Кіріспе

Британ армиясының жаяу әскер дивизиясы – 6-шы (Ұлыбритания) дивизиясы британ армиясының әрекеттегі дивизиясы болып табылады және соңғы 200 жыл ішінде қажеттілік туған сайын бірнеше рет қайта құрылған. Ол алғаш рет 1810 жылы генерал-лейтенант Артур Уэлсли тарапынан Пиреней соғысында (Наполеон соғыстарының коалициялық соғыстарының бір бөлігі) Англия-Португалия армиясының құрамында қызмет ету үшін құрылған. Келесі төрт жылда дивизия көптеген шайқастар мен қоршау операцияларына қатысты. Атап айтқанда, 1812 жылдың 22 шілдесінде дивизия Саламанка шайқасында ауыр шайқасқа қатысып, сол шайқастағы одақтас күштерінің арасында ең көп шығынға ұшырады. Францияға басып кіргеннен кейін, бұл құрама 1814 жылғы Тулуза шайқасында маңызды рөл атқарды, онда қаланы қорғаған көптеген француз редуттарын шабуылдап, басып алды. Сәттілікке қол жеткізгенімен, құрама шайқастарда ауыр зардап шекті. Бұл шайқас Пиреней соғысының және Алтыншы коалиция соғысының аяқталуын белгіледі, содан кейін дивизия таратылды. Ол келесі жылдың көп бөлігінде, Жетінші коалиция соғысы кезінде қайта құрылып, әрекетте болды. Ватерлоо шайқасының басында резервте ұсталды, ал кешке британдық желісінің сол жақ орталық бөлігін нығайту үшін қолданылып, осы процесте ауыр зардап шекті. Дивизия Екінші Бур соғысына және Бірінші дүниежүзілік соғысқа да қатысты. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстың басында белсенді болды, оның құрамындағы бригадалар Жерорта теңізі және Таяу Шығыс аймақтарының әртүрлі бөліктерінде қатысты. Қазіргі дивизия 2008 жылдың 1 ақпанында Ауғанстандағы соғыста қызмет ету үшін қайта құрылды және міндеті орындалғаннан кейін таратылды. 2019 жылдың тамызында дивизия күштерді басқару командасының атауын өзгерткен арқылы қайта құрылды.

Жарым арал соғысындағы алғашқы қызмет

Бусако шайқасынан кейін, 1810 жылдың 27 қыркүйегінде Пиреней соғысы кезінде Артур Уэлсли (кейін Веллингтон герцогы) ағылшын-португал армиясына Португалияның астанасы Лиссабонға және жақын маңдағы дайындалған бекіністерге – Торрес-Ведрас шебіне шегінуге бұйрық берді. Онда оларды Наполеон соғыстарының басқа театрларынан келген күшейтулер қарсы алды (Пиреней соғысы осы соғыстың бір бөлігі болды). Бұл әскерлер 5-ші дивизияны толықтыруға пайдаланылды, содан кейін 1810 жылдың 6 қазанында Уэлсли қалғандарынан 6-шы дивизияны құруға бұйрық берді. Генерал-майор Александр Кэмпбеллдің басқаруымен дивизияда британдық жаяу әскердің бір бригадасы және португал әскерлерінің бір бригадасы болды, оған адал Лузитан легионы да кірді. Португалдықтарды есептемегенде, дивизияның құрамы 1948 адамды құрады. Торрес-Ведрас шебінде қызметтен кейін дивизия Аленкерде қыстады. 1811 жылдың наурыз айында француздар Португалиядан шыға бастады, ал ағылшын-португал армиясының көп бөлігі олардың соңынан ерді. Рединья шайқасынан кейін дивизия (3-ші және жеңіл дивизиялармен бірге) француздарды қуудың алғы шебі ретінде қолданылды. Осы үш дивизияның болуы ай соңында француздарды Гуардадан одан әрі шегінуге мәжбүр етті. Содан кейін дивизия Альмейданы қоршауға қосылды және Фуэнтес-де-Оноро шайқасына қатысты. 5250 адамнан тұратын дивизия негізгі британдық күштің қанатына орналастырылды, ал оның алдында француз шабуылына кедергі келтіретін терең шатқал болды. Шайқас болғанымен, дивизия тек төрт португалдық әскерін жоғалтты. Ол тұтқындалғанға дейін Альмейда маңында қалды. Қыркүйекте Испанияға көшкен ағылшын-португал армиясы 25 қыркүйекте Эль-Бодон шайқасына қатысты. Сол күні, сол шайқас болған жердің солтүстігінде 6-шы дивизия француз күштерімен шайқасқа түсіп, 11 жауынгерді өлтірді және 37-сін тұтқынға алды. Ай соңында дивизия қысқы демалыс үшін Португалияның Бейра қаласына көшірілді. 1812 жылдың қаңтар айында дивизия (армияның қалған бөлігімен бірге) қысқы жайдан шығып, қатты қардан Испанияға қайта оралды. Дивизия науқанның бастапқы кезеңінде қорғау күші ретінде әрекет етті, ал армияның басқа бөліктері Сьюдад-Родригоны қоршау сияқты міндеттерді орындады. Маусым айында дивизия Веллингтонды Саламанкаға кіргенде сүйемелдеді. Мұнан кейін Саламанка бекіністерін қоршауда белсенді рөл атқарды, ал олардың инженерлік жұмыстарына, қоршау жұмыстарын қазуда тәжірибесі болмағандықтан, сын айтылды. Қоршау кезінде дивизия бір бекініске сәтсіз шабуыл жасап, 126 адамын, оның ішінде бір бригадирді жоғалтты. Қоршау сәтті аяқталғаннан кейін ағылшын-португал армиясы француздардың негізгі күштерімен шайқасуға дайындалды, бұл 22 шілдеде Саламанка шайқасында болды. Дивизия 4-ші дивизияның артында армияның екінші қатарының бір бөлігін құрады. Соңғысы қатты шабуылға ұшырағанда, 6-шы дивизия көмекке келді. Олар француз атқыштардың шабуылын тойтарды, жаяу әскердің негізгі шабуылын тоқтатты және француздарды кері шегінуге мәжбүр етті. Дивизия француздардан кейін жылжыды, бірақ қайта құрылған әскерлерге тап болды, содан кейін қараңғы түскенге дейін қаһарлы, ұзаққа созылған жекпе-жекке түсті. Дивизияның соңғы шабуылын португалдық бригада бастады, ол сәтсіз аяқталып, 15 минут ішінде 487 адамын жоғалтты (жараланған бригада командирі де солардың арасында болды). Алайда, жалпы қысым және ағылшын-португал армиясының басқа бөліктерінің қолдау шабуылдары француздардың кері шегінуіне әкелді. Дивизиядағы британдықтардың жоғалғандары 1193 адамды құрады, ал дивизияның жалпы жоғалғандары шайқастағы ағылшын-португалдықтардың ең көп жоғалғандары болды. Армия Мадридке қарай жол тартқанда, дивизия француз күштерінің араласуына жол бермеу үшін Куэльярға көшті. Дивизия осы міндетке жоғалғандарына байланысты таңдалды, сонымен қатар жақында келген ауру әскерлерін қосалқы аймақтағы құрамаға тағайындауға мүмкіндік берді, осылайша олар Испанияға бейімделіп, жауынгерлік операцияларға кедергі келтірмеуі мүмкін болды. Ағылшын-португал армиясы тамыз айында Мадридтен шығып, 3 қыркүйекте 6-шы дивизиямен қосылды. Ай бойы дивизия француз күштерін айналып өтуге тырысып, оларды шайқасқа шақыруға ұмтылды, бірақ бұл сәтсіз аяқталды. Көп ұзамай сәтсіз шабуыл жасалды, ал қазан айында дивизияға үлкен рөл берілді, бірақ бұл шабуыл жүзеге аспады. 21 қазанда қоршау тоқтатылып, әскер кері шегінді. Жыл соңына қарай дивизия Португалиядағы қысқы жайға қайта оралды.

Францияға шабуыл

1813 жылы дивизия армияның байланыс желілерін күзетуге жұмылдырылды және біраз уақыт Медина-де-Помар маңында орналасты. Маусым айында құрама Витория маңына жетті (бірақ шайқасқа қатыспады), содан кейін Памплона қоршауына және Сан-Себастьян қоршауына қатысты (соңғысының сәтсіз аяқталуынан кейін Памплонаға қайта шегінді). Шілде айында Сораурен шайқасы (Пиреней шайқасының бір бөлігі) болды, онда екі күн бойы 820 сарбаз қаза тапты. Содан кейін дивизия Наварраға көшті, онда ол және басқа бірнеше құрамалар француз шабуылын тойтаруға бағытталды, ал армияның негізгі бөлігі Сан-Себастьянды екінші рет қоршауға кірісті. Қазан айында Бидасоа шайқасына қатысып, француз әскерлерімен ұсақ шайқастар жүргізді. Бұл сәттілік Францияға шабуыл жасауға мүмкіндік берді және дивизия Нивель шайқасы барысында Амоц көпіріне қарай жылжуды бастады. Дивизия Нивельді кешіп, көпірді қорғаған француз бекіністеріне шабуыл жасау үшін тік беткейге көтерілді. Олар көтерілген кезде 3-дивизия көпірден өтіп кеткен еді, ал екі құраманың болуы француздарды одан әрі қарсылық көрсетпей кері шегінуге мәжбүр етті. Шайқас барысында дивизия 272 сарбаздан шығын көрді, олардың көп бөлігі артиллерия отына тап болды. Келесі айда Нива өзенінен Устарицте өтіп, Нива шайқасы болды. Армияның негізгі бөлігі 13 желтоқсанда Сент-Пьер шайқасына аттанғанда, дивизияға бастапқыда Устарицте қалуға бұйрық берілді. Ұзақ сапардан кейін, ол шайқастың соңында британдық позициялардың артынан жетіп, соңғы күрес кезеңіндегі шағын рөл атқарды және 33 сарбаздан шығын көрді. Бұл жылғы соғыстың аяқталуын білдірді. 1814 жылдың ақпан айында армия қысқы жайлауын тастап, дивизия Хаспарренге қарай жылжыды. Содан кейін ол Ортезге көшті және Ортез шайқасына қатысып, 89 сарбазды жоғалтты. 20 наурызда Тарб маңында дивизия басқа британдық күштермен шайқасқан француз әскерлерін айналып өтті. Алайда Веллингтон дивизия шабуылға түспей тұрып, шайқасты тоқтатуға бұйрық берді. Содан кейін ол Тулузаға қарай жорықтап, жол бойында француз күштерімен ұсақ шайқастар жүргізіп, сәуір айындағы Тулуза шайқасына қатысып, Монт-Равтегі бірнеше редуттарды басып алды. Сәттілікке қарамастан, дивизия 1515 сарбаздан шығын көрді. Бұл құраманың күшінің шамамен үштен бірін құрады, соның ішінде 50 пайыздан астам шығынға ұшыраған бір батальон болды. Осы уақытта француз императоры Наполеон 31 наурызда Парижді басып алғаннан кейін тақтан бас тарды, бұл Алтыншы коалиция соғысын аяқтады. Соғыс аяқталғаннан кейін, құрама армияның қалған дивизияларымен бірге таратылды. Әскерлер Бордоға жорықтап, одан Ұлыбританияға қайтып келді немесе 1812 жылғы соғысқа қатысу үшін Солтүстік Америкаға тасымалданды.

