Кіріспе
АҚШ-тағы тау тізбегі: Сьерра-Невада – АҚШ-тың батысындағы тау тізбегі. Оның басым бөлігі Калифорния штатында орналасқан, бірақ Карсон жотасының көп бөлігі Невадада жатыр. Сьерра-Невада – Америка Кордильерасының бір бөлігі, ол Американың батыс «жүзік» құрайтын, тікелей жалғасқан тау тізбектерінің тізбегі. Сьерра солтүстік-оңтүстікке қарай 644 км-ге созылып, ені шығыс-батысқа қарай 80 км-ден 129 км-ге дейін жетеді. Мұздықтардың әсерінен гранит ашылып, осы тізбектің жарқыраған, ақ түсті тауларын және жартастарын құрады. Көтерілу Сьерра-Невадада әртүрлі биіктіктер мен климаттардың пайда болуына себеп болды, бұл өсімдіктер мен жануарлар қоғамдастықтарының ұқсас аймақтарынан тұратын бес тіршілік аймағының болуымен көрінеді. Тектоникалық күштердің салдарынан жарылыстар орын алып, көтерілу жалғасуда, оңтүстік Сьерраның шығыс жиегінде әсем жартас тізбектерін қалыптастырады. Сьерра-Невада Калифорния және АҚШ тарихында маңызды рөл атқарды. 1848 жылдан 1855 жылға дейін Калифорниядағы алтын асығы батыс тау етегінде болды. Оның қиын қолжетімділігіне байланысты, 1912 жылға дейін толыққанды зерттелмеген. 1542 жылы Хуан Родригес Кабрильо Тынық мұхитының жағалауындағы тауларды (Санта-Крус таулары) сипаттау үшін «Сьерра-Невада» терминін қолданды, ол бұл атау ішкі аймақтардағы жақсы танылмаған тау тізбектеріне жалпылама атау болды. 1776 жылы Педро Фонттың картасында бұл атау қазіргі Сьерра-Невада деп белгілі тау тізбегіне қолданылды. Сөздің нақты мағынасы – «қарлы таулар», «sierra» сөзі «тау тізбегі» дегенді білдіреді (1610 ж.), испан тіліндегі «sierra» сөзінен шыққан, «тісті ара» деген мағынаны білдіреді, латын тіліндегі «serra» – «ара» сөзінен; ал «nevado» сөзі испан тілінде «қарлы» дегенді білдіреді. Көптеген тау тізбектері көбінесе көпше түрінде қолданылады (Smokies, Rockies, Cascades т.б.), бірақ «Сьерра» сөзі өз тілінде-ақ көпше түрінде болғандықтан, «Сьеррада» тұратын жергілікті тұрғындар бұл аймақты «Сьерралар» деп атайтындарға қарсы шығудан тартынбайды. Ансел Адамс өзінің суреттерін «Пармелиандық басылымдар. Биік Сьерралар» деген атпен жариялаған кезде: «Сьерра атауының өзі көпше түрінде. Оған «s» әрпін қосу – тіл біліміндегі, калифорниялық және таушылардың жасаған қатесі» деді.
The Sierra Nevada (/s//i/,/ɛr//ə// //n//ɪ/'/v//æ//d//ə//, // /'/v//ɑː//d// / seeERRə nivA(H)Də) is a mountain range in the Western United States, between the Central Valley of California and the Great Basin. The vast majority of the range lies in the state of California, although the Carson Range spur lies primarily in Nevada. The Sierra Nevada is part of the American Cordillera, an almost continuous chain of mountain ranges that forms the western "backbone" of the Americas. The Sierra runs 400 mile (644 km) north south and its width ranges from 50 mile (80 km) to 80 mile (129 km) across east–west. and erosion by glaciers exposed the granite and formed the light colored mountains and cliffs that make up the range. The uplift caused a wide range of elevations and climates in the Sierra Nevada, which are reflected by the presence of five life zones (areas with similar plant and animal communities). Uplift continues due to faulting caused by tectonic forces, creating spectacular fault block escarpments along the eastern edge of the southern Sierra. The Sierra Nevada has played an important role in the history of California and the United States. The California Gold Rush occurred in the western foothills from 1848 through 1855. Due to its inaccessibility, the range was not fully explored until 1912.]] Used in 1542 by Juan Rodríguez Cabrillo to describe a Pacific Coast Range (Santa Cruz Mountains), the term "Sierra Nevada" was a general identification of less familiar ranges toward the interior. In 1776, Pedro Font's map applied the name to the range currently known as the Sierra Nevada. The literal translation is "snowy mountains", from sierra "a range of mountains", 1610s, from Spanish sierra "jagged mountain range", lit. "saw", from Latin serra "a saw"; and from fem. of Spanish nevado "snowy". While many mountain ranges are unanimously referred to in the plural (Smokies, Rockies, Cascades, etc. ), since Sierra is already pluralized in its native language, some locals who live in "the Sierra" are not hesitant to admonish those who refer to the area as "the Sierras". Ansel Adams, in response to a publication of his photographs under the title Parmelian Prints of the High Sierras, commented, "The name Sierra is already a plural. To add an s is a linguistic, Californian, and mountaineering sin."
География
Невада таулары негізінен Калифорнияның орталық және шығыс бөліктерінде орналасқан, ал Карсон жотасы – Невадаға қарай созылатын шағын, бірақ тарихи маңызы бар тармақ. Батыстан шығысқа қарай Сьерра-Неваданың биіктігі біртіндеп Орталық аңғардағы және Фредонир асуындағы 500 футтан (152 м) бастап Солтүстік Форк-Фетер өзеніне дейін көтеріледі. Бұл Сьерра-Неваданың гранитті тау жыныстарының Каскад тауларынан келген Кенозой дәуірінің жанартаулық беткі қабаттарының оңтүстік шегінің астына енетін жерін көрсетеді. Ол батысында Калифорнияның Орталық аңғарымен, шығысында Бассейн және Жота аймағымен, ал оңтүстік-шығысында Мохаве шөлімен шектеседі. Оңтүстік шекарасы Техачапи асуында орналасқан.
Су айдындары
Аймақтың батыс беткейінде Сан-Францискодағы Тынық мұхитына құятын Орталық аңғар су жиналатын алабы орналасқан. Батыс Сьерраның солтүстік үштен бірі Сакраменто өзенінің су жиналатын алабының (Перо, Юба және Америка өзендерінің салаларымен қоса) бөлігі, ал ортаңғы үштен бірі Сан-Хоакин өзенімен (Мокелумне, Станислаус, Туолумне және Мерсед өзендерінің салаларымен қоса) суға толады. Аймақтың оңтүстік үштен бірін Кингс, Кавеа, Туле және Керн өзендері құрайды, олар Туларе көлінің ішкі ағысты алабына құяды, ол ылғалды жылдары Сан-Хоакинге сирек ағып шығады. Сьерраның шығыс беткейіндегі су жиналатын алаптар әлдеқайда тар; оның өзендері шығыс Калифорния және батыс Неваданың ішкі ағысты Ұлы алабына құяды. Солтүстіктен оңтүстікке қарай Сьюзан өзені уақытша Бал көліне құяды, Трукки өзені Тахо көлінен Пирамида көліне құяды, Карсон өзені Карсон ойпатына құяды, Уокер өзені Уокер көліне құяды; Раш, Ли Вининг және Милл арналары Моно көліне құяды; ал Оуэнс өзені құрғақ Оуэнс көліне құяды. Шығыс өзендерінің ешқайсысы теңізге жетпесе де, Моно көлінен оңтүстікке қарай ағып жатқан көптеген арналар Лос-Анджелес су құбырына бұрылады, ол Оңтүстік Калифорнияны сумен қамтамасыз етеді.
Биіктігі
Сьерра-Невада тауларының биіктігі солтүстіктен оңтүстікке қарай біртіндеп артады. Фредонир асуы мен Тахо көлі арасындағы шыңдар 5000 футтан (1524 м) 9000 футтан (2743 м) астам. Тахо көліне жақын қыртыстың биіктігі шамамен 9000 фут (2743 м), ал бірнеше шыңдары Фриль шыңының биіктігіне (3316,53 м) жуық. Оңтүстікке қарай, Йосемити ұлттық паркіндегі ең биік шың – Лайелл тауы (3998,98 м). Сьерра Бишоп, Калифорнияға жақын орналасқан Хамфрис тауымен шамамен 14000 футқа (4267 м) жетеді. Соңында, Лон Пайнға жақын Уитни тауы 14505 фут (4421 м) биіктікте орналасқан, бұл құрлықтағы АҚШ-тың ең биік нүктесі. Уитни тауының оңтүстігінде тау жотасының биіктігі жылдам төмендейді. Исабелла көліне жақын қыртыстың биіктігі шамамен 10000 фут (3048 м), бірақ көлдің оңтүстігінде шыңдардың биіктігі шамалы 8000 футқа (2438 м) жетеді.
Қауымдастықтар
Сьерра-Невададағы елді мекендерге Парадайс, Оңтүстік Тахо көлі, Трукки, Грасс-Вэлли, Ли Вининг, Мамонт-Лейкс, Сонора, Невада-Сити, Плэсервилл, Поллок-Пайнс, Портола, Оберн, Колфакс және Кеннеди-Медоуз кіреді.
Қорғалатын аумақтар
Сьерра-Неваданың көп бөлігі федералдық жерлерден тұрады және дамудан қорғалған немесе қатаң басқарылады. Бұл тау тізбегінде үш ұлттық саябақ – Йосемити, Кингс-Каньон және Секуоя, сондай-ақ екі ұлттық ескерткіш – Devils Postpile және Giant Sequoia орналасқан. Тау тізбегінің қалған бөлігінің көп бөлігін 10 ұлттық орман алып жатыр. Осы ұлттық саябақтарда, ескерткіштерде және орманшаларда 26 жабайы аймақ бар, олар Сьерраның 15,4%-ын орман шаруашылығынан және мал жаюдан қорғайды. Америка Құрама Штаттарының Орман шаруашылығы қызметі мен Жерді басқару бюросы қазіргі уақытта Сьерра-Невададағы жердің 52%-ын басқарады.
Геологиялық тарихы
[[Файл:Севха жарлығы. jpg|thumb|right|Севха жарлығы, Конвикт көлінің жанында орналасқан, қатты деформацияланған девон тау жыныстарын көрсетеді. Бұл қара түсті горнфелдер, тақтатас, мәрмәрлер және шистар батыс тау етегінде (әсіресе Коарсегольд маңында, Техачапи асуының батысында) және Сьерра Кресттің шығысында кездеседі. Сиерраның ең алғашқы граниті триас кезеңінде пайда бола бастады. Бұл гранит көбінесе қырқаның шығысында және 37,2° солтүстік ендікте орналасқан. Триас кезеңінен бастап юра кезеңіне дейін арал доғасы Солтүстік Американың батыс жағалауымен соқтығысып, Невада орогенезі деп аталатын құбылысқа алып келді, нәтижесінде жанартаулар тізбегі пайда болды. Көптеген Сиерра аркасы жанартаулары кейін жоғалып кетті; олардың қалдықтары Ұлы Аңғар тізбегі кезінде және одан кейінгі кенозойлық толтыру кезінде қайта орналастырылды, бұл Калифорниядағы шөгінді тау жыныстарының көп бөлігінің көзі болып табылады. Бор кезеңінде континенттің шетінде су астына түсу аймағы қалыптасты. Бұл мұхиттық плитаның Солтүстік Америка плитасының астына батуын білдіреді. Ежелгі Фаралон плитасының субдукциясы нәтижесінде пайда болған магма жер астындағы тереңдегі массивтер (плютондар) түрінде көтерілді, олардың біріккен массасы Сьерра-Невада батолиті деп аталады. Бұл плютондар 115 миллион жылдан 87 миллион жылға дейін әртүрлі уақыттарда қалыптасты. 20 миллион жыл бұрын, Бекен және Жота аймағымен байланысты қыртыстың кеңеюі Сиеррада кең ауқымды вулканизмге әкелді. Шамамен 10 миллион жыл бұрын, Сиерра-Невада Жағалау жотасы мен Бекен және Жота аймағы арасындағы қыртыстың блогы батысқа қарай еңкей бастады, Бекен және Жота кеңеюінен шыққан жылу блоктың шығыс бөлігін жұқартты, осылайша оны блоктың батыс бөлігінен гөрі жеңілдетті. Өзендер таудың екі жағында терең шатқалдарды ойып бастады. Лава кейбір шатқалдарды толтырды, кейіннен эрозияға ұшырап, ескі өзен арналарын ұстанатын үстел тауларын қалдырды. 2,5 миллион жыл бұрын Жердің климаты суынып, мұз дәуірі басталды. Мұздықтар Сиерраның барлық жерінде U пішіндес шатқалдарды қалыптастырды. Өзендер мен мұздықтардың эрозиясының нәтижесінде миллиондаған жылдар бұрын орналастырылған плютондардың жоғарғы бөліктері ашылды, кейбір Сьерра шыңдарының үстінде метаморфтық тау жыныстарының қалдықтары қалды. Сиерра-Неваданың көтерілуі бүгінде де жалғасуда, әсіресе оның шығыс жағында. Бұл көтерілу 1872 жылғы Лоун Пайн жер сілкінісі сияқты үлкен жер сілкіністерін тудырады.]]
