Массачусетс әкімі Джозеф Дадли және жаңа Англия тарихы

Кіріспе

Массачусетс штатының корольдік губернаторы

Джозеф Дадли (23 қыркүйек 1647 – 2 сәуір 1720) – колониялық әкімші, Массачусетс шығанағы колониясының Роксбери қаласында туған және оның негізін қалаушылардың бірінің ұлы. Ол 1689 жылы Бостон көтерілісінде жойылған Жаңа Англия үстемдігінің (1686–1689) басқаруында жетекші рөл атқарды. Ол қысқа мерзімге Нью-Йорк провинциясының кеңесінде қызмет етті, онда Лейслер көтерілісінің көшбасшысы Джейкоб Лейслерді сотқа тартып, айыпталған сот процесін қадағалады. Содан кейін ол 1690 жылдары Англияда Уайт аралының вице-губернаторы қызметін атқарды, оның ішінде бір жыл Ньютаун (Уайт аралы) парламентінің депутаты болды. 1702 жылы ол Массачусетс шығанағы провинциясы мен Нью-Гэмпшир провинциясының губернаторы болып тағайындалды және 1715 жылға дейін осы лауазымдарда қызмет етті. Оның Массачусетс штатын басқаруы жаулық пен шиеленіспен сипатталды, саяси қарсыластары оның тұрақты жалақы алуға тырысуына қарсылық көрсетіп, оның ресми және жеке іс-әрекеттеріне жиі шағымданатын. Оның қызмет ету мерзімінің көп бөлігін француз және үнді соғыстары басып алды, оның барысында екі провинция да Жаңа Франциямен шекарада болды және француз және үнді шабуылдарынан көп зардап шекті. Ол 1707 жылы Акадияның Порт-Рояль астанасын басып алуға сәтсіз әрекет жасады, 1710 жылы оны табысты басып алу үшін провинциялық милиция күштерін ұйымдастырды және 1711 жылы Квебекке қарсы сәтсіз жорықты басқарды. Дадлидің губернаторлық қызметі Массачусетсте патшалық билікке қарсылықты күшейтті, көбінесе патша шенеуніктерінің жалақысы мәселесіне байланысты. Колониялық заң шығарушы орган губернатордың құқықтарын үнемі сынап немесе даулап отырды, және бұл жағдай американдық революциялық соғысқа дейін және британдық биліктің аяқталуына дейін Массачусетс губернаторларының көпшілігіне әсер етті. Алайда, Дадлидің Нью-Гэмпширдегі басқаруы салыстырмалы түрде даусыз болды.

Ерте өмір

Джозеф Дадли 1647 жылдың 23 қыркүйегінде Массачусетс шығанағындағы колонияның Роксбери қаласында дүниеге келді. Оның анасы Кэтрин Дадли (туған тегі Дайтон немесе Дейтон; бұрын Хакберн) ал әкесі Томас Дадли, колонияның негізін қалаушылардың бірі және басқарушы судьяларының бірі болды. Ол дүниеге келгенде әкесі 70 жаста еді және 1653 жылы қайтыс болды. Содан кейін анасы Джон Аллин дін қызметкеріне үйленді, ол жас Дадлиді Массачусетс штатындағы Дедхэмдегі үйінде тәрбиеледі. 1679 жылы Дадлидің құл болған үнді қызына ие екендігі тіркелген. Дадли бірнеше жыл бойы Жаңа Англия Конфедерациясының комиссары қызметін атқарды және әкімшілік оны көршілес үнді тайпаларына дипломатиялық миссияларға жіберді. Ол Массачусетс пен Плимут колониясы арасындағы шекараны келіссөздер арқылы анықтаған комиссия мүшесі болды.

Колониялық жарғыны жою

Колонияның басқаруы 1660 жылдары король Карл II-нің назарына түсті және 1670 жылдардың соңында маңызды қауіп-қатерге тап болды. Корольдік агент Эдвард Рэндольф 1676 жылы Жаңа Англияға кедендік салықтарды жинау және Навигациялық заңдарды күшіне енгізу үшін жіберілді. Осы процесте ол туындаған мәселелердің тізімін жасап, Лондондағы Сауда кеңесіне шағымдарын жеткізді. Колониялық басшылық осы қауіпке қалай ден қою керектігі мәселесінде екіге бөлінді. Дадли корольдің талаптарын қабылдауды қолдаған орташа топтың құрамында болды, оған оның жеңгесі Саймон Брэдстрит пен Уильям Стоутон да қосылды. Оларға патшаның колония ісіне араласуын қаламағандар қарсы болды. Бұл топтар әлеуметтік жағдайлар бойынша бөлінді: заң шығарушы органның жоғарғы палатасын (оны «көмекшілер кеңесі» деп атады) бақылаған бай жер иелері мен саудагерлер келісімге келуді жақтады, ал төменгі палатаның өкілдері оппозициялық көзқарасты қолдады. 1682 жылы Массачусетс Дадли мен Джон Ричардсты Лондонға Сауда кеңесі алдында өз ісін қорғау үшін агенттер ретінде жіберді. Дадли Плимут губернаторы Томас Хинклиден колониялық хатшы Уильям Блатвейтке берілген ұсыныс хатын әкелді. Блатвейтпен орнаған жақсы қарым-қатынас оның болашақта колониялық әкімші ретінде табысқа жетуіне көмектесті, бірақ бұл оның ниеттеріне және колония мүддесін қорғау қабілетіне қатысты күдіктерді де тудырды. Агенттердің өкілеттігі шектеулі болды, сондықтан Сауда кеңесі колониялық басшылықтан өз агенттеріне колониялық жарғыға өзгерістер енгізу үшін келіссөздер жүргізуге рұқсат беруді талап етті. Заң шығарушы орган бұл талапты қабылдамады, нәтижесінде колониялық жарғыны қайтаруды талап ететін кво варранто бұйрығы шығарылды. 1683 жылдың соңында Дадли бұл жаңалықты Бостонға жеткізді, бұл заң шығарушы органда қызу пікірталасқа себеп болды, нәтижесінде оппозициялық топ қайтадан жеңіске жетті. Оппозицияның басшыларының бірі пастор Инкрийс Мэзер болды, және олар келісімге келгендерді, соның ішінде Дадли мен Брэдстритті колонияның жаулары деп қарастыра бастады. Ричардс оппозиция тарапына қосылды, ал Дадли 1684 жылғы сайлауда көмекшілер кеңесінен шығарылды. Бұл жағдай Дадлидің жеке мүддесі үшін Лондонға барып, жарғыны күштен шығаруды жоспарлаған деген айыптамаларға да әкелді. Ол Эдвард Рэндольфпен жаңа үкімет нысанын талқылады, бірақ бұл талқылау кво варранто бұйрығы шығарылғаннан кейін ғана өтті. Оппозиция мұны оның колонияның қазіргі тәртібіне қарсы екендігінің және колониялық агент ретіндегі өкілеттігіне қайшы әрекет ететіндігінің дәлелі деп қарады. Рэндольф болса, Дадлидің сайлауда жеңілгенінің оны патшаның адал қызметшісі ететініне сенді. Соның салдарынан 1684 жылдың соңында Бостонда Дадли губернатор болып тағайындалуы мүмкін деген қауесет тарады, ал Рэндольф оның орынбасары болады делінді. 1684 жылы жарғы күшін жойды, ал Сауда кеңесі Жаңа Англия колонияларын Жаңа Англияның үстемдігі деп аталатын бір провинцияға біріктіруді жоспарлай бастады. 1685 жылы король Яков II таққа отырғанда бұл жұмыс әлі де аяқталған жоқ еді. Алайда, жоспарланған губернатор сэр Эдмунд Андросқа арналған комиссияны жасауда қиындықтар туындады, бұл Рэндольфті уақытша тағайындауды ұсынуға себеп болды. Дадли осы лауазымға Рэндольфтің ұсынысы бойынша таңдалды және 8 қазан күні 1685 жылы оған Жаңа Англия Кеңесінің президенті ретінде комиссия берілді. Оның комиссиясы Массачусетс шығанағы колониясы, Нью-Гэмпшир провинциясы, Мэн провинциясы және Род-Айленд және Провиденс плантациялары колониясының орталық бөлігінде орналасқан «Наррагансетт елі» аумақтарын қамтыды (Массачусетс шығанағы мен Коннектикут колониясы Род-Айлендтен бұл аумақты тартып алуға тырысып жатқан). Рэндольф көптеген қосалқы лауазымдарға тағайындалды, соның ішінде колония хатшысы, бұл оған айтарлықтай билік берді.

The colony's governance came under the scrutiny of King Charles II in the 1660s, and it faced a substantial threat in the late 1670s. Crown agent Edward Randolph was sent to New England in 1676 to collect customs duties and to enforce the Navigation Acts, and in the process he documented a list of issues and took his complaints to the Lords of Trade in London. The colonial leadership was divided on how to answer this threat. Dudley was part of a moderate faction which supported accommodating the king's demands, along with his brother in law Simon Bradstreet and William Stoughton, and they were opposed by others who did not want the crown to interfere in the colony's business. These factions were separated in part along class lines; the wealthier land owners and merchants who dominated the legislature's upper house (called the "court of assistants") favored accommodation, while the more representative lower house favored the opposition view. In 1682, Massachusetts sent Dudley and John Richards to London as agents to represent its case to the Lords of Trade. Dudley brought a letter of introduction from Plymouth Governor Thomas Hinckley to colonial secretary William Blathwayt, and the favorable relationship that he established with Blathwayt contributed to his future success as a colonial administrator, but it also raised suspicions in the colony about his motives and ability to represent the colony's interests. The authority of the agents was limited, and the Lords of Trade insisted to the colonial administration that their agents be authorized to negotiate modifications to the colonial charter. The legislature refused this demand, which led to a quo warranto writ demanding the surrender of the colonial charter. Dudley brought this news to Boston at the end of 1683, igniting a heated debate in the legislature, with the opposition party again prevailing. The leadership of the opposition included Reverend Increase Mather, and they began to view the accommodationists as enemies of the colony, including Dudley and Bradstreet. Richards sided with the opposition, and Dudley was removed from the council of assistants in the 1684 election. The episode also led to accusations that Dudley had secretly schemed in London to have the charter vacated as a means of personal advancement. He did discuss the form of a replacement government with Edward Randolph, although this discussion did not take place until after the quo warranto writ was issued. The opposition viewed this as evidence that he was hostile to the present order of the colony and was working against his commission as colonial agent. Randolph, in contrast, believed that Dudley's election loss meant that he would make a good crown servant. As a result, rumors began circulating in Boston in late 1684 that Dudley might be appointed governor, with Randolph as his deputy. The charter was annulled in 1684, and the Lords of Trade began planning to combine the New England colonies into a single province called the Dominion of New England. This work was still in progress when King James II took the throne in 1685. However, there were difficulties in drafting a commission for intended governor Sir Edmund Andros, and this prompted Randolph to propose an interim appointment. Dudley was chosen for this post based on Randolph's recommendation, and a commission was issued to him on October 8, 1685, as President of the Council of New England. The territories covered by his commission included the Massachusetts Bay Colony, the Province of New Hampshire, the Province of Maine, and the "Narragansett Country", a territory at the heart of the Colony of Rhode Island and Providence Plantations (which both Massachusetts Bay and Connecticut Colony were trying to wrest away from Rhode Island). Randolph was appointed to a long list of subsidiary posts, including secretary of the colony, which gave him considerable power.

Жаңа Англия Кеңесінің төрағасы

Рэндольф 1686 жылғы 14 мамырда Дадлидің жарғысымен Бостонға келді, ал Дадли 25 мамырда Массачусетс штатын ресми түрде басқаруға кірісті, бірақ оның үкімділігі сәтті басталмады. Массачусетс штатының бірқатар судьялары оның кеңесіне мүше болып тағайындалған еді, бірақ олар қызмет етуден бас тартты, ал ол Инкрейс Мэзермен келісе алмады, ол оны қабылдаудан бас тартты. Рэндольфтің сөзіне қарағанда, пуритан судьялары «Құдай мені осы елге қайта оралуға рұхсат етпейді деп ойлады, содан кейін олар бұрынғыдан да жоғары биліктің құқығын қолдана бастады». Колониялық әскери шенеуніктердің сайлауы көптеген шенеуніктер қызметтен бас тартқандықтан күрделенді. Дадли бірнеше сот тағайындады, көбінесе ескі жарғы бойынша патшаның тілектерін қабылдауды қолдаған саяси орташаларға басымдық берді. Ол Солтүстік Жаңа Англияның үндістерімен шарттарды жаңартты және маусым айында өзінің билігін ресми түрде орнату үшін Наррагансет аймағына сапарлады. Дадлиге доминионнан кіріс табу қиын болды. Оның өкілеттігіне жаңа салық заңдарын енгізуге рұқсат берілмеді, ал Массачусетс үкіметі 1683 жылы жарғысын жоғалтуға дайындықпен байланысты барлық мұндай заңдарды жойды. Сонымен қатар, көптеген адамдар бұрынғы үкімет қабылдаған салықтардың жарамсыздығына сүйене отырып, қалған салықтарды төлеуден бас тартты. Дадли мен Рэндольф Англия шіркеуін Жаңа Англияға енгізуге тырысты, бірақ олар көп табысқа жете алмады; олардың жаңа шіркеулерін орналастыруға ғимараттары болмады және олар колониялық шіркеулерді Англия шіркеуімен ғимараттарын бөлісуге мәжбүр ету қаупін мойындады. Дадли мен Рэндольф Навигациялық актілерді орындады, бірақ олар заңның әрпіне қатаң орай бермеді, актілердің кейбір ережелері әділетсіз екенін түсінді, мысалы, бірнеше баж салығын төлеуді талап ету. Кейбір бұзушылықтар назардан тыс қалды және олар Сауда лордтарына осы жағдайды жақсарту үшін заңдарды өзгертуді ұсынды. Дегенмен, Массачусетс экономикасы олардың осы актілерді белсенді түрде орындауынан зардап шекті. Соңында Дадли мен Рэндольф сауда, басқару және дін мәселелеріне байланысты келіспеушілікке ұшырады. «Дэнифорт мырзадан да жаман қарайды», - деп жазды Рэндольф, Дадлиді оппозициялық судьялардың бірімен салыстыра отырып. Дадли билік құрған кезде Сауда лордтары Дадли кеңесінің өтінішіне сүйене отырып, Род-Айленд пен Коннектикут колонияларын доминионға қосуға шешім қабылдады. Андросқа берілген өкілеттілік маусым айында шығарылды, және оған Род-Айленд пен Коннектикутты өзінің билігіне қосу туралы нұсқаулар қоса берілді.

Randolph arrived in Boston with Dudley's charter on May 14, 1686, and Dudley formally took charge of Massachusetts on May 25, but his rule did not begin auspiciously. A number of Massachusetts magistrates had been named to his council but they refused to serve, and he was unable to reconcile with Increase Mather, who refused to see him. According to Randolph, the Puritan magistrates "were of opinion that God would never suffer me to land again in this country, and thereupon began in a most arbitrary manner to assert their power higher than at any time before." Elections of colonial military officers were compromised when many of them also refused to serve. Dudley made a number of judicial appointments, generally favoring the political moderates who had supported accommodation of the king's wishes in the battle over the old charter. He renewed treaties with the Indians of northern New England, and traveled to the Narragansett Country in June to formally establish his authority there. Dudley was significantly hampered by the inability to raise revenues in the dominion. His commission did not give him authority to introduce new revenue laws, and the Massachusetts government had repealed all such laws in 1683 in anticipation of losing their charter. Furthermore, many people refused to pay the remaining taxes on the grounds that they had been enacted by the old government and were thus invalid. Dudley and Randolph also attempted to introduce the Church of England into New England, but they were largely unsuccessful; they did not have buildings to house their new churches, and they recognized the danger of forcing Colonial churches to share their buildings with the Church of England. Dudley and Randolph enforced the Navigation Acts, although they did not adhere to the letter of the law, understanding that some provisions of the acts were unfair, such as requiring payments of multiple duties. Some violations were overlooked, and they suggested to the Lords of Trade that the laws be modified to ameliorate these conditions. Nevertheless, the Massachusetts economy was harmed by their otherwise vigorous enforcement of the acts. Dudley and Randolph eventually had a falling out over matters related to trade, administration, and religion. "I am treated by Mr. Dudley worse than by Mr. Danforth", Randolph wrote, comparing Dudley to one of the opposition magistrates. While Dudley governed, the Lords of Trade decided to include the colonies of Rhode Island and Connecticut in the dominion, based on a petition from Dudley's council. Andros' commission had been issued in June, and he was given an annex to the commission with instructions to bring Rhode Island and Connecticut under his authority.

Губернатор Андростың басқаруындағы қызмет

1686 жылдың желтоқсан айында губернатор Андрос келді де, билікті дереу өз қолына алды. Дадли оның кеңесінде отырды, жоғары сот судьясы және баспасөз цензурашысы қызметін атқарды. Ол сондай-ақ бүкіл доминион бойынша заңнаманы үйлестіру жөніндегі комитетте де жұмыс істеді. Әсіресе, Андрос салған салықтар, қалалық мәжілістер және жер иелігіне қатысты наразылық тудырған заңдарды күштең қолданған кезде. Осы кезеңде Дадли Питер есімді құлға ие болды. Ол өзінің қауіпсіздігі үшін ішінара түрмеде он ай бойы отырды, содан кейін король Уильямның бұйрығымен Андрос және доминионның басқа да басшыларымен бірге Англияға қайтарылды. Колониялық билік Андрос пен Дадлиге қарсы айыптаулар қойды, бірақ Лондондағы олардың ешбір өкілі бұл айыптауларды сотта қорғауға дайын болған жоқ, сондықтан олар босатылды. Дадли Лондонда байланыстары шектеулі болғандықтан, көмек сұрау үшін Блэтвейтке жүгінді. Ол сондай-ақ, жаңа лауазым табуға көмектесу үшін бизнес әріптесі Дэниел Кокске де көмек сұрады. Кокс Батыс Джерсидің иесі болды және Дадлиді сол жердегі лейтенант-губернатор лауазымына қарастырды. Ақырында Дадли Нью-Йорк губернаторы Генри Слаугердің кеңесшісі болып тағайындалды, ол 1691 жылы осы лауазымды қабылдады. Кеңес міндеттерінен өзге, ол Нью-Йорк үндістерімен келіссөздер жүргізді және 1689 жылы Андрос губернаторының орынбасары Фрэнсис Николсонды құлатқан көтеріліске басшылық еткен Джейкоб Лейслердің ісін қараған бас судья болды. Сот процесі даулы болды және Дадлидің рөлі оған көптеген жауларды әкелді. Лейслер мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп танылды және өлім жазасына кесілді. Губернатор Слаугер Лейслер мен оның негізгі одақтасы, күйеу баласы Джейкоб Милборнға дереу өлім жазасын орындауға қарсы болды, шешімді корольге қалдыруды жөн көрді. Бірақ кеңесіндегі Лейслерге қарсы күштердің қысымымен ол шешімін өзгертті, және екеуі де 16 мамыр 1691 жылы өлім жазасына кесілді. Коттон Мэзер Дадли Лейслердің өлімін қолдаған ықпалды тұлға болды деп мәлімдеді, бірақ бұл Лейслерге қарсы кеңесші Николас Байардтың куәлігімен күмәндандырылды. Дадли 1692 жылы Нью-Йорктен Роксберидегі үйіне оралды және сэр Уильям Фипстің басшылығымен жаңадан құрылған Массачусетс шығанағының лейтенант-губернаторы болып тағайындалған Уильям Стоутон сияқты саяси достарымен байланысын жаңартты.

Governor Andros arrived in December 1686 and immediately assumed the reins of power. Dudley sat on his council and served as judge of the superior court and censor of the press. He also sat on the committee that worked to harmonize legislation throughout the dominion. in particular when he enforced unpopular laws imposed by Andros concerning taxes, town meetings, and land titles. During this period, Dudley acquired ownership over a slave named Peter. He stayed in jail for ten months, in part for his own safety, and was then sent back to England at the command of King William, along with Andros and other dominion leaders. Colonial authorities brought charges against Andros and Dudley, but none of their agents in London were prepared to take responsibility for making those charges in court, so they were dismissed and both men were freed. Dudley was stranded in London with limited connections, so he appealed to Blathwayt for assistance. He also asked business associate Daniel Coxe for help in finding a new position. Coxe was a proprietor of West Jersey and he considered Dudley for the post of lieutenant governor there, and Dudley was eventually recommended as chief of council to New York governor Henry Sloughter which he took up in 1691. In addition to his council duties, he negotiated with New York's Indians and sat as chief judge in the trial of Jacob Leisler, who had led the rebellion in 1689 that overthrew Andros' lieutenant governor Francis Nicholson. The trial was controversial, and Dudley's role made him many enemies. Leisler was convicted of high treason and sentenced to death. Governor Sloughter was initially opposed to immediately executing Leisler and his main ally and son in law Jacob Milborne, preferring to defer the decision to the king. But he changed his mind under pressure from anti Leisler forces in his council, and the two men were executed on 16 May 1691. Cotton Mather claimed that Dudley was an influential force arguing for Leisler's execution, although this is disputed by testimony from anti Leisler councillor Nicholas Bayard. Dudley left New York for his home in Roxbury in 1692 and re established connections with political friends such as William Stoughton, who had just been appointed lieutenant governor of the newly chartered Province of Massachusetts Bay under Sir William Phips.

Қамқорлық

1693 жылы Дадли Англияға оралып, Жаңа Англияда лауазым алу үшін бірнеше интригаларға кірісті. Ол Лондон саяси құрылымының діни топтарының құрметіне ие болу үшін Англия шіркеуіне ресми түрде қосылды. Ол Барон Каттспен байланыс орнатты, ол оны Уайт аралының лейтенант-губернаторы етіп тағайындады, ал Каттс бұл аралда губернатор болып тағайындалған еді. Дадли мен Каттс саяси тұрғыдан бір-біріне көмектесті; Каттс Лондонда Дадлидің мақсаттарын ілгерілету үшін жұмыс істеді, ал Дадли Уайтта Каттстың мақсаттарын ілгерілету үшін жұмыс істеді. Дадли аралдағы парламент сайлау процесін Каттстың таңдаған үміткерлерінің сайлануын қамтамасыз ету үшін манипуляциялады, бұл Каттсты Уайтта беделсіз етті, бірақ ол 1707 жылы қайтыс болғанға дейін губернатор қызметін атқаруын жалғастырды. Дадли сондай-ақ Каттстың қаржылық қиындықтарына көмектесуге тырысты және ол Каттстың әкесімен бірге Жаңа Англияда пайдалануға арналған монеталар шығаруға рұқсат алу үшін сөз байласты. Фипстің басқаруы Массачусетс штатында танымал болмады, сондықтан оны қарсыластары көтерген түрлі айыптауларға жауап беру үшін Англияға қайтарып алды. Фипс 1695 жылғы ақпанда айыптаулар қарастырылғанға дейін қайтыс болды, ал Дадли келесі губернатор болып тағайындалатынына үміттенді. Осы кезде Нью-Йорк пен Массачусетстен келген Дадлидің жаулары оған мүмкіндік бермеу үшін бірікті. Джейкоб Лейслердің ұлы Лондонда әкесінің мүлкіне қатысты сот шешімін қайта қарауға тырысты. Бұл үшін Парламентке Массачусетс өкілі Константин Фипстің көмегімен заң жобасы енгізілді. Талқылауда Лейслердің ісі қарастырылды, және Дадли сотқа қатысып, осы істегі рөлін қорғауға мәжбүр болды. Оның орнына Лорд Белломонт тағайындалды. Каттс Дадлидің мүддесі үшін белсенді жұмыс істеуін жалғастырды және 1701 жылы оны Ньютаунды ұсынып, Парламент мүшесі етіп сайлауға қол жеткізді. Бұл Дадлиге Лондондағы саяси байланыстарын одан әрі кеңейтуге мүмкіндік берді. Ол Константин Фипс пен Коттон Мэзермен уақытша саяси келісімге келді және 1701 жылы Белломонт қайтыс болғаннан кейін Массачусетс губернаторы лауазымына лоббилеуді бастады. Ол бұл жолы сәтті болды, 1702 жылғы 1 сәуірде королева Аннадан Массачусетс және Нью-Гэмпшир губернаторы болып тағайындалды.

Dudley returned to England in 1693 and embarked on a series of intrigues to regain an office in New England. He ingratiated himself to the religious elements of the London political establishment by formally joining the Church of England. He acquired a patron in Baron Cutts, who engineered his appointment as lieutenant governor of the Isle of Wight where Cutts had been appointed governor. Dudley and Cutts assisted each other politically; Cutts worked to advance Dudley's agenda in London, while Dudley worked to promote that of Cutts on Wight. Dudley manipulated the parliamentary election processes on the island to ensure that Cutts' chosen candidates were elected, which made Cutts highly unpopular on Wight—although he continued as its governor until his death in 1707. Dudley also tried to assist Cutts with some financial difficulties, and he schemed with Cutts' father in law to gain permission to mint coins for use in New England. Dudley returned to England in 1693 and embarked on a series of intrigues to regain an office in New England. He ingratiated himself to the religious elements of the London political establishment by formally joining the Church of England. He acquired a patron in Baron Cutts, who engineered his appointment as lieutenant governor of the Isle of Wight where Cutts had been appointed governor. Dudley and Cutts assisted each other politically; Cutts worked to advance Dudley's agenda in London, while Dudley worked to promote that of Cutts on Wight. Phips' rule was unpopular in Massachusetts, and he was recalled to England to answer a variety of charges brought by his opponents. Phips died in February 1695 before the charges were heard, and Dudley was optimistic that he would be named the next governor. At this point, Dudley's enemies from New York and Massachusetts joined forces to deny him the opportunity. Jacob Leisler's son was in London attempting to have the attainder reversed against his father's estate. A bill was introduced into Parliament to accomplish this, with assistance from Massachusetts agent Constantine Phips. The debate included a review of Leisler's trial, and Dudley was forced to appear and defend his role in it. and the appointment went instead to Lord Bellomont. Cutts continued to be active on Dudley's behalf, and he secured him election as a Member of Parliament representing Newtown in 1701. This made it possible for Dudley to further expand his own political connections in London. He managed temporarily to mend political fences with Constantine Phips and Cotton Mather, and he began lobbying for the Massachusetts governorship after the death of Bellomont in 1701. In this he was successful, receiving commissions as governor of Massachusetts and New Hampshire on 1 April 1702 from Queen Anne.

Массачусетс пен Нью-Гэмпширдің губернаторы

Дадли 1715 жылға дейін губернатор болып қызмет етті, және оның басқаруы, әсіресе алғашқы жылдары, жалпы сотпен үнемі болатын қақтығыстармен ерекшеленді. Оның Англия колониялық кеңсесінен алған нұсқауы – губернаторға тұрақты жалақы тағайындау. Бірақ, ол және одан кейін қызмет еткен патшалық губернаторлардың ешқайсысы осы жеңілдікті отар заң шығарушы органынан алуға қол жеткізе алмады, және бұл тәж бен отар өкілдері арасындағы даудың себебіне айналды. Дадли Лондонға жазған хаттарында «Англия тәжі мен үкіметіне ешқандай бағынушылық танытпайтын» адамдарға шағымданды. Ол ұлы Полға, сол кездегі провинциялық бас прокурорға жазған хатында: «Осы елде заңгерлер мен джентльмендерге жарғы алынып тасталмайынша, тұруға лайықты болмайды» деп жазды. Ол 1689 жылы оған қарсы шыққан кеңес мүшелері мен жалпы сот спикерлерін сайлауға үнемі вето қойды, бұл Массачусетсте оның беделін одан әрі төмендетті. Ал, керісінше, Нью-Гэмпшир губернаторы ретіндегі қызметі халыққа ұнады; оның заң шығарушы органы Массачусетс қарсыластарының оған қойған шағымдарды естігеннен кейін оны патшайымға жоғары бағалады.

Анн патшайымның соғысы

Дадли Анн патшайымының соғысы кезінде отарлық қорғанысты басқаруда белсенділік танытты. 1703 жылғы маусымда Каско шығанағында үндістермен кездесу арқылы француздықтардың үндістерді қоздырып, соғыс тудыруын болдырмауға тырысты, бірақ француздар оларды өздерінің мақсатына бағындырып, 1703 жылғы тамызда Оңтүстік Мэн елді мекендеріне шабуылдармен соғысты бастады. Дадли отаршылдық әскерін шақырып, Томас Ларимор сияқты француз кемелерін тонауға лицензия берген қарақшыларды жұмылдырды; сондай-ақ Коннектикут өзенінен Оңтүстік Мэнге дейінгі Массачусетс және Нью-Гэмпшир шекараларын нығайтты. 1704 жылғы ақпанда француздықтар мен үндістер Дирфилдке шабуыл жасады, бұл қарсы шаралар қажеттігін тудырды, және Дадли егде жастағы үндістермен күрескен Бенджамин Черчқа Акадиядағы елді мекендерге қарсы жорыққа басшылық етуге рұқсат берді. Ол сонымен қатар Дирфилдте тұтқынға алынғандарды қайтару үшін ұзақ келіссөздер жүргізді. Бостон саудагерлері мен Матерлер Дадлиді контрабандистермен және француздармен заңсыз сауда жасағандармен байланыста деп айыптады, өйткені ол Чёрчқа Акадияның астанасы және Порт-Рояльдің сауда орталығына шабуыл жасауға рұқсат беруден бас тартты. 1707 жылы ол Порт-Рояльға қарсы сәтсіз жорыққа отарлық әскерді жіберу арқылы бұл сынға жауап беруге тырысты. 1708 жылы Лондонда оның басшылығына қарсы "Жаңа Англияның қайғылы жағдайы" атты шабуыл жарияланды, себебі ол "ашкөз және опасыз губернатор және әлсіз кеңесшілер" деп сипатталды, бұл оны қызметтен алу мақсатындағы науқанның бөлігі болды. Дадли 1709 жылы Квебекке қарсы жоспарланған жорыққа провинциялық әскерді қайта жинады, бірақ Англиядан күше түспеді. 1710 жылы Англиядан қолдау келді, нәтижесінде Порт-Рояль қоршауға алынып, құлдырады, соның нәтижесінде Нова-Скотия провинциясы құрылды. Бостон 1711 жылғы Квебек жорығының ұйымдастыру орталығы болды, онда британдық және провинциялық күштер бірікті. Алайда, экспедиция апатқа ұшырады, өйткені көлік кемелерінің бір бөлігі Сент-Лоуренс өзенінің жағалауында сүңгіп кетті. Соғыс кезінде Дадли Солтүстік Жаңа Англиядағы абенакилерге қарсы жорықтарға да рұқсат берді, бірақ олар тиімді болмады. Порт-Рояльдың құлауынан кейін соғыс тоқырады, тек шекаралық қауымдастықтарға шабуыл жасайтын шағын топтар ғана белсенділік танытты, ал 1713 жылы Утрехт шартымен бейбітшілік орнады. 1713 жылы Дадли Нью-Гэмпшир штатының Портсмут қаласында абенакилермен жеке бейбітшілік шарты жасады. Ол батыс Кеннебек тайпасын француздық ықпалдан ажыратуға үміттенді және осыған байланысты қатаң саясат ұстанды, олардың өмір сүруі үшін маңызды сауданы тоқтатумен қорқытып, оларға қатысты британдық егемендік туралы талаптарын қайталады. Портсмут шарты (1713) осы келіссөздердің нәтижесінде туды және егемендік туралы талаптарды қайталады. Дадли француздардың Абенаки жерлерін Акадияның бір бөлігі ретінде бергенін мәлімдеді, бірақ бір сақшы: "Француздар бізге бұл туралы ештеңе айтпады, сондықтан олар бізді сұрамастан қалай беруге болады деп таңғаламыз", - деп жауап берді. Дегенмен, Дадли және одан кейінгі губернаторлар Абенакилерді британдықтар ретінде қарастырды, және 1720 жылдары Мэндегі британдық отарлық кеңеюге байланысты туындаған шиеленіс сақталды, бұл Даммер соғысына әкелді.

Dudley was active in managing colonial defenses during Queen Anne's War. He attempted to forestall French orchestrated Indian hostilities by meeting with Indians at Casco Bay in June 1703, but the French had already begun rallying them to their cause and the war began with raids on the settlements of southern Maine in August 1703. Dudley called out the militia and licensed privateers to raid French shipping, such as Thomas Larimore; he also fortified the Massachusetts and New Hampshire frontiers from the Connecticut River to southern Maine. The French and Indians raided Deerfield in February 1704, prompting calls for retaliation, and Dudley authorized aging Indian fighter Benjamin Church to lead an expedition against settlements in Acadia. He also engaged in protracted negotiations for the return of captives taken at Deerfield. Boston merchants and the Mathers accused Dudley of being in league with smugglers and others who were illegally trading with the French, in part because he specifically refused permission for Church to attack the Acadian capital and commercial center of Port Royal. He sought to forestall these criticisms in 1707 when he sent the colonial militia on a fruitless expedition against Port Royal. In 1708, a bitter attack on his administration was published in London entitled The Deplorable State of New England by reason of a Covetous and Treacherous Governor and Pusillanimous Counsellors, as part of a campaign to have him recalled. Dudley again rallied the provincial militias for a planned expedition against Quebec in 1709, but the supporting expedition from England was called off. Support arrived from England in 1710, and a successful siege led to the fall of Port Royal and the beginning of the Province of Nova Scotia. Boston was again the organizing point for the 1711 Quebec Expedition combining British and provincial forces. The expedition failed disastrously, however, when some of its transports foundered on the shores of the Saint Lawrence River. During the war, Dudley also authorized expeditions against the Abenakis of northern New England, but these were largely ineffective. The war quieted to some extent after the fall of Port Royal, with only small raiding parties hitting frontier communities, and peace came in 1713 with the Treaty of Utrecht. Dudley negotiated a separate peace with the Abenakis at Portsmouth, New Hampshire in 1713. He hoped to separate the western Kennebec tribe from French influence and consequently adopted a fairly hard line, threatening to withhold trade that was vital to their survival and reiterating claims of British sovereignty over them. The Treaty of Portsmouth (1713) resulted from those negotiations and repeated the claims of sovereignty. Dudley claimed that the French had ceded Abenaki lands as part of Acadia, and one sachem responded: "The French never said anything to us about it, and we wonder how they would give it away without asking us". Nevertheless, Dudley and succeeding governors treated the Abenaki as British subjects, and friction persisted over British colonial expansion into Maine which flared into Dummer's War in the 1720s.

