Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық дәрігер, жазушы және саясаткер (1878–1957)
Irish physician, writer and politician (1878–1957)
Қола медаль – 1924 жылғы Жазғы Олимпиада ойындары, 1924 жылғы Париж]]
Bronze medal – 1924 Summer Olympics 1924 Paris]]
Оливер Джозеф Сент-Джон Гогарти (17 тамыз 1878 – 22 қыркүйек 1957) – ирландиялық ақын, жазушы, оториноларинголог, спортшы, саясаткер және сұхбаттасу шебері. Ол Джеймс Джойстің «Улисс» романындағы Бак Муллиган кейіпіне шабыт берген тұлға болды.
Oliver Joseph St. John Gogarty (17 August 1878 – 22 September 1957) was an Irish poet, author, otolaryngologist, athlete, politician, and conversationalist. He served as the inspiration for Buck Mulligan in James Joyce's novel Ulysses.
Ерте өмір
Гогарти 1878 жылдың 17 тамызында Дублиннің Ратланд-скверінде, жақсы жағдайдағы Дублин дәрігері Генри Гогарти мен Галвей диірмен иесінің қызы Маргарет Гогартидің (құрметті есімі Оливер) үлкен баласы ретінде дүниеге келді. Кейін Генри, Мэри және Ричард деген үш бауыр дүниеге келді. Гогартидің әкесі, өзі де дәрігердің ұлы, Тринити колледжінде білім алған және Дублинде екі әсем үйге ие болған. Бұл Гогартилерді сол кездегі басқа ирландтық католик отбасыларынан ерекшелендіріп, оларға протестанттық элитамен бірдей әлеуметтік ортаға кіруге мүмкіндік берді. 1890-92 жылдары Гогартиді әкесі христиан бауырларының О'Коннелл мектебіне (Солтүстік Ричмонд көшесі, Дублин) жіберді, ол онда қуана оқыды. 1891 жылы әкесінің күрт қайтысынан кейін, отбасы оны Лимерикке жақын орналасқан Мунгрет колледжіне, интернатқа жіберді. Ол жаңа мектебінде бақытсыз болды, келесі жылы Англияның Ланкаширдегі Стонихерст колледжіне ауысты, ол оған сәл жақсырақ ұнады, кейін ол оны "діни түрме" деп атады. Гогарти 1896 жылы Ирландияға оралып, Ирландия Корольдік университетінде емтиханға дайындалу үшін Клонгус Вуд колледжінде оқуға түсті. Ол талантты спортшы болды; Англияда ол қысқа уақыт бойы «Престон Норт-Энд ФК» командасының резервінде ойнады, ал Клонгуесте «Богемия ФК» командасы үшін өнер көрсетті. Ол сондай-ақ Клонгуестің футбол және крикет командаларында ойнады. Велосипедпен жүру және ішу сияқты қосымша қызығушылықтары оның жақсы оқуына кедеріс келтірді, сондықтан 1898 жылы ол Тринити колледжінің медициналық факультетіне ауысты, себебі Корольдіктегі он емтиханның сегізінен сүрегі кетті.
Gogarty was born 17 August 1878 in Rutland Square, Dublin, the eldest child of Henry Gogarty, a well to do Dublin physician, and Margaret Gogarty (née Oliver), the daughter of a Galway mill owner. Three siblings (Henry, Mary, and Richard) were born later. Gogarty's father, himself the son of a medical doctor, had been educated at Trinity College and owned two fashionable homes in Dublin, which set the Gogartys apart from other Irish Catholic families at that time and allowed them access to the same social circles as the Protestant Ascendancy. Gogarty was sent by his father to the Christian Brothers' O'Connell School (North Richmond Street, Dublin), which he happily attended, 1890–92. When his father died suddenly in 1891, his family then sent him to Mungret College, a boarding school near Limerick. He was unhappy in his new school, and the following year he transferred to Stonyhurst College in Lancashire, England, which he liked a little better, later referring to it as "a religious jail". Gogarty returned to Ireland in 1896 and boarded at Clongowes Wood College while studying for examinations with the Royal University of Ireland. He was a talented athlete; in England, he had briefly played for the Preston North End FC Reserve, and while at Clongowes he played for the Bohemian FC. He also played on Clongowes's soccer and cricket elevens. His extracurricular interests, which also included cycling and drinking, prevented him from being an attentive student, and in 1898 he switched to the medical school at Trinity College, having failed eight of his ten examinations at the Royal.
Университет күндері
Дублиннің "медикосы" ретінде Гогарти көпшілік алдында әзіл-қалжың жасауға және Дублиннің қызыл шамдар ауданындағы "Кипс" мейрамханаларында түнде тойлауға бейім екені мәлім болды. Ол қалада жылдам тараған әзіл-сықақ және әдепсіз өлеңдерге шебер болды, кейде медициналық білімін жетілдіру үшін есте сақтауға көмектесетін өлеңдер жазды. 1901 жылы жаман тілдік қолдануы үшін жарыс жолынан шеттетілгенге дейін ол өте сәтті велоспорт мансабына ие болды. 1898 мен 1901 жылдар аралығында ол кем дегенде төрт адамды судан құтқарды. 1899 жылы Артур Гриффитпен танысқаннан кейін ирланд ұлтшылдығына қызығушылық танытты және кейінгі жылдары "Біріккен ирланд" газетінде насихаттық материалдар жариялады. Тринити колледжінде оқыған жылдары поэзия мен әдебиетке деген қызығушылығы арта түсті. Оның өткір әңгімелесу қабілеті оны профессорлардың, әсіресе Джон Пентленд Махаффидің (бұрынғы Оскар Уайльдтың тәлімгері) және Роберт Йелвертон Тиреллдің сүйіктісіне айналдырды. 1901 мен 1903 жылдар аралығында ол үш рет вице-канцлердің сыйлығын жеңіп алды. 1900 жылы В. Б. Йейтспен (анасы оны жоқтап бағалаған) және Джордж Мурмен (анасы ұнатпаған) танысты және Дублиннің әдеби орталарына жиі бара бастады. Ол сондай-ақ Сеймус О'Салливан және Джеймс Джойс сияқты жас ақындармен жақын достық қарым-қатынас орнатты. 1904 жылы Ньюдигейт сыйлығына ие болу үшін Оксфордта екі семестр оқыды, бірақ Чичестердің болашақ епископы болған Г. К. А. Белл одан озып кетті, ол келесі бірнеше жылда досы мен хат алысушысы болды. 1904 жылдың жазында Дублинге оралған Гогарти Сэндикоувтегі Мартелло мұнарасын жалға алу туралы келісім жасады. Гогарти Г. К. А. Беллге жолдаған хатында бұл жобаның басты мақсаты "Бардты" (яғни Джеймс Джойсты) орналастыру екенін, өйткені ол ақшасыз болды және "романды аяқтау үшін бір жыл" қажет болды. Алайда тамыз айында олардың арасында туған дауға байланысты Джойс мұнараға көшпеді немесе көшкеннен кейін көп ұзамай кетіп қалды. Джойс келесі айда Гогарти мен оның Оксфордтағы досы Сэмюэл Ченвикс Тренчпен бірге мұнарада қысқа уақытқа тұрды (кейіннен бұл "Улисс" романының алғашқы тарауына шабыт берді), бірақ алты күннен кейін қайтадан кетіп қалды. Қырық жыл өткен соң Америкада Гогарти Джойстің кенеттен кетуін өзінің және С. С. Тренчтің түнгі ойын-сауықтарына, тіпті зарядталған револьвермен байланыстырды. Джойс пен Гогарти Джойстің континенттік жер аударылуының алғашқы жылдарында ара-тұра хат алысып, кездесулерді жоспарлады, бірақ Джойстің інісіне жазған хаттары Гогартидің ниетіне деген терең күдіктілігін көрсетті, ал олардың достығы толыққанды жаңартылмады. Гогарти келесі жылы Мартелло мұнарасын жазу үшін уақыт өткізетін орын және кештер өткізетін жер ретінде пайдаланды және 1925 жылға дейін жалға алды. 1904 және 1905 жылдары Гогарти лондондық "The Venture" басылымында және Джон Эглинтонның "Dana" журналында бірнеше қысқа өлеңдерін жариялады. Оның есімі Джордж Мурдың 1905 жылғы "Көл" романында дінсіз діңгелек Фр. Оливер Гогарти ретінде пайда болды, бұл оқиға Гогартидің әйел анасын қатты ренжітті. 1905 жылы Гогарти Артур Гриффиттің Синн Фэйн партиясының негізін қалаушы мүшелерінің бірі болды, бұл партия Ирландияның Австрия-Венгрияның қос монархиясы үлгісіндегі автономиясын қамтамасыз етуді мақсат еткен бейбіт саяси қозғалыс болды.
As one of Dublin's "medicos", Gogarty was known to be fond of public pranks and midnight carousing in "the Kips", Dublin's red light district. He had a talent for humorous and bawdy verse, which quickly made the rounds through the city, and sometimes composed mnemonic lyrics to aid his medical studies. He also enjoyed a highly successful cycling career before being banned from the tracks in 1901 for bad language, Between 1898 and 1901 he rescued at least four people from drowning. He became interested in Irish nationalism after meeting Arthur Griffith in 1899, and contributed propaganda pieces to The United Irishman over subsequent years. A serious interest in poetry and literature also began to manifest itself during his years at Trinity. His witty conversation made him a favourite with the dons, particularly John Pentland Mahaffy (formerly the tutor of Oscar Wilde) and Robert Yelverton Tyrrell, and between 1901 and 1903 he won three successive Vice Chancellor's prizes for verse. In 1900 he made the acquaintance of W. B. Yeats (of whom his mother highly approved) and of George Moore (of whom she did not) and began to frequent Dublin literary circles. He also formed close friendships with other up and coming young poets, such as Seamus O'Sullivan and James Joyce. In 1904 he spent two terms at Oxford to compete for the Newdigate Prize, but lost to G. K. A. Bell, the future Bishop of Chichester, who became a friend and frequent correspondent over the next few years. Upon returning to Dublin in the summer of 1904, Gogarty made arrangements to rent the Martello Tower in Sandycove. The primary goal of this scheme, as described by Gogarty in a letter to G. K. A. Bell, was to "house the Bard" (i. e. James Joyce), who was without money and required "a year in which to finish his novel". The two friends quarrelled in August, however, and Joyce either failed to move in or left shortly after doing so. Joyce briefly took up residence in the Tower the following month, together with Gogarty and his Oxford friend Samuel Chenevix Trench (a setup which later provided inspiration for the opening chapter of Ulysses) but left again after only six days. Forty years later in America, Gogarty attributed Joyce's abrupt departure to his and S. C. Trench's midnight antics with a loaded revolver. Joyce and Gogarty corresponded intermittently during the early years of Joyce's continental exile and occasionally planned meetings, but contemporaneous letters from Joyce to his brother reveal deep distrust of Gogarty's motives, and their friendship was never fully renewed. Gogarty made use of the Martello Tower during the following year as a writing retreat and party venue, and officially held the lease until 1925. In 1904 and 1905 Gogarty published several short poems in the London publication The Venture and in John Eglinton's journal Dana. His name also appeared in print as the renegade priest Fr. Oliver Gogarty in George Moore's 1905 novel The Lake, an occurrence which upset Gogarty's devout mother. In 1905 Gogarty became one of the founding members of Arthur Griffith's Sinn Féin, a non violent political movement with a plan for Irish autonomy modelled after the Austro Hungarian dual monarchy.
Медициналық мансап және отбасы
1906 жылдың тамызында Гогарти жер иелері Коннемара отбасынан шыққан Марта Дюэнге үйленді. Ол өзінің мамандығын қалыптастыруға құлшынып, анасы қайтыс болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, 1907 жылдың маусымында соңғы медициналық емтихандарын тапсырды. 1907 жылдың шілдесінде оның тұңғыш ұлы Оливер Дюэн Одиссей Гогарти (әдетте "Нолл" деп аталды) дүниеге келді, ал сол жылдың күзінде Гогарти медициналық тәжірибесінің соңғы кезеңін аяқтау үшін Венаға кетті. Ұстазы сэр Роберт Вудстың ықпалымен Гогарти оториноларингология саласында мамандануға шешім қабылдады, және Венада ол Оттокар Чиари, Маркус Хажек және Роберт Барниден дәріс алды. 1908 жылы Дублинге оралған Гогарти Ричмонд ауруханасында жұмысқа орналасты және көп ұзамай Джордж Мурдың үйінің қарсысындағы Эли Плейсте үй сатып алды. Үш жылдан кейін ол Мит ауруханасының штаттық қызметкерлеріне қосылды және медициналық мансабының соңына дейін сол жерде жұмыс істеді. Ол операциялық бөлмедегі әсем театрлық қойылымдарымен, сондай-ақ ойшақтап айтумен және жақында алынған көмекейлерді көрермендер галереясына лақтырумен танымал болды. Ол сонымен қатар Эли Плейсте БТК (құлақ, тамақ, мұрын) консультациялық кабинетін ұстады, көптеген бай клиенттерді тартты және жағдайы нашар науқастарға тегін көмек көрсетті. Гогарти мен оның әйелі тағы екі балаға ие болды: Дермот (1908 жылы туған) және Бренда (1911 жылы туған). 1917 жылы Гогарти Каролина Блейктен Коннемарадағы Ренвиллдегі үлкен үйді сатып алды. Ол осы кезеңде автокөлікке әуес болды, бірнеше машина сатып алды, соның ішінде сары түсті Rolls Royce де болды. Келесі он жылда ол авиацияға да қызығушылық танытып, ұшқыш куәлігін алды және Ирландиялық Аэро клубты құруға көмектесті.
In August 1906, Gogarty married Martha Duane, a girl from a landowning Connemara family. Eager to establish himself with a profession, he passed his final medical examinations in June 1907, several months after the death of his mother. In July 1907 his first son, Oliver Duane Odysseus Gogarty (known as "Noll") was born, and in autumn of that year, Gogarty left for Vienna to finish the practical phase of his medical training. Owing in part to the influence of his mentor, Sir Robert Woods, Gogarty had decided to specialise in otolaryngology, and in Vienna, he studied under Ottokar Chiari, Markus Hajek, and Robert Bárány. Returning to Dublin in 1908, Gogarty secured a post at Richmond Hospital, and shortly afterwards purchased a house in Ely Place opposite George Moore. Three years later, he joined the staff of the Meath Hospital and remained there for the remainder of his medical career. He became known for flamboyant theatrics in the operating room, including off the cuff witticisms and the flinging of recently removed larynxes at the viewing gallery. He also maintained ENT consulting rooms in Ely Place, attracting a number of wealthy clients and attending to less well off patients for free. Gogarty and his wife had two more children, Dermot (born 1908) and Brenda (born 1911), and in 1917 Gogarty purchased Renvyle House, a large country house in Renvyle, Connemara, from Caroline Blake. He became a keen motorist during this time, purchasing a succession of automobiles that culminated with a buttercup coloured Rolls Royce. During the following decade he was also interested in aviation, earning a pilot's licence and helping to found the Irish Aero Club.
Еркін штаттың сенаторы
Ирландияның Тәуелсіздік соғысы кезінде Синн Фейн мүшесі ретінде Гогарти «Қара және қоңырларға» қарсы түрлі схемаларға қатысып, үйін қауіпсіз үй ретінде пайдалануға мүмкіндік берді және машинасымен жасырылған ИРА еріктілерін тасымалдады. Англо-ирланд келісімінің ратификациялануынан кейін Гогарти келісімді қолдайтын үкіметке (жақын досы Артур Гриффит басқарған) қосылды және Эрақтық штат сенаторы атанды. 1922 жылдың жазында Гриффит ауырғанда Гогарти оның төсегіне жиі баратын. 1922 жылдың 12 тамызындағы Гриффиттің өлімі Гогартиге терең әсер етті; У.Т. Косгрейв кейін «Гриффит қайтыс болғанда ол дерлік өлімге жетті, өйткені ол оған тым жақын болды» деп айтты. Гогарти Гриффиттің ресми мәйіт тілімін және бальзамдауын жүргізді, сондай-ақ тағы бір жақын досы Майкл Коллинз үшін де осындай қызметтерді атқарды, оны Гогарти өзінің Эли Плейс үйінде өлтіруге дейін жиі жасырған. Гриффит Гогартиді Ирландия Эрақтық мемлекетінің жаңа генерал-губернаторы етіп тағайындауды жоспарлап отырған деген қауесет тарады, бірақ ол болмағандықтан бұл лауазым Тим Хиллиге берілді. 1922 жылдың қараша айында келісімге қарсы ИРА командирі Лиам Линч өз күштеріне Эрақтық штат сенаторларын атуға бұйрық берді. Екі айдан кейін Гогартиді келісімге қарсы жақтастар тобы ұрлады. Олар оны ауру науқасқа бару үшін әкелген сылтаумен үйінен шығарып, күтіп тұрған көлікке мінгізді. Гогартиді Чапелизодқа жақын маңындағы бос тұрған үйге алып барып, қарулы күзетпен ұстады. Өлім жазасына тартылу қаупін сезінген Гогарти өзін бақшаға шығаруға тырысты (әлдеқандай ішек ауруынан зардап шегіп жатқанын айтқан болуы мүмкін), онда ол ұстаушыларынан босап, Лиффи өзеніне секірді; содан кейін ол жағалауға жүзіп өтіп, өзін Феникс паркіндегі полиция казармасының қорғауына тапсырды. Сол жылдың ақпанында Ренвайл келісімге қарсы күштер тарапынан толығымен өртенді. Осы оқиғалардан кейін Гогарти отбасымен бірге Лондонға көшіп, 1924 жылдың ақпанына дейін сонда тұрды. Ирландияға оралғаннан кейін ол өміріне көрсеткен ризашылығының белгісі ретінде Лиффиге екі аққу жіберді. Гогарти 1936 жылы Сенат таратылғанға дейін сенатор болып қалды, бұл кезеңде ол ешқандай саяси партиямен байланыс жасамады және өз қалауынша дауыс берді. Ол Ирландияның Британ Доминионындағы мәртебесін сақтауы керек деп сенді, өйткені «бостандықтың бірінші қағидасы – азаматтың жеке бостандықтарына араласпауға рұқсат бермейтін бостандық екенін түсінген елдермен бірге болу қажет». Ол ауылдық жерлерді электрмен жабдықтау, жолдарды жақсарту, орманды қалпына келтіру және сақтау, малға қатыгездік жасаудың алдын алу және білім беру реформасын қолдады. Цензура және тууды бақылау сияқты даулы мәселелердегі оның көзқарастары екіұшты болды; бастапқыда Цензура заңын қолдағаннан кейін, ол оны кейіннен қатты айыптады («Менің ойымша, бұл елдің еркектері Құдайды жақсы көрудің басқа жолын табу уақыты келді, әйелдерді жек көруден басқа»), ал жалпы алғанда профилактикалық заттардың сатылуына қарсы болса да, олардың кейбір жағдайларда қолданылуын қолдады. Ол мектептердегі және қалалық және ауылдық тұрғын үйлердегі санитария мәселесі туралы жиі сөйледі. Оның сөздерінде әдетте сөз ойындары, тілдік айлалар және ұзақ поэтикалық цитаталар кездесетін, ал кейде ол 1929 жылғы жабайы құстарды қорғау туралы заңға Феникс паркіндегі феникс мүсінін қосуға тырысу сияқты әзіл-сықақ схемаларын қолдады. Ол үкіметтің ирланд тілін қайта жаңғырту әрекеттеріне (оны «Вулворттың ирланд тілі» деп атады) қатты наразылық білдірді, қаржыны тұрғын үй және мектеп денсаулық сақтау қызметтеріне жұмсауды ұсынды және Эмон де Валераға үнемі күдікпен қарады, оның экономикалық саясаты, мінезі және жеке келбеті туралы Сенат отырысында жиі жамандады. Де Валера Сенат үкіметтік ұсыныстарға кедергі келтіре берген кезде оны таратып, Гогартидің саяси мансабын тиімді аяқтады.
As a Sinn Féiner during the Irish War of Independence, Gogarty participated in a variety of anti Black and Tan schemes, allowing his home to be used as a safe house and transporting disguised IRA volunteers in his car. Following the ratification of the Anglo Irish Treaty, Gogarty sided with the pro Treaty government (headed by his close friend Arthur Griffith) and was made a Free State Senator. When Griffith fell ill during the summer of 1922, Gogarty frequently attended his bedside. His death on 12 August 1922 had a profound effect on Gogarty; W. T. Cosgrave later observed that "he was almost mortally wounded when Griffith died, he was so very, very much attached to him." Gogarty carried out Griffith's official autopsy and embalmment and went on to perform the same offices for Michael Collins, another close friend whom Gogarty had often sheltered in his Ely Place home prior to his assassination. It was rumoured that Griffith had been planning to make Gogarty the new Governor General of the Irish Free State, but in his absence, the post went to Tim Healy. In November 1922, anti Treaty IRA commander Liam Lynch issued a general order to his forces to shoot Free State senators. Two months later, Gogarty was kidnapped by a group of anti Treaty militants, who lured him out of his house and into a waiting car under the pretext of bringing him to visit a sick patient. Gogarty was driven to an empty house near Chapelizod and held under armed guard. Aware that he might be in imminent danger of execution, Gogarty contrived to have himself led out into the garden (purportedly by claiming to be suffering from diarrhoea), where he broke free from his captors and flung himself into the River Liffey; he then swam to shore and delivered himself to the protection of the police barracks in Phoenix Park. In February of that same year, Renvyle was burnt to the ground by anti Treaty forces. Following these incidents, Gogarty relocated his family and practice to London, where he resided until February 1924. Upon returning to Ireland, he famously released two swans into the Liffey in gratitude for his life. Gogarty remained a senator until the abolition of the Seanad in 1936, during which time he identified with none of the existing political parties and voted according to his own whims. He believed that Ireland should retain its dominion status in the British Commonwealth so as to "keep with nations who understand that the first principle of freedom is a freedom that does not permit interference with the personal liberties of the citizen". He supported rural electrification schemes, road improvement, reforestation and conservation, prevention of livestock cruelty, and educational reform. His views on controversial issues such as censorship and birth control were ambiguous; after expressing initial support for the Censorship Bill, he eventually went on to denounce it in scathing terms ("I think it is high time the men of this country found some other way of loving God than by hating women"), and while generally professing to oppose the sale of prophylactics, he voiced support for their usage in certain cases. He was most passionate on the subject of sanitation in schools and in urban and rural housing, about which he spoke frequently. His speeches frequently contained puns, wordplays, and extended poetic quotations, and were sometimes given in favour of facetious schemes, such as his attempt to have the phoenix statue in Phoenix Park included in the 1929 Wild Birds Protection Bill. He was notoriously scornful of the government's attempts to reinstate the Irish language (which he referred to as "Woolworth's Irish"), proposing that funding be used instead for housing and school health services, and remained perpetually suspicious of Éamon de Valera, against whose economic policies, character, and personal appearance he often hurled invectives during Seanad proceedings. De Valera eventually dissolved the Seanad when it persisted in obstructing Government proposals, effectively ending Gogarty's political career.
Әдеби еңбектері
Гогарти У. Б. Йейтс, А. Э., Джордж Мур, лорд Дансани, Джеймс Стивенс, Сеймус О’Салливан және басқа да Дублин әдебиетшілерімен тығыз достық қарым-қатынас жасады және саяси және кәсіби міндеттері кезінде өлең жазуды жалғастырды. 1916-1918 жылдары үш шағын поэзия кітабы («Гипертулеана», «Дублин әнінің құпия бұлақтары» және «Кеме және басқа да өлеңдер») жарық көрді. Гогарти драматургияда да өз күшін сынап көрді, 1917 жылы «Альфа және Омега» псевдонімімен трущобалдық драма («Блейт»), ал 1919 жылы «Гидеон Оузели» псевдонімімен екі комедия («Жауыз нәрсе» және «Қараңғы шалбар») шығарды. Олардың үшеуі де Абби театрында қойылды. Гогарти жиырмасыншы және отызыншы жылдары медициналық практикасына аз күш жұмсап, жазуға көбірек берілді. 1924 жылы шыққан «Күгірткелердің құрбаны» атты өлең кітабы қайта жаңғыртылған Тайлтен ойындарында өлең бойынша алтын медальді жеңіп алды, сондай-ақ ол 1924 жылғы Олимпиада ойындарында қола медальді жеңіп алған Тайлтен Одасын жазды (кейін ол оны «бірқатар әлсіз» деп сипаттады). 1929 жылы тағы бір өлең кітабы «Жабайы алмалар» жарық көрді, ал 1933 жылы «Таңдалған өлеңдер» басылып шықты. Гогарти сонымен қатар Йейтстің Ирландия әдебиет академиясының мүшесі болды және оның әлеуметтік шараларын ұйымдастыруға жиі көмектесті. 