Климат және метеорология
thumbdeviceҚызыл тақта тау (биіктігі 4009,95 м) маусым айында әлі қармен қапталған. Сьерра-Неваданың климаты Калифорнияның Жерорта теңізі климатының ықпалында. Күз, қыс және көктем айларында Сьеррадағы жауын-шашын мөлшері 1828,80 м биіктіктен жоғары қар түрінде болады. Жауын-шашынның ең көп мөлшері батыс беткейдің орталық және солтүстік бөліктерінде, орографиялық көтерілудің нәтижесінде байқалады. Жаздың көп күндері құрғақ болғанымен, кешке орташа күркіреуі жиі болады, әсіресе Солтүстік Америка муссоны кезінде, жаздың ортасы мен соңында. Кейбір жазғы күркіреулерде жаңбыр қысқа мерзімде бір дюймнен астам жауып, молниядан өрт шығуы мүмкін. Жазғы ең жоғары температуралар орташа есеппен қыстар салыстырмалы түрде жұмсақ, температура көбінесе қардың қалыптасуына жеткілікті түрде төмен болады. Мысалы, 2621 м биіктіктегі Туолумн шалғынындағы күндегі ең жоғары температура шамамен , ал ең төменгі температура шамамен болады. Өсу маусымы 20-дан 230 күнге дейін созылады, бұл биіктікке байланысты. 20-ғасыр бойы Сьерраның шатқалдарында көптеген су қоймалары салынды. Ауыл шаруашылығы және қалалық аймақтарға су жеткізетін бірнеше ірі акведуктар Сьерра суын бүкіл штат бойынша таратады. Алайда, Сьерра жаңбыр көлеңкесін құрады, бұл орталық Ұлы Аванның климаты мен экологиясына үлкен әсер етеді. Осы жаңбыр көлеңкесі Невада штатының АҚШ-тағы ең құрғақ штат болуына себепкер. Жауын-шашын мөлшері жылдан жылға айтарлықтай өзгереді. Кейбір жылдары жауын-шашынның мөлшері қалыпты көрсеткіштен әлдеқайда жоғары немесе төмен болуы мүмкін. Сілемнің биіктігі және Сьерра жарлығының тіктеп тұруы, әсіресе сілемнің оңтүстік жағында, "Сьерра Роторы" деп аталатын жел құбылысын тудырады. Бұл - Сьерра сілемінің шығыс жағында атмосфераның көлденең айналысы, ол күшті батыс желдерінің әсерінен пайда болады. Сьерра-Невадада ұшақтардың көп саны апатқа ұшырағандықтан, негізінен күрделі ауа райы мен атмосфералық жағдайларға байланысты, географиялық ерекшеліктерден туындаған төмендеулер мен микробуралар салдарынан, Рино, Невада; Фресно, Калифорния; және Лас-Вегас, Невада қалаларын байланыстыратын үшбұрыш аймағы Бермуд үшбұрышына аналогия ретінде "Невада үшбұрышы" деп аталды. Кейбір мәліметтер бойынша үшбұрыштағы апаттардың саны 2000-ға жетеді, оның ішінде миллионер және рекордтық ұшқыш Стив Фоссет те бар. Апаттардың АҚШ Әуе күштерінің 51-аймағымен немесе жерден тыс шетелдік азаматтардың әрекеттерімен байланысты деген болжамдарға қолдау көрсететін ешқандай дәлел жоқ.
