Оттаваның жасыл белдеуі: Канада астанасының маңындағы қоршаған табиғи аймақ. Орман, шабындық, батпақтарды қамтиды. NCC басқарады, экологиялық әртүрлілігі зор.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оттава, Онтарио қаласын қоршап тұрған жасыл белдеу
Green belt surrounding the city of Ottawa, Ontario
Жасыл белдеу – Канаданың Онтарио штатындағы Оттава қаласынан өтетін қорғалатын жасыл аймақ. Оған батыстағы Ширли шығанағынан шығыстағы Гринс-Крикке дейінгі жасыл кеңістіктер, орман, шаруашылықтар және батпақтар кіреді. Бұл Шығыс Онтариодағы ең бай экологиялық әртүрлілігі бар аймақ. Ұлттық астана комиссиясы (NCC) оған иелік етеді және басқарады, ал қалған бөлігі басқа федералдық мемлекеттік органдар мен жеке тұлғалардың меншігінде.
The Greenbelt is a protected green belt traversing Ottawa, Ontario, Canada. It includes green space, forests, farms, and wetlands from Shirleys Bay in the west and to Green's Creek in the east. and the most ecologically diverse area in Eastern Ontario. The National Capital Commission (NCC) owns and manages , and the rest is held by other federal government departments and private interests.
Тарих
Жасыл белдеуді 1950 жылы Жак Гребер Оттаваның бас жоспарының бір бөлігі ретінде ұсынды, ал федералды үкімет 1956 жылы жерді иемденуді бастады. Жерлердің басым бөлігі 1966 жылы шамамен миллион долларға (1966 жылғы доллармен) сатып алынды, оның ішінде шамамен бір бөлігі иемдену арқылы алынды. Жасыл белдеуде 500 000-нан 600 000-ға дейінгі халық санының өсуі одан тыс ауылдық аймақтардағы спутниктік қалаларда жоспарланған, бірақ бұл аймақтар бас жоспарда белгіленбеген. Спутниктік қалаларды салу туралы бұл ұсыныс Эбенезер Ховардтың 1898 жылғы «Әлеуметтік қалалар» схемасына негізделген, сонымен қатар Патрик Аберкромбидің «Ұлы Лондон жоспарынан» да үлгі алды, әсіресе даму ережелері арқылы Жасыл белдеуді іске асыру туралы ұсыныстарда. Грэбер жоспарының аяқталуына дейін 1947 жылы реттелмеген қала маңындағы кеңеюді бақылау үшін Оттава аймағын жоспарлау кеңесі (OAPB) құрылды. Құрылғанына қарамастан, қала маңындағы қалалар муниципалдық қызметтерсіз аз тығыздықты бөлімшелерді бекітуді жалғастырды. Төмен тығыздықтағы қала маңындағы кеңеюді тоқтату үшін Оттава қаласы 1948 жылы Жасыл белдеудің болашақ шекарасының ішіндегі ауылдық қалашықтың жерлерін табысты қосып алды. Ауылдық қалалар аннексияға қарсы күресті және жоғалтудан кейін олардың жерлерін аймақтарға бөлуден бас тартты. Ауылдық қалашықтармен алты жылдық қақтығыстан кейін, Ұлы Лондон жоспарындағыдай емес, тек Онтарио мен Квебектің жоспарлау заңнамасын қолдана отырып, Жасыл белдеу құру мүмкін емес екені анық болды. Нәтижесінде, 1956 жылы Канада Үкіметі қажет болған жағдайда Жасыл белдеу жерлерін сатып алуға немесе иемденуге шешім қабылдады. Осы күш-жігерге қарамастан, зерттеуші Х. А. Хоссе 1960 жылы Оттаваның Жасыл белдеуі қалалардың кеңейуін тоқтата алмайтынын көрсетті. Непиан мен Глостердің айналасындағы ауылдық қалашықтары Жасыл белдеуден тыс жерлерде аймақтарға бөлуді ұстап қалды және муниципалды салықтық түсімдерді арттыру үшін олардың дамуын жалғастыра берді. Жасыл белдеуді көлікпен бірнеше минут ішінде оңай кесіп өтуге болады, ал бұл мемлекеттік қызметкерлерді одан тыс жерлерде арзан үйлерді іздеуге кедергі келтірмеді. Ол жергілікті муниципалитеттер немесе провинция тарапынан жоспарлауды бақылаудың белсенді бағдарламасы болмаса, өсім Жасыл белдеуден тыс жерлерде де жалғасатынын айтты. Жасыл белдеудің құрылысы жүріп жатқан уақытта құрылысшылар белдеуден тыс жерлерді болашақта пайдалану үшін сатып алып отырды. Халық саны Гребердің болжамынан әлдеқайда тез өсті, ал оның 2000 жылға арналған халық саны туралы болжамы 1970 жылы орындалды. 1965 жылы Канатаның маңындағы қалашық Март қалашығындағы Жасыл белдеудің батысында салынған, ал Орлеанның (Глостер / Камберленд қалашығы) және Баррхейвеннің (Нейпин қалашығы) маңындағы қалалар Жасыл белдеудің шығысында және оңтүстігінде тез өсті. Автомобиль жолдары осы қала маңындағы халық санының өсуіне ілесіп, Онтарионың 417 шоссесі Монреальға шығыс Жасыл белдеуден 1975 жылы салынған және Онтарионың 416 шоссесі 1996 жылы оңтүстік-батыс Жасыл белдеуден оңтүстікке қарай созылған. Халықтың тез өсімі қала маңындағы саясаткерлерді Жасыл белдеу аймағынан тыс жерлерде дамуды күшейту үшін үгіттеуге талпындырды. 1969 жылы Оттава-Карлтон өңірлік муниципалитеті құрылғаннан кейін, қала маңындағы және ауылдық саясаткерлер, олардың көпшілігі аймақтық кеңесте болды, олар өздерінің билігін қала кеңейту үшін қолданды. Қалалық шекаралар бұрынғы егіндік жерлерді дамыту үшін үнемі кеңейтілді. Бұл жалпы үрдіс 2001 жылы муниципалитеттер біріктірілгеннен кейін де жалғасты. Жасыл белдеуден тыс дамудың осы үлгісінің бір нәтижесі - қаладағы инфрақұрылымдық жүктеменің артуы. Жасыл белдеудің ішіндегі үйлер өздерінің дамуының толық құнын төлесе, қала маңындағылар қаладағы даму шығындары мен инфрақұрылымдық шығындар арасындағы айырмашылыққа байланысты салық төлеушілердің субсидиясына тең болады деп есептелді. Қала құрылысы және география маманы Барри Уэллар бұл субсидияны жолдарды, көпірлерді, құбырларды және көлік құралдарын ұзақ мерзімді ұстау шығындарын есепке алғанда, бір үйге тең болуы мүмкін деп есептейді. "Greenbelt" компаниясының иесі және басқарушысы. Оттава қаласы 1,6 миллиард долларға тең Жасыл белдеудің 200 мыңнан астам бөлігін анықтады, олардың пікірінше, оның жалпы тұтастығына зиян келтірмей, оны дамыту мүмкін. Қоршаған орта министрі Джим Прентис қаланың маңызды мұрасы деп санаған құрылысқа қарсы болды. Прентис мұндай әрекеттерге қарсы шығатынын уәде етті.
The Greenbelt was proposed by Jacques Gréber in 1950 as part of his master plan for Ottawa, and the federal government started expropriating land in 1956. The majority of the lands were purchased by 1966 at an approximate cost of million (in 1966 dollars), of which around were acquired through expropriation. Growth beyond the 500,000 to 600,000 limit anticipated within the Greenbelt was planned to take place in satellite towns in rural areas beyond it, although these areas were not designated by the master plan. This proposal to build satellite towns was based on Ebenezer Howard's 1898 Social Cities scheme and also drew on Patrick Abercrombie's "Greater London Plan", especially in the proposals for the Greenbelt to be implemented by development regulations. Prior to the completion of the Greber Plan, the Ottawa Area Planning Board (OAPB) was created in 1947 to control unregulated suburban expansion. Despite its creation, suburban townships continued to approve low density subdivisions without municipal services. In an effort to stop low density suburban expansion, the City of Ottawa successfully annexed rural township lands to the future proposed inside boundary of the Greenbelt in 1948. The rural townships fought the annexation and continued to refuse to zone parts of their land to accommodate a Greenbelt after their loss. After six years of conflict with the rural townships, it became clear that unlike in the Greater London Plan, it would not be possible to establish a Greenbelt using Ontario and Quebec planning legislation alone. As a result, in 1956 the Government of Canada decided to buy or expropriate Greenbelt lands as required. Despite these efforts, research planner H. A. Hossé noted as early as 1960 that there were signs that the Ottawa Greenbelt would not be able to restrain urban sprawl. The surrounding rural townships of Nepean and Gloucester retained zoning jurisdiction on lands outside the Greenbelt and encouraged their continuing development to increase municipal tax revenues. The Greenbelt was easily crossed by car in a few minutes, and this did not stop civil servants from seeking more affordable homes outside of it. He concluded that without an active program of planning control by the local municipalities involved, or by the province, growth would continue unabated outside the Greenbelt. At the same time the Greenbelt was being assembled, developers were purchasing land beyond the belt for future use. The population grew much faster than Gréber had predicted, and his population forecast for the year 2000 was reached as early as 1970. In 1965, the suburb of Kanata was built west of the Greenbelt in the Township of March, and the suburban communities of Orleans (Gloucester/Cumberland Township) and Barrhaven (Nepean Township) grew up quickly to the east and south of Greenbelt lands, even before the inner city had filled out. Highway development followed this suburban population growth, with Ontario Highway 417 to Montreal built through the eastern Greenbelt in 1975 and Ontario Highway 416 extended south through the southwestern Greenbelt in 1996. The rapid population increase encouraged suburban politicians to press for more development outside Greenbelt lands. With the formation of the Regional Municipality of Ottawa–Carleton in 1969, suburban and rural politicians, who had a majority on the regional council used their power to press for urban expansion. Urban boundaries were continually expanded to incorporate further development on former farmland. This general pattern continued following municipal amalgamation in 2001. One outcome of this pattern of development outside the Greenbelt is an increased infrastructure burden on the city. While homes inside the Greenbelt pay the full cost of their development, it has been estimated that those in the suburbs receive the equivalent of a taxpayer subsidy due the gap between development charges and infrastructure costs to the city. Urban planner and geographer Barry Wellar has estimated that this subsidy may be as high as per house when the long term maintenance costs of roads, bridges, pipes and transit equipment are factored in. which owns and operates the Greenbelt. The City of Ottawa has identified more than of the Greenbelt, worth about $1.6 billion, that could be developed, and in their view, without damaging its overall integrity. Environment Minister Jim Prentice, opposed development in what he considered an important part of the city's heritage. Prentice vowed to fight any such move.