Ватерлоо жорығы

Алтыншы коалиция соғысының соңында британдық және гановерлік әскерлер Оңтүстік Нидерландыға кірді – бұрынғы Австрия Нидерландысы – Англо-голландиялық күштердің аймақты қамтамасыз ету мақсатымен жасаған әрекетінің бөлігі ретінде, Вена конгресінде соғыстың саяси шешімін күтіп. 1815 жылдың 11 сәуірінде, Наполеонның билікке оралуы және одақтас күштердің келуінен кейін Жетінші коалиция соғысы басталған соң, Оңтүстік Нидерландыдағы күштер Англо-одақтас армиясының бөлімдеріне қайта ұйымдастырылды. 6-шы дивизия генерал-лейтенант Галбрайт Лоури Коулдың басқаруымен қайта құрылды және британдық 10-шы бригада мен Гановердің 4-ші бригадасынан тұрды. Соңғысы дивизияның ресми бөлігі болып қала бергенімен, 5-ші дивизияға қосылып, Кватр-Бра шайқасына қатысуға жіберілді және Ватерлоо шайқасы кезінде олармен бірге болды. Уотерлоо кампаниясының бастапқы кезеңінде 10-шы бригада Брюссельде қалды, ал Коул бал айына кетті. 16/17 маусымда 10-шы бригаданың командирі және уақытша дивизия командирі генерал-майор Джон Ламбертке өз құрамын Ватерлооға жылжытуға бұйрық берілді. Бригада төрт батальоннан тұрса да, 81-ші пехоталық полк (Лоял Линкольн еріктілері) резерв ретінде қалды. Бригада шайқас басталғанға дейін келді және Англо-одақтас армиясының соңғы резервіне айналды. Ол бастапқыда армияның орталығында орналасқан Мон-Сен-Жан фермасының артында орналасты, бірақ резервтер шайқасқа жұмсалған сайын алға жылжыды. Кешке француз әскерлері англо-одақтас орталықтың сол жағындағы Ла-Э-Сент фермалық кешенін басып алып, британдық желіге шабуыл жасау үшін шабуылшыларды дереу алға жылжытты. Француздық желілік жаяу әскері келгенде күшейе түскен қысыммен қосымша британдық резервтер, соның ішінде 10-шы бригаданың екі батальоны тез арада қатысты шайқасқа тартылды. Француздар осы желінің бөлігін құлата алады деп қорқып, бригаданың соңғы батальоны, 27-ші (Иннискиллинг) жаяу әскер полкінің 1-ші батальоны алға жылжытылды. Олар Вавр-Шарлеруа жол торабында орналасты, ол англо-одақтас армиясының позициясын екіге бөліп, олардың екі жағынан француздықтардың шабуылына тойтарыс беруге және желінің алғы шебін қолдауға ниеттенді. 27-ші полкке қарсы атыс соншалықты қатты болды, бірнеше минут ішінде 50 пайыздық шығынға ұшырады, ал шайқастың соңында 68 пайыздық қаза болды (478 адам). Екі тарап та қатысты шайқаста болды, ал шайқастың шешуші сәті желінің оң ортасында болды: француз императорлық гвардиясы шабуыл жасады, бірақ кері қайтарылды. Гвардия шегінгеннен кейін француз жаяу әскері арасында үрей тарады, олар англо-одақтас орталықтың сол жағына қосылып, шайқас жақын арада аяқталды. 10-шы бригаданың үш батальонының күші шайқас басталғанда 2 198 адамды құрады және күні бойы 170 адам қаза тауып, барлығы 834 адам шығынға ұшырады. Ватерлоодан кейін бүкіл армия Францияға қарай жорықтап, 1 шілдеде Париждің шетіне жетті. Соғыс француздықтардың капитуляциясынан кейін біраз уақыттан соң аяқталды. Коул 7 шілдеде дивизияға қайта қосылды. 30 қарашада Париж шартына қол қойылғаннан кейін Франциядағы британдық күштер төрт дивизиядан тұратын Оккупациялық армияға қайта ұйымдастырылды, онда 6-шы дивизия болған жоқ.

Екінші Бура соғысы

Екінші Бур соғысы 1899 жылдың 11 қазанында Ұлыбритания империясы, Оңтүстік Африка Республикасы және Оранж еркін мемлекеті арасындағы шиеленіс күшейгеннен кейін басталды. Осыған жауап ретінде британ үкіметі Ұлыбританияда үш дивизиядан тұратын Натальдік дала әскерін жұмылдырды, содан кейін оны Оңтүстік Африкадағы британдық әскери күштерді нығайту үшін жіберді. Қараша айына қарай қосымша әскерлердің қажеттігі анықталды. 1899 жылдың 2 желтоқсанында жаңа 6-дивизияны құруға бұйрық берілді, бірақ нақты жұмылдыру екі күннен кейін ғана басталды және 11-і күні аяқталды. Құрылғаннан кейін дивизия 12-ші және 13-ші бригадалардан тұрады, оның құрамында 8811 адам, 1287 жылқы және 26 артиллериялық құрал болды. Бірінші бөлімдер 16 желтоқсанда кемелерге мінді және 1900 жылдың 12 қаңтарында Порт-Элизабетке жетті, ал соңғы жөнелту (дивизияның медициналық бөлімі) 5 қаңтарға дейін Ұлыбританиядан шықпады және айдың соңғы күні Африкаға келді. Дивизия (орын алғаннан кейін басқа міндеттерге қайта тағайындалған 12-бригаданы қоспағанда) қаңтар айының соңында Тибуста жиналды, байланыс желілерін күзету үшін. 8 ақпанда (жаңа құрылған 18-бригадамен күшейтіліп), дивизия Кимберлиге жасалған шабуыл кезінде атқыштар дивизиясын қолдады, басып алынған аумақтарды ұстап тұрды және жабдықтау жолдарын қамтамасыз етті. Бұл шайқаста Бур әскері де қатысты. 14-15 ақпан аралығында дивизияның жаяу әскері 24 сағат ішінде Клип-Дрифтте Моддер өзенін кесіп өтіп, жалпы шабуылды қолдады (барлығы дивизия бес күнде шамамен 90 км жол жүрді). Бұл қимыл Магерсфонтейнге жақын орналасқан Бурлардың үлкен күштеріне қауіп төндірді, олар Моддер позициясына қарап тұрды және қазір қоршауға алынды, соның нәтижесінде 15 ақпанда Кимберлиді басып алу жеңілдетілді. Сол күні кешке Бурлар (Пиет Кронье басшылығымен) Магерсфонтейннен бас тартып, майданның шығысына қарай жылжыды, 6-дивизияның позицияларын айналып өтіп, басқа Бур әскерлерімен қосылды. Бұл соғыс туралы жазған Луи Кресвик оқиғаны былай сипаттады: "Түн ортасындағы көріністі көзге елестете беруге болады. Қараңғы даланың шексіздігі – шаңды, ыстық дала, ал Кронье өзінің әскерімен, конвойының қалдықтарымен, әйелдері мен балаларымен Моддер өзенінің солтүстік жағалауымен қашып барады, Алтыншы дивизия оларды қууға асығысқан". 18-бригаданың көп бөлігі Моддердегі броды күзету үшін қалдырылса, бір батальон Магерсфонтейнге Бурлардың қалдырғандары бар-жоғын анықтау және қалған мүлікті тәркілеу үшін жіберілді. Дивизияның қалған бөлігі Бур күштерін қуды және 16-шы күні олардың артқы саптарымен шайқасты, нәтижесінде 101 адам қаза тапты. Қуғын келесі күні де жалғасты, оның ішінде 13-бригаданың жекеленген жабдықтау конвойы басып алынды. Қосымша жаяу әскер дивизиялары мен атқыштар дивизиясы қуғынға қосылғаннан кейін Бурлар Моддер өзенінің бойындағы позицияға бекінді және Паардеберг шайқасы басталды. Жылдың ортасына қарай конвенциялық соғыс аяқталды және Бурлар партизандық соғыс тактикасын қабылдады. Нәтижесінде, далалық дивизиялар жыл соңына дейін таратылды, ал әскерлер гарнизондық қалаларға таратылды немесе Бурлардың жаңа тактикасына қарсы тұру үшін мобильді күштер құруға жіберілді.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

6-шы дивизия 1914 жылдың 9 қыркүйегінде Францияға жіберілген Тұрақты армияның дивизиясы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс майданында қызмет етті, алғаш рет ІІІ корпус құрамында Ипрдің бірінші шайқасында әрекетке кірді. 1915 жылы дивизия Екінші Ипр шайқасында шайқасқан әскерлерді алмастыру үшін Ипрге жақын аймаққа көшірілді. Аймақ жылдың қалған бөлігінде салыстырмалы түрде тыныш болды, тек 9 тамызда Хоуг шатосына шабуыл жасалды. 1916 жылдың шілдесінің соңында дивизия 11 000 қаза тапқаннан кейін қайтарылды, қыркүйекте XIV корпусына қосылды, Сомма шайқасына қатысып, «Төртбұрыш» деп аталатын неміс бекінісіне шабуыл жасады. 18 қыркүйекте осы аймақ басып алынды. Содан кейін дивизия 20 қазанда қайтарылып, Корпус резервіне жіберілгенге дейін Морваль және Ле Транслойға шабуылдарға қатысты. Соммадағы жалпы шығын 277 офицер және 6640 қатарлы әскер болды. Қарашада дивизия салыстырмалы түрде тыныш Ла-Бассе секторына көшірілді, ал 1917 жылдың наурыз айында 70-ші төбе маңында операциялар мен траншеялық шабуылдар жүргізген Лоос секторына барды. 25 шілдеде, төбедегі соңғы шабуылға аз уақыт қалғанда дивизия қайтарылды. Резервтен кейін III корпус құрамында Камбре шайқасына қатысты. Шайқас аяқталғаннан кейін төрт күн өткен соң дивизия Бассода демалуға жіберілді. 1918 жылдың ақпанында дивизия Лагникорт секторында орналасқан, және 22 наурызда немістер көктемгі шабуылды бастағанда, дивизия кері итеріліп, 5000 жаяу әскерінің 3900-і қаза тапты. 25 наурызда дивизия Екінші армия құрамында Ипрге жақын аймаққа қайта жіберілді. Қыркүйекте дивизия IX корпус құрамына кірді және Эпехи шайқасына қатысты, 18 қыркүйекте басталған және 25 қыркүйекте «Төртбұрыш» (Соммадағы сол атаудағы позициядан өзгеше) басып алынуымен аяқталған Сент-Квентинге және «Төртбұрышқа» жалпы шабуылға қатысты. Дивизияның соңғы екі ірі шабуылы қазан айында болды. 8-і күні олар Бохайнды басып алды, ал 18-і күні Самбре-Ойзе каналына қарап тұрған биік жерді басып алды, бұл Самбре шайқасына жол ашты. Дивизия тиімді түрде таратылды. Дивизия 1941 жылдың 17 ақпанында Мысырда генерал-майор Джон Эветтс басшылығымен қайта құрылды. 7-19 сәуір аралығында ол уақытша бригадир С. Э. Н. Ломаксқа бағынды. 18 маусымда Сирия-Ливан кампаниясында соғысқан одақтас күштердің оңтүстік майдандағы басшылығы қайта ұйымдастырылып, дивизиялық штаб австралиялық I корпусқа Gentforce (5-ші үнділік жаяу әскер бригадасы және 1-ші еркін француз жеңіл дивизиясының қалдықтарына басшылық ету үшін берілді). Екі күннен кейін дивизияға Мысырдан 16-шы жаяу әскер бригадасы, ал 29 маусымда 23-ші жаяу әскер бригадасы қосылды. Gentforce күштері Дамаскіні 21 маусымда басып алды. 11 шілдеде Виши француздарының капитуляциясымен аяқталған кампанияның қалған бөлігінде дивизия австралиялық бөлімшелердің қолдауымен Дамасктан Бейрутке дейінгі жолды Анти-Ливан таулары арқылы бұзуға тырысты, оның кіреберісі 5000 фут (1524 м) биіктігіндегі Жәбел Мазар тауымен бақыланатын. Қажырлы күш-жігерге қарамастан, Виши күштері позицияны бақылауда ұстады және одақтастардың негізгі күштері жағалаудағы ілгерілеуге ауыстырылды. 1941 жылдың 29 қыркүйегінде генерал-майор Эветтс кетіп, бригадир Г. Н. С. Мартин уақытша басшылыққа келді. Он бір күннен кейін, 10 қазанда, дивизия 70-ші жаяу әскер дивизиясы болып қайта аталды, ал генерал-майор Рональд Скоби басшылыққа келді. Дес Браун: «Бұл уақытша талаптарды қанағаттандыру үшін біз күштердің басқару құрылымын кеңейтуге шешім қабылдадық және уақытша қосымша 2 жұлдыздық штаб құруға дайынбыз. Штаб Йорк қаласында орналасқан және HQ 6 дивизиясы деп аталады, оның негізгі құрамында 55 қызметкер бар, олар қолданыстағы құрылымдардан алынған. Біз жоспарлы болжамдарымызды қайта қарастырамыз, бірақ қазіргі уақытта бұл штаб 2011 жылға дейін құрылатынын бағалаймыз». Майор-генерал Дж. Д. Пейдж ОБЭ 2008 жылдың 1 ақпанынан бастап жаңа штабтың басшылығын қабылдады. Жаңа дивизиялық штаб, 6-шы (Ұлыбритания) дивизиясы штабы, 2008 жылдың 5 тамызында Йорк қаласында парад пен туды табыстау арқылы құрылғанын атап өтті. Штаб Ауғанстанға бригадаларды дайындауға бағытталған және Фулфордтағы Имфал казармасында орналасқан. 2009 жылдың жазында дивизия штабы айтарлықтай күшейтілді және 6-шы Бірлескен Жұмыс Тобы болып қайта құрылды, ал 2009 жылдың қарашасында Ауғанстанға Оңтүстік аймақтық басшылық ретінде жіберілді. Дивизия штабы 2011 жылдың сәуірінде жабылды.

2019 жылғы реформа

Force Troops Command 2019 жылдың 1 тамызында 6-шы (Ұлыбритания) дивизия деп қайта аталды және 1-ші сигнал бригадасы, 11-ші сигнал бригадасы, 1-ші барлау, қадағалау және түсіру бригадасы, 77-ші бригада және мамандандырылған жаяу әскер тобынан құралған бөлімшелермен жаңадан құрылды. 2020 жылдың 16 қазанында 11-ші сигнал бригадасы 6-шы дивизиядан 3-ші дивизияға қайта бағытталды. Ол қайта құрылған Ұлыбританияның 1-ші және 3-ші дивизияларымен бірге Далалық армия құрамында болады. 2021 жылдың тамыз айының соңында мамандандырылған жаяу әскер тобы Армияның арнайы операциялар бригадасы болып қайта аталды.