Хью Лео Кэри: Нью-Йорк Губернаторы және Батыр Соғыс Ардагері

Кіріспе

Нью-Йорк штатының 51-ші губернаторы (1975–1982 жылдар)
Геттисбург шайқасының «Құрмет медалімен» марапатталған иесі

Хью Лео Кэри (11 сәуір 1919 – 7 тамыз 2011) – американдық саясаткер және адвокат, Демократиялық партия мүшесі. 1961–1974 жылдар аралығында АҚШ Өкілдер палатасында қызмет етті, ал 1975–1982 жылдар аралығында Нью-Йорк штатының 51-ші губернаторы болды.

Ерте өмір

Кэри Нью-Йорк қаласында Маргарет (туған аты Коллинз) және Денис Джозеф Кэридің ұлы болып дүниеге келді. Оның бауырларының арасында Эдвард М. Кэри (Кери Энергия Корпорациясының бұрынғы президенті) және Мартин Т. Кэри (Глен-Ковтағы Винфилд-Холл мен Богейд және Ньюпорттағы Сейвиу-Терраса иесі, кәсіпкер) болды.

Білім және әскери қызмет

1939 жылы Кэри Нью-Йорк Ұлттық гвардиясына 101-ші кавалериялық эскадрилланың C эскадрильясының қатардағы сарбазы ретінде қабылданып, қызметке кірді. Кейіннен ол "Ағашқұйрықтар" деп аталған 104-ші жаяу әскер дивизиясында майор болып қызмет етті. Ол 104-ші дивизияның 415-ші жаяу әскер полкінде S3 – операциялар офицері болып қызмет етті. Кэри 104-ші дивизиямен бірге Еуропа операциялық театрында 10 айлық науқанға қатысты, оған Солтүстік Франция, Голландия және Германиядағы шайқастар кірді. Оның наградаларына жаяу әскерлік белгісі, емен жапырағы бар қола жұлдыз және күміс жұлдызбен Croix de Guerre кіреді. 1946 жылы ол полковник шенімен запасқа шығарылды. 1942 жылы Сент-Джон университетінен бакалавр дәрежесін алды. Әскери қызметтен кейін ол оқу орнының заң факультетіне түсіп, 1951 жылы заңгерлік ғылымдарының магистрі дәрежесін алды. Сол жылы ол Нью-Йорк штатының адвокаттар қатарына қабылданды.

Мансап

Кэри Финли, Кумбл, Вагнер, Андерберг, Мэнли, Майерсон және Кейси заң фирмасының серігі болды.

АҚШ-тың Өкілдер палатасы

1960 жылы демократ ретінде сайлауға түскен Кэри Бруклиндегі Парк-Слоуп, Сансет-Парк және Бей-Ридж аудандарына ортаталатын округтен АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. Ол республикалық үміткер Фрэнсис Э. Дорнды жеңіп шықты. Кэридің жеті жылдық қызметі ауданындағы демографиялық өзгерістермен бірге жүрді, оның ішінде деиндустриализация, Сансет-Парк жағалауындағы ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген жүк тасымалдау бизнесінің құлдырауы, шығыс Парк-Слоупта жаңарудың (gentrification) пайда болуы, батыс Парк-Слоуп және Сансет-Парктегі пуэрторикалық қауымның қалыптасуы және 1964 жылы Бей-Ридждегі Верраццано-Нарроуз көпірінің ашылуы (осының нәтижесінде оның округіндегі көптеген жұмысшы табының ақ тұрғындары Стейтен-Айлендке көшіп кетті) болды. Ол Вьетнам соғысына қарсы алғашқы конгрессмен ретінде бұрыс сипатталғанымен (бірақ бұл позицияны Морнингсайд Хайтстен шыққан конгрессмен Уильям Фитц Райан қабылдаған), ол Бруклин конгресс делегациясының соғысқа қарсы пікір білдірген алғашқы мүшесі болуы мүмкін, бұл оның балаларымен болған әңгімелерінен кейін болды. 1966 жылы Адам Клейтон Пауэлл, сол кезде Білім және еңбек комитетінің төрағасы, оны Мүгедектер жөніндегі арнайы кіші комитеттің төрағасы етіп тағайындады. Кіші комитет Вашингтон және Нью-Йорк қалаларында тыңдаулар өткізді, ал Кэри HR 14 ұсынды. "Кэри заңы" алғаш рет штаттарға "мүгедек балаларға білім беруді бастау, кеңейту немесе жақсарту" үшін гранттар бағдарламасын ұсынды. Ол сондай-ақ Бастауыш және орта білім беру туралы заңның (PL 89–10) құрылымын қайталайтын басқа да тармақтарды қамтыды, оны қабылдауға Кэри Пауэллге көмектесті. Сенат заң жобасының үш бөлігін қабылдады: штаттарға гранттар, АҚШ Білім министрлігінің Мүгедектерді білім беру бюросы және Ұлттық кеңесшіл комитет. Кэридің досы және ұстазы, Род-Айлендтен Джон Фогерти, барлық денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қызметтер бағдарламаларын қаржыландырған Ассигнованиелер кіші комитетінің ықпалды төрағасы, оның заңын қолдады. Бұл заң жобасы 1966 жылы ESEA-ның VI тарауына, мемлекеттік заң 89-750 ретінде айналды. Кэри сондай-ақ сол жылы әлемдегі жалғыз саңыраулар колледжінің кампусында құрылатын "Саңырауларға арналған үлгілік орта мектеп" заңын демеушілік етті және оның қабылдануына жәрдемдесті. 1965 жылы ол Фогертимен бірге Рочестер технология институтына берілген Саңырауларға арналған Ұлттық техникалық институтты демеушілік етті. "Кэри заңы" және штаттарға гранттар бағдарламасы 2,5 миллион долларлық қаржыландырумен басталды, бұл әр штатқа оны жүзеге асыруды жоспарлау үшін 50 000 доллар берді. Екінші жылы 12,25 миллион доллар бөлінді, ол штаттардың халқына пропорционалды түрде таралды. 1975 жылы Конгресс барлық мүгедек балаларға арналған білім беру туралы заңды (PL 94–142) қабылдады, ол бүгін осы мақсатта штаттарға шамамен 11 миллиард доллар бөлейді. Ол Өкілдер палатасының Жолдар және құралдар комитетінің мүшесі болды және білім беруге алғашқы федералдық көмек беруді қабылдауға жетекшілік етті. 1974 жылы Нью-Йорк штатының губернаторы болып сайланды және 1974 жылдың 31 желтоқсанында Конгресс депутаты қызметінен кетті.

In 1960, running as a Democrat, Carey was elected to the United States House of Representatives from a district generally centered around Brooklyn's Park Slope, Sunset Park and Bay Ridge neighborhoods, unseating Republican incumbent Francis E. Dorn. Carey's seven terms in office coincided with major demographic changes in his district, as exemplified by deindustralization and the decline of the Sunset Park waterfront's longstanding breakbulk cargo businesses; the concomitant emergence of gentrification in eastern Park Slope; the coalescence of a nascent Puerto Rican community in western Park Slope and Sunset Park; and the opening of Bay Ridge's Verrazzano Narrows Bridge (which spurred migration by many working class whites in his district to the more suburban borough of Staten Island) in 1964. Although he has been erroneously characterized as the first congressman to oppose the Vietnam War (a stance actually taken by Morningside Heights based congressman William Fitts Ryan), he may have been the first member of the Brooklyn congressional delegation to speak out against the conflict following discussions with several of his children. In 1966, he was appointed Chairman of the Ad hoc Subcommittee on the Handicapped by Adam Clayton Powell, then Chairman of the House Education and Labor Committee. The sub committee held hearings in Washington and New York City and Carey introduced HR 14. The "Carey Bill" provided, for the first time, a program of grants to the states for "initiating, expanding or improving education for children with disabilities. It also included other titles mirroring the structure of the Elementary and Secondary Education Act, PL 89–10, which Carey had assisted Powell in passing as part of the Lyndon Baines Johnson initiative. Three parts of the Bill were picked up by the Senate: the grants to states, a new Bureau of Education for the Handicapped in the U. S. Office of Education and a National Advisory Committee. Carey's friend and mentor, John Fogerty of Rhode Island, the powerful Chairman of the Appropriations Subcommittee which provided funding for all Health, Education and Welfare programs, backed his legislation. The bill became Title VI of the ESEA, as Public Law 89 750, in 1966. Carey also sponsored and saw passed that year The Model Secondary School for the Deaf Bill, to be established on the campus of the world's only liberal arts college for the deaf. In 1965, he and Fogerty had sponsored The National Technical Institute for the Deaf, which was awarded to the Rochester Institute of Technology. The Carey Bill and its grant program to the states began with a $2.5 million appropriation, to provide each state with $50,000 to plan for its implementation. The second year, the appropriation was $12.25 million, distributed to the states in proportion to their population. In 1975 Congress passed the Education for All Handicapped Children Bill, PL 94 142 which today distributes approximately $11 billion to the states for this purpose. He served on the House Ways and Means Committee and led the effort to pass the first Federal Aid to Education program. He was elected Governor of New York in 1974 and resigned his Congressional seat on December 31, 1974.

Қала саясаты

1969 жылы Кэри Демократиялық партиядан мэрліке кандидатқа қысқа ғана уақытқа түсті. Содан кейін ол бұрынғы мэр Роберт Ф. Вагнердің жетекшілігімен қалалық кеңес президенті лауазымына кандидат болуға келісті. Кэри қалалық кеңес президенті Фрэнсис Х. Смиттен шайқаста аз айырмамен жеңіліп қалды. Одан кейін ол қысқа мерзімге мэрліке тәуелсіз кандидаттыққа түсті, бірақ екі үлкен ұлының автокөлік апатында қаза болуынан кейін одан бас тартты.

Нью-Йорк губернаторы

1974 жылғы штаттық сайлауда Кэри 16 жыл ішінде Нью-Йорктің бірінші демократиялық губернаторы болды, демократиялық үміткерлік үшін Говард Сэмюэлсті жеңіп, содан кейін 1973 жылғы желтоқсанда Нельсон Рокфеллер АҚШ-тың өзекті мәселелер жөніндегі комиссиясына жұмыс істеу үшін отставкаға кеткеннен кейін таққа отырған республикашыл Малкольм Уилсонды қызметтен шеттетуге қол жеткізді. Жалпы ұлттық деңгейде 1974 жылғы сайлауда президент Ричард Никсонның президенттік лауазымын жойған және бүкіл елде республикашылдарға зиян келтірген Уотергейт жанжалы басым болды. 1974 жылы демократтар Нью-Йорк штатының Ассамблеясын да қайта басып алды. Кэри 1970-жылдардың ортасында Нью-Йорк қаласының экономикалық дағдарысын сәтті басқарғаны үшін есімдеріне сақталды. Кэри Нью-Йорк қаласы банкроттыққа жақын тұрған кезде билікке келді және қаланың қаржы дағдарысынан құтқару үшін бизнес пен еңбек ұйымдарын біріктіруге үлкен үлес қосты. Кэри штаттық шығындардың өсуін инфляция деңгейінен төмен ұстауға қол жеткізді, осы үшін ол жиі түрде жеке тармақтар бойынша вето қолданды және сол кезде республикашылдар бақылайтын Сенат пен демократтар бақылайтын Ассамблея арасында бөлінген Нью-Йорк штатының Заң шығару органымен күресті. Қызметке келгеннен кейін Кэри салықтарды айтарлықтай төмендетті, корпоративтік салықтарды 14%-дан 10%-ға дейін, жеке табыс салығын 9%-ға дейін және капиталдан алынатын табыс салығын да төмендетті. Оның әкімшілігі сондай-ақ жаңа инвестицияларды ынталандыру үшін салық жеңілдіктерін ұсынды. Губернатор ретінде ол Джейкоб К. Джавиц конгресс орталығының, Баттери Парк Ситидің, Саут Стрит портының құрылысына және Нью-Йорк қаласының шеткі аудандарының экономикалық дамуына жауапты болды. Ол сондай-ақ Сиракуз университетіндегі "Карьер кубогының" құрылысына мемлекеттік қаржыландыруды қамтамасыз етуге көмектесті. Ол консервативті заң шығарушылардың өлім жазасын қайта енгізуіне және олардың штаттық аборт заңдарын жою әрекеттеріне қарсы тұрғаны үшін де есте қалады. Кэри Уиллоубрук келісім шартына қол қойды, ол психикалық және дамуы бұзылған науқастарды ауруханаға жатқызуды тоқтатты. Оның көрегендігі мен басшылығы психикалық және дамуы бұзылған науқастарды қоғамдық ортаға орналастыруға, бірақ сонымен қатар көшеде өмір сүретін адамдардың санының өсуіне әкелді. Ол психикалық ауруларға арналған қоғамдық бағдарламаларда да маңызды жетістіктерге қол жеткізді. Кэри Аттика түрмесіндегі бүліктердің көшбасшыларының бірі Кливленд "Жомо" Дэвисті де кешірді. Кэридің қызмет ету мерзімі Нью-Йорктің қуатты өнеркәсіптік базасының қоршаған ортаға тигізетін салдарына, соның ішінде федералды үкіметтің Лав Канал апат аймағын белгілеуіне қатысты сананың артуымен ерекшеленді. Кэри әкімшілігінің басымдығына қоршаған орта мәселелерін қосты. Сенаторлар Эдвард Кеннеди және Дэниел Патрик Мойниханмен және АҚШ Палатасының спикері Тип О'Ниллмен бірге Кэри Солтүстік Ирландиядағы зорлық-зомбылықты тоқтату және аймақтағы бейбітшілікті қолдау үшін күш-жігер жұмсады. Төрт ирланд-американдық саясаткер өздерін "Төрт атты" деп атады. 1977 жылы ол Carey v. Population Services International ісінде жеңіліске ұшырады, бұл оның үшін үлкен соққы болды. Ол Population Services International [PSI] ұйымының 16 жасқа дейінгі кәмелетке толмағандарға контрацепция құралдарын таратуына тыйым салатын заңды қабылдауға ұмтылды, бірақ Жоғарғы сот оның пікірін қолдамады. Жоғарғы соттың пікірінше, бұл кәмелетке толмағандардың жеке өміріне қатысты құқықтарын бұзу болып табылады. Кэри 1976 және 1980 жылдары президенттікке үміткер болуды қарастырды. Кэридің бірінші әйелі 1974 жылы қайтыс болды, ал Кэри кейін 1976 жылы президенттікке демократиялық үміткерлікті іздемеу шешіміне оның өлімін себеп деп атады. 1978 жылы ол Мемлекеттік Ассамблеяның азшылық көшбасшысы және бұрынғы Ассамблея спикері Перри Дюриядан қайта сайлауға қарсы күш алды. Қызықты, кейде жағымсыз науқаннан кейін Кэри 40 жыл ішінде қайта сайланған бірінші демократ атанды. 1980 жылы ол Нью-Йорк штатында гомосексуализмді қылмыстық құқық бұзушылықтан шығарды. Саяси ғалым және автор Дэниел К. Крамердің айтуынша, "Кэри әкімшілігі Нью-Йорк метросының жаңғыртылуы және Лав Канал ауданында тұратын үй иелерін құтқару сияқты көптеген маңызды жобаларға қатысты, бірақ Кэри сайлаушылардың оған деген сенімін төмендеткен бірнеше қателіктер жасағаннан кейін 1982 жылы қайта сайлауға түспеуді шешті. Барлық қиындықтарға қарамастан, сайлауда өте төмен нәтиже көрсеткен бұл адам керемет губернаторға айналды". 1983 жылдың 1 қаңтарында оның орнына вице-губернаторы Марио Куомо келді.

In the state election of 1974, Carey became New York's first Democratic governor in 16 years, defeating Howard Samuels for the Democratic nomination and then unseating incumbent Republican Malcolm Wilson, who had assumed the office after Nelson Rockefeller resigned in December 1973 to serve on the Commission on Critical Choices for Americans. Nationally, the 1974 election was dominated by the Watergate scandal, which had destroyed President Richard Nixon's presidency and hurt Republicans nationwide. In 1974, Democrats also recaptured the New York State Assembly. Carey is best remembered for his successful handling of New York City's economic crisis in the mid 1970s. Carey came into office with New York City close to bankruptcy and is credited with bringing business and labor together to help save New York City from the fiscal crisis. Carey managed to keep the growth of state spending below the rate of inflation through his frequent use of line item vetoes and fights with the New York State Legislature, which was at the time divided between a Republican controlled Senate and a Democratic controlled Assembly. Upon taking office, Carey cut taxes significantly, reducing corporate taxes from 14% to 10%, and capping personal income tax at 9%, and reducing capital gains taxes as well. His administration also offered tax credits to encourage new investment. As governor, he was responsible for building the Jacob K. Javits Convention Center; Battery Park City; the South Street Seaport and the economic development of New York City's outer boroughs. He also helped provide state funding for the construction of the Carrier Dome at Syracuse University. He is also remembered for preventing conservative legislators from reinstating the death penalty and preventing such legislators from taking away state abortion laws. Carey signed the Willowbrook Consent Decree, which ended the hospitalisation of the mentally ill and developmentally disabled. His vision and leadership led to the community placement of the mentally ill and developmentally disabled, but also an increase of these people living on the streets. He also made major strides in community programs for the mentally ill. Carey also pardoned Cleveland "Jomo" Davis, one of the leaders of the Attica prison riots. Carey's tenure in office was marked by a growing awareness of the environmental consequences of New York's strong industrial base, including the designation by the federal government of the Love Canal disaster area. Carey made environmental issues a priority of his administration. Along with Senators Edward Kennedy and Daniel Patrick Moynihan and U. S. House Speaker Tip O'Neill, Carey led efforts to end the violence in Northern Ireland and support peace in the region. The four Irish American politicians called themselves "The Four Horsemen." In 1977, he suffered a major setback, when he lost the case Carey v. Population Services International. He batted for a law which prevented Population Services International [PSI] to distribute contraceptives to minors below 16 years. But Supreme Court thought otherwise. According to the Supreme Court, it was a violation of minors' right to privacy. Carey considered running for president in 1976 and 1980. Carey's first wife had died in 1974, and Carey later attributed his decision not to seek the Democratic nomination for president in 1976 to her death. In 1978, he was challenged for re election by State Assembly Minority Leader and former Assembly Speaker Perry Duryea. After a competitive, sometimes negative campaign, Carey was the first Democrat re elected in 40 years, In 1980 he decriminalized homosexuality in New York State. According to political scientist and author Daniel C. Kramer "The Carey Administration had a hand in many important projects, the modernization of New York City's subways and the rescue of homeowners living in the Love Canal neighborhood being just two, before Carey committed several serious blunders which lowered voters' opinion of him that he decided not to run for reelection in 1982. Through it all, this man with the embarassingly low poll ratings turned into a superb governor. "16 On January 1, 1983, he was succeeded by his lieutenant governor, Mario Cuomo.

Кейінгі мансап

1989 жылы Кэри енді абортты қолдамайтынын және губернатор ретінде абортты заңдастыру мен мемлекеттік қаржыландыруды қолдағанына өкініш білдірді. 1992 жылы ол басқа абортқа қарсы лидерлермен бірге "Жаңа американдық келісім: әйелдерді баптау, туылмаған баланы баптау" деген абортқа қарсы құжатқа қол қойды. Өмірінің соңында ол Shea & Gould заң фирмасында кеңесші болып жұмыс істеді. Ол Harris Beach заң фирмасының мүшесі ретінде заңгерлік тәжірибесін жалғастырды және Нельсон Пелц басқаратын Triarc Cos. холдинг компаниясының директоры болып тағайындалды.

Жеке өмір

1947 жылы Кэри Хелен Оуэнге (1924–1974) үйленді. Олар Александрия, Кристофер, Сюзан, Питер, Хьюм-кіші, Майкл, Дональд, Марианна, Нэнси, Хелен, Брайан, Пол, Кевин және Томасқа ата-ана болды. 1961 жылдан бастап отбасы 61 Проспект Парк-Вест мекенжайындағы 1910 жылғы Парк-Слоуп сарайында тұрды. Бұл үй Bon Ami компаниясының төрағасы және прогрессивтік дәуірдегі қайырымдылық шараларын қолдаған Уильям Х. Чайлдстың қызы үшін салынған. Он жылдан кейін Кэри бұл үйді журналист Пит Хамиллге сатты. Оның әйелі Хелен 1974 жылы сүт безінен туған ісіктен қайтыс болды. Питер мен Хьюм-кіші 1969 жылы автокөлік апатында қаза тапты. Әйелінің өлімі Кэрийді терең қайғыға батырып, Ақ үйге қатысты барлық жоспарларын тоқтатты. Пол, Ақ үйдің президент Билл Клинтонның арнайы көмекшісі және Бағалы қағаздар және биржалар комиссиясының 77-ші комиссары, 2001 жылы ісіктен қайтыс болды. 1981 жылы Кэри Чикагодағы жылжымайтын мүлік магнаты Эванджелин Гулетасқа танысқаннан үш ай өткен соң үйленді. Бұл неке даулы болып, саяси жауапкершілікке алып келді. Гулетастың некелік тарихы туралы жасаған жалған мәлімдемелері осы даудың себебі болды. Бастапқыда Гулетас бір рет күйеуі қайтыс болған жесір екенін айтса, кейін неке куәлігінде екі бұрынғы күйеуі болғанын растады. Гулетас сондай-ақ, қызының әкесі, бірінші күйеуінің қайтыс болғанын айтты, бірақ ол сол кезде тірі еді. Шындығында, ол бұрын үш рет үйленген, ал оның барлық үш бұрынғы күйеуі де сол кезде тірі болған. Бұл неке Кэрийге католик шіркеуімен де қиындықтар туғызды, себебі ол грек православ шіркеуінде үш рет ажырасқан әйелге үйленді; шіркеу азаматтық некелерді мойындамайтындықтан, қауымға қатысудан бас тартты. Бұл оқиға оның қоғамдағы беделін де түсірді. Кэри мен Гулетас 1989 жылы ажырасып кетті. Кейін Кэри бұл некені «өзінің ең үлкен сәтсіздігі» деп сипаттады. Кэри 2011 жылдың 7 тамызында 92 жасында отбасының қоршауында қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Шелтер аралындағы жазғы үйінде болған.

Мұра

2009 жылдың 22 қазанында ол Олбани университеті қорының «Азаматтық лауреат» сыйлығының иегері атанды. 2012 жылдың 22 қазанында Бруклин-Баттерея туннелі ресми түрде «Хью Л. Кери туннелі» деп қайта аталды. 1984 жылы Рочестер технология институтының 14-ғимаратына Кэри есімі берілді.

Негізгі дереккөздер

Алмейда, Линда Даулинг, Питер Куинн және Хью Кэри. "Ауызша тарих: Губернатор Хью Кэриді Питер Куинн сұхбатқа тартып алды". Американдық ирландтану журналы (2012): 179–190. JSTOR-да.