Гораций Ламберт Александр Гуд: Британдық теңізші адмиралының өмірі мен қаһарманы
Horace Hood
Гораций Гуд (1870-1916) – британдық адмирал, бірінші дүниежүзілік соғыста қатысқан. Ютланд шайқасында қаза тапты, батылдығы үшін орденмен марапатталды. Теңізшілер әулетінен шыққан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық адмирал (1870–1916)
British admiral (1870–1916)
Контр-адмирал сэр Хорас Ламберт Александр Худ (2 қазан 1870 – 31 мамыр 1916) – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Корольдік теңіз күштерінің адмиралы. Ұзақ және көрнекті қызметінің барысында ол әлемнің түкпір-түкпірінде операцияларға қатысты, көбінесе жағалау бригадасының құрамында құрлықтағы әскери науқандарға қатысқан. Оның Ютландия шайқасындағы кемесімен бірге қаза болуы бүкіл Ұлыбританияда қайғыға ұрындырып, құрметпен қарсы алынды. Худ – жас, сергек және белсенді офицер болды, Африкадағы қызметі үшін "Еңбегі үшін орден" орденімен марапатталды және Ютландия шайқасындағы батылдығы мен қаһармандық өлімі үшін қайтыс болғаннан кейін "Баня" орденінің кавалер-командоры атанды.
Rear Admiral Sir Horace Lambert Alexander Hood, (2 October 1870 – 31 May 1916) was a Royal Navy admiral of the First World War, whose lengthy and distinguished service saw him engaged in operations around the world, frequently participating in land campaigns as part of a shore brigade. His early death at the Battle of Jutland in the destruction of his flagship was met with mourning and accolades from across Britain. Hood was a youthful, vigorous and active officer whose service in Africa won him the Distinguished Service Order and who was posthumously appointed a Knight Commander of the Order of the Bath in recognition of his courageous and ultimately fatal service in the Battle of Jutland,
Ерте мансап
Хорас Худ әскери-теңіз күштеріндегі ең беделді және тәжірибелі әулеттердің бірінен шыққан, ол американдық революциялық соғыста және француз революциялық соғыстарында француздарға қарсы көптеген жеңістерді жеңген адмирал Сэмюэл Худтың 1-ші виконт Худтың шөбересі болды. Оның әкесі Фрэнсис Уилер Худ, 4-ші виконт Худ, ал анасы Эдит Лидия Драммонд Уорд болды. Лондонның Саут-стрит көшесінде дүниеге келген Худ 12 жасында Корольдік теңіз флотына қабылданып, 1882 жылы Дартмуттегі кадеттер оқу кемесіне қатысты. 1885 жылдың қыркүйегінде курсын үздік бітірген Худ мичман болып қызметке кіріп, 1887 жылға дейін Жерорта теңізінде бір жыл бойы қызмет етті, содан кейін Тынық мұхитына бағыт алған шағын крейсерге тағайындалды. Ол Самоадағы дауыл кезінде «Калиопе» кемесі Апиа портындағы жеті шетелдік соғыс кемесінің ішінде жалғыз аман қалғанда болды. 1903 жылдың 1 қаңтарында капитандық шеніне көтеріліп, сол жылдың шілдесінде Шығыс Үндістан станциясындағы адмирал Джордж Аткинсон Уиллстің флагмандық кемесі «Арсеналға» командир болып тағайындалды. 1904 жылдың сәуір айында Худ 754 теңізші, морпеш және Хэмпшир полкінің сарбаздарынан тұратын күштің басында Сомалилендтің Илиг дервиштеріне қарсы жетектеді. Адамдарын қараңғыда қарсы жағалауға түсіріп, Худ жеке басы қолға-қол соғысқа қатысып, дервиштерді шөлге тікелей айдап салды, осының нәтижесінде ол «Еңбегі үшін орденмен» марапатталды. Өзінің батылдығымен ерекшеленген Худ 1906 жылы броненос кемесіне командир болып тағайындалды, ал келесі жылы Вашингтондағы британдық елшілігіне теңіз атташесі болып жіберілді. Сол жерде ол жесір ана Элен Тузалин Никерсонмен танысып, 1910 жылы оған үйленді. Олардың екі ұлы болды: Самуэль Худ, 6-шы виконт Худ (1910–1981) және Александр Ламберт Худ, 7-ші виконт Худ (1914–1999). Худ үш ай бойы «Дредноут» соғыс кемесінде туын көтеріп тұрды, содан кейін 1914 жылдың шілдесінде Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилльдің теңіз хатшысы болды. Худтың қолбасшылығындағы үш броненос крейсері : , және оның флагмандық кемесі болды.
1916 жылдың мамыр айының соңында британдық әскери-теңіз флотының неміс күштерімен толыққанды қақтығысуға мүмкіндігі туды – Ютланд шайқасы. Худтың эскадрильясы Джелликоның негізгі флотына қосылды, сондықтан екі британдық броненос крейсерінің неміс әріптестерінің оқтарынан жойылғанын көрген жоқ. Шайқас қызып тұрғанда, бірақ негізгі флоттан жылдамдығы арқасында озып кеткен Худтың күштерінің алғашқы әрекеті – сигнал беру үшін негізгі флоттан бөлінген, бірақ содан кейін төрт неміс крейсерімен тосқауылға түсіп, бату қаупі төнген жеңіл крейсерді құтқару болды.
Horace Hood was descended from one of the most influential and experienced navy lines, being a great great grandson of Admiral Samuel Hood, 1st Viscount Hood, who won numerous actions against the French in the American Revolutionary War and the French Revolutionary Wars. His father was Francis Wheler Hood, 4th Viscount Hood, and his mother Edith Lydia Drummond Ward. Born in South Street, London, Hood joined the Royal Navy aged 12, attending cadet training ship at Dartmouth in 1882. Graduating top of his class in September 1885, Hood joined as a midshipman and served on her for a year in the Mediterranean Squadron before joining In 1887 he was attached to , a small cruiser which sailed for the Pacific Ocean. It was aboard her that Hood experienced the Samoan Hurricane in which Calliope was the only survivor of seven foreign warships in Apia Harbour. Promoted to captain on 1 January 1903, ha was in July that year placed in command of , flagship of Admiral George Atkinson Willes on the East Indies Station. In April 1904, Hood was given his first independent command as he led a force of 754 sailors, marines and soldiers of the Hampshire Regiment against the Ilig Dervishes of Somaliland. Landing his men on an opposed beach in the dark, Hood led from the front, personally engaging in hand to hand combat and driving the dervishes into the hinterland, for which he was awarded the Distinguished Service Order. Distinguished by his action, Hood was given command of the armoured cruiser in 1906 and the following year was made naval attaché to the British Embassy in Washington D. C. It was there he met Ellen Touzalin Nickerson, a widowed mother, whom he married in 1910. The couple had two sons, Samuel Hood, 6th Viscount Hood (1910–1981) and Alexander Lambert Hood, 7th Viscount Hood (1914–1999). For three months Hood raised his flag in the dreadnought battleship before becoming Naval Secretary to the First Lord of the Admiralty, Winston Churchill, in July 1914. Hood's command was the three battlecruisers of the : , and his flagship
In late May 1916 came the only opportunity for the British battlefleet to engage the German main force at the Battle of Jutland. Hood's squadron was attached to Jellicoe's main battlefleet and thus had not witnessed the destruction of two British battlecruisers at the guns of their German counterparts. Arriving as the action was well underway but ahead of the main fleet by advantage of their greater speed, Hood's force's first action was to rescue the light cruiser , which had been separated from the main fleet to provide a signal relay but was then ambushed by four German cruisers and was in danger of sinking.
"Invincible" кемесі жойылады
Соғыс флоттарының алғы шебіндегі кемелер, яғни, ұрыс крейсерлері мен кіші кемелер сағат 18.00-ге дейін шайқасты. Неміс флоты, жақсы артиллериясы мен нысананы табу жабдығысы бар, алғашқы қақтығыстарда басымдық танытты; контр-адмирал сэр Роберт Арбутноттың туы бар, ескі бронекруизер 903 теңізшімен бірге жарылып кетті, ал жылдам шайқас кемесі ауыр зақымданып, Британияға қайтуға мәжбүр болды. Худтың эскадрильясы қарқынды шайқасқа қатысты, Invincible Lützow-тың біріккен артиллериясына қарсы тұрып, Lützow-қа зақым келтірді, нәтижесінде ол түнгі уақытта тасталып, батырылды. Осы кезде Худ дауыс құбыры арқылы артиллерия офицеріне: "Мүмкіндігінше жылдам атуды жалғастырыңыз. Өте жақсы жұмыс істеп жатырсыз, әр оқ тиімді!" деді. Алайда, екі кеменің бірлескен күші Худтың флагманына тым ауыр болды, және Derfflinger-ден келген снаряд Invincible-дің "Q" мұнарасын тесіп өтті, бұл бірнеше сағат бұрын жойылған кемеге салған соңғы соққы болды. 1918 жылы Худтың жесірінен Хорасс Худтың әулетінің құрметіне аталған, екінші дүниежүзілік соғыста неміс линкоры Bismarck-пен шайқаста жоғалған, бақытсыз ұрыс крейсерін суға түсіру сұралды. Ол 1415 теңізшінің қазасымен суға батып, артындағы жарылғыш заттардың жануына себеп болды. Худтың есімі Сент-Ботольф шіркеуіндегі Соғыс ескерткішіне жазылған, Бартон Сегрев, Нортгемптоншир.
The vanguards of the battlefleets, made up of battlecruisers and smaller ships, collided just before 18.00. The German fleet, possessing better gunnery and range finding equipment, had the better of the early exchanges; , an old armoured cruiser which was the flagship of Rear Admiral Sir Robert Arbuthnot, was blown up with all 903 hands, and the fast battleship was badly damaged and forced to limp back to Britain. Hood's squadron was heavily engaged, Invincible facing the combined batteries of and and inflicting damage on Lützow, which would force her abandonment and scuttling during the night. At this, Hood called through the voicepipe to the gunnery officer, "Keep firing as quickly as possible. You are doing splendidly; every shot is telling." The combination of the two ships proved too much for Hood's flagship, however, and a shell from Derfflinger penetrated the "Q" turret of Invincible, the same mortal wound which had destroyed a few hours before and almost claimed In 1918, Hood's widow was asked to launch the ill fated battlecruiser , named after Horace Hood's ancestor, which was lost in the Second World War fighting the German battleship Bismarck. She was sunk with the loss of 1,415 hands when a shell detonated an after magazine. Hood's name is inscribed on the War Memorial at St Botolph's Church, Barton Seagrave, Northamptonshire.