Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз антисемит жазушысы және саясаткері (1844–1917)
French antisemitic author and politician (1844–1917)
Эдуард Адольф Друмон (3 мамыр 1844 – 5 ақпан 1917) – француз антисемит журналисі, жазушы және саясаткер. Ол 1889 жылы Франциядағы Антисемиттік лигасын құрды және 1892 жылы құрылған La Libre Parole газетінің негізін қалаушысы және редакторы болды. Көп жылдық зерттеулерден кейін ол антисемитизмнің үш негізгі түрін біріктірді. Бірінші түрі – шетелдік «Христос өлтірушілерге» қатысты дәстүрлі католиктік көзқарас, сонымен қатар Француз революциясына деген күшті қарсылық. Екінші түрі – капитализмге қарсылық. Үшінші түрі «ғылыми расизм» деп аталды, ол нәсілдердің белгілі бір қасиеттері бар деген пікірге негізделген және еврейлердің теріс қасиеттері бар екенін мәлімдеді. Оның еңбегі Дрейфус ісінің туындауына ықпал етті. Дрюмонның өмірбаяуын жазған Грегуар Кауффманн Дрюмонды Луи Вейо, Антуан Блан де Сен-Бонне және антимодерн католиктік дәстүрдегі революцияға қарсы дәстүрге жатқызады. Социалистік лидер Жан Жорес «Друмонның барлық идеялары мен аргументтері француз революциясының кейбір дін қызметкерлерінің қарсыластарынан алынған» деді.
Édouard Adolphe Drumont (3 May 1844 – 5 February 1917) was a French antisemitic journalist, author and politician. He initiated the Antisemitic League of France in 1889, and was the founder and editor of the newspaper La Libre Parole (founded in 1892). After spending years of research, he synthesised three major types of antisemitism. The first type was traditional Catholic attitudes toward the alien "Christ killers" augmented by vehement antipathy toward the French Revolution. The second type was hostility toward capitalism. The third type was so called scientific racism, based on the argument that races have fixed characteristics, and asserting that Jews have negative characteristics. His work played a key role in catalyzing the Dreyfus Affair. Drumont's biographer, Grégoire Kauffmann, places Drumont within the counter revolutionary tradition of Louis Veuillot, Antoine Blanc de Saint Bonnet, and anti modern Catholicism. Socialist leader Jean Jaurès stated that "all the ideas and arguments of Drumont were taken from certain clerical opponents of the French Revolution.
Ерте өмір
Дрюмон 1844 жылы Парижде Лилль қаласынан шыққан фарфор суретшілерінің отбасында дүниеге келді. Әкесі он жеті жасында қайтыс болғаннан кейін, ол өзінің күтімін өзі жасап, өмірлік азығын табуға мәжбүр болды. Ол Шарльмен аталған лицейде орта білім алды.
Drumont was born in Paris in 1844 to a family of porcelain painters from Lille. His father died when he was seventeen, and had to care for himself and earn his own livelihood from then onwards. He attended high school at Lycée Charlemagne.
Қоғамдық мансап
Ол алдымен мемлекеттік қызметте жұмыс істеді, кейін Наполеон III-нің полиция тыңшысы болды. Кейін ол баспасөзге үлес қосты және бірқатар еңбектердің авторы болды, оның ішінде «Mon vieux Paris» (1879) еңбегі Француз академиясымен марапатталды. Ол сондай-ақ Луи Веййоның «L'Univers» басылымында жұмыс істеді. Дрюмонттың 1886 жылы жарық көрген «La France juive» («Иудей Франциясы») кітабы Франциядағы еврейлердің рөлін сынап, оларды қоғамнан шеттетуді қажет етті деп мәлімдеді. 1892 жылы Дрюмон «La Libre Parole» газетін құрды, ол өте қатыгез антисемитизмімен белгілі болды. Гастон Мери оның сенімсіз жағдайларды пайдалану шеберлігі мен қайратты айыптауларының арқасында көп ұзамай бас редактор болып тағайындалды. Газеттің ұраны – «Франция – француздар үшін» болды. Газет Лео Таксильдің католиктерге қарсы «Диана Воган» аңызына күмәнмен қарады, бірақ Таксиль 1897 жылы оны мойындады. Осы газет 1894 жылы «Жоғары мемлекеттік қылмыс: еврей сатқыны Альфред Дрейфус тұтқындалды» деген тақырыптағы мақаласында Альфред Дрейфустың тұтқындалуы туралы хабарды алғаш рет жариялады. Бастапқыда Дрюмон Рим папасы Лев XIII-ті және оның 1892 жылғы «Au milieu des sollicitudes» энцикликасындағы саяси бірігу саясатын, француз католиктерін Республиканы қабылдауға шақырған саясатын қолдады. Бірақ ол бұл бағытты тез арада сынап, папаны, шіркеуді және оны қолдаған кез келген католикті қатты айыптады. Бір редакциондық мақаласында Дрюмон «қазіргі заманғы Бонифаций VIII үшін қазіргі заманғы темір қолды Ногаретті» күтетінін білдірді. «Азат сөз» газетінде Дрюмонттың ескі досы, граф Адриен Альберт Мари де Мун және Папалық нунций, кардинал Доменико Феррата қарапайым қылмыскерлер сияқты айыпталды. 1898 жылғы мамырда өткен француздық заң шығарушы сайлауда антисемит белсенді Макс Режис Дрюмонтты Алжирден қолдады. 1898 жылдың 8 мамырында Эдуард Дрюмон қарсыластарына 2328 және 1741 дауысқа қарсы 11 557 дауыспен жеңіске жетті. Алты алжирлік ұлттық депутаттың төртеуі Регистің еврейге қарсы лигасының платформасы бойынша сайланды. Дрюмон 1898 жылдан 1902 жылға дейін Алжирдің депутаттар палатасында өкіл болды. Ол бай еврей банкирі Эдуард Альфонс де Ротшильдтің қалаған заң жобасын қабылдау үшін пара алғаны үшін парламенттік депутаты айыпталды және сотқа тартылды. Дрюмонттың көптеген жақтастары болды. Ол Панама компаниясының даулы ісін пайдаланып, Дрейфус ісі кезінде өзінің танымалдылығының шыңына жетті, онда ол Альфред Дрейфустың ең қатыгез айыптаушысы болды. Панамаға қарсы мақалалары үшін Дрюмон үш айға бас бостандығынан айырылды. 1893 жылы ол Амиеннің өкілдігіне үміткер болды, бірақ сәтті болмады; келесі жылы ол Брюссельге зейнетке шықты. Дрейфус ісі оған танымалдылығын қайтаруға көмектесті, және 1898 жылы ол Францияға оралды және Алжирдің бірінші округінен депутат болып сайланды, бірақ 1902 жылдың сәуір-мамыр айларында қайта сайлануға үміткер ретінде жеңіліске ұшырады.
He first worked in government service and at one point became a police spy for Napoleon III. Later he became a contributor to the press and was the author of a number of works, of which Mon vieux Paris (1879) was awarded by the French Academy. He also worked for Louis Veuillot's L'Univers. Drumont's 1886 book, La France juive (Jewish France), attacked the role of Jews in France and argued for their exclusion from society. In 1892, Drumont initiated the newspaper the La Libre Parole which became known for intense antisemitism. Gaston Méry was soon made editor in chief due to his skill in exploiting scandalous affairs and his daring invective. The newspaper took "France for the French" as its motto. The newspaper was skeptical of Léo Taxil's anti Catholic Diana Vaughan hoax before Taxil admitted it in 1897. It was the first paper to publish news of Alfred Dreyfus's arrest, in an article titled “High Treason: The Jewish Traitor Alfred Dreyfus Arrested” in 1894. Initially, Drumont was a supporter of Pope Leo XIII and his policy of ralliement in his encyclical of 1892, Au milieu des sollicitudes which called for French Catholics to embrace the Republic. He soon denounced this course and bitterly insulted the Pope, the Church, and any Catholic who supported it. In one editorial Drumont hoped for a "modern iron fisted Nogaret for the modern Boniface VIII". In La Libre Parole Drumont's old friend Count Adrien Albert Marie de Mun and Papal Nuncio Cardinal Domenico Ferrata were denounced liked common criminals. For the French legislative election of May 1898, the antisemitic activist Max Régis endorsed Drumont before this election from Algiers. On 8 May 1898, Édouard Drumont was elected triumphantly with 11,557 votes against 2,328 and 1,741 for his opponents. Of six Algerian national deputies, four were elected on the platform of Regis's Anti Jewish League. Drumont represented Algiers in the Chamber of Deputies from 1898 to 1902. He was sued for accusing a parliamentary deputy of having accepted a bribe from the wealthy Jewish banker Édouard Alphonse de Rothschild to pass a piece of legislation the banker wanted. Drumont had many devotees. He exploited the Panama Company scandal and reached the maximum of his notoriety during the Dreyfus Affair, in which he was the most strident of Alfred Dreyfus' accusers. For his anti Panama articles, Drumont was condemned to three months' imprisonment. In 1893, he was an unsuccessful candidate for the representation of Amiens; the next year he retired to Brussels. The Dreyfus affair helped him to regain popularity, and in 1898, he returned to France and was elected deputy for the first division of Algiers, but was defeated as a candidate for re election in April–May 1902.