пен Нью-Йорк діни қызметкерлеріне «The Churchman» (1819) және «The High Churchman Vindicated» (1826) атты епископтық айыптаулар жариялады, онда Хобарт жоғары шіркеуші деген атақты қабылдады, оның принциптерін Рим шіркеуінің бұрылыстарынан және кейбір протестанттық секталардың қателіктерінен ажырату үшін түсіндірді. 1818 жылы Хобарт Нью-Йорк штатының батыс бөлігінде жоғары білім беру мекемесінің қажеттігіне көз жеткізді. Ол епископ ретінде көптеген аймақтарды аралағанмен, Сенека көлінің жағасындағы Женева деген кішкентай ауылды өзінің жаңа білім ошағы ретінде таңдады. Жаңа Женева колледжінің орны 1820 жылы таңдалды, ал алғашқы ғимарат 1822 жылы салынды. Женева колледжі 1852 жылы Hobart Free College болып өзгертілді, кейіннен құрылған адамның құрметіне Hobart College деп аталды, ал қазіргі таңда Hobart және William Smith Colleges болып белгілі. Денсаулығы нашарлағандықтан, Хобарт 1823-1825 жылдары Еуропаға сапар шекті. Оралғаннан кейін, «Америка Құрама Штаттары мен кейбір Еуропа елдерінің, әсіресе Англияның салыстыруы» (1826 жылы жарық көрген) атты уағыз айтты. Хобарт құрған, мемлекеттік қамқорлық, епископтарды кабинетке тағайындау, тәртіпсіздік және теологиялық білімнің төмен деңгейі туралы сын айтқандықтан, Англияда зор наразылық тудырды, себебі ол екі томдық «Құтқарудың негізгі оқиғалары мен шындықтары туралы уағыздар» (1824) еңбегі үшін жоғары бағаланған еді.
Hobart was ordained deacon by Bishop White in Philadelphia on June 3, 1798, and as a priest by Bishop Provoost on April 5, 1801, in Trinity Church. He then served as pastor of Trinity Church in Oxford and All Saints in Perkiomen Township, Pennsylvania before moving to New Jersey to serve at Christ Church, New Brunswick, New Jersey. Trinity Church in New York hired Hobart as its assistant minister in 1803. Hobart showed his zeal for the historic episcopacy, An Apology for Apostolic Order and its Advocates in 1807, a series of letters to John M. Mason, who, in The Christian's Magazine, of which he was editor, had attacked the Episcopacy in general and in particular Hobart's collection of Essays on the Subject of Episcopacy (1806). In 1811, Hobart was elected assistant bishop of New York, with the right of succession. The ill health of Bishop Benjamin Moore led Hobart to effectively run the diocese for several years before formally succeeding on the latter's death in February 1816. As bishop, Hobart worked to build up his diocese, attempting to visit every parish annually. He was able, impetuous, frank, perfectly fearless in controversy, a speaker and preacher of much eloquence. A supporter of missions to the Oneida Indians, Hobart helped relocate many of the Oneida from New York State to Wisconsin. Hobart was elected a member of the American Antiquarian Society in 1814. The AAS holds numerous books and pamphlets authored by or related to Hobart, including many sermons and other theologically related texts. One of the founders of the General Theological Seminary, Hobart became its professor of Pastoral Theology in 1821, served as its first dean and governed the seminary as bishop. He opposed the plan of Philander Chase, Bishop of Ohio, for an Episcopal seminary in that diocese; but when the Ohio seminary was made directly responsible to the House of Bishops, Hobart withdrew his opposition. Bishop Hobart supported the High Church Movement within the Episcopal Church. A predecessor of the Anglo Catholic Movement deriving from the Oxford Movement in the 1830s and 40s, the High Church movement, like the Anglo Catholic, stressed continuity with the pre Protestant Reformation church, while at the same time strongly opposed certain Roman Catholic doctrines. The movement emphasized the Apostolic Succession and Anglican Covenantal Theology. In contrast to the later Anglo Catholic movement, Hobart's High Churchmanship did not have a significant liturgical character. Hobart emphasized the significance of baptism and apostolic succession, and how the apostolic succession affected Episcopal ecumenical relationships and ministry with "non apostolic" churches. The seminary became a center for the High Church Movement and later for the Oxford Movement in America. Through General Seminary, Hobart in particular influenced two future bishops: Benjamin Onderdonk and Jackson Kemper. Hobart also opposed the American Bible Society, perhaps part of his strong opposition to dissenting churches. In 1816 he published a pamphlet to dissuade Episcopalians from joining the new movement, which he thought the Protestant Episcopal Church had not the numerical or the financial strength to control. Instead, in 1818, to counterbalance the Bible Society's influence and especially of Scott's Commentaries, Hobart began to edit the Family Bible of the Society for Promoting Christian Knowledge. He also delivered episcopal charges to the clergy of Connecticut and New York entitled The Churchman (1819) and The High Churchman Vindicated (1826), in which Hobart accepted the label high churchman, explaining his principles to distinguish them from the corruptions of the Church of Rome and from the Errors of Certain Protestant Sects. By 1818, Hobart had also become convinced that an institution of higher education was needed in the western reaches of the state of New York. Though he had visited many areas as a bishop, he selected the small village of Geneva on Seneca Lake for his new outpost of learning. The site for the new Geneva College was selected in 1820, and the first building erected in 1822. Geneva College became Hobart Free College, later renamed Hobart College in 1852 in honor of its founder, and which became Hobart and William Smith Colleges. In failing health, Hobart visited Europe from 1823 to 1825. Upon his return, he preached a sermon entitled The United States of America compared with some European Countries, particularly England (published 1826). Hobart so criticized the establishment, state patronage, cabinet appointment of bishops, low discipline, and the low requirements of theological education, as to rouse much hostility in England, where he had been highly praised for two volumes of Sermons on the Principal Events and Truths of Redemption (1824).
Өлім және мұра
Епископ Хобарт 1830 жылдың 12 қыркүйегінде Нью-Йорк штатының Оберн қаласында қайтыс болды және Манхэттендегі өзінің сүйікті Жалпы теологиялық семинариясының жанындағы Троица шіркеуінің қорымында жерленді. Епископальдық шіркеу епископ Хобартты оның қайтыс болған күні – 12 қыркүйекте жыл сайын еске алады. 1828 жылы Нью-Йорк штатындағы Хобарт ауылы оның құрметіне аталды. Висконсин штатының Oneida қаласындағы Қасиетті елшілер шіркеуі оның естелігіне арналды, ал Браун округіндегі, Висконсин штатындағы Хобарт қаласы 1908 жылы оның атымен аталыпты.
Bishop Hobart died at Auburn, New York, on September 12, 1830, and is buried at Trinity Churchyard near his beloved General Theological Seminary in Manhattan. The Episcopal Church remembers Bishop Hobart annually on the anniversary of his death, September 12. The village of Hobart, New York was named after him in 1828. The Church of the Holy Apostles in Oneida, Wisconsin was dedicated in his memory, and nearby Hobart, in Brown County, Wisconsin, was named for him in 1908.