Қынап астына мұнық салу: дене модификациясының бір түрі
Pearling (body modification)
Жыныс аймағына мұнықтар салу (генітальдік мұнықтау) – тері астына кішкентай дөңгелектер енгізу арқылы дене пішінін өзгерту. Қызығу үшін және жыныстық ләззатты арттыру мақсатында жасалады. Тәуекелдері бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жыныс мүшелерінің тері астына тұрақты түрде моншақтар енгізу
Permanent insertion of beads under genital skin
Моншақтар салу немесе жыныс мүшелеріне моншақ енгізу – бұл денеге жасалатын өзгеріс түрі, онда әртүрлі материалдардан жасалған кішкентай моншақтар жыныс мүшелерінің терісінің астына – кіндік еріндеріне немесе қанағаттандыру мүшесінің денесіне немесе қынына тұрақты түрде енгізіледі. Бұл әдетте эстетикалық мақсаттан бөлек, вагинальдық немесе анальдық қатынас кезінде серіктестердің жыныстық ләззатын күшейту үшін жасалады.
Pearling or genital beading is a form of body modification, the practice of permanently inserting small beads made of various materials beneath the skin of the genitals—of the labia, or of the shaft or foreskin of the penis. As well as being an aesthetic practice, this is usually intended to enhance the sexual pleasure of partners during vaginal or anal intercourse.
Іс-шаралар
Екі кең таралған процедура бар, біреуі френум тесуге өте ұқсас, ал екіншісі тері асты имплантатын салуға ұқсас, сондай-ақ медициналық білім мен арнайы құралдарды талап етеді. Екі процедура да салыстырмалы түрде қауіпсіз, тәуекелдері мен сауығу процесі денедегі кез келген тері асты имплантаты сияқты, алайда көптеген жыныс мүшелерін тесулер сияқты, жыныс мүшелеріне қан ағынының жоғары болуы сауығу уақытын едәуір қысқартуы мүмкін. Сауығу кезеңінде де, одан кейін де қабыну жиі кездеседі, бірақ сақтықпен күтім жасау оны азайтуға көмектеседі. Қабылдамау сирек кездеседі, бірақ болуы мүмкін.
There are two common procedures, one being very similar to a frenum piercing and the other being similar to inserting a subdermal implant, and requiring more medical knowledge and specialized tools. Either procedure is relatively safe with risks and healing much like a subdermal implant in any other part of the body, although, like many genital piercings, the generous blood flow to the genitals can reduce healing times considerably. Inflammation is very common, during and after healing, although careful healing can minimize this. Rejection is rare, but can occur.
Зергерлік бұйымдар
Бұл имплант үшін көптеген инертті материалдарды қолдануға болады. Тефлон, силикон, хирургиялық болат немесе титан көбінесе қолданылатын материалдар. Қазіргі заманғы материалдар пайда болғанға дейін, бұл имплантта инжулердің ұзақ тарихы бар, содан аталған есім – инжулі (жемшөпті). Бұл импланттың тағы бір түрі бар, онда инжулердің орнына қысқа иілген «қабырғалар» енгізіледі.
A wide variety of inert implant materials can be used for this implant. Teflon, silicone, surgical steel or titanium are commonly used materials. Prior to the availability of modern materials, there is a long history of pearls being used in this implant, hence the name pearling. There is an alternative form of this implant, where short curved "ribs" are inserted, rather than pearls.
Тарих және мәдениет
Жемшіннің нақты шығу тегі белгісіз, бірақ Қытайдағы ерте құжаттар оның Оңтүстік-Шығыс Азиядан немесе 1400 жылдардың басында әкелінгенін көрсетеді. Тарихи құжаттарда бұл енгізілетін заттар «миǎnlíng» деп аталады, бұл сөзбе-сөз «бирмандық қоңыраулар» дегенді білдіреді. Филиппиндегі зерттеушілер олардың Висайядан Оңтүстік Лусонға дейін әртүрлі нысандарда кездесетінін анықтады. Висайяда алтыннан, азу тісінен немесе мыстан жасалған штырғылар жас жігіттердің пенисіне енгізілген, бұл туралы Филиппиннің колониялық кезеңге дейінгі тарихшысы Уильям Генри Скотт зерттеулерінде айтылған. Ұлдар өскен сайын, бұл штырғылар безендіріліп, кейін жыныстық серіктерін қоздыру үшін тік тікенді сақиналар бекітілген. Скотттың «Барангай» атты еңбегінде, 16 ғасырлық филиппин этнографиясын зерттеуінде, «осы әшекейлерді енгізу үшін әйелдің өзі күш салуы керек болған және еркек мүшесі толық босағанша оларды алу мүмкін емес еді» деп жазылған. Скотттың айтуынша, «әйелдің таңдауына қарай» 30-ға жуық түрлі нұсқаулар болған. Жемшіннің ең танымал тарихи қолданысы Жапонияның якудза ұйымдасқан қылмыстық синдикаттарымен байланысты, олардың мүшелері дене өзгертудің бірнеше ерекше түрлерін жасайды, соның ішінде үлкен дене irezumi татуировкалары және Yubitsume, яғни жоғары тұрғандарына өкініш білдіру үшін саусақ буындарын кесу. Якудза түрмеде жемшін жасайды, әрбір жемшін түрмеде өткізген бір жылды білдіреді. «Болитас» деп аталатын жемшін филиппин теңізшілерінің арасында, әсіресе егдеулердің арасында кең таралған. Журналист Райан Джейкобс 2013 жылы The Atlantic журналында теңізшілердің болитас арқылы басқа халықаралық теңізшілерден өзгешеленуге, әсіресе проституткалардың құрметін алуға тырысатынын жазды. Бұл практика Филиппинде отарлау кезеңінен бұрын пайда болды, онда жас ересектердің пенисіне алтыннан немесе азу тісінен жасалған Тудрук (пенис штырғысы) және Сакра (пенис сақинасы) сияқты құралдар енгізілген. Фердинанд Магелланның айналып келген саяхатын жазған итальяндық шежіреші Антонио Пигафетта бірде осы практика туралы күнделігінде былай деп жазды:
The precise origin of pearling is unknown, but early documentation in China indicates that it had been imported from Southeast Asia no later than the early 1400s. Historical documents refer to the inserts as miǎnlíng , literally translating to Burmese bells. In the Philippines, researchers have established that these were present in various forms from the Visayas to southern Luzon. In the Visayas, pins made of gold, ivory, or brass were inserted in young boys through their penis heads, according to research by the pre eminent historian of pre colonial Philippines, William Henry Scott. As the boys grew older, these pins would be decorated and they would later fasten bluntly spiked rings for the stimulation of their sex partners. In Barangay, his study of 16th century Philippine ethnography, Scott wrote, "these ornaments required manipulation by the woman herself to insert and could not be withdrawn until the male organ was completely relaxed." Scott added that there were as many as 30 different kinds to "cater to a lady's choice." The best known historical use of pearling involves the yakuza organized crime syndicates of Japan, whose members perform several notable types of body modification, including large body irezumi tattoos and Yubitsume, the amputation of finger joints in penance to their superiors. Pearling is performed in prison by the yakuza, with each pearl supposedly symbolizing a year spent in prison. Pearling, called 'bolitas', has become a common practice among Filipino sailors, especially among the older ones. Journalist Ryan Jacobs, writing in The Atlantic, reported in 2013 that sailors use bolitas to differentiate themselves from other international sailors, especially to curry favor from prostitutes. The practice comes from Pre colonial period in the Philippines wherein instruments such as the Tudruck (Penis pin) and Sakra (Penis ring), often made up of gold or ivory, were inserted to the penises of young adults. Antonio Pigafetta, Italian chronicler of Ferdinand Magellan's circumnavigation, once wrote about this practice in his journals: