АҚШ кемелік қысқа қашықтықтағы әуе шабуылына қарсы зымырандық жүйесі

Кіріспе

АҚШ кемесіне орналастырылған қысқа қашықтықтағы әуе қорғанысы зымыран жүйесі

RIM 7 Sea Sparrow – АҚШ кемесіне орналастырылған қысқа қашықтықтағы әуе шабуылына қарсы және зымыранға қарсы қару жүйесі, негізінен кемелерге қарсы зымырандардан қорғануға арналған. Жүйе 1960 жылдардың басында AIM 7 Sparrow зымыранынан жасалған, бұл жеңіл "шекаралық қорғаныс" қаруы ретінде әзірленді, оны қолдағы бар кемелерге мүмкіндігінше жылдам орнатуға болады, көбінесе қаруға негізделген әуе шабуылына қарсы қарулардың орнына. Оның алғашқы нұсқасы қолмен бағытталатын радармен басқарылатын өте қарапайым жүйе болды. Осы жүйе енгізілгеннен кейін, RIM 2 Terrier сияқты АҚШ Әскери-теңіз күштерінің басқа зымырандарына ұқсас автоматтандырылған жүйеге айтарлықтай жаңартылды. 1970 және 80 жылдарда Sparrow зымыранының әуеден әуеге ұшу мүмкіндігіне енгізілген жаңа жетістіктер Sea Sparrow жүйесіне де ұқсас жақсартулар әкелді. Одан кейін әуеден әуеге қарсы қызмет AIM 120 AMRAAM зымыранына берілді және Sea Sparrow теңіздік қолдану үшін бірнеше жаңартулардан өтті. Қазіргі таңдағы Sea Sparrow жалпы пішінімен ғана AIM 7-ге ұқсайды; ол үлкен, жылдам және жаңа іздеу құрылымымен, сондай-ақ заманауи соғыс кемелерінен тік ұшыруға арналған ұшыру жүйесімен жабдықталған. Дамырылғаннан кейін 50 жыл өткен соң да Sea Sparrow әуе қорғанысы жүйесінің маңызды бөлігі болып қала береді, қысқа және орташа қашықтықтағы қорғанысты қамтамасыз етеді, әсіресе теңіз бетінен ұшатын зымырандарға қарсы тиімді. TOC

Өмірбаян

1950 жылдардың аяғында төмен биіктікте ұшатын жоғары жылдамдықты реактивтік ұшақтар теңіз күштері үшін күрделі қауіп тудырды. Кемелердің көкжиегінің астынан ұшып келгенде, ұшақтар кенеттен салыстырмалы түрде жақын қашықтықта пайда болып, жүктерін тастап, кері шегінгенге дейін кемелерге жауап беруге санаулы секундтар беретін. Бұл ұшақтарға алдыңғы буынға жататын бомбалаушылар мен торпеда тасушыларға қарағанда айқын артықшылық берді, олардың төмен жылдамдығына байланысты, әуе шабуылға қарсы артиллериямен тиімді жоюға болатын. Осы артықшылық соншалықты зор болғандықтан, Корольдік теңіз күштері жаңа совет қаупіне тап болғанда, Blackburn Buccaneer ұшақтарын пайдалана отырып, стандартты емес жауап берді. Ұшақтардың кемелерге қарсы қабілетін жақсарту үшін әртүрлі дәлдікпен басқарылатын қарулар енгізілді. Алғашқы үлгілері Екінші дүниежүзілік соғыста қолмен басқарылатын қарулармен, мысалы, Fritz X қаруымен қолданылды, ал кейіннен Raduga KS-1 Komet сияқты жартылай автономды қанатты зымырандарға айналды, олар ұшыру кезінде бастапқы бағытталмалы жүйеге және зымырандағы терминалдық бағытталмалы жүйеге сүйенді. Бұл жүйелер ұшақтарға кемедегі әуе шабуылға қарсы қарулардың қашықтығынан тыс жерден, салыстырмалы қауіпсіздікте шабуылдауға мүмкіндік берді. Мұндай шабуылдарға қарсы қорғанудың жалғыз жолы – кемелерден ұзақ қашықтықта әрекет ететін қорғаныс истребителдерінің болуы болды, олар кемелерге жақындамас бұрын шабуылдаушы ұшақтарды жоюға тырысатын. АҚШ теңіз күштерінің доктринасы жоғары жылдамдықты ұшақтар мен зымырандарға қарсы тұру үшін ұзақ қашықтықтағы әуе қорғанысын күшейтуге баса назар берді, ал жаңа, қысқа қашықтықтағы қорғаныс жүйелерін дамытуға көңіл бөлмеді. Теңіз күштері Douglas F6D Missileer сияқты қымбат бағалы ұшақтарды жасап шығарғанмен, көптеген кемелерде Bofors 40 мм зениттік пулеметтері мен Oerlikon 20 мм зениттік қанаты бар ескі қарулар қалды. 1960 жылдардың басына қарай олардың қазіргі заманғы ұшақтар мен зымырандарға қарсы тиімділігі шектеулі болды: жылдам реакция жасайтын орналымдардың, дәлдігі шектеулі радарлардың және атыс басқару жүйелерінің ұзақ уақытқа тұрақтандыру қажеттілігінің болмауы, олардың жоғары жылдамдықты ұшақтарға қарсы тиімді жауап бере алмайтындығын көрсетті. Теңіз бетіне жақын ұшатын зымырандардың пайда болуы осы кемелерге қауіпті күшейтті. Бұрынғы буынға жататын кемеге қарсы зымырандардан (КҚЗ) айырмашылығы, теңіз бетіне жақын ұшатын зымырандар шабуылдаушы ұшақ сияқты төмен биіктікте ұшып, соңғы сәттерге дейін жасырынып, көзге көрінбейтін. Бұл зымырандар салыстырмалы түрде кішкентай және шабуылдаушы ұшақтарға қарағанда атуы қиын болды. Ескі қорғаныс жүйелері төмен биіктікте ұшатын үлкен ұшақтарға немесе жоғарырақ биіктікте ұшатын зымырандарға қарсы тиімді болуы мүмкін болғанмен, теңіз бетіне жақын ұшатын зымырандарға қарсы олардың тиімділігі болмады. Осы қауіпке қарсы тиімді тұру үшін кемелерге жаңа қарулар қажет болды, олар осы мақсаттарды пайда болған кезде дер кезінде жоя алатын, ал бірінші атыстан жою ықтималдығы жоғары болуы керек, өйткені екінші мүмкіндікке уақыт болмайтын.

High speed jet aircraft flying at low altitudes presented a serious threat to naval forces in the late 1950s. Approaching under the local horizon of the ships, the aircraft would suddenly appear at relatively close ranges, giving the ships only seconds to respond before the aircraft dropped their payloads and withdrew. This gave the aircraft an enormous advantage over earlier weapons such as dive bombers or torpedo bombers, whose low speed allowed them to be attacked with some effectiveness by anti aircraft guns. The advantage was so great that when the Royal Navy was faced by the threat of the new Soviet , they responded in a non linear fashion by introducing the Blackburn Buccaneer aircraft to attack them. Further improving the capabilities of aircraft against ships were a variety of precision guided weapons. Early designs were first used in World War II with manually controlled weapons such as the Fritz X, and evolving into semi autonomous cruise missiles, such as the Raduga KS 1 Komet, that relied on a combination of initial guidance from the launching aircraft and terminal guidance on the missile itself. These systems allowed the aircraft to launch their attacks from outside the range of shipboard anti aircraft weapons, in relative safety. Only the presence of defensive fighters operating at long ranges from the ships could provide cover against these attacks, by attacking the launch aircraft before they could close on the ships. US Navy doctrine stressed long range air cover to counter both high speed aircraft and missiles, and development of newer short range defenses had been largely ignored. While the Navy was developing expensive long range fighters like the Douglas F6D Missileer, most ships were left with older weapons, typically Bofors 40 mm guns or Oerlikon 20 mm cannons. By the early 1960s their capability against modern aircraft and missiles was limited; a lack of fast reacting mounts, gunsight radars of limited accuracy, and long settling times for the fire control systems all meant that the guns were unlikely to be able to respond effectively against high speed aircraft. The introduction of sea skimming missiles dramatically increased the threat against these ships. Unlike the earlier generation of anti ship missiles (ASMs), sea skimmers approached at low level, like an attack aircraft, hiding themselves until the last moment. The missiles were relatively small and much harder to hit than an attacking aircraft. While the older defenses might be considered a credible threat to a large aircraft at low altitude or a missile approaching at higher altitudes, against a sea skimming missile they were useless. To successfully counter this threat, ships needed new weapons able to attack these targets as soon as they appeared, accurately enough to give them a high first attempt kill probability there would be little time for a second attempt.

Нысанды қорғаныс зымыран жүйесі (PDMS)

АҚШ армиясы ұқсас мәселеге тап болды. Бұл жағдайда жергілікті горизонт көбінесе одан да шектеулі болды, ағаштар мен төбелермен кесілді, ал нысананы табу уақыты секундтармен өлшенді. Олар зеңбірекке негізделген жүйе бұл рөлде пайдасыз деп қорытындылады; радар нысананы анықтаған және зеңбірек дұрыс "жетектеуді" есептеген кезде, нысана зеңбірекке салыстырмалы түрде жақын болғанда оқ атуға уақыт болмайды. Зымырандар, керісінше, нысанаға ұшып келе жатқанда бағыттарын біртіндеп түзетуге қабілетті, ал жақындық қысқыштары оларға "жеткілікті жақын" болу жеткілікті еді. 1959 жылы армия MIM 46 Mauler-ді әзірлеуді бастады, ол кең таралған M113 бронетранспортерінің шассиіне жаңа жоғары жылдамдықты зымыранды орнатты, сонымен қатар орташа қашықтықтағы іздеу радарын және жеке бақылау және жарықтандыру радарын қосты. Жылдам жауап беру уақытын қамтамасыз ету үшін атысты басқару жүйесі жартылай автоматты болды; операторлар іздеу радарындағы нысаналарды көріп, оларды басымдыққа бөледі, атысты басқару жүйесі шабуыл қашықтығындағыларын таңдап, зымырандарды автоматты түрде оларға бағыттап, ұшырады. Зымыран тығыз қоршалған ортада жерге жақын жұмыс істейтіндіктен, жарықтандыру радарын және мұрынның инфрақызыл іздеуін пайдаланды, бұл зымыранның алдындағы немесе артындағы жол кедергісіз болғанша іздеуге мүмкіндік берді. Осы негізгі параметрлер – жоғары жылдамдық және оның нәтижесінде ұзақ уақытқа созылмайтын нысананы табу уақыты – теңіз бетімен ұшатын ұшақтар мен зымырандарға да қатысты. Әскери-теңіз күштері Mauler-ді кемеде пайдалануға бейімдеуді жоспарлады, іздеу радарын алып тастап, оны қазіргі кемедегі радар жүйелеріне қосу арқылы. 9 ұялы ұшырғыш және жарықтандыру радарын салыстырмалы түрде ықшам конструкцияда сақтап қалды. 1960 жылы "Беттік қорғаныс зымыран жүйесі" (PDMS) аясында әзірлеу басталды, теңіздік нұсқасы "RIM 46A Sea Mauler" деп аталды. Әскери-теңіз күштері Sea Mauler-ге сонша сенімді болды, соңғы фрегаттардың дизайнын өзгертті, Sea Mauler ұшырғышына артқы палубада орын жасады. Әскери-теңіз күштерінің Mauler-ге деген сенімі орынсыз болды; 1963 жылы бағдарлама проблемалардың жалғасуына байланысты таза технологияны дамытуға төмендетілді және 1965 жылы толығымен тоқтатылды. Үш тараптың барлығы – АҚШ армиясы, АҚШ Әскери-теңіз күштері және Ұлыбритания армиясы – оның орнын алмастыруды іздестіре бастады. Ұлыбритания ұзақ мерзімді көзқараспен жаңа "Rapier" зымыранын жасады, ал АҚШ армиясы мен Әскери-теңіз күштері мүмкіндігінше тез орнатылатын жүйені табуға тырысты. Қап-қара ортада бағыттау мәселесіне тап болған армия инфрақызыл AIM 9 Sidewinder зымыранын MIM 72 Chaparral-ға бейімдеуді шешті. Бұл AIM 9D-ге негізделген, "құйрық аңшысы", және Әскери-теңіз күштері үшін пайдасыз болар еді, өйткені оның нысаналары басына қарай ұшып келер еді. Олар радармен басқарылатын жүйені қажет етті, бұл AIM 7 Sparrow-ға әкелді. Олар кіші кемелер үшін Chaparral-ды да қарастырды, өйткені оның көлемі әлдеқайда кіші, бірақ мұндай орнатулар ешқашан жасалмады. 1967 жылдың ақпан айынан басталып, бірақ Брэдли сол жылы Вьетнамға жіберілгенде бұл орнату алынып тасталды. Сынақтар жалғасты, 1971 және 1975 жылдар аралығында "Sea Sparrow" Кнокс класының 31 кемесіне, 1052-ден 1069-ға және 1071-ден 1083-қа дейінгі корпус нөмірімен орнатылды. Сериядағы "жоғалған кеме" Даунс (DE 1070) оның орнына жаңартылған нұсқаны сынау үшін пайдаланылды (төменде қараңыз). Sea Sparrow идеалды қару емес еді. Оның зымыран қозғалтқышы ұшақтан жоғары жылдамдықпен ұшырылатыны ескере отырып жасалған, сондықтан салыстырмалы түрде аз қуатпен ұзақ сапарға оңтайландырылған. Жерден ауаға қарсы рөлде теңіз бетімен ұшып келе жатқан нысаналарды мүмкіндігінше тезірек ұстап алу үшін өте жоғары үдеу қажет болар еді. Қуат профилі сондай-ақ жоғары биіктіктегі жұқа ауада серуендеуге жарамды, бірақ төмен биіктікте ол соғуды жеңу үшін жеткілікті қуат өндірмейді және қашықтығын күрт төмендетеді; кейбір бағалаулар Sea Sparrow тиімділігінің шамамен төрттен бірін құрайтынын көрсетеді. Көп қуатты қозғалтқыш өнімділікті жақсартар еді, тіпті күйін уақыты қысқа болса да. Тағы бір мәселе – Sparrow ортаға орнатылған маневрлі қанаттарымен басқарылады. Бұл қанаттар Sparrow-да круиз кезінде негізгі маневрлер үшін аз энергия қажет ететіндіктен қолданылды, бірақ бұл зымыранды жалпы маневрлеуге азырақ мүмкіндік берді, бұл жылдам реакциялық қаруға жақсы сәйкес келмеді. Сонымен қатар, қуатты қанаттар оларды бүгуге оңай бейімдеуге болмайтындығын білдірді, сондықтан ұшыру ұялары зымыран корпусынан гөрі қанаттардың өлшемдеріне сәйкес жасалды, қажетсіз орынды алып жатты. Sea Sparrow көптеген кемелерге орнатылатын шағын зымыран жүйесі ретінде жоспарланған болса да, ұшырғышы салыстырмалы түрде үлкен болды және тек үлкен фрегаттарға, эсминецтерге және ұшақ тасушыларға орнатылды. Соңғысы, қолмен бағытталған жарықтандырғыш түнекте немесе нашар ауа райында пайдасыз болды, бұл кемедегі қару үшін ыңғайсыз жағдай еді, өйткені тұман жиі кездесетін құбылыс.

The US Army faced a similar problem defending against attacks by high speed jet powered attack aircraft. In this case the local horizon was generally even more limited, blocked by trees and hills, and engagement times could be measured in seconds. They concluded that a gun based system was simply unusable in this role; by the time the radar had locked on and the gunsight calculated proper "lead" there would be no time to shoot at the target while it was within a gun's relatively short range. Missiles, on the other hand, could progressively tune their approach while they were flying toward the target, and their proximity fuses meant they only needed to get "close enough". In 1959 the Army started development of the MIM 46 Mauler, which mounted a new high speed missile on top of the ubiquitous M113 Armored Personnel Carrier chassis, along with a medium range search radar and a separate tracking and illumination radar. In order to deal with the quick response times needed, the fire control system was semi automatic; operators would view targets on the search radar and prioritize them, the fire control system would select ones within attack range and automatically slew the missiles toward them and launch. Since the missile would be operating close to the ground in highly cluttered environments, it used a combination of beam riding along the illumination radar and an infrared seeker in the nose, which allowed tracking as long as either the path in front or in rear of the missile remained free of obstructions. These same basic engagement parameters high speed and the associated fleeting sighting times applied to sea skimming aircraft and missiles as well. The Navy intended to adapt the Mauler to shipboard use by removing its search radar and wiring it into the existing ship borne radar systems instead. The 9 box launcher and illuminator radar would be retained in a relatively compact mount. Development started in 1960 under the "Point Defense Missile System" (PDMS), the naval version to be known as the "RIM 46A Sea Mauler". The Navy was so confident in the Sea Mauler that they modified the design of their latest frigates, the , to incorporate a space on the rear deck for the Sea Mauler launcher. The Navy's confidence in Mauler proved misplaced; by 1963 the program had been downgraded to a pure technology development effort due to continued problems, and was canceled outright in 1965. All three of the stakeholders, the US Army, US Navy and British Army, started looking for a replacement. While the British took a longer term approach and developed the new Rapier missile, the US Army and Navy scrambled to find a system that could be deployed as quickly as possible. Facing the problem of guidance in a cluttered environment, the Army decided to adapt the infrared AIM 9 Sidewinder missile into the MIM 72 Chaparral. This was based on the AIM 9D, a tail chaser, and would be useless for the Navy where its targets would be approaching head on. They required a radar guided system, and this naturally led to the AIM 7 Sparrow. They also considered Chaparral for smaller ships due to its much smaller size, but no such fits were ever attempted. starting in February 1967, but this installation was removed when Bradley was sent to Vietnam later that year. Testing continued, and between 1971 and 1975 Sea Sparrow was fitted to 31 ships of the Knox class, hulls 1052 to 1069 and 1071 to 1083. The "missing ship" in the series, Downes (DE 1070), was instead used to test an upgraded version (see below). The Sea Sparrow was far from an ideal weapon. Its rocket engine was designed with the assumption that it would be launched at high speed from an aircraft, and therefore is optimized for a long cruise at relatively low power. In the surface to air role one would rather have very high acceleration in order to allow it to intercept sea skimming targets as soon as possible. The power profile is also suitable for cruising in thin air at high altitudes, but at low altitudes it does not produce enough power to overcome drag and dramatically decreases range; some estimates indicate that the Sea Sparrow may be effective only to , about one quarter of the range of the air launched Sparrow. An engine of much higher power would greatly improve performance, in spite of a shorter burning time. Another problem is that the Sparrow is steered with its mid mounted maneuvering wings. These were used on the Sparrow because they required less energy for basic maneuvers during cruise, but this made the missile less maneuverable overall, which was not well suited to the quick reaction weapon. Additionally, the powered wings meant that they could not easily be adapted to fold, and therefore the launcher cells were sized to the wings instead of the missile body, taking up much more room than required. Although the Sea Sparrow was meant as a small missile system that could be fit to a wide variety of ships, the launcher was relatively large and was deployed only to larger frigates, destroyers and aircraft carriers. Finally, the manually aimed illuminator was of limited use at night or in bad weather, which was hardly encouraging for a ship borne weapon where fog was a common occurrence.

Жақсартылған негізгі нүктелі қорғаныс зымыран жүйесі (IBPDMS)

1968 жылы Дания, Италия және Норвегия АҚШ Әскери-теңіз күштерімен Sea Sparrow зымыранын өз кемелерінде пайдалану және оны жетілдіру бойынша ынтымақтастық туралы келісімге келді. Келесі бірнеше жылда тағы да бірнеше ел НАТО-ның SEASPARROW жобалық кеңсесіне (NSPO) қосылды, қазіргі таңда оған 12 мүше мемлекет кіреді. Осы бірлестіктің аясында, бастапқы нұсқасы қолданысқа енгізілген кезде "Жақсартылған негізгі қорғаныс зымыран жүйесі" (IBPDMS) бағдарламасы іске қосылды. IBPDMS RIM 7H түрінде пайда болды, ол негізінен RIM 7A болды, бірақ орталыққа орналасқан қанаттары бүктеле алатындай етіп өзгертілді. Бұл өзгеріс авиациялық тасымалдағыштардағы ұшақтарға ұқсас әдіспен жасалды; қанаттардың сыртқы бөліктері зымыран корпусына қарай бұрылатын, шамамен 50% ұзындығындағы тіректе бекітілді. Бұл оларды жаңа Mark 29 ұшырғышындағы ықшам контейнерлік түтіктерде сақтауға және түтіктерден шығарылған кезде автоматты түрде ашылуға мүмкіндік берді. Тағы бір маңызды өзгеріс – іздеу құрылғысының түрлі жарықтандыру радарларымен жұмыс істеуіне мүмкіндік беру болды, оның ішінде қолданыстағы еуропалық зымыран жүйелерінде қолданылатын радарлар да бар. RIM 7H зымыраны 1973 жылы НАТО Sea Sparrow Missile System (NSSMS) Block I ретінде шығару басталды. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қажеттілігі үшін Mark 95 жаңа жарықтандыру жүйесі де енгізілді, ол Mark 115 жүйесіне ұқсас, бірақ кез келген ауа райында қолданылатын автоматты басқару мүмкіндігіне ие. Mark 95 жүйесі жоғары деңгейде автоматтандырылған Mark 91 атыс басқару жүйесінің негізін құрады.