Басқа мәселелер

Соғыс Массачусетс штатындағы валюта және қаржы проблемаларын ушықтырды. Провинция 1690 жылдардан бері қағаз валюта шығарып келді, ал осы валютаның көп мөлшерде эмиссиясы оның басқа валюталарда қолданылатын құнды металдарға қатысты құнсыздануына себеп болды. Бұл жағдай отаршылар мен губернатор арасында жік тудырды, ол 1760 жылдарға дейін жазылмады. Қарыз алған бизнес лидерлері құнсызданған валютамен кейіннен төлеуге қуанды, ал кредиторлар валютаны тұрақтандыру үшін реформалар іздеді. 1714 жылы Дадлидің қарсыластары банк акционерлердің жылжымайтын мүліктерімен қамтамасыз етілген 50 000 фунт стерлингтік валюта шығаруды ұсынды. Дадли бұл жобаға қарсы болды, орнына провинциялық заң шығарушы органды 50 000 фунт стерлингтік несие қағаздарын шығаруға көндірді. Осы әрекетімен ол өзінің қаржылық жағынан күшті мүдделерін ренжітті. 1713 жылы жүргізілген сараптамалар Массачусетс пен Коннектикут колониясы арасындағы шекара 17 ғасырда дұрыс белгіленбегенін және Массачусетс нәтижесінде Коннектикутқа тиесілі жерлерді иеленгенін көрсетті. Дадли мен Коннектикут губернаторы Гурдон Салтонсталл келісімге келді, онда Массачусетс осы жерлерді сақтап қалды, бірақ Коннектикутқа тең мөлшерде жер берді. Теңдестірілген жерлер Коннектикут өзенінің екі жағында, Солтүстік Массачусетс, Оңтүстік-Шығыс Вермонт және Оңтүстік-Батыс Нью-Гэмпширде орналасқан. Бұл жерлер 1716 жылдың сәуір айында аукционға қойылды, ал Коннектикут Йель колледжін қаржыландыру үшін түскен қаражатты пайдаланды. Дадлидің өкілеттігі 1714 жылы, королева Аннаның қайтысынан кейін алты ай өткен соң, вице-губернатор Уильям Тейлердің өкілеттігімен бірге аяқталды. Губернатор кеңесі оның саяси қарсыластарының басымдығында болды, және олар сол кезде өкілеттігін пайдаланды. Олар 1715 жылдың 14 ақпанында губернатор мен оның лейтенанты болмаған жағдайдағы басқару туралы провинциялық хартаның ережелеріне сәйкес үкіметті өз қолдарына алды. Алты аптадан кейін Англиядан хабар келді, король Георг I Дадлидің өкілеттігін уақытша растады, және ол 21 наурызда қызметіне қайта оралды. Алайда, Дадлидің саяси қарсыластары Лондонда белсенді болды, әсіресе жер банкі ұсынысына қатысқандар, және олар корольді сол жылы полковник Элизеус Бурджесті губернатор етіп тағайындауға көндірді. Бурдж колонияда болмады, сондықтан басқару вице-губернатор Тейлерге тиді, оның өкілеттігі жаңаланды. Джонатан Белчер және Джеремия Даммер, Дадлидің күйеу баласы Уильям Даммердің інісі, 1716 жылдың сәуір айында Бурджеске Англиядан кетпестен өкілеттігінен бас тартуға пара берді. Самуэль Шутке жаңа өкілеттік берілді, ол жер банкін енгізуге қарсы тұруға уәде берді. Дадли Роксберидегі отбасылық үйіне зейнетке шықты. Ол губернатор Шуттың келгеннен кейін бейресми кеңесшісі болды және қоғамдық және жеке шараларға қатысты. Ол 1720 жылдың 2 сәуірінде Роксбериде қайтыс болды және Роксберидегі Элиот зираттарында әкесінің қасына жерленді, оның лауазымына лайық салтанатты рәсімдермен қоса.

The war worsened currency and finance problems in Massachusetts. The province had been issuing paper currency since the 1690s, and the issue of large amounts of this currency was causing it to depreciate compared to precious metals used in other currencies. The situation caused a division between the colonists and the governor which was not repaired until the 1760s. Business leaders who borrowed money were happy to pay it back later with depreciated currency, while lenders sought reforms to stabilize the currency. In 1714, Dudley's opponents proposed that a bank should issue as much as £50,000 in currency, secured by the shareholder's real estate properties. Dudley was opposed to this scheme, and instead convinced the provincial legislature to issue £50,000 in bills of credit. The financially powerful interests whom he upset with this move proved to be his downfall. In 1713, surveys determined that the border between Massachusetts and the Connecticut Colony had been incorrectly sited in the 17th century, and that Massachusetts had consequently distributed lands that actually belonged to Connecticut. Dudley and Connecticut Governor Gurdon Saltonstall negotiated an agreement in which Massachusetts would retain those lands but would grant to Connecticut an equivalent amount of land. The Equivalent Lands amounted to over on either side of the Connecticut River in northern Massachusetts, southeastern Vermont, and southwestern New Hampshire. These lands were auctioned off in April 1716, and Connecticut used the proceeds to fund Yale College. Dudley's commission expired in 1714, six months after the death of Queen Anne, as did that of Lieutenant Governor William Tailer. The governor's council was dominated by his political opponents, and they asserted its authority at that point. They assumed control of the government on February 14, 1715, under the provisions of the provincial charter concerning governance in the absence of the governor and his lieutenant. Just six weeks later, news arrived from England that Dudley's commission had been temporarily confirmed by King George I, and he was reinstated on March 21. However, Dudley's political opponents were active in London, especially those involved in the land bank proposal, and they convinced the king to appoint Colonel Elizeus Burges as governor later in the year. Burges was not in the colony, so governance fell to Lieutenant Governor Tailer whose commission had been renewed. Jonathan Belcher and Jeremiah Dummer, the brother of Dudley's son in law William Dummer, bribed Burges to resign his commission without leaving England in April 1716, and a new commission was issued to Samuel Shute, who promised to oppose attempts to introduce the land bank. Dudley retired to the family home in Roxbury. He acted as an informal advisor to Governor Shute upon his arrival, and made appearances at public and private functions. He died in Roxbury on April 2, 1720, and was buried next to his father in Roxbury's Eliot Burying Ground, accompanied with the pomp and ceremony appropriate to his position.

