Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Экономикалық ойлау мектебі
School of economic thought
Посткейнсиандық экономика – Джон Мейнард Кейнстің «Жалпы теориясынан» бастау алған экономикалық ойлау мектебі. Оның кейінгі дамуына Михаль Калецки, Джоан Робинсон, Николас Кальдор, Сидни Вайнтрауб, Пол Дэвидсон, Пьеро Сраффа және Ян Крегель үлкен ықпал етті. Тарихшы Роберт Скидельский посткейнсиандық мектептің Кейнстің түпкілікті еңбегінің рухына ең жақын болғанын айтады. Бұл экономикаға дәстүрден тыс көзқарас.
Post Keynesian economics is a school of economic thought with its origins in The General Theory of John Maynard Keynes, with subsequent development influenced to a large degree by Michał Kalecki, Joan Robinson, Nicholas Kaldor, Sidney Weintraub, Paul Davidson, Piero Sraffa and Jan Kregel. Historian Robert Skidelsky argues that the post Keynesian school has remained closest to the spirit of Keynes' original work. It is a heterodox approach to economics.
Кіріспе
"Посткейнсиандық" термині алғаш рет Айхнер мен Крегел (1975) және 1978 жылы "Посткейнсиандық экономика журналы" құрылғанда экономикалық ойдың ерекше мектебін атау үшін қолданылды. 1975 жылға дейін, және кейде соңғы жұмыстарда, посткейнсиандық термині 1936 жылдан кейінгі экономиканы, яғни Кейнстің "Жалпы теориясы" жарық көргеннен кейінгі экономиканы білдіруі мүмкін. Посткейнсиандық экономистер Кейнстің теориясы екі басқа негізгі кейнсиандық мектептермен дұрыс түсіндірілмегенін тұжырымдайды: 1950-ші және 60-шы жылдары ортодоксалды болған неокейнсиандық экономика және 1980-ші жылдардан бері негізгі макроэкономикада үстемдік танытқан жаңа кейнсиандық экономика, олар неоклассикалық экономиканың түрлі бағыттарымен байланысты. Посткейнсиандық экономиканы Кейнстің идеялары мен түсініктері негізінде экономикалық теорияны қайта құруға жасалған тытыс ретінде қарастыруға болады. Алайда, тіпті ерте жылдары Джоан Робинсон сияқты посткейнсиандықтар Кейнстен алшақтауға тырысты, ал қазіргі посткейнсиандық ойдың көп бөлігі Кейнстің еңбектерінде кездеспейді. Кейбір посткейнсиандықтар Кейнстің өзінен де прогрессивті көзқарас ұстанды, жұмысшыларға бағытталған саясат пен қайта бөлуге көбірек мән берді. Робинсон, Пол Дэвидсон және Хайман Мински инвестицияның түрлері арасындағы нақты айырмашылықтардың экономикаға тигізетін әсерін, Кейнстің абстрактілі талдауына қарамастан, атап көрсетті. Посткейнсиандық экономиканың теориялық негізі – тиімді сұраныс принципі, яғни сұраныс қысқа және ұзақ мерзімде маңызды, сондықтан бәсекелестік нарықтық экономикада толық жұмыспен қамтуға табиғи немесе автоматты бейімділік жоқ. Неоклассикалық дәстүрде жұмыс істейтін жаңа кейнсиандық экономистердің пікіріне қарсы, посткейнсиандықтар нарықтың толық жұмыспен қамтуды қамтамасыз ете алмауының теориялық себебі қатаң немесе жабысқан бағалар мен жалақылар екенін қабылдамайды. Посткейнсиандықтар, әдетте, Джон Хикстің неокейнсиандық экономикада ықпалды IS–LM моделін қабылдамайды, себебі олар эндогендік банк несиелендіруінің пайыздық ставкаға орталық банктердің ақша ұсынысынан гөрі маңыздырақ екенін дәлелдейді. Посткейнсиандық экономиканың үлесі жиынтық жұмыспен қамту теориясынан тыс, табыс тарату, өсім, сауда және даму теорияларына дейін кеңейді, онда ақша сұранысы маңызды рөл атқарады, ал неоклассикалық экономикада бұл факторлар технология, қалаулар және ресурстар күштерімен анықталады. Ақша теориясы саласында посткейнсиандық экономистер ақша ұсынысы банктік несие сұранысына жауап беретінін алғашқылардың бірі болып атап өтті, сондықтан орталық банк ақша мөлшерін тікелей бақылай алмайды, тек ақша резервтерінің мөлшерін басқару арқылы пайыздық ставканы реттеуге мүмкіндік алады. Бұл көзқарас негізгі экономика мен ақша-кредиттік саясатқа енгізілді, ол қазір ақша мөлшерін дәл бақылауға тырысудың орнына пайыздық ставканы құрал ретінде қарастырады. Қаржы саласында Хайман Мински қаржылық тұрақсыздыққа негізделген қаржылық дағдарыс теориясын ұсынды, ол қазір қайта қаралып отыр.
