Кіріспе
Лозекотт өрісі шайқасы (сондай-ақ Емпингэм шайқасы деп те аталады) 1470 жылдың 12 наурызында Розалар соғысы кезінде өтті. "Losecoat" атауының әртүрлі жазылу түрлері бар, мысалы "Losecote" және "Loose coat" та кездеседі. Бұл шайқас король Эдуард IV-ге қарсы нашар ұйымдастырылған Уэллс көтерілісінің жеңілісін қамтамасыз етті, бірақ соңында Ричард Невилл, Уорвиктің 16-шы графы, және корольдің інісі Джордж, Кларенс герцогі Ланкастерлік жаққа кетіп, көтеріліске қатысқандары үшін елден қашуға мәжбүр болды.
The Battle of Losecoat Field (also known as the Battle of Empingham) was fought on 12 March 1470, during the Wars of the Roses. Spellings of "Losecoat" vary, with "Losecote" and "Loose coat" also seen. The battle secured the defeat of the poorly organised Welles Uprising against King Edward IV, but ultimately led to the defection of Richard Neville, 16th Earl of Warwick and the king's brother George, Duke of Clarence to the Lancastrian cause after they were forced to flee the country having been implicated in the rebellion.
Өмірбаян
Шамамен бір жыл бұрын, 1469 жылғы шілдеде Йорк патшасына адал әскер, король Эдуард IV Эджкотт шайқасында оның бұрынғы қолдаушысы Ричард Невиллден жеңілді; Эдуардтың өзі кейін Букингемширдегі Олни қаласында тұтқындалды. Бірақ Глостер герцогы Ричардтың көмегімен ол билікті қайта иеленді. Уорвик патшамен номиналды түрде татуласқанына қарамастан, 1470 жылғы наурыз айына қарай Уорвик өзін Эджкотт шайқасынан бұрынғы жағдайға ұқсас жағдайда тапты. Ол Эдуардтың саясатына ешқандай бақылау немесе ықпал ете алмады. Уорвик патшаның тағы бір інісі, Джордж, Кларенс герцогын таққа отырғызып, ықпалын қайтаруды қалады. Ол үшін ол жеңілген Ланкастер әулетінің бұрынғы жақтастарын шақырды. Көтерілісті 1470 жылы сэр Роберт Уэллс бастады, ол бұрынғы Ланкастердің 7-ші бароны Ричард Уэллстің ұлы еді, себебі оның отбасы Эдуардтың наразылығына ұшырады. Сэр Роберт Уорвиктен көмек сұрады. Уорвик Эдуардты өлтіру немесе оны тақтан құлату үшін тағы бір төңкеріс жасауға уақыт келді деп ойлады. Уэллс Линкольнширдегі базасында әскер жинап, патшаға қарсы күш көрсетуге дайын болды. Линкольнширдегі алабұдылық патшаны әрекет етуге итермеледі, ол 4 наурызда әскеріне адамдар жинауға кірісті. Патшаның Линкольнширге аттанбақ болғаны туралы жаңалық сол жердегі халық арасында үрей тудырды. Уэллстің қасақана қате түсіндіруі салдарынан патша бұрын кешірілген Эджкотт бүлікшілерін соттауға келе жатыр және олардың "көптегенін асып, жазалайтындығы" туралы қауесет тарады. Уорвик пен Кларенстің ынталандыруымен Уэллс Линкольншир халқының "үлкен басшысы" ретінде танылды. 4 наурызда айналасындағы барлық иеліктерге патшаға қарсы тұру үшін оған қосылуды сұрап шақырулар жіберілді. 7-сі күні патша көтерілісшілердің 100 000 адамнан тұратын әскерімен Стамфордқа қарай бет алғанын естіді, олар жақын маңдағы округтерден, әсіресе Йоркширден көптеген адамдарды жинады. Кейін патшаға Кларенс пен Уорвиктен хат келді, олар патшаны қолдау үшін барлық әскерлерімен солтүстікке аттана жатқандарын хабарлады. Патша содан кейін күдіксіз, Уорвиктің атын қосатын, кәсіби сарбаздардан тұратын өз әскерін жинауға уәкілеттік берген жарлықтар шығарды. Содан кейін Эдуардқа бүлікшілердің Лестерге, сондай-ақ Уорвик пен Кларенске қарай бағытын өзгерткені туралы хабар жетті, бұл олардың ниеттерін ашты. Уэллс патшадан хат алды, онда бүлікші әскерін таратуға немесе оның әкесі лорд Уэллс (бұрын Эдуард тұтқынға алған) өлім жазасына кесілетіні туралы ескертілді. Уэллс әскерімен бірге Стамфордқа асықты. Уэллс Уорвикті және оның тәжірибелі әскерін кездестіре алмағандықтан, Эдуардтың сенімділігі арта түсті.
Шайқас
Эдуардтың барлаушылары оған бүлікші әскердің Стамфордтан шамамен 5 миль (8 км) қашықтықта, Ұлы Солтүстік жолының жанында, Тикенкотт Уорреннің солтүстігінде, Ратлендтегі Эмпингэмге жақын жерде, шайқасқа дайын тұрғанын хабарлады. Эдуард өз әскерін Уэллс әскерінің солтүстігіне жайғастырды, содан кейін екі әскерді бөліп тұрған жерде Лорд Уэллсті екі әскердің де көз алдында дарға асты. Бұл әрекет бүлікшілерді «Уорвик!» және «Кларенс!» деп ұрандап, шабуылға шығарды. Бірнеше зеңбