Автобиографиялық оқиғалардың жады және ерекшеліктері

Кіріспе

Эпизодтық жад – күнделікті оқиғаларды есте сақтау (мысалы, уақыт, орынның географиялық орналасуы, байланысты эмоциялар және басқа да контексттік ақпарат), оларды айтуға немесе еске түсіруге болады. Бұл белгілі бір уақытта және жерде болған жеке тәжірибелердің жиынтығы; мысалы, жеті жасқа толған күні берілген той. Семантикалық жадпен бірге, ол ұзақ мерзімді жадтың екі негізгі бөлімінің бірін құрайды (екіншісі – жасырын жад). "Эпизодтық жад" терминін 1972 жылы Эндел Тюльвинг білу мен еске түсіру арасындағы айырмашылықты көрсету үшін енгізді: білу – фактілерді еске түсіру (семантикалық), ал еске түсіру – өткенге қатысты сезім. Эпизодтық жадтың маңызды компоненттерінің бірі – еске алу процесі, ол болған нақты оқиғаға немесе тәжірибеге қатысты контексттік ақпаратты қайтаруға мүмкіндік береді. Тюльвинг эпизодтық жадтың үш негізгі қасиетін былай анықтады: уақыттың субъективті сезімі (немесе сананың уақыт саяхаты), өзімен байланыс, автоноэтикалық сана – есте сақтаумен бірге жүретін ерекше сана, ол адамға субъективті уақытта өзін тануға мүмкіндік береді. Тюльвингтен басқа, басқалар еске алудың қосымша аспектілерін атады, соның ішінде көру образдары, повестволық құрылым, семантикалық ақпаратты алу және таныс сезімдер. Эпизодтық жадқа жазылған оқиғалар эпизодтық оқытуды тудыруы мүмкін, яғни оқиға нәтижесінде болатын мінез-құлықтың өзгеруі, мысалы, иттің шаққаннан кейін итке деген қорқыныш.

Тоғыз қасиет

Эпизодтық жадтың негізінен тоғыз қасиеті бар, олар оны басқа жад түрлерінен ерекшелендіреді. Басқа жад түрлері осы қасиеттердің кейбіреулерін көрсетуі мүмкін, бірақ эпизодтық жадта ғана барлық тоғызы кездеседі:

Сезімдік, түсініктік, ұғымдық және эмоционалдық өңдеудің қысқаша жазбаларын қамтиды. Белсендіру/тежеу үлгілерін ұзақ мерзімге сақтайды. Көбінесе (көрнекі) бейнелер түрінде бейнеленеді. Олардың әрқашан белгілі бір көзқарасы (көрнеу немесе бақылаушы) болады. Тәжірибенің қысқа уақыт кезеңдерін көрсетеді. Олар оқиғалар тізбегі бойынша уақыт бойынша реттелген түрде бейнеленеді. Олар тез ұмытылады. Автобиографиялық есте сақтауды нақтылайды. Оларға қол жеткізілген кезде қайтадан сезіну арқылы көрінеді.

Когнитивтік нейробиологиялық ғылым

Жаңа эпизодтық естеліктердің қалыптасуы үшін ортаңғы уақытша бөлік қажет, бұл құрылым гиппокампты қамтиды. Ортаңғы уақытша бөліксіз, адам жаңа процедуралық естеліктерді (мысалы, фортепианода ойнау) қалыптастыра алады, бірақ олар осы естеліктер қалыптасқан оқиғаларды еске түсіре алмайды (гиппокамп пен естелік туралы қараңыз). Префронталды қабық (әсіресе оң жарты шар) жаңа эпизодтық естеліктердің қалыптасуына да қатысады (эпизодтық кодтау деп те аталады). Префронталды қабығы зақымдалған пациенттер жаңа ақпаратты үйрене алады, бірақ көбінесе бұл үйрену шатастырылған түрде болады. Мысалы, олар бұрын көрген затты қалыпты түрде тани алады, бірақ оны қашан және қайда көргенін еске түсіре алмайды. Кейбір зерттеушілер префронталды қабықтың атқару функциясындағы рөліне сүйене отырып, ақпаратты тиімді сақтау үшін ұйымдастыруға көмектеседі деп санайды. Басқалары префронталды қабықтың кодтауды жақсартатын семантикалық стратегиялардың негізі болып табылады деп санайды, мысалы, оқу материалының мағынасы туралы ойлау немесе оны жұмыс жадында қайталау. Тағы да бір жұмыс төменгі париеталды бөліктің бөліктері эпизодтық естелікте рөл атқаратынын көрсетті, бәлкім, бірдеңе "ескі" деген субъективті сезімді қолдау үшін аккумулятор ретінде әрекет етеді, немесе естеліктердің айқындығын сезінуге мүмкіндік беретін ойдағы бейнелерді қолдайды. Шындығында, төменгі париеталды бөліктің екі жақты зақымдануы эпизодтық естеліктің көбінесе сақталғанын қамтамасыз етеді, бірақ оған егжей-тегжейлі мәліметтер жетіспейді және зақымдалған пациенттер өз естеліктеріне сенімсіздік білдіреді. Зерттеушілер эпизодтық естеліктердің гиппокампта қанша уақыт сақталады деген мәселеде келіспейді. Кейбір зерттеушілер эпизодтық естеліктер әрқашан гиппокампқа тәуелді деп санайды. Басқалары гиппокамп эпизодтық естеліктерді тек қысқа мерзімге сақтайды, содан кейін естеліктер неокортексте консолидацияланады деп санайды. Соңғы көзқарас ересек гиппокамптағы нейрогенез ескі естеліктерді жоюды жеңілдететіні және жаңа естеліктерді қалыптастыру тиімділігін арттыратынына қатысты жаңа деректермен нығайтылады.

The formation of new episodic memories requires the medial temporal lobe, a structure that includes the hippocampus. Without the medial temporal lobe, one is able to form new procedural memories (such as playing the piano) but cannot remember the events during which they happened (See the hippocampus and memory). The prefrontal cortex (and in particular the right hemisphere) is also involved in the formation of new episodic memories (also known as episodic encoding). Patients with damage to the prefrontal cortex can learn new information, but tend to do so in a disordered fashion. For example, they might show normal recognition of an object they had seen in the past, but fail to recollect when or where it had been viewed. Some researchers believe that the prefrontal cortex helps organize information for more efficient storage, drawing upon its role in executive function. Others believe that the prefrontal cortex underlies semantic strategies which enhance encoding, such as thinking about the meaning of the study material or rehearsing it in working memory. Other work has shown that portions of the inferior parietal lobe play a role in episodic memory, potentially acting as an accumulator to support the subjective feeling that something is "old", or perhaps supporting mental imagery which allows you a sense of the vividness of memories. Indeed, bilateral damage to the inferior parietal lobe results in episodic memory that is largely intact, however it lacks details and lesion patients report low levels of confidence in their memories. Researchers do not agree about how long episodic memories are stored in the hippocampus. Some researchers believe that episodic memories always rely on the hippocampus. Others believe the hippocampus only stores episodic memories for a short time, after which the memories are consolidated to the neocortex. The latter view is strengthened by recent evidence that neurogenesis in the adult hippocampus may ease the removal of old memories and increase the efficiency of forming new memories.

Семантикалық жадпен байланысы

Эндел Тулвинг бастапқыда эпизодикалық жадты адамның уақыт бойынша белгіленген ақпаратты және кеңістік-уақыттық қатынастарды қамтитын тәжірибесінің жазбасы ретінде сипаттады. Тулвинг кейінірек эпизодикалық жадтың ерекшелігін түсіндірді: ол адамға уақытта кері саяхаттауды елестетуге мүмкіндік береді. Қазіргі жағдай бұрынғы эпизодты еске түсіруге ықпал етуі мүмкін, сондықтан бұрынғы эпизодты түстеген контекст дереу сезіледі. Адамға бұрынғы сезімдерді қазіргі жағдаймен байланыстыруға мүмкіндік беріледі. Ал семантикалық жад – біз жинаған фактілердің, түсініктердің және дағдылардың құрылымдалған жазбасы. Семантикалық ақпарат жинақталған эпизодикалық жадтан туындайды. Эпизодикалық жадты семантикалық жадтың элементтерін байланыстыратын «карта» деп қарастыруға болады. Мысалы, «ит» қалай көрінетіні және қалай дыбыстайтыны туралы барлық мәліметтер сол сөздің семантикалық бейнесін құрайды. Итке қатысты барлық эпизодикалық естеліктер «ит» сөзінің осы бір семантикалық бейнесіне сілтеме жасайды, және итпен болатын жаңа тәжірибелер сол иттің семантикалық бейнесін өзгертеді. Семантикалық және эпизодикалық жад бірігіп декларативтік жадымызды құрайды. Олардың әрқайсысы толық картинаны қалыптастыру үшін контекстің әртүрлі бөліктерін көрсетеді. Сондықтан, эпизодикалық жадқа әсер ететін нәрсе семантикалық жадқа да әсер етуі мүмкін. Мысалы, медиалды уақытша бөлігінің зақымдануынан туындаған антероградтық амнезия – эпизодикалық және семантикалық жад операцияларына әсер ететін декларативтік жадтың бұзылуы. Бастапқыда Тулвинг эпизодикалық және семантикалық жадтың бір-бірімен бәсекелесетін жеке жүйелер екенін ұсынды. Алайда, бұл теория Хауард пен Кахана жасырын семантикалық талдау (LSA) бойынша тәжірибелер жасаған кезде қабылданбады, олар керісінше дәлелдеді. Уақытша байланыстардың күші төмендеген кезде семантикалық ұқсастықтың артуының орнына, екеуі бірлесіп жұмыс істеді, сондықтан іздеу кезіндегі семантикалық белгілер эпизодикалық белгілер де күшті болғанда күшті болды.

Endel Tulving originally described episodic memory as a record of a person's experience that held temporally dated information and spatio temporal relations. A feature of episodic memory that Tulving later elaborates on is that it allows an agent to imagine traveling back in time. A current situation may cue retrieval of a previous episode, so that context that colours the previous episode is experienced at the immediate moment. The agent is provided with a means of associating previous feelings with current situations. Semantic memory, on the other hand, is a structured record of facts, concepts, and skills that we have acquired. Semantic information is derived from accumulated episodic memory. Episodic memory can be thought of as a "map" that ties together items in semantic memory. For example, all encounters with how a "dog" looks and sounds will make up the semantic representation of that word. All episodic memories concerning a dog will then reference this single semantic representation of "dog" and, likewise, all new experiences with the dog will modify the single semantic representation of that dog. Together, semantic and episodic memory make up our declarative memory. They each represent different parts of context to form a complete picture. As such, something that affects episodic memory can also affect semantic memory. For example, anterograde amnesia, from damage of the medial temporal lobe, is an impairment of declarative memory that affects both episodic and semantic memory operations. Originally, Tulving proposed that episodic and semantic memory were separate systems that competed with each other in retrieval. However, this theory was rejected when Howard and Kahana completed experiments on latent semantic analysis (LSA) that supported the opposite. Instead of an increase in semantic similarity when there was a decrease in the strength of temporal associations, the two worked together so semantic cues on retrieval were strongest when episodic cues were strong as well.

Жас аралығы

Эпизодикалық жады шамамен 3-4 жас шамасында пайда болады. Эпизодикалық естеліктерді еске түсіру кезінде мидың нақты аймақтарының (көбінесе гиппокамптың) активтілігі жас (23-39 жас) және егде жастағы (67-80 жас) адамдарда әртүрлі болып көрінеді. Егде жастағы адамдар көбінесе оң және сол гиппокампты активтендіреді, ал жас адамдар тек сол гиппокампты ғана активтендіреді.

Сезімге қатысты

Эмоция мен есте сақтау арасындағы байланыс күрделі, бірақ әдетте, эмоция оқиғаның кейін есте қалу ықтималдығын арттырады және оны айқын есте сақтауға көмектеседі. Флэш-жад осыған бір мысал. Флэш-жад – жеке тәжірибелерді бейнелейтін, оқиғаға тән естелік. Мысалы, "Мен әжеме сыйлық бергенімде оның күлімсіреп тұрғанын есімде сақтаймын" деу немесе 9/11 трагедиясының егжей-тегжейлі оқиғаларын еске түсіру. Бұл идеяны Р. Браун мен Кулик (1977) ұсынған, олар эмоционалдық қозғырғыштың нәтижесінде оқиғаны немесе күтпеген жағдайды есте сақтаумен байланысты екенін айтқан. Олар мұндай естеліктерді "фотографиялық айқындық" деп атады. Дегенмен, флэш-жадтың айқындығы эмоциялық тәжірибеден туындаған виртуалды "шақшыруға" байланысты ма, жоқ па, деген мәселе қызу дау тудырды. Флэш-жадтардың пайда болуына себеп – біздің сол аса эмоционалдық оқиғаларды қайталап айту және есімізде сақтау бейімділігіміз болуы мүмкін, бұл естелікті нығайтады. Р. Браун мен Кулик бұл естеліктерде келесі санаттарға жататын ақпарат бар екенін көрсетті: орын, ағымдағы іс-әрекет, хабар беруші, жеке сезімдер және оқиғаның соңы. Флэш-жад әдетте уақыт өте келе өте дәл және тұрақты болып есептеледі және кейде олар дәл болмаса да, үлкен сеніммен айтылады. Браун, Кулик және Конвей авторлары бұл ерекше естеліктер лимбикалық жүйеге, атап айтқанда миндаль безіне (амигдала) қатысты екенін айтты. Эмоционалдық естеліктерді қайтаруда миндаль безінің қатысуын көрсететін көптеген зерттеулер бар, мысалы, миді бейнелеу әдістерін қолданатын зерттеулер.

Фармакологиялық күшейту

Дені сау ересектерде ұзақ мерзімді визуалды эпизодикалық есте сақтауды, әсіресе ацетилхолинэстераза ингибиторы Донепезилді қолдану арқылы жақсартуға болады, ал сөздік эпизодикалық есте сақтауды val158met полиморфизмінің val/val генотипіне ие адамдарда, орталық нерв жүйесіне өтетін катехоламин O-метилтрансфераза ингибиторы Толкапонды қолдану арқылы жақсартуға болады. Бұдан әрі, эпизодикалық есте сақтау AZD3480 арқылы жақсарылады, бұл Targacept компаниясы әзірлеген нейрондық альфа4бета2 никотин рецепторының селективті агонисті. Қазіргі уақытта бірнеше компаниялар эпизодикалық есте сақтауды жақсартуға бағытталған бірнеше басқа да өнімдерді, соның ішінде азырақ қосымша әсерлерге ие жаңа катехоламин O-метилтрансфераза ингибиторларын жасап шығаруда. Жақында плацебомен салыстырылатын зерттеуде функционалдық кортизол антагонисті DHEA дені сау жас ер адамдарда эпизодикалық есте сақтауды жақсартатыны анықталды (Alhaj et al. 2006). 2015 жылғы жоғары сапалы деректерге негіделген мета-талдау, амфетамин мен метилфенидаттың терапиялық дозаларының жұмыс жады, эпизодикалық жад және қалыпты, дені сау ересектердегі тежелімдік бақылау сынақтарының нәтижелерін жақсартатынын көрсетті.

Жануарларда

Талвинг (1983) эпизодтық есте сақтау критерийлеріне сай, саналы еске түсірудің дәлелін ұсыну қажет екенін айтты. Тіл болмағандықтан эпизодтық есте сақтауды көрсету мүмкін емес, себебі адам емес жануарларда саналы тәжірибенің тілдік емес мінез-құлық белгілері туралы келісім жоқ (Гриффитс және басқалар, 1999). Бұл идеяны алғаш Клейтон мен Дикинсон батыс шөпшегі (Aphelocoma californica) бойынша жұмыстарында сынады. Олар осы құстардың эпизодтыққа ұқсас есте сақтау жүйесіне ие болуы мүмкін екенін көрсетті, себебі олар әртүрлі тағам түрлерін қайда жасырғанын есінде сақтап, оларды жасырғаннан бері өткен уақытқа және тағамның бүлінуіне қарай таңдап алып, қайтаруға болатын. Осылайша, шөпшектер нақты өткен жасыру оқиғаларының «не, қайда және қашан» есінде сақтағандай көрінеді. Авторлар мұндай нәтижелер эпизодтық есте сақтаудың мінез-құлық критерийлеріне сай келеді деп мәлімдеді, бірақ зерттеу эпизодтық есте сақтаудың феноменологиялық аспектілерін қарастырмағандықтан, оны «эпизодтыққа ұқсас» есте сақтау деп атады. Эдинбург университетінің 2006 жылғы зерттеуі бойынша, көгершіндер эпизодтық есте сақтаудың екі аспектісін көрсеткен алғашқы жануарлар болды – белгілі бір гүлдердің қайда орналасқанын және соңғы рет қашан барылғанын еске түсіру қабілеті. Басқа зерттеулер осы есте сақтау түрін иттер, егеуқұйрықтар, бал аралары және приматтар сияқты әртүрлі жануар түрлерінде қарастырды. Жануарлардың өткен тәжірибелерді кодтау және қайтару қабілеті орталық уақыттық бөліктің схемасына, оның ішінде гиппокампқа байланысты. Жануарларға жасалған зерттеулер эпизодтыққа ұқсас есте сақтаудағы белгілі бір ми құрылымдарының маңыздылығына қатысты маңызды нәтижелер берді. Мысалы, гиппокамп зақымдануы жануарлардағы үш компонентке де (не, қайда және қашан) айқын әсер етті, бұл гиппокамптың жаңа естеліктерді қалыптастырғанда жаңа оқиғаларды, стимулдарды және орындарды анықтауға және кейіннен осы ақпаратты қайтаруға жауапты екенін көрсетеді. Нейрондық аймақтар мен тәжірибелерден алынған дәлелдерге қарамастан, кейбір ғалымдар адамның эпизодтық есте сақтауымен салыстыруға сақтық танытады. Эпизодтыққа ұқсас есте сақтау көбінесе нақты бір саламен байланысты сияқты көрінеді немесе процедуралық немесе семантикалық есте сақтау тұрғысынан түсіндірілуі мүмкін. Мүмкін, бұл мәселені эпизодтық есте сақтаудың бейімделуші аналогын зерттеу арқылы шешу оңайырақ болар: болашақ оқиғаларды икемді түрде көзге елестету қабілеті. Алайда, жақында өткізілген тәжірибеде Суддендорф пен Басбидің (2003) нақты сын-пікірлерінің бірі қарастырылды (Бишоф-Кёлер гипотезасы, ол адам емес жануарлар тек бірден қажеттіліктерге негізделген әрекеттерді ғана жасай алады, алдағы қажеттіліктерге емес). Корреа және әріптестері батыс шөпшектерінің болашақта қандай тағамды қалауына байланысты әртүрлі тағам түрлерін таңдап жасыра алатынын көрсетті, бұл Бишоф-Кёлер гипотезасына қарсы мықты дәлел болып табылады, себебі шөпшектердің өткен тәжірибелеріне сүйене отырып, мінез-құлқына икемді түрде бейімделе алатынын көрсетті. Адам мен басқа жануарлар арасындағы ұқсастықтар мен айырмашылықтар қазіргі уақытта қызу талқылауда.

Tulving (1983) proposed that to meet the criteria of episodic memory, evidence of conscious recollection must be provided. Demonstrating episodic memory in the absence of language, and thus in non human animals, is impossible because there are no agreed upon non linguistic behavioral indicators of conscious experience (Griffiths et al., 1999). This idea was first challenged by Clayton and Dickinson in their work with the western scrub jay (Aphelocoma californica). They were able to demonstrate that these birds may possess an episodic like memory system as they found that they remember where they cached different food types and discriminately recovered them depending on the perishability of the item and time that elapsed since caching. Thus, scrub jays appear to remember the "what where and when" of specific past caching events. The authors argued that such performance meets the behavioral criteria for episodic memory, but referred to the ability as "episodic like" memory because the study did not address the phenomenological aspects of episodic memory. According to a study conducted by the University of Edinburgh (2006), hummingbirds were the first animal to demonstrate two of the aspects of episodic memory—the ability to recall where certain flowers were located and how recently they were visited. Other studies have examined this type of memory in different animal species, such as dogs, rats, honey bees, and primates. The ability of animals to encode and retrieve past experiences relies on the circuitry of the medial temporal lobe, a structure including the hippocampus. Animal lesion studies have provided significant findings related to the importance of particular brain structures in episodic like memory. For example, hippocampal lesions have severely impacted all three components (what, where, and when) in animals, suggesting that the hippocampus is responsible for detecting novel events, stimuli, and places when forming new memories and retrieving that information later on. Despite similar neural areas and evidence from experiments, some scholars remain cautious about comparisons to human episodic memory. Purported episodic like memory often seems fixed to a particular domain or could be explained in terms of procedural or semantic memory. The problem may be better tractable by studying episodic memory's adaptive counterpart: the capacity to flexibly imagine future events. However, a recent experiment addressed one of Suddendorf and Busby (2003)'s specific criticisms (the Bischof Köhler hypothesis, which states that nonhuman animals can only take actions based on immediate needs, as opposed to future needs). Correia and colleagues demonstrated that western scrub jays can selectively cache different types of foods depending on which type of food they will desire at a future time, offering strong evidence against the Bischof Köhler hypothesis by demonstrating that scrub jays can flexibly adjust their behavior based on past experience of desiring a particular food. Similarities and differences between humans and other animals are currently much debated.

Өзін-өзі еске алу

Автобиографиялық естелік – жалпы немесе нақты оқиғалар мен жеке фактілердің жекелеген бейнесі. Бұған қоса, бұл адамның өмір тарихының есте сақталуын да білдіреді. Адам өзінің өткен өмірінде болғанның бәрін нақты еске түсіре алмайды. Есте сақтау – конструктивті процесс, себебі бұрынғы тәжірибе оқиғаларды қалай есте сақтайтынымызға және есте сақтаудан не еске алатынымызға әсер етеді. Сол сияқты, автобиографиялық естелік тарихи үдерістің дамуы ретінде құрылып, қайта жаңартылады. Адамның автобиографиялық естелігі сенімді болып көрінеді, бірақ есте сақтаудың бұрмалануына байланысты оның сенімділігі күмәнді. Автобиографиялық естеліктер өмірдің әртүрлі кезеңдері үшін әртүрлі болуы мүмкін. Мысалы, адамдар өмірінің алғашқы жылдарынан бірнеше жеке оқиғаны ғана еске алады. Бұл алғашқы естеліктердің жоғалуы балалық немесе нәрестелік амнезия деп аталады. Сонымен қатар, адамдар жасөспірімдік және ерте жастық шағынан көптеген жеке оқиғаларды еске түсіреді. Бұл құбылыс еске алудың күшеюі (reminiscence bump) деп аталады. Адамдар соңғы бірнеше жылдағы көптеген жеке оқиғаларды да еске алады. Жасөспірімдер мен жастар үшін еске алудың күшеюі және соңғы оқиғалар бір-бірімен сәйкес келуі мүмкін. Автобиографиялық естеліктер бастапқыда эпизодтық естеліктер ретінде сақталады, бірақ қазіргі таңда автобиографиялық естеліктер эпизодтық естеліктермен бірдей ме, әлде уақыт өте келе семантикалық естеліктерге айнала ма, әлі белгісіз.

Нейрондық желілер үлгілері

Эпизодиялық естеліктер автоассоциативтік нейрондық желілерде (мысалы, Хопфилд желісі) сақталуы мүмкін, егер сақталған бейнелеуде зат зерттелген кеңістіктік-уақыттық контекст туралы ақпарат болса. Сөздер сияқты кішірек естеліктер немесе біреу айтқан сілтемелер энторинальды қабықтағы белсенді немесе белсенді емес нейрондар ретінде таңбаланады. Нейрондық желілер мидың денеге әртүрлі хабарларды қалай жіберіп, қалай қабылдап, олардың қалай байланысқа түсетінін түсінуге көмектеседі. Бұл желілер – бір-бірімен байланысқан нейрондар немесе құрылымдар тобы. Бұл құрылымдар мида әртүрлі танымдық процестерді тудыру үшін үйлесімді жұмыс істейді. Бұл идеяның ең ірі ұсыныстарының бірі – диффузиялық тензорлық бейнелеу. Бұл техника әртүрлі құрылымдардағы байланысты одан әрі құрайтын жүйке талшықтарының әртүрлі жолдарын іздейді. Бұл желілерді ақпарат өңделіп жатқан кезде кеңейе немесе жирыла алатын нейрондық карталар деп қарастыруға болады. Нейрондық желілік модельдер эпизодиялық естеліктерді пайдаланып, белгілі бір сәттерді болжау үшін оқу үлгілерін меңгере алады. Нейрондық желілік модельдер айналаның көрінісі, бөлмелер, уақыт, иіс немесе тіпті сіздің қазіргі сезіміңіз сияқты сіздің қазіргі табиғи күйіңізді түсіру арқылы эпизодиялық естеліктерге көмектеседі.