Отбасы және мұра

1668 жылы Дадли Ребекка Тингке үйленді, ол одан екі жылға артық өмір сүрді. Олардың 12 баласы болды, олардың 10-ы ересек жасқа жетті. Оның ұлы Пол Массачусетс штатының бас прокуроры және бас судьясы болды, ал Дадли, Массачусетс қаласы оның алғашқы иелері болған ұлдары Пол мен Уильямның құрметіне аталған. Оның қызы Кэтрин Дадли лейтенант-губернатор Уильям Даммерге тұрмысқа шықты; тағы бір қызы Энн Дадли Джон Уинтропқа (1681–1747) үйленді, ол Уэйт Уинтроптың ұлы, Джон Уинтроп кішінің немересі және Массачусетс шығанағы колониясының губернаторы Джон Уинтроптың шөбересі болды. Джон Уинтроп пен Энн Дадли Пол Дадли Сардженттің (1745–1828) әйелі Кэтрин [Уинтроп]дың ата-аналары болды. Дадли қайтыс болғанда Массачусетсте үлкен жерлерге ие болды, негізінен Роксбери және Ворчестер округтерінде. Ворчестердегі жерлерін ол Уильям Стоутонмен серіктестікте Нипмук тайпасынан сатып алды, сондай-ақ Оксфорд, Массачусетс қаласында француз гугеноттарын қоныстандыру мақсатымен жер алды. Ол өзінің лауазымын жиі пайдаланып, жер иелігіне қатысты сот мәселелерін шешуге тырысты, әсіресе доминион президенті және провинция губернаторы болып қызмет еткен кезде. Бұл практика оның достарына, туыстарына және іскерлік серіктестеріне де пайда келтірді. Эдвард Рэндольф «Егер патшаның құқықтарына қатысты мәселе туындаса, сотқа жер иелігі туралы таластарды беру мүмкін емес еді, өйткені судьялардың өзі де тараптар болып табылды» деп жазды. 1713 жылдан 1722 жылға дейін Дадли Брилл есімді құлға ие болды. Ол Массачусетс штатының пуритандық басшылығымен жақсы қарым-қатынасын Англияда байланыстар орнату үшін пайдаланды, бірақ билікке ұмтылу үшін бұл байланыстарды кейіннен бұзды. Томас Хатчинсон да провинциялық губернатор болып қызмет етті және Массачусетс штатының кең тарихын жазды; ол Дадлидің «құрметке және билікке деген ұлы құштарлығымен үйлесетін көптеген жақсы қасиеттері болған» деп жазды. Өмірбаян жазушы Эверетт Кимболл Дадлидің «көптеген жағдайда сыпайылық пен жеке сүйкімділік танытқандығын, сондықтан басқа нәрселер сәтсіз болғанда, ол кейде жауды досқа айналдыра алғандығын» айтады.

In 1668, Dudley married Rebecca Tyng, who survived him by two years. They had 12 children, 10 of whom survived to adulthood. His son Paul served as attorney general and chief justice of Massachusetts, and Dudley, Massachusetts is named for his sons Paul and William, who were its first proprietors. His daughter Katherine Dudley married Lt. Governor William Dummer; another daughter Ann Dudley married John Winthrop (1681–1747), son of Wait Winthrop, grandson of John Winthrop the Younger and great grandson of John Winthrop, Governor of the Massachusetts Bay Colony. John Winthrop and Ann Dudley were parents of Catherine [Winthrop] wife of Colonel Epes Sargent the parents of Paul Dudley Sargent (1745 1828). Dudley owned large tracts of land in Massachusetts when he died, principally in Roxbury and Worcester County. The Worcester properties he purchased from the Nipmuc in partnership with William Stoughton, and he was granted land in Oxford, Massachusetts for the purpose of settling French Huguenots. He frequently used his position to ensure that his land titles were judicially cleared, especially when president of the dominion and governor of the province. This was a practice that also benefited friends, relatives, and business partners. Edward Randolph wrote that it was "impossible to bring titles of land to trial before them where his Majesties's rights are concerned, the Judges also being parties." From 1713 to 1722, Dudley was recorded as owning a slave named Brill. He capitalized on his favorable family connections to the Puritan leadership of Massachusetts to establish connections in England, but then betrayed those Massachusetts connections when it became necessary to further his quest for power. Thomas Hutchinson also served as provincial governor and wrote an extensive history of Massachusetts; he wrote that Dudley "had as many virtues as can consist with so great a thirst for honour and power." Biographer Everett Kimball adds that Dudley "possessed a good deal of tact and personal charm, by which, when everything else failed, he could sometimes transform an enemy into a friend."