The climate of the Sierra Nevada is influenced by the Mediterranean climate of California. During the fall, winter and spring, precipitation in the Sierra ranges from where it occurs mostly as snow above 1828.80 m. Precipitation is highest on the central and northern portions of the western slope between elevation, due to orographic lift. While most summer days are dry, afternoon thunderstorms are common, particularly during the North American Monsoon in mid and late summer. Some of these summer thunderstorms drop over an inch of rain in a short period, and the lightning can start fires. Summer high temperatures average Winters are comparatively mild, and the temperature is usually only just low enough to sustain a heavy snowpack. For example, Tuolumne Meadows, at 8600 feet (2621 m) elevation, has winter daily highs about with daily lows about The growing season lasts 20 to 230 days, strongly dependent on elevation. Many reservoirs were constructed in the canyons of the Sierra throughout the 20th century, Several major aqueducts serving both agriculture and urban areas distribute Sierra water throughout the state. However, the Sierra casts a rain shadow, which greatly affects the climate and ecology of the central Great Basin. This rain shadow is largely responsible for Nevada being the driest state in the United States. Precipitation varies substantially from year to year. It is not uncommon for some years to receive precipitation totals far above or below normal. The height of the range and the steepness of the Sierra Escarpment, particularly at the southern end of the range, produces a wind phenomenon known as the "Sierra Rotor". This is a horizontal rotation of the atmosphere just east of the crest of the Sierra, set in motion as an effect of strong westerly winds. Because of the large number of airplanes that have crashed in the Sierra Nevada, primarily due to the complex weather and atmospheric conditions such as downdrafts and microbursts caused by geography there, a portion of the area, a triangle whose vertices are Reno, Nevada; Fresno, California; and Las Vegas, Nevada, has been dubbed the "Nevada Triangle", in reference to the Bermuda Triangle. Some counts put the number of crashes in the triangle at 2,000, including millionaire and record breaking flyer Steve Fossett. Hypotheses that the crashes are related in some way to the United States Air Force's Area 51, or to the activities of extra terrestrial aliens, have no evidence to support them.
Экология
Туолумн шалғыны – Сьерраның субальпілік шалғынының мысалы. Сьерра-Невада бірнеше биотикалық аймақтарға бөлінген, олардың әрқайсысы климатымен сипатталады және бір-біріне тәуелді түрлерді қамтиды. Жоғары биіктіктегі аймақтардағы тіршілік суық ауа райына және жауын-шашынның көп бөлігі қар түрінде жаууына бейімделген. Сьерраның жаңбыр көлеңкесі шығыс беткейін жылырақ және құрғақ етеді: әрбір тіршілік аймағы шығысқа қарай жоғарылайды. Сұр қарағай (Футхилл қарағай деп те аталады) еменді ормандармен араласқан. Батыс және шығыс жақтарда Уошо және Майду тайпалары еуропалықтар келгенге және оларды ығыстырғанға дейін осы аймақта тұрған.
Еуропалық-америкалық алғашқы зерттеулер
судың жағасында бұғылар мен артқы жағында Сьерра-Невада таулары бейнеленген сурет. Бұлттардың арасынан тауларға сәуле түсіп тұр. Альберт Биерстад, «Сьерра-Невада, Калифорния», 1868 жыл. Американдықтардың бұл тауларға зерттеу жасауы 1827 жылы басталды. 1820 жылдарға дейін Калифорния жағалауында испан миссиялары, пуэблолар (қалалар), президиолар (бекіністер) және ранчолар болғанмен, ешбір испан зерттеушісі Сьерра-Невадаға бармаған. Тауларды алғаш көрген американдықтардың бірі – 1827 жылдың мамыр айында Йосемити аймағының солтүстігінен Еббетс жотасы арқылы өткен, тері аңшысы Джедедая Смит басқарған топ. Уокер тобы, мүмкін, алып секвойя ағаштарының Туолумне немесе Мерсед тоғайларын аралап, осы алып ағаштарды көрген алғашқы жергілікті емес адамдар болды. 1841 жылдан бастап АҚШ-тан көшіп келгендер Калифорнияға Сонора және Уокер жоталары арқылы жүре бастады. 1844 жылдың қысында лейтенант Джон С. Фремонт, Кит Карсонмен бірге, Тахо көлін көрген алғашқы еуропалық америкалық болды. Фремонт тобы 2453,64 метр биіктікте орналасты.
American exploration of the mountain range started in 1827. Although prior to the 1820s there were Spanish missions, pueblos (towns), presidios (forts), and ranchos along the coast of California, no Spanish explorers visited the Sierra Nevada. The first Americans to visit the mountains were amongst a group led by fur trapper Jedediah Smith, crossing north of the Yosemite area in May 1827, at Ebbetts Pass. The Walker Party probably visited either the Tuolumne or Merced Groves of giant sequoia, becoming the first non indigenous people to see the giant trees,
Starting in 1841, emigrants from the United States started to move to California via Sonora and Walker Passes. In the winter of 1844, Lt. John C. Frémont, accompanied by Kit Carson, was the first European American to see Lake Tahoe. The Frémont party camped at 2453.64 m.
Толық зерттеу
Алтын іздеу дәуірінде Сьерра-Неваданың батыс етегінде адамдар қоныстанды, бірақ 1860 жылға дейін Сьерраның көп бөлігі зерттелмеген еді. Штат заң шығарушы органы Калифорния геологиялық қызметіне Сьерраны (және штаттың қалған бөлігін) ресми түрде зерттеуге уәкілдік берді. Жосия Уитни зерттеуге жетекші етіп тағайындалды. Уильям Х. Брюер, Чарльз Ф. Хоффман және Кларенс Кинг сияқты зерттеушілер 1863 жылы Йосемити ұлттық паркіне айналатын аймақтың шетін зерттеді. 1871 жылы Кинг Лэнгли тауына алғаш көтерілді, қателікпен Витни тауының шыңына жеткенін ойлады. 1873 жылы Витни тауына алғаш рет Калифорния штатының Лон Пайн қаласынан келген үш адам балық аулауға барып қайтқанда шықты. Калифорниядағы алтын іздеуден бұрын өнеркәсіп салыстырмалы түрде шағын болды, ал штатта қолданылатын ағаштардың көп бөлігі импортталды. Бірақ, тау-кен өнеркәсібін қолдау үшін ағашқа деген сұраныс артқан сайын, ағаш кесу аймақтағы маңызды салаға айналды. Бастапқыда Калифорнияда өндірілген ағаштардың көп бөлігі тау-кен өндірісінде қолданылды. Комсток Лоды ағаш кесудің ірі орталығы болды, ол шахта құрылыстарына, мысалы, туннельдерге, шахталарға және ғимараттарға, сондай-ақ шахталар үшін отынмен қамтамасыз етті. Дэн ДеКуилл 1876 жылы: "Комсток Лоды Сьерраның ормандарының зираты деп шындығында айтуға болады. Жыл сайын миллиондаған куб ағаш кен орындарына көміліп, ешқашан қайта тірілмейді" деп атап өтті. 1800 жылдардың соңында ағаш кесу өнеркәсібі орта батыстағы ақ қарағай ормандарының азаюына байланысты батысқа қарай жылды. Бұл өзгеріске Сьерра-Неваданың ағаш өсіруге жарамды аймақ ретіндегі жағымды бейнесі түрткі болды. 1859 жылы Хорас Грили: "Мен жеті жүз елу мильдік саяхатымда Сьерра-Неваданы кесіп өту кезінде жақсы ағашқа ұқсайтын ештеңе көрмедім" деп таң қалды. Конверс бассейніндегі ағаш кесу салдарынан 8000 алып секвойя жойылды. 1800 жылдардың соңында ағаш кесу саласы бірнеше факторларға байланысты айтарлықтай өсті. 1878 жылғы "Ағаш және тас" заңы жеке тұлғаларға ескі ағаш учаскелерін иеленуге мүмкіндік берді, олар кейіннен орта батыстың ағаш магнаттары құрған акционерлік компаниялардың құрамына біріктірілді. Бұл компаниялардың алыс жерлерден ағаш тасымалдауға және 1870 жылдары Сан-Хоакин аңғарынан штаттың қалған бөлігіне жалғасқан Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының жанында ағаш кесу зауыттарын салуға қаржылық мүмкіндіктері болды. Бұл бүкіл ел бойынша ағаштарды таратуды жеңілдетті. Сонымен қатар, "шая" локомотивтері және V пішіндес ағаш ағызу жүйесі сияқты технологиялық жетістіктер таулы жерлер арқылы ағаш тасымалын жеңілдетті. 1912 және 1918 жылдар аралығында Конгресс үш рет Тахо көлін ұлттық парк ретінде қорғауды талқылады. Бұл әрекеттердің ешқайсысы сәтті болмады, ал Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Оңтүстік Тахо көлі сияқты қалалар көлдің жағалауында өсті. 1980 жылға қарай Тахо көлі аймағының тұрақты халқы 50 000-ға жетті, ал жазғы халық саны 90 000-ға дейін өсті. Тахо көлі маңындағы құрылыс көл суының мөлдірлігіне әсер етті. Көлдің мөлдірлігін сақтау үшін Тахо бассейніндегі құрылыс қазіргі уақытта Тахо аймақтық жоспарлау агенттігімен реттеледі. ХХ ғасырдың басында Сьерраның көбірек бөлігі демалыс үшін қолжетімді болды, ал басқа экономикалық қызмет түрлері азайды. 1915 жылы қаржыландырылып, 1938 жылы аяқталған Джон Мьюр жолы Йосемити аңғарынан Уитни тауына дейінгі Сьерра жотасын жалғастырды. Кингс-Каньон ұлттық паркі 1940 жылы Кингс өзенінің терең каньонын қорғау үшін құрылды. 1920 жылдары автомобиль клубтары мен жақын маңдағы қалалар Пьюте асуы арқылы (бұл SR 168 жолындағы алшақтықты жабуға мүмкіндік берер еді) және басқа да жерлерде транс-Сьерра тас жолдары үшін лоббилеуді бастады. Алайда, 1920 жылдардың соңына қарай Орман шаруашылығы қызметі мен Сьерра клубы Сьеррадағы жолсыз жабайы жерлердің құнды екенін шешті және бұл ұсынысқа қарсы күресті. Пиут асуы туралы ұсыныс 1930 жылдардың басында тоқтатылды, ал 1933 жылы Орман шаруашылығы қызметі Минарет шыңы арқылы өту жолын ұсынды. Ақырында, 1976 жылға қарай Шерман асуы арқылы Сьерраның арғы жағына айналып өтетін жол салынды. 1964 жылы "Жайлаушылық туралы" заң Сиерраның кейбір бөліктерін адамдардың уақытша келетін алғашқы аймақтар ретінде қорғады. Бірте-бірте Сиерраның көрікті жерлерін қорғау үшін 20 далалық аймақ құрылды. Бұл жабайы табиғат аймақтарына Джон Мьюр жабайы табиғаты (Сьерраның шығыс беткейін және Йосемити мен Кингс Каньон парктері арасындағы аумақты қорғайды) және әр Ұлттық парктегі жабайы табиғат аймақтары кіреді. Сьерра-Неваданың сақталуына қауіп төндіретін бірқатар мәселелерге тап болып отыр. Ағаш кесу жеке және мемлекеттік жерлерде жүргізіледі, оның ішінде даулы ағаш кесу әдістері және жеке және мемлекеттік жерлерде ағаштарды жұқару жүргізіледі. Мал жаю жеке жерлерде де, Ұлттық орман жерлерінде де, оның ішінде жабайы аймақтарда да жүргізіледі. Малдың шамадан тыс жаюы су жүйесі мен өсімдік құрамын өзгерте алады, жергілікті түрлерге тамақ және мекен-жай қызметін атқаратын өсімдіктерді жояды, сондай-ақ су жолдарындағы шөгінді мен ластануға ықпал етеді. Йосемити ұлттық паркіндегі және Станислаус ұлттық орманындағы "Шет ату" және Элдорадо ұлттық орманындағы "Король ату" сияқты ірі өрттердің соңғы күшеюі алаңдаушылық тудырды. 8000 жылдық зерттеуге сүйенген зерттеу, жылы климат кезеңдерінде ауыр құрғақшылықтар мен көптеген ормандарды жоятын өрттер болғанын көрсетті және климат өрттерге осындай күшті әсер ететіндіктен, жылы болашақта орман құрылымын қайта жарату қиын болуы мүмкін деген қорытындыға келді.
In the late 1800s, the logging industry moved westward due to the depletion of white pine forests in the upper Midwest. This shift was encouraged by the positive portrayal of the Sierra Nevada as a promising timber region. In 1859, Horace Greely marveled, "I never saw anything so much like good timber in the course of any seventy five miles' travel as I saw in crossing the Sierra Nevada." thumb|Clearcutting in Converse Basin resulted in a loss of 8,000 giant sequoia. The logging industry experienced significant growth in the late 1800s due to several factors. The Timber and Stone Act of 1878 allowed individuals to claim ownership of old growth timber tracts, which were later consolidated under joint stock companies, such as those founded by Midwestern lumber magnates. These companies had the financial resources to transport timber from remote locations and build sawmills near the tracks of the Southern Pacific railroad which connected the San Joaquin Valley to the rest of the state in the 1870s. This facilitated the nationwide distribution of lumber. In addition, technological advancements, such as the shay locomotive and the v shaped log flume, made it easier to transport lumber across mountainous terrain. Between 1912 and 1918, Congress debated three times to protect Lake Tahoe in a national park. None of these efforts succeeded, and after World War II, towns such as South Lake Tahoe grew around the shores of the lake. By 1980, the permanent population of the Lake Tahoe area grew to 50,000, while the summer population grew to 90,000. The development around Lake Tahoe affected the clarity of the lake water. In order to preserve the lake's clarity, construction in the Tahoe basin is currently regulated by the Tahoe Regional Planning Agency. As the 20th century progressed, more of the Sierra became available for recreation; other forms of economic activity decreased. The John Muir Trail, a trail that followed the Sierra crest from Yosemite Valley to Mount Whitney, was funded in 1915 and finished in 1938. Kings Canyon National Park was formed in 1940 to protect the deep canyon of the Kings River. In the 1920s, automobile clubs and nearby towns started to lobby for trans Sierra highways over Piute Pass (which would have closed the gap in SR 168) and other locations. However, by end of the 1920s, the Forest Service and the Sierra Club decided that roadless wilderness in the Sierra was valuable, and fought the proposal. The Piute Pass proposal faded out by the early 1930s, with the Forest Service proposing a route over Minaret Summit in 1933. Eventually, a circuitous route across the Sierra was built across Sherman Pass by 1976. By 1964, the Wilderness Act protected portions of the Sierra as primitive areas where humans are simply temporary visitors. Gradually, 20 wilderness areas were established to protect scenic backcountry of the Sierra. These wilderness areas include the John Muir Wilderness (protecting the eastern slope of the Sierra and the area between Yosemite and Kings Canyon Parks), and wilderness within each of the National Parks. The Sierra Nevada still faces a number of issues that threaten its conservation. Logging occurs on both private and public lands, including controversial clearcut methods and thinning logging on private and public lands. Grazing occurs on private lands as well as on National Forest lands, which include Wilderness areas. Overgrazing can alter hydrologic processes and vegetation composition, remove vegetation that serves as food and habitat for native species, and contribute to sedimentation and pollution in waterways. A recent increase in large wildfires like the Rim Fire in Yosemite National Park and the Stanislaus National Forest and the King Fire on the Eldorado National Forest, has prompted concerns. A study looking back over 8,000 years found that warmer climate periods experienced severe droughts and more stand replacing fires and concluded that as climate is such a powerful influence on wildfires, trying to recreate presettlement forest structure may be difficult in a warmer future.