Кайман аралдарының тарихы және дамуы

Кіріспе

Кейман аралдарының тарихи дамуы

Кейман аралдары – Кариб теңізінде орналасқан, британдық теңізден тыс аумақ. Еуропалықтар ашқаннан бері олар әртүрлі үкіметтердің басқаруында болды. Христофор Колумб 1503 жылдың 10 мамырында Кейман аралдарын көріп, айналасындағы суларда көптеген теңіз тасбақалары жүзіп жүргендігіне байланысты оларды Лас-Тортугас деп атады. Колумб екі кішігірім серіктес аралды (Кайман Брак және Кіші Кайман) тапты және осы екі аралды "Лас Тортугас" деп атады. 1523 жылғы аралдардың "Турин картасы" оларды алғаш рет Лос-Лагартос деп атады, бұл аллигаторлар немесе ірі кесірткелер дегенді білдіреді. 1530 жылға қарай олар карибтік сөзден алынған "каиман" – теңіз крокодилі, американдық немесе кубалық крокодил, Crocodylus acutus немесе C. rhombifer аталды, олар да сол жерде мекен еткен. Жақында табылған жартылай қазба қалдықтары 20 ғасырға дейін тұщы сулық C. rhombifer түрінің кең таралғанын көрсетеді.

Елді мекен

Гранд-Кайман аралдарында жүргізілген археологиялық зерттеулер адамдардың аралдарды XVI ғасырға дейін мекендегеніне ешқандай дәлел таппады. 1586 жылы алғашқы ағылшын саяхатшысы сэр Фрэнсис Дрейк болды, ол каймандардың жеуге жарамды екенін хабарлады, бірақ кемелерді өз экипаждары үшін таза ет іздеуге тартқан – тасбақалар еді. Қатігез балық аулау жергілікті сулардағы тасбақалардың жоғалуына жақын болды. Тасбақалар аралдардағы экономиканың басты көзі болды. 1787 жылы HMS Camilla кемесінің капитаны Капитан Хулл, жылына Ямайканың теңіз порттарында 1200 мен 1400 аралығында тасбақа ұсталып сатылатынын бағалады. Тарихшы Эдвард Лонгтың сөзіне қарағанда, Гранд-Кайман тұрғындарының басты кәсібі тасбақа аулау болған. Кеймандық тасбақа аулаушылар аралдар маңындағы тасбақа популяциясын қысқартқаннан кейін, олар өз күнкөрісін сақтау үшін басқа аралдардың суларына сапар шекті. Кеймандық халық аңыздары бойынша, аралдың алғашқы тұрғындары Эбанкс және оның Бауден (немесе Бодден) есімді серігі болған, олар 1658 жылы Оливер Кромвельдің Ямайкадағы армиясында қызметтенгеннен кейін Кейманға алғаш келді. Кейман аралдарының тұрақты тұрғыны Исаак Бодден шамамен 1700 жылы Гранд-Кайман аралдарында дүниеге келді. Ол Бодден есімді алғашқы қоныс иесінің немересі еді. Көптеген, тіпті барлық алғашқы қоныс аударушылар Кейман аралдарының сыртынан келген және қоғамның шетінде тұрған адамдар болды. Осы себепті Кейман аралдары көбінесе «толық отаршылдық шекаралық қоғам» деп сипатталды: алғашқы қоныстану жылдарында заңсыздық кең таралған. Кейман аралдары ХХ ғасырдың соңына дейін шекаралық қоғам болып қала берді. 1734 жыл Гранд-Кайман аралдарында тұрақты қоныстанудың қиын кезеңінің басталуын белгіледі. Кейман Брак және Кіші Кайман 1833 жылға дейін тұрақты түрде қоныстанбады. Аралдарға түрлі адамдар қоныс аударды: қарақшылар, испан инквизициясынан қашқандар, кеме апатына ұшыраған теңізшілер және құлдар. Кеймандардың көпшілігі африкалық, уэльстік, шотландтық немесе ағылшын тегінен шыққан, сонымен қатар олардың арасында расалық араласу да болды. Алғашқы жылдары Гранд-Кайманның солтүстік және батыс жағындағы елді мекендер Кубадан келген испан күштерінің шабуылдарына жиі ұшырады. 1669 жылдың 14 сәуірінде испандық жеке тұлға Риверо Пардал Кіші Кайман ауылына сәтті шабуыл жасады. Шабуыл кезінде күштер жиырма үйді толығымен өртеді.

Archaeological studies of Grand Cayman have found no evidence that humans occupied the islands prior to the sixteenth century. The first recorded English visitor was Sir Francis Drake in 1586, who reported that the caymanas were edible, but it was the turtles which attracted ships in search of fresh meat for their crews. Overfishing nearly extinguished the turtles from the local waters. Turtles were the main source for an economy on the islands. In 1787, Captain Hull of HMS Camilla estimated between 1,200 and 1,400 turtles were captured and sold at seaports in Jamaica per year. According to historian Edward Long the inhabitants on Grand Cayman had the principal occupation of turtle fishery. Once Caymanian turtlers greatly reduced the turtle population around the islands they journeyed to the waters of other islands in order to maintain their livelihood. Caymanian folklore explains that the island's first inhabitants were Ebanks and his companion named Bawden (or Bodden), who first arrived in Cayman in 1658 after serving in Oliver Cromwell's army in Jamaica. The first recorded permanent inhabitant of the Cayman Islands, Isaac Bodden, was born on Grand Cayman around 1700. He was the grandson of the original settler named Bodden. Most, if not all, early settlers were people who came from outside of the Cayman Islands and were on the fringes of society. Due to this, the Cayman Islands have often been described as "a total colonial frontier society": effectively lawless during the early settlement years. The Cayman Islands remained a frontier society until well into the twentieth century. The year 1734 marked the rough beginning period of permanent settlement in Grand Cayman. Cayman Brac and Little Cayman were not permanently settled until 1833. A variety of people settled on the islands: pirates, refugees from the Spanish Inquisition, shipwrecked sailors, and slaves. The majority of Caymanians are of African, Welsh, Scottish or English descent, with considerable interracial mixing. During the early years, settlements on the north and west sides of Grand Cayman were often subject to raids by Spanish forces coming from Cuba. On 14 April 1669, the Spanish Privateer Rivero Pardal completed a successful raid on the village of Little Cayman. In the process of the raid, the forces burned twenty dwellings to the ground.

Британдық бақылау

Англия 1670 жылы Мадрид шарты бойынша Ямайкамен бірге Кайман аралдарын ресми түрде өзіне бағындырды. Алғашқы қоныс салушылар 1661–71 жылдары Ямайкадан Ұсақ Кайман мен Кайман Бракқа келді. Бұл алғашқы қоныстар испан каперлерінің шабуылынан кейін тасталып, бірақ ағылшын каперлері Кайман аралдарын өздеріне база ретінде жиі пайдаланды. 18 ғасырда, 1713 жылы заңды каперлік тоқтағаннан кейін де, аралдар қарақшылар үшін өте танымал жасырын орынға айналды. Бірнеше сәтсіз әрекеттерден кейін 1730 жылдары аралдарда тұрақты қоныстану басталды. 1794 жылдың 8 ақпанында таңертең Гранд Кайманның шығыс жағындағы Гун шығанағында HMS Convert конвойымен бірге жүрген он кеме рифке шағылысты. Қараңғылық пен рифтегі күшті толқындарға қарамастан, жергілікті тұрғындар кемелердің жолаушыларын және экипажын құтқаруға тырысты. Көргендердің айтуынша, сол түні алтыдан сегізге дейін адам қаза тапты, олардың арасында "Британия" кемесінің капитаны да болды. Дегенмен, 450-ден астам адам сәтті құтқарылды. Оқиға қазір "Он желкеннің апаты" деп аталады. Аңыз бойынша, конвойдың құрамында британдық король отбасының бір мүшесі болған, көбінесе оны король Георг III-нің жүйесі деп есептейді. Арал тұрғындарының батылдығын марапаттау үшін король Георг III кеймандықтарды ешқашан әскери қызметке шақырмау және салықтан босату туралы жарлық шығарды. Алайда, осы жарлықтың ресми құжаттары табылмады. Олардың салықтан босатылуы туралы барлық мәлімет тек ауызша айтылған әңгімелерге негізделген. Дегенмен, Кайман аралдарының салықтан босатылған британдық теңізден тыс аумақ мәртебесі бүгінгі күнге дейін сақталған. 1670 жылдан бастап Кайман аралдары Ямайканың тәуелділігінде болды, бірақ өзін-өзі басқару құқығына ие болды. 1831 жылы жергілікті тұрғындардың келісімімен 5 желтоқсанда Педро Сент-Джеймс қамалында өткен басшылардың жиналысында заң шығарушы ассамблея құрылды. Сайлау 10 желтоқсанда өтті, ал жаңадан құрылған заң шығарушы орган 1831 жылдың 31 желтоқсанында алғашқы жергілікті заңын қабылдады. Кейін Ямайка губернаторы Ямайка губернаторы тағайындаған сегіз судьядан және 10 (кейін 27-ге дейін өсті) сайланған өкілдерден тұратын заң шығарушы органды бекітті. Вест-Индия Федерациясының тарауы ағылшын тілді Кариб бассейнінде деколонизация кезеңін бастады. Тәуелсіздік мәселесінде алты тәуелді аумақтың ішінде Кайман аралдары ең қарсы болды, себебі оларға қажетті табиғи ресурстар жетіспеді. Бұл қарсылықтың себебі – тәуелсіздік алған жағдайда американдық кемелерде және АҚШ-та жұмыс істейтін кеймандық теңізшілерге арналған арнайы АҚШ визаларын алу мүмкін болмайтыны туралы қорқыныш еді. Халық ел тәуелсіздік алған жағдайда экономикалық тұрақтылығына қатысты алаңдады. Кайман аралдары тәуелсіздікке ұмтылмаған жалғыз британдық аумақ емес еді. Ұлыбритания үкіметі тәуелсіздікке қарсы аумақтар үшін жаңа конституциялық негіз құрды. Вест-Индия Федерациясының орнына Лондонмен ресми байланыстарды сақтауға мүмкіндік беретін конституция жасалды. Кайман аралдарында губернатордың британдық тәжге қатысты жалғыз міндеті – Атқару кеңесін хабардар ету.

England took formal control of Cayman, along with Jamaica, under the Treaty of Madrid in 1670 after the first settlers came from Jamaica in 1661–71 to Little Cayman and Cayman Brac. These first settlements were abandoned after attacks by Spanish privateers, but English privateers often used the Cayman Islands as a base and in the 18th century they became an increasingly popular hideout for pirates, even after the end of legitimate privateering in 1713. Following several unsuccessful attempts, permanent settlement of the islands began in the 1730s. In the early morning hours of February 8, 1794, ten vessels which were part of a convoy escorted by HMS Convert, were wrecked on the reef in Gun Bay, on the East end of Grand Cayman. Despite the darkness and pounding surf on the reef, local settlers braved the conditions attempting to rescue the passengers and crew of the fledgling fleet. There are conflicting reports, but it is believed that between six, and eight people died that night, among them, the Captain of the Britannia. However, the overwhelming majority, more than 450 people, were successfully rescued. The incident is now remembered as The Wreck of the Ten Sail. Legend has it that among the fleet, there was a member of the British Royal Family on board. Most believe it to be a nephew of King George III. To reward the bravery of the island's local inhabitants, King George III reportedly issued a decreed that Caymanians should never be conscripted for war service, and shall never be subject to taxation. However, no official documentation of this decree has been found. All evidence for this being the origin of their tax free status is purely anecdotal. Regardless, the Cayman Islands' status as a tax free British overseas territory remains to this day. From 1670, the Cayman Islands were effective dependencies of Jamaica, although there was considerable self government. In 1831, a legislative assembly was established by local consent at a meeting of principal inhabitants held at Pedro St. James Castle on December 5 of that year. Elections were held on December 10 and the fledgling legislature passed its first local legislation on December 31, 1831. Subsequently, the Jamaican governor ratified a legislature consisting of eight magistrates appointed by the Governor of Jamaica and 10 (later increased to 27) elected representatives. The collapse of the Federation of the West Indies created a period of decolonization in the English speaking Caribbean. In regards to independence, of the six dependent territories, the Cayman Islands were the most opposed because it lacked the natural resources needed. This opposition came from the fear that independence might prevent any special United States visas that aided Caymanian sailors working on American ships and elsewhere in the United States. The people had concerns about their economic viability if the country was to become independent. The Cayman Islands were not the only smaller British territory that was reluctant in regards to gaining independence. The United Kingdom authorities established a new governing constitution framework for the reluctant territories. In place of the Federation of the West Indies, a constitution was created that allowed for the continuation of formal ties with London. In the Cayman Islands, the Governor's only obligation to the British Crown is that of keeping the Executive Council informed.

Құлдық

Гранд-Кайман – үш аралдың ішінде құлдықты институционалдық деңгейде заңдастырған жалғыз арал болды. Құлдық орнатылғанымен, Гранд-Кайман аралдарында зорлық құл көтерілістері болған жоқ. Ғалымдардың көпшілігі кем дегенде Гранд-Кайманда құл қоғамы болғандығына келіседі, бірақ олардың арасында құлдықтың қоғам үшін қаншалықты маңызды болғаны туралы пікірталастар бар. Кейман аралдарындағы құлдық кезеңі 1734 жылдан 1834 жылға дейін жалғасты. 1774 жылы Джордж Гольд Гранд-Кайман аралында шамамен төрт жүз адам тұрғанын бағалады; тұрғындарының жартысы бос, ал қалған жартысы құл болған. 1802 жылы 933 тұрғынның 545-і құл иелеріне тиесілі болды. 1834 жылғы сәуір айындағы халық санағында 1800 адам тіркелді, олардың шамамен 46 пайызы бос кеймандықтар деп есептелді. Бостандық жарияланған кезде, Гранд-Кайман аралында құлдардың саны құл иелері мен құл емес адамдардың санынан асып түсті. 1835 жылы губернатор Слиго 1833 жылғы британдық құлдықты жою туралы заңға сәйкес барлық құлдарды бос деп жариялау үшін Ямайкадан Кейманға келді. Кеймандық қоныс аударушылар Ямайкамен әкімшілік байланыстарын ұнатпады, бұл оларды биліктің ықпалын әлсіретудің кез келген мүмкіндігін пайдалануға итерді. Бұл қиын қарым-қатынас 1835 жылы бостандыққа қол жеткізу кезеңінде өзінің шыңына жетті. Құлдықтан айырылғысы келмейтін кеймандық құл иелері құлдықты тыйым салатын британдық заңнамадағы өзгерістерге бағынудан бас тартты. 1807 жылғы құл саудасы туралы заңға, 1811 жылғы құл саудасы туралы заңға және 1834 жылғы бостандық туралы заңға жауап ретінде құл иелері Ямайкадағы билікке қарсылық күштерін ұйымдастырды. Кейман аралдарының жергілікті ақ нәсілді тұрғындары Батыс Үндістан полкінің әскерлерін орналастыруға да қарсылық көрсетті. Бұл наразылықтың себебі Батыс Үндістан полкінің қара нәсілді ерлерді қабылдауы болды, ал ақ нәсілділер өздерінің қоныстарын қара нәсілді сарбаздардың қорғауынан "атануына" қарсы болды.

Ямайканың тәуелділігі

Кейман аралдары 1863 жылдан бастап Ямайканың тәуелділігі ретінде ресми түрде жарияланып, басқарылды, бірақ олар Ямайканың тағайындалған бейбіт сот судьялары мен заң шығарушы органында сайланған кеңесшілері бар қауымына ұқсас болды. 1750 жылдан 1898 жылға дейін Ямайка губернаторы тағайындаған бас судья тәуелділіктің әкімшісі болып табылды. 1898 жылы Ямайка губернаторы аралдар үшін комиссар тағайындай бастады. Алғашқы комиссар Фредерик Сангуинетти болды. 1959 жылы Батыс Һиндстан Федерациясы құрылғаннан кейін Ямайкаға қатысты тәуелділік мәртебесі ресми түрде тоқтатылды, бірақ Ямайка губернаторы Кайман аралдарының губернаторы болып қалып, аралдар бойынша ведомстволық өкілеттіктерді сақтап қалды. 1959 жылдан бастап аралдардың күнделікті істерін губернатор үшін бақылайтын бас лауазымды тұлға – әкімші болды. 1962 жылы Ямайка тәуелсіздік алғаннан кейін Кайман аралдары Ямайкамен әкімшілік байланысын үзіп, Британдық тәждің тікелей тәуелділігі болуды таңдады, аралдардың бас әкімшісі – әкімші болды. 1953 жылы Кайман аралдарында алғашқы аэродром ашылды, сондай-ақ Джорджтаун қалалық ауруханасы да ашылды. Барклейс алғашқы коммерциялық банк ашып, ресми коммерция дәуірін бастады.

Үкімет өзгерістері

Әйелдердің жағдайларын өзгертуге бағытталған екі жылдық науқаннан кейін, 1959 жылы Кайман алғашқы жазбаша конституциясын қабылдады, ол әйелдерге алғаш рет дауыс беруге мүмкіндік берді. Осымен Кайман Ямайканың тәуелділігі статусын жойды. 1966 жылы Кайман аралдарында банк индустриясын дамыту және қолдау мақсатында заң қабылданды. 1971 жылы аралдардың үкіметтік құрылымы тағы да өзгертілді, енді Кайман аралдарын губернатор басқаратын болды. Атель Лонг CMG, CBE – Кайман аралдарының соңғы әкімшісі және алғашқы губернаторы атанды. 1991 жылы 1972 жылғы конституцияны қарау барысында, заң шығару жиналысында талқылануға бірнеше конституциялық өзгерістер ұсынылды. Бас хатшы лауазымы 1986 жылы жойылғаннан кейін 1992 жылы қайта жаңартылды. Сондай-ақ бас министр лауазымын құру туралы да ұсыныс жасалды. Алайда, 1992 жылғы қарашада өткен сайлауда заң шығару жиналысының құрамы кеңейтілді, бірақ үкімет сәттілікке жете алмады, бұл конституциялық реформаға күмән тудырды. Үкіметке қарсы оппозициялық "Ұлттық команда" 15 орынның 12-сін жеңіп алды (кейін 11-ге дейін азайды), ал қалған үш орын тәуелсіз кандидаттарға бұйырды. Бұл үкіметке қарсы науқан барысында бас министр тағайындалуына қарсылық білдіріліп, шығындарды қысқарту талаптары қойылды. Команданың бейресми жетекшісі Томас Джефферсон 1992 жылғы наурызға дейін қаржы хатшысы қызметін атқарды, бірақ мемлекеттік шығындарға байланысты туындаған дауларға байланысты отставкаға келіп, сайлауға қатысты. Сайлаудан кейін Джефферсон министр және үкімет ісінің басшысы болып тағайындалды, сонымен қатар атқару кеңесінде Туризм, Әуе көлігі және Сауда салаларын басқарды. 1996 жылғы 20 қарашада өткен жалпы сайлауға үш команда қатысты, олардың құрамында барлығы 44 үміткер болды: үкіметтік "Ұлттық команда", "Кайман командасы" және Демократиялық альянс тобы. "Ұлттық команда" қайтадан үкіметке оралды, бірақ олардың көпшілігі азайды, 9 орын жеңіп алды. Демократиялық альянс Джорджтаунда 2 орынға ие болды, "Кайман командасы" Бодден Таунда бір орын жеңіп алды, ал тәуелсіз кандидаттар Джорджтаун, Кейман Брак және Литтл Кейман округтерінде орындарға қол жеткізді. 1962 жылы Ямайкамен барлық әкімшілік байланыстар үзілгенімен, Кайман аралдары мен Ямайка ортақ біріккен шіркеу (Ямайка мен Кайман аралдарындағы Біріккен шіркеу) және Англикан епархиясы сияқты көптеген байланыстарды сақтап келеді (бірақ бұл мәселе бойынша пікірталас бар). Сонымен қатар, олар 1972 жылға дейін ортақ валюта қолданды. 1999 жылы Кайман аралдарындағы экспаттардың (шеттен келгендердің) 38-40%-ы Ямайкадан шыққан, ал 2004/2005 жылдары Кайман аралдарында жұмыс істейтін экспаттардың 50%-дан астамы (яғни 8000) ямайкалықтарды құрады (екінші ірі экспаттар қауымдастығы АҚШ, Ұлыбритания және Канададан келгендер еді).

Following a two year campaign by women to change their circumstances, in 1959 Cayman received its first written constitution which, for the first time, allowed women to vote. Cayman ceased to be a dependency of Jamaica. During 1966, legislation was passed to enable and encourage the banking industry in Cayman. In 1971, the governmental structure of the islands was again changed, with a governor now running the Cayman Islands. Athel Long CMG, CBE was the last administrator and the first governor of the Cayman Islands. In 1991, a review of the 1972 constitution recommended several constitutional changes to be debated by the Legislative Assembly. The post of chief secretary was reinstated in 1992 after having been abolished in 1986. The establishment of the post of chief minister was also proposed. However, in November 1992 elections were held for an enlarged Legislative Assembly and the Government was soundly defeated, casting doubt on constitutional reform. The "National Team" of government critics won 12 (later reduced to 11) of the 15 seats, and independents won the other three, after a campaign opposing the appointment of
chief minister and advocating spending cuts. The unofficial leader of the team, Thomas Jefferson, had been the appointed financial secretary until March 1992, when he resigned over public spending disputes to fight the election. After the elections, Mr. Jefferson was appointed minister and leader of government business; he also held the portfolios of Tourism, Aviation and Commerce in the executive council. Three teams with a total of 44 candidates contested the general election held on November 20, 1996: the governing National Team, Team Cayman and the Democratic Alliance Group. The National Team were returned to office but with a reduced majority, winning 9 seats. The Democratic Alliance won 2 seats in George Town, Team Cayman won one in Bodden Town and independents won seats in George Town, Cayman Brac and Little Cayman. Although all administrative links with Jamaica were broken in 1962, the Cayman Islands and Jamaica continue to share many links, including a common united church (the United Church in Jamaica and the Cayman Islands) and Anglican diocese (although there is debate about this). They also shared a common currency until 1972. In 1999, 38–40% of the expat population of the Cayman Islands was of Jamaican origin and in 2004/2005 little over 50% of the expatriates working in the Cayman Islands (i. e. 8,000) were Jamaicans (with the next largest expatriate communities coming from the United States, United Kingdom and Canada).

Иван дауылы

2004 жылдың қыркүйегінде Кайман аралдарына Иван дауылы соқты. Бұл дауыл кең ауқымды қиратуға, жануарлардың (жабайы және үй жануарлары/мал) өліміне және су тасқынына әкелді; алайда, адам өмірінен зардап шегу болған жоқ. Кейбір мәліметтерге сәйкес, Гранд Кайманның көп бөлігі су астында қалған, ал кейбір ғимараттардың төменгі қабаттары 8 футтан астам суға батқан. Кайман аралдарының жер және кадастр департаментінен алуға болатын "Иван су тасқыны" картасы зардап шеккен аудандарды және су тасқыны деңгейлерін көрсетеді. Бұл табиғи апат "Дойл" деп аталатын, көп инвестиция салған сақтандыру компаниясының банкротқа ұшырауына да себеп болды. Компания зиянның 20% құрайтынын болжады және оны минималды төлемдермен қайта сақтандыруға келісім берді, бірақ шындығында зиян 65% асып, әрбір талап миллиондаған долларға бағаланды. Компания төлемдерді жалғастыра алмады, ал сақтанушылар аралдардағы жоғары құрылыс стандарттарына байланысты төлемдерді төмендетуге көмектесе алмады. Иван дауылының тудырған қиратуларға байланысты үкіметтік істер жөніндегі басшы МакКива Буш аралдарды барлық журналистерге, көмек көрсетуге және Кейман Эйрвейзден басқа ұшақтарға қонуға тыйым салды, бұл оқиғаға байланысты үлкен күмән тудырды. Әуежайдан поштаға дейін көшуге ниет білдірген адамдардың ұзын кезегі құрылды, өйткені баспанасыз, азық-түліксіз және таза сусыз қалған мыңдаған адам эвакуацияға үміттенеді. Нәтижесінде, эвакуацияның көп бөлігі және одан кейінгі жаппай көші-қон жеке келісімдер арқылы, жеке қаржы есебінен, ресми рұқсатпен немесе рұқсатсыз жүзеге асырылды. Сондай-ақ, сол кездегі үкімет дауылдан кейін бір күні жеткізілімдермен келген екі британдық соғыс кемесін кері қайтару туралы шешім қабылдады. Бұл шешім арал тұрғындарының наразылығын тудырды, олар бұл шешімді өздері қабылдауы керек деп ойлады. Құбырлардың зақымдануы және электр бағаналарының қирауы салдарынан электр қуаты мен су жабдықтауы тоқтатылды, ал келесі үш ай ішінде барлық коммуналдық қызметтер әртүрлі аудандарда жаңартылды. Канадалық Fortis Inc. коммуналдық компаниясы жергілікті CUC электр компаниясына қалпына келтіру жұмысына көмектесу үшін Гранд Кайманға команда жіберді. Буш мырзаның өзінің сөздерімен айтқандағы зиянның ауқымы, мерзімі және қалпына келтіру жұмыстары туралы ресми есеп алғаш рет бір айдан кейін Сыртқы істер жөніндегі арнайы комитеттің жазбаша дәлелдемесінде, 2004 жылғы 8 қазандағы Ұлыбританиядағы Кайман аралдары үкіметі кеңсесінің хатында жазылды. "Иван" дауылы Гранд-Кайман аралдарынан өтіп бара жатып, төртінші санаттағы дауылға айналды. Бұл Кайман аралдарына соққан ең күшті дауыл. Дауылдың көзі Гранд-Кайман аралдарынан 8-15 шақырым қашықтықта өтті. 12 қыркүйекте жексенбіде соққан дауылдың жылдамдығы сағатына 155 миль, соққысы 217 миль, ал жауын-шашынның күштілігі 8-10 футқа жетті, бұл аралдың көп бөлігін жауып тастады. Екі күннен кейін Гранд-Кайманның төрттен бір бөлігі су тасқынына батты. Кейман Брак және Кіші Кайман да зардап шекті, бірақ Гранд Кайман сияқты емес. Гранд-Кайман аралындағы зиян өте кең ауқымды болды. "Сізге осы хатпен қоса, зиян мен қалпына келтіру жұмыстары туралы егжей-тегжейлі мәліметтерді және апаттан түскен суреттерді ұсынамын. Біздің тұрғын үй қорымыздың 95%-ы зақымдалды, оның 25%-ы жойылды немесе қалпына келтірілмейтіндей зақымдалды. Қазіргі уақытта 6 мың үй тұрғынға жарамсыз, онда мұғалімдер, медбикелер, жұмысшылар және басқа да қызметкерлер тұрады. Құдайға шүкір, дауылдың салдарына қарағанда, Кайман аралдарында адам өмірінен зардап шегу шектеулі болды". Құрметті МакКива Буш, OBE, JP. Өсімдіктер мен ғимараттардың қирауы, әсіресе оңтүстік және шығыс жағалау аймақтарында, зиянның белгілері әлі де көрініп тұр, арал қарқынды қаржы және туризм орталығы ретінде жарамды болу үшін едәуір уақыт кетті. 2005 жылдың соңына қарай көптеген тұрғындар үшін тұрғын үй мәселесі шешілмеді, кейбір ғимараттар 2013 жылға дейін сақтандыру талаптарына, жүзеге асырылуына, жаңа ережелерге және құрылыс кодекстеріне байланысты бос тұрды. Көптеген тұрғындар қайта құруға мүмкіндік таппады және зақымдалған құрылыстарды тастап кетті.

In September 2004, The Cayman Islands were hit by Hurricane Ivan, causing mass devastation, loss of animal life (both wild and domestic/livestock) and flooding; however, there was no loss of human life. Some accounts reported that the majority of Grand Cayman had been underwater and with the lower floors of some buildings being completely flooded in excess of 8 ft. An Ivan Flood Map is available from the Lands & Survey Dept. of The Cayman Islands indicating afflicted areas and their corresponding flood levels. This natural disaster also led to the bankruptcy of a heavily invested insurance company called Doyle. The company had re leased estimates covering 20% damage to be re insured at minimal fees when in fact the damage was over 65% and every claim was in the millions. The company simply could not keep paying out and the adjusters could not help lower the payments due to the high building code the Islands adhere to. Much suspense was built around the devastation that Hurricane Ivan had caused as the leader of Government business Mr. Mckeeva Bush decided to close the Islands to any and all reporters, aid and denied permissions to land any aircraft except for Cayman Airways. The line of people wishing to leave, but unable to do so, extended from the airport to the post office each day, as thousands who were left stranded with no shelter, food, or fresh water hoped for a chance to evacuate. As a result, most evacuations and the mass exodus which ensued in the aftermath was done so by private charter through personal expense, with or without official permission. It was also a collective decision within the government at that time to turn away two British warships that had arrived the day after the storm with supplies. This decision was met by outrage from the Islanders who thought that it should have been their decision to make. Power and water was cut off due to damaged pipes and destroyed utility poles, with all utilities restored to various areas over the course of the next three months. Fortis Inc., a Canadian owned utility company, sent a team down to Grand Cayman to assist the local power company, CUC, with restoration. The official report, extent of damage, duration and recovery efforts in the words of Mr. Bush himself are first recorded a month following to the Select Committee on Foreign Affairs Written Evidence, Letter from the Cayman Islands Government Office in the United Kingdom, 8 October 2004. "Hurricane Ivan weakened to a category four hurricane as it moved over Grand Cayman. It is the most powerful hurricane ever to hit the cayman islands. The eye of the storm passed within eight to 15 miles of Grand Cayman. It struck on Sunday 12 September, bringing with it sustained winds of 155 miles per hour, gusts of up to 217 mph, and a storm surge of sea water of eight to 10 feet, which covered most of the Island. A quarter of Grand Cayman remained submerged by flood waters two days later. Both Cayman Brac and Little Cayman suffered damage, although not to the same extent as Grand Cayman. Damage on Grand Cayman has been extensive. "I include with this letter, for your reference, a detailed briefing about the damage and the recovery effort, and some photographs of the devastation. 95% of our housing stock has sustained damage, with around 25% destroyed or damaged beyond repair. We currently have 6,000 homes that are uninhabitable these are homes that house teachers, nurses, manual and other workers. Thankfully, loss of life in Cayman has been limited, relative to the impact of the storm." Honourable McKeeva Bush, OBE, JP. While there still remains visible signs of damage, in the vegetation and destruction to buildings particularly along the southern and eastern coastal regions, the Island took considerable time to become suitable as a bustling financial & tourism destination again. There remain housing issues for many of the residents as of late 2005, with some buildings still lying derelict due to insurance claims as of 2013, feasibility, new regulations and building codes. Many residents simply were unable to rebuild, and abandoned the damaged structures.