1936 жылы Йейтстің «Заманауи өлеңдер кітабы» жарық көрді, онда Гогартидің он жеті өлеңі және оны «біздің заманымыздың ұлы лирикалық ақындарының бірі» деп жариялаған кіріспе бар болды. Гогартиге артық назар көрсеткені көптеген ақындарды ашуландырды және Гогартидің өзін таңқалдырды, ол: «Менің осыншалықты көп бейнеленуге қандай құқығым бар? Поэзиялық тұрғыдан Саппоның өзі мұндай субъективті антология жасай алмады» деді. 1935 жылы Гогарти өзінің алғашқы прозалық туындысын жариялады – «Саквилл көшесімен төмен түскенімде» («Шындықтағы фантазия») атты жартылай ойдан шығарылған роман-мемуар, ол кері хронологиялық тәртіппен Гогартидің Дублин тарихын өзара байланысты анекдоттар мен жарқын кейіпкерлердің эскиздері арқылы баяндайды. Ол жарық көргеннен кейін көп ұзамай, еврей өнер сатушысы Гарри Синклер оны және оның жақында қайтыс болған егіз інісі Уильям Синклерді жала жапқандықтан сотқа берді. Екі адам кітапта аталған кейіпкерлер ретінде көрсетілмеген, бірақ Гогартидің досы Джордж Реддинг жазған және романның бір көрінісіне енгізілген «Саквилл көшесінде екі еврей өсті» деп басталатын бірнеше кемсітуші өлең жолдары Синклер бауырларына қатысты кеңінен белгілі болды. Гарри Синклер сондай-ақ мәтінде «кішкентай қыздарды кеңсесіне әкелген» деп сипатталған әкесі туралы мәліметті мойындады, оның әкесі осы қылмыс үшін сотталған болатын. Гогарти айыптауларға жауап ретінде аталмаған еврейлердің тірі адамдардың әдейі бейнеленуі емес, пародия немесе жиынтық кейіпкерлер екенін мәлімдеді. Бұл іс көпшіліктің назарын аударды, бір сарапшы «Джеймс Джойстің қайта жазған «Пиквик парақшалары» ғана осы сот процесінің көңіл-күйін жақсы түсіре алады» деп атап өтті. Айыпталушының куәгерлерінің арасында Уильям Синклердің немере інісі, сол кездегі танымал емес жазушы Сэмюэл Беккет болды, оны Гогартидің адвокаты «құмарлықпен және құдайға қарсы келуші» деп қорлады. Гогарти сотында жеңіліп, 900 фунт стерлинг сомасында зиян өтеуді және сот шығындарын төлеуге міндеттелді. Бұл шешім Гогартиді қатты ренжітті, өйткені ол 1929 жылғы қор нарығының құлдырауынан кейін қаржылық қиындықтарға тап болды және үкім саяси себептермен шығарылды деп санады. Саквилл көшесіндегі дауға қарамастан, Гогартидің келесі екі жылдағы шығармашылығы өнімді болды. 1938 жылы ол «Мен Сент-Патрикке еріп жүрмін» атты кітап шығарды, бұл Ирландияның тарихи және географиялық портреті, ол Гогартидің Сент-Патрикпен байланысты әртүрлі жерлерге саяхаттаулары арқылы айтылған; 1939 жылы ол «Сенода құлау» атты жартылай автобиографиялық комик роман және «Элбоу Рум» атты өлеңдер жинағын жариялады. 1938 жылы ол Лондонға екінші рет көшіп келіп, жас ақын Патрик Каванаға қарсы жала жапты, оның автобиографиясында «Жасыл ақымақ» Кавананың Гогартидің үйіне алғашқы сапары туралы былай деді: «Мен Гогартидің ақ халат киген қызметшісін оның әйелі немесе оның әулеті деп қате түсіндім; Мен әр ақынның қосалқы әйелі болады деп күттім». «Жұбай» және «әуесқой» сөздерінің жақын орналасуына ренжіді, Гогартиге 100 фунт стерлинг зиян өтеуі тағайындалды.
Gogarty maintained close friendships with W. B. Yeats, AE, George Moore, Lord Dunsany, James Stephens, Seamus O'Sullivan, and other Dublin literati, and continued to write poetry in the midst of his political and professional duties. Three small books of poetry (Hyperthuleana, Secret Springs of Dublin Song, and The Ship and Other Poems) were published between 1916 and 1918. Gogarty also tried his hand at playwriting, producing a slum drama (Blight) in 1917 under the pseudonym "Alpha and Omega", and two comedies (A Serious Thing and The Enchanted Trousers) in 1919 under the pseudonym "Gideon Ouseley", all three of which were performed at the Abbey Theatre. Gogarty devoted less energy to his medical practice and more to his writing during the twenties and thirties. His 1924 book of poetry An Offering of Swans won the Gold Medal for poetry at the revived Tailteann Games, for which he also wrote the 1924 Olympic bronze medal winning Tailteann Ode (which he was later to describe as "rather tripe"). In 1929 another book of verse, Wild Apples, was published, and was followed in 1933 by Selected Poems. Gogarty was also a member of Yeats's Irish Academy of Letters and frequently assisted in arranging its social functions. 1936 saw the publication of Yeats's Oxford Book of Modern Verse, which contained seventeen of Gogarty's poems and an introduction proclaiming him "one of the great lyric poets of our age." The over representation given to Gogarty outraged many poets and perplexed Gogarty himself, who remarked, "What right have I to figure so bulkily? None from a poetical point of view Sappho herself could not have made a more subjective anthology." In 1935 Gogarty published his first prose work, As I Was Going Down Sackville Street (subtitled "A Phantasy in Fact"), a semi fictional novel memoir that tells, in reverse chronological order, the story of Gogarty's Dublin through a series of interconnected anecdotes and lively characters sketches. Shortly after its publication, it became the subject of a lawsuit by a Jewish art dealer, Harry Sinclair, who claimed that he and his recently deceased twin brother, William Sinclair, had been libeled by the publication. The two men did not appear as named characters in the book, but some derogatory lines of verse beginning "Two Jews grew in Sackville Street", written by Gogarty's friend George Redding and included in a scene in the novel, were widely known to refer to the Sinclair siblings. Harry Sinclair further recognised a reference to his grandfather, described in the text as one who "enticed little girls into his office", an offence of which his grandfather had in fact been convicted. Gogarty responded to the charges by claiming that the unnamed Jews