The term "post Keynesian" was first used to refer to a distinct school of economic thought by Eichner and Kregel (1975) and by the establishment of the Journal of Post Keynesian Economics in 1978. Prior to 1975, and occasionally in more recent work, post Keynesian could simply mean economics carried out after 1936, the date of Keynes's General Theory. Post Keynesian economists are united in maintaining that Keynes' theory is seriously misrepresented by the two other principal Keynesian schools: neo Keynesian economics, which was orthodox in the 1950s and 60s, and new Keynesian economics, which together with various strands of neoclassical economics has been dominant in mainstream macroeconomics since the 1980s. Post Keynesian economics can be seen as an attempt to rebuild economic theory in the light of Keynes' ideas and insights. However, even in the early years, post Keynesians such as Joan Robinson sought to distance themselves from Keynes, and much current post Keynesian thought cannot be found in Keynes. Some post Keynesians took a more progressive view than Keynes himself, with greater emphases on worker friendly policies and redistribution. Robinson, Paul Davidson and Hyman Minsky emphasized the effects on the economy of practical differences between different types of investments, in contrast to Keynes' more abstract treatment. The theoretical foundation of post Keynesian economics is the principle of effective demand that demand matters in the long as well as the short run, so that a competitive market economy has no natural or automatic tendency towards full employment. Contrary to the views of new Keynesian economists working in the neoclassical tradition, post Keynesians do not accept that the theoretical basis of the market's failure to provide full employment is rigid or sticky prices or wages. Post Keynesians typically reject the IS–LM model of John Hicks, which is very influential in neo Keynesian economics, because they argue endogenous bank lending to be more significant than central banks' money supply for the interest rate. The contribution of post Keynesian economics has extended beyond the theory of aggregate employment to theories of income distribution, growth, trade and development in which money demand plays a key role, whereas in neoclassical economics these are determined by the forces of technology, preferences and endowment. In the field of monetary theory, post Keynesian economists were among the first to emphasise that money supply responds to the demand for bank credit, so that a central bank cannot control the quantity of money, but only manage the interest rate by managing the quantity of monetary reserves. This view has largely been incorporated into mainstream economics and monetary policy, which now targets the interest rate as an instrument, rather than attempting to accurately control the quantity of money. In the field of finance, Hyman Minsky put forward a theory of financial crisis based on financial fragility, which has received renewed attention.
Қылқалам
Кейнестік теорияны әртүрлі басымдықтармен қарастыратын бірнеше бағыт бар. Джоан Робинсон Михаль Калецкидің тиімді сұраныс теориясын Кейнстің теорияларынан артық деп есептеді. Калецкидің теориясы жұмысшылар мен капиталистер арасындағы сыныптық бөлініс және толық емес бәсекеге негізделген. Робинсон сондай-ақ гомогенді капиталға негізделген жиынтық өндіріс функцияларын қолдануды сынады – Кембридж капиталы жөніндегі дау – дауды жеңіп алғанмен, шайқасты жеңе алмады. Пьеро Сраффаның еңбектері осы пікірталаста посткейнсиандық позицияға маңызды ықпал етті, алайда Сраффа және оның неорикардиандық ізбасарлары Кейнстен гөрі Дэвид Рикардодан көбірек шабыттанды. Николас Кальдордың көптеген жұмыстары масштабтағы өсім, тарихқа тәуелділік және біріншілік және өнеркәсіптік секторлар арасындағы маңызды айырмашылықтар идеяларына негізделген. Пол Дэвидсон Кейнстің ізімен, ақшаның және ақша экономикасының мәнін анықтайтын уақыт пен белгісіздікті теорияның ортасына қояды. Бастапқыда континенттік Еуропада дамыған ақша айналымы теориясы ақшаның төлем құралы ретіндегі ерекше рөліне ерекше мән береді. Осы бағыттардың әрқайсысы келесі экономистер буындарының одан әрі дамуын жалғастыруда. Қазіргі Монетарлық Теория – бұл Уинн Годлидің макроэкономикалық модельдеуі мен Хайман Минскидің еңбек нарығындағы идеяларынан, сондай-ақ чартализм мен функционалдық қаржыдан әсерленген салыстырмалы түрде жаңа сала. Посткейнсиандық экономикадағы соңғы зерттеулер әлеуеттің толыққанды пайдаланылмауының себебін координациялық сәтсіздік ретінде (экономика) түсіндіруге тырысады, бұл жиынтық сұранысты ынталандыру арқылы мемлекеттік араласуды негіздеуге мүмкіндік береді.
There are a number of strands to post Keynesian theory with different emphases. Joan Robinson regarded Michał Kalecki's theory of effective demand to be superior to Keynes' theories. Kalecki's theory is based on a class division between workers and capitalists and imperfect competition. Robinson also led the critique of the use of aggregate production functions based on homogeneous capital – the Cambridge capital controversy – winning the argument but not the battle. The writings of Piero Sraffa were a significant influence on the post Keynesian position in this debate, though Sraffa and his neo Ricardian followers drew more inspiration from David Ricardo than Keynes. Much of Nicholas Kaldor's work was based on the ideas of increasing returns to scale, path dependence, and the key differences between the primary and industrial sectors. Paul Davidson follows Keynes closely in placing time and uncertainty at the centre of theory, from which flow the nature of money and of a monetary economy. Monetary circuit theory, originally developed in continental Europe, places particular emphasis on the distinctive role of money as means of payment. Each of these strands continues to see further development by later generations of economists. Modern Monetary Theory is a relatively recent offshoot influenced by the macroeconomic modelling of Wynne Godley and Hyman Minsky's ideas on the labour market, as well as chartalism and functional finance. Recent work in post Keynesian economics has attempted to provide micro foundations for capacity underutilization as a coordination failure (economics), justifying government intervention in the form of aggregate demand stimulus.
Журналдар
Кейнестік экономика бойынша көптеген зерттеулер «Кейнсиандық экономиканы шолу» (ROKE), Сидни Вайнтрауб және Пол Дэвидсон негіздеген «Кейнсиандық экономика журналы», «Кембридж экономика журналы», «Саяси экономиканы шолу» және «Экономикалық мәселелер журналы» (JEI) сияқты журналдарда жарияланады.
Much post Keynesian research is published in the Review of Keynesian Economics (ROKE), the Journal of Post Keynesian Economics (founded by Sidney Weintraub and Paul Davidson), the Cambridge Journal of Economics, the Review of Political Economy, and the Journal of Economic Issues (JEI).
Канада
Канадада посткейнсиандық экономистер Оттава университеті мен Лорансиан университетінде кездеседі.
In Canada, post Keynesians can be found at the University of Ottawa and Laurentian University.
Германия
Германияда посткейнсиандық бағыт Берлин экономика және құқық мектебінде және оның магистрлік бағдарламаларында – Халықаралық экономика [М. А.] және Еуропалық интеграцияның саяси экономикасы [М. А.] – өте күшті. Көптеген неміс посткейнсиандықтары Макроэкономика және макроэкономикалық саясаттар форумында біріккен.
In Germany, post Keynesianism is very strong at the Berlin School of Economics and Law and its master's degree courses: International Economics [M. A.] and Political Economomy of European Integration [M. A.]. Many German Post Keynesians are organized in the Forum Macroeconomics and Macroeconomic Policies.
Ньюкасл университеті
Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Ньюкасл университеті толық жұмыспен қамту және теңдік орталығы (CofFEE) деп аталатын кейнсиандық емес ой-толғамдар орталығына үй иесі болып табылады.
The University of Newcastle in New South Wales, Australia, houses the post Keynesian think tank the Centre of Full Employment and Equity (CofFEE).