Зымыранның жаңартулары

1972 жылы Raytheon компаниясы F-15 Eagle ұшағын қаруландыру мақсатымен Sparrow жаңарту бағдарламасын бастады, нәтижесінде AIM-7F зымыраны жасалды. F үлгісіндегі зымыран ескі аналогтық басқару жүйесі F-15 ұшағының жаңа импульстік допплерлік радарымен үйлесімді жұмыс істейтін қатты күйдегі нұсқаға алмастырылды. Басқару жүйесі айтарлықтай кішірейтілді, бұл оқ-дәрінің бұрынғы артқы орналасқан жерінен ортаңғы қанаттың алдына жылжуына мүмкіндік берді. Оны алға жылжыту зымыранның қозғалтқышын үлкейтуге де мүмкіндік берді, сондықтан ол жаңа екі итермелі қозғалтқышпен ауыстырылды, ол зымыранды жылдамдатып, жоғары жылдамдыққа жеткізіп, содан кейін круиздік режимде төмен итермеге көшті. Жаңа зымырандар тез арада RIM-7H-қа ұқсас теңіздік қолдануға бейімделді, нәтижесінде RIM-7F пайда болды. Жаңа зымыран H үлгісінен жаңа технологиясымен қарамастан, төменгі үлгі атауын сақтап қалды. M үлгісі жұмыс істеп жатқанда, АҚШ Әскери-теңіз күштері Mark 91 атыс басқару жүйесіне "Mark 23 Target Acquisition System" (TAS) жаңартуын енгізді. TAS құрамында орта қашықтықтағы 2D радары және IFF жүйесі бар, ол кеменің жауынгерлік ақпараттық орталығындағы жаңа консольге ақпарат жіберді. Mark 23 ықтимал нысаналарды автоматты түрде анықтап, басымдық белгілеп, көрсетті, бұл жүйенің жалпы реакция уақытын жақсартты. Mark 23 сонымен қатар басқа қару жүйелері үшін нысаналарды таңдау үшін де қолданылады, оның ішінде артиллерия және басқа зымыран жүйелері. TAS 1980 жылы флотқа енгізіле бастады. NSPO сонымен қатар M сериясының жаңартуын жүйені тік іске қосылатын жүйеден (VLS) іске қосуға мүмкіндік беретін жаңарту мүмкіндігі ретінде пайдаланды. 2023 жылдың қаңтарында АҚШ 2022 жылы Ресейдің Украинаға басып кіруі кезінде әскери көмек пакетінің бөлігі ретінде Украинаға Sea Sparrow зымырандарын жеткізілетінін мәлімдеді. "Теңіз шаяндары" Украина оларды қабылдау үшін модификацияланған кеңестік 9К37 "Бук" зымыран шақыру қондырғыларынан ұшырылады, бұл крейсерлік зымырандар мен дрондардан болатын шабуылдарды тойтаруға арналған. "ФранкенСАМ" деп аталған жүйе үш түрлі әуе қорғанысы зымыранын қолданады – RIM-7 Sea Sparrow зымырандары, AIM-9 Sidewinder зымырандары, сондай-ақ Patriot зымырандары мен Patriot сенсорлық элементтері, ескі украиндық шассилік көліктер мен "Бук" зымыран жүйесіне негізделген біріктірілген әуе қорғанысы жүйелерінде қолданылады. Жүйе алғаш рет 2024 жылдың қаңтар айының ортасында ресейлік дронды құлату үшін жауынгерлік жағдайда сәтті қолданылды.

In 1972 Raytheon started a Sparrow upgrade program to arm the upcoming F 15 Eagle, producing the AIM 7F. The F model replaced the older analog guidance system with a solid state version that could operate with the F 15's new pulse doppler radar. The guidance system was much smaller, which allowed the warhead to be moved from its former rear mounted position to one in front of the mid mounted wings, and increased in weight to Moving it forward also allowed the rocket engine to be enlarged, so it was replaced by a new dual thrust engine that quickly accelerated the missile to higher speeds, and then settled to a lower thrust for cruise. The new missiles were quickly adapted for the naval role in a fashion similar to the RIM 7H, producing the RIM 7F. The new missile used the lower model designation in spite of the newer technology than the H model. While the M model was being worked on, the US Navy also introduced an upgrade for the Mark 91 fire control system, the "Mark 23 Target Acquisition System" (TAS). TAS included a medium range 2D radar and IFF system that fed information to a new console in the ship's combat information center. The Mark 23 automatically detected, prioritized and displayed potential targets, greatly improving reaction times of the system as a whole. The Mark 23 is also used to select targets for most other weapons systems, including gunfire and other missile systems. TAS started entering the fleet in 1980. The NSPO also used the M series upgrade as an opportunity to upgrade the system to allow it to be launched from a Vertical Launching System (VLS). In January 2023, the United States announced it would transfer Sea Sparrow missiles to Ukraine as part of a military aid package during the 2022 Russian invasion of Ukraine. The Sea Sparrows are fired from Soviet era 9K37 Buk missile launchers modified by Ukraine to accept them, to counter attacks from cruise missiles and drones. The system, dubbed "FrankenSAM", utilizes three different air defense missiles—RIM 7 Sea Sparrow missiles, AIM 9 Sidewinder missiles, plus Patriot missiles and Patriot sensor elements—in combination air defense systems based on older Ukrainian tracked vehicles and the Buk missile system. and was first used successfully in combat to bring down a Russian drone in mid January 2024.

Эволюцияланған Sea Sparrow зымыраны (ESSM)

Әскери-теңіз және Әскери-әуе күштері бастапқыда Sparrow үшін қосымша жаңартуларды жоспарлаған, атап айтқанда, радар және инфрақызыл іздеушілерді біріктіретін AIM 7R зымыраны, бірақ 1996 жылдың желтоқсанында бұл жоба әлдеқайда жетілдірілген AIM 120 AMRAAM зымыранының пайдасына тоқтатылды. Sparrow-дың әуедегі және кемедегі нұсқалары арасындағы байланыс үзілгеннен кейін, Raytheon Sea Sparrow-қа, RIM 7R Evolved Sea Sparrow Missile (ESSM) зымыранына, ауқымды жаңартулар жиынтығын ұсынды. Өзгерістер соншалықты маңызды болды, жоба RIM 162 ESSM деп қайта аталды. ESSM, RIM 7P зымыранынан қолданыстағы басқару бөлімін алып, оны толығымен жаңа артқы бөлікке орналастырады. Жаңа зымыранның диаметрі бұрынғы 8 дюймнің орнына үлкенірек, бұл күштірек қозғалтқышты орнатуға мүмкіндік береді. Сондай-ақ, орталық қанаттар толығымен алынып тасталды және олардың орнына 1950 жылдардан бері жасалған басқа да Әскери-теңіз күштерінің зымырандарындағы сияқты ұзын қанаттар орнатылды, сонымен қатар басқару жүйесі артқы қанаттарға көшірілді. ESSM-нің құйрық қанаты арқылы басқарылуы көбірек энергия жұмсайды, бірақ қозғалтқыш жұмыс істеп тұрғанда жоғары маневрлік қабілетті ұсынады. Mark 25 төрт зымырандық жиынтығы 1990 жылдары Mk 41 VLS жасушасына төрт ESSM зымыранын орналастыру үшін әзірленді. VLS жүйесінде пайдалану үшін ESSM зымырандары бұрынғы нұсқалардағыдай JVC жүйесімен жабдықталған.