Кіріспе

Француздық газет, 1999 жылғы француз фильмі. L'Humanité (lymanite; ) – француздық күнделікті газет. Бұл газет бұрын SFIO-ның, содан кейін Француз коммунистік партиясының (PCF) органы болды және партиямен байланысын сақтап келеді. Оның ұраны: "Идеал әлемде L'Humanité болмас еді" – деді француз социалистік партиясының (PSF) жетекшісі Жан Жорес, ол келесі жылы Жұмысшылар интернационалының француз бөлімшесіне (SFIO) бірікті. Жорес газетті 1914 жылдың 31 шілдесінде қаза тауып, оған дейін редакциялап келді. 1920 жылғы Тур съезінде SFIO жарылған кезде коммунистер L'Humanité басылымдарын бақылауға алды, ол француз коммунистік партиясының (PCF) ресми органына айналды, оның социалистік тамырларына қарамастан, ал SFIO Le Populaire газетін бақылауда ұстады. PCF оны сол кезден бері жариялап келеді және газет акцияларының 40% -ына ие, ал қалған акциялар қызметкерлерге, оқырмандарға және газеттің "достарына" тиесілі. Газетті жыл сайынғы Fête de l'Humanité фестивалі де қолдайды, ол Париждің жұмысшы табының маңындағы Льо Буржеде, Аубервильерге жақын жерде және елдің басқа аймақтарында өтеді. L'Humanité газетінің тағдыры PCF-ның тағдырымен байланысты. 1920 жылдары PCF саяси оқшауланған кезде, ол партия мүшелерінен түскен қайырымдылықтардың арқасында ғана сақталды. Луи Арагон 1933 жылы L'Humanité газетіне "жаңалықтардан қысқаша" бөліміне жазуды бастады. Кейін ол газеттің апталық әдеби қосымшасы "Les Lettres françaises" басшысы болды. 1936 жылы Халық фронты құрылғаннан кейін L'Humanité газетінің таралымы мен беделі артты, көптеген көрнекті француз зиялылары оған жазды. L'Humanité газеті Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тыйым салынды, бірақ Париж неміс оккупациясынан азат етілгенге дейін жасырын түрде жарық көрді.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Газеттің мәртебесі Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары ең жоғары деңгейде болды, сол кезде ПКФ француз солшылдарының басты партиясы еді және L'Humanité газеті кең таралды. Алайда, 1980-жылдардан бастап ПКФ ыдырады, көбінесе Социалистік партияның күшеуіне байланысты, ол ПКФ қолдаушыларының үлкен бөлігін өзіне тартып алды, соның салдарынан L'Humanité газетінің таралымы мен экономикалық тұрақтылығы да төмендеді. 1990 жылға дейін ПКФ және L'Humanité газеті КСРО-дан тұрақты қаржылық көмек алды. Француз авторлары Виктор Лупан мен Пьер Лорранның (fr) мәлімдемесіне сәйкес, L'Humanité газеті КСРО-дан тегін газет қағазын алды.

Кеңес Одағынан кейінгі ел

Кеңес Одағының ыдырауы және Франция Коммунистік партиясының (ПКФ) сайлау базасының үздіксіз төмендеуі "Л'Юманите" газеті үшін дағдарыс тудырды. Соғыстан кейін 500 000-нан астам тиражға ие болған газеттің таралымы 70 000-нан төмендеді. 2001 жылы он жылдық қаржылық құлдыраудан кейін ПКФ газет акцияларының 20 пайызын TF1 телеарнасына (Bouygues тобының бір бөлігі) және Hachette (Lagardère тобы) басшылық еткен жеке инвесторлар тобына сатты. TF1 бұл қадамның себебін "бұқаралық ақпарат құралдарының әртүрлілігін сақтау" деп түсіндірді. Коммунистік газеттің жеке капитал есебінен құтқарылуы, оның бір бөлігі оңшыл саясатты қолдағанмен, "Л'Юманите" газетінің директоры Патрик Ле Хайарик бұл сатуды "өмір мен өлім туралы мәселе" деп сипаттады. 2001 жылдан бері "Л'Юманите" газетінің күнделікті басылымды тоқтатуы мүмкін деген болжамдар айтылып келді. Дегенмен, көптеген француз газеттерінен өзгеше, газеттің таралымы шамамен 75 000-ға дейін артты.

Адамзат мейрамы

Газет жыл сайынғы Fête de l'Humanité фестивалін қайырымдылық шарасы ретінде ұйымдастырады.