were parodies or composite characters rather than deliberate evocations of living persons. The case attracted a great deal of public attention, with one commentator observing that "only The Pickwick Papers, rewritten by James Joyce, could really capture the mood of this trial." Among the witnesses for the plaintiff was William Sinclair's nephew by marriage, Samuel Beckett, then a little known writer, who was humiliatingly denounced as a "bawd and blasphemer" by Gogarty's counsel. Gogarty ultimately lost the lawsuit and was ordered to pay £900 in damages, plus court costs. This outcome deeply embittered Gogarty, who had already suffered financial setbacks after the stock market crash of 1929 and felt that the verdict had been politically motivated. In spite of the Sackville Street imbroglio, Gogarty's output over the next two years was prolific. In 1938 he published I Follow St. Patrick, a historical and geographic portrait of Ireland as told through Gogarty's rambling visits to various sites traditionally associated with St. Patrick; in 1939 he published Tumbling in the Hay, a semi autobiographical comic novel about medical students in turn of the century Dublin, and Elbow Room, another collection of poetry. In 1938 he relocated to London for a second time and brought forth his own libel suit against the young poet Patrick Kavanagh, whose autobiography The Green Fool said of Kavanagh's first visit to Gogarty's home: "I mistook Gogarty's white robed maid for his wife or his mistress; I expected every poet to have a spare wife." Gogarty, who had taken offence at the close coupling of the words "wife" and "mistress", was awarded £100 in damages.
Америка жылдары
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ынталы және талантты әуесқой ұшқыш болған Гогарти дәрігер ретінде RAF және RAMC қатарына қосылуға тырысты. Бірақ жасы бойынша қабылдамады. Содан кейін ол 1939 жылдың қыркүйегінде АҚШ-қа ұзақ сапармен лекция оқуға кетіп, әйеліне Ренвилл Хаусын басқаруды тапсырды, ол бұл кезде қонақ үй ретінде қайта жаңартылған еді. Соғыс салдарынан Ирландияға оралуы кешіксе, Гогарти американдық азаматтыққа өтініш берді және ақырында АҚШ-та тұрақты өмір сүруге шешім қабылдады. Ол отбасына үнемі хаттар, қаржылық көмек және қажетті заттар жіберіп, кейде демалысқа туған жеріне оралғанмен, Ирландияда ұзақ уақыт тұрмады. Оның АҚШ-тағы негізгі тұрғын үйі Нью-Йорк қаласында болды, онда ол бары жиі баратын адам ретінде танымал еді. Ол Вермонт штатында және Нью-Джерси штатындағы Уайкофф қаласында да уақыт өткізді. АҚШ-та дәрігерлік практикамен айналысу үшін қажетті медициналық емтиханға жасы жетпегендіктен, Гогарти өзін тек жазу арқылы қамтамасыз етуді жөн көрді. Оның прозалық шығармаларына түрлі эсселер мен әңгімелерден бөлек, «Going Native» (ағылшын қоғамдық әдет-ғұрыптарын сатиралық сипаттау), «Mad Grandeur and Mr. Petunia» (Голливудта фильмге түсіру мақсатымен жазылған екі тарихи повесть) және «Rolling Down the Lea» мен «It Isn't This Time of Year at All!» (еркін құрылымдалған екі естелік) кіретін еді. Ол сондай-ақ «Perennial» және «Unselected Poems» атты екі өлең жинағын жариялады. «Гибернияның қуанышпен күлкілі музалары» атты әдепсіз өлеңдер жинағы жоспарланған, бірақ аяқталмады. Гогартидің 1940 және 1950 жылдардағы әдеби шығармалары оның ертерек туындыларына қарағанда нашар деп есептеледі. Өмірінің соңғы жылдары Гогарти жүрек ауруларынан зардап шекті, ал 1957 жылдың қыркүйегінде кешкі асқа бара жатып көшеде құлдырап қалды. Ол 1957 жылдың 22 қыркүйегінде қайтыс болды. Оның денесі Ирландияға жеткізіліп, Ренвильге жақын Моярдтағы Картрон шіркеуіне жерленді.
With the onset of World War II, Gogarty, who was an enthusiastic and talented amateur aviator, attempted to enlist in the RAF and the RAMC as a doctor. He was denied on grounds of age. He then departed in September 1939 for an extended lecture tour in the United States, leaving his wife to manage Renvyle House, which had since been rebuilt as a hotel. When his return to Ireland was delayed by the war, Gogarty applied for American citizenship and eventually decided to reside permanently in the United States. Though he regularly sent letters, funds, and care packages to his family and returned home for occasional holiday visits, he never again lived in Ireland for any extended length of time. His primary American residence was in New York, where he was known to frequent bars. He also spent time in Vermont and in Wyckoff, New Jersey. Feeling that he was too old to sit for the medical examinations that would have qualified him as a practitioner in the United States, Gogarty instead chose to support himself entirely by his writing. In addition to various essays and short stories, his prose output included Going Native, a satire on English social mores, Mad Grandeur and Mr. Petunia, two period narratives composed with an eye to having them optioned as Hollywood films, and Rolling Down the Lea and It Isn't This Time of Year at All!, two loosely constructed memoirs. He also published two books of poems, Perennial and Unselected Poems; a collection of bawdy verse, The Merry Muses of Hibernia, was planned but never completed. Gogarty's literary output during the forties and fifties is generally considered to be inferior to his earlier writings. Gogarty suffered from heart complaints during the last few years of his life, and in September 1957 he collapsed in the street on his way to dinner. He died on 22 September 1957; his body was flown home to Ireland and buried in Cartron Church, Moyard, near Renvyle.
Әдеби суреттеу
Өмірінде өте танымал және ерекше Дублин тұрғыны болған Гогарти, замандастарының естеліктерінде жиі кездеседі, әсіресе Джордж Мурдың "Қоштасу мен сәлемдесу" шығармасында, ол өз атымен де, "Конан" атты псевдонимімен де аталады. Дегенмен, оның ең әйгілі әдеби бейнесі – Джеймс Джойстің "Улисс" романындағы Стивен Дедалустың сергелең бөлмедесі Бак Муллиган. Муллиган Гогарти жазған деп саналатын бірнеше әндер мен өлеңдерді келтіреді, олардың ең танымалсы – "Көңілді (бірақ сәл саркастикалық) Исаның әні", бұл ән 1904 жылғы дау-жанжалдарынан кейін Джойске кешіккен Рождестволық құдалық ретінде жіберілген. Муллиганның эллинизм сияқты басқа да егжей-тегжейлер, медицина студенті мәртебесі, адамдарды судан құтқару тарихы, Джордж Мурмен достығы және толық атының ырғақтық құрылымы (Малахи Роланд Сент-Джон Муллиган) Гогартидің өмірбаянымен үндеседі. Джойске тигізген әсеріне байланысты (кейде ол "Дублиндер" романының Игнатиус Галлахер және "Шеттегілер" романының Роберт Хэнд кейіпкерлеріне шабыт берген деп айтылады), Гогартидің есімі Джойс зерттеулерінде жиі айтылады. Алайда, Гогартидің өзінің редакторлары мен өмірбаян жазушылары бұл сілтемелердің көбі дұрыс емес екенін айтады, себебі Ричард Эллманның "Джеймс Джойс" кітабында Гогартиге қатысты қателер бар және нақты Гогартиді Бак Муллиганның ойдан туған кейіпкерімен шатастыруға бейімділік бар. Сонымен қатар, В.Б. Йейтстің "Жоғары сөздер" поэмасындағы "Малахи Стилт Джек" сөйлеушісінің бейнесі Гогарти болуы мүмкін деген пікір де бар.
A highly visible and distinctive Dublin character during his lifetime, Gogarty appears in a number of memoirs penned by his contemporaries, notably George Moore's Hail and Farewell, where he goes both by his own name and by the pseudonym "Conan". His most famous literary incarnation, however, is as Buck Mulligan, the irrepressible roommate of Stephen Dedalus in James Joyce's Ulysses. Mulligan quotes a number of songs and poems known to have been written by Gogarty, the most famous of which, "The Song of the Cheerful (But Slightly Sarcastic) Jesus", was originally sent to Joyce as a belated Christmas peace offering after their quarrels of 1904. Other details, such as Mulligan's Hellenism, his status as a medical student, his history of saving men from drowning, his friendship with George Moore, and the metrical arrangement of his full name (Malachi Roland St. John Mulligan) parallel Gogarty's biography. Due to his influence on Joyce (he is also sometimes cited as an inspiration for Dubliners character Ignatius Gallaher and Exiles antagonist Robert Hand), Gogarty's name often comes up in Joyce scholarship, though Gogarty's own editors and biographers have complained that these references are frequently inaccurate, owing to Gogarty related errata in Richard Ellmann's James Joyce and a tendency to conflate the real life Gogarty with the fictional character of Buck Mulligan. It has also been suggested that the speaker of W. B. Yeats's poem High Talk, "Malachi Stilt Jack", is intended to be a representation of Gogarty.
Мұра
Дублиннің Темпл Бар ауданындағы паб оның құрметіне аталған, ал жыл сайын Оливер Сент-Джон Гогарти әдеби фестивалі автордың туған үйінде, қазір Коннемарадағы Ренвилл Хаус қонақ үйінде өтеді. Оның жұмыс істеген аурухананың кейінгісі – Таллахт университетінің ауруханасындағы хирургиялық бөлімше де оның есімімен аталады. Уильям Доусон оның қашқындауы мен құтылуы туралы "Оливер Гогартидің балладасы" атты туындысын жазды. 1987 жылы Гогарти туралы "Оливер Сент-Джон Гогарти: Үнсіздікке орын жоқ" атты деректі фильм жасалды.
A pub in the Temple Bar district of Dublin is named after him, and an annual Oliver St. John Gogarty Literary Festival is held in the author's family home, now the Renvyle House Hotel in Connemara. A surgical ward in the descendant hospital of his workplace, the Tallaght University Hospital, now also bears his name. William Dawson wrote The Lay of Oliver Gogarty about his kidnap and escape. A documentary on Gogarty, Oliver St. John Gogarty: Silence Would Never Do was produced in 1987.
Өмірбаян
Дж. Б. Лайонс, Оливер Сент-Джон Гогарти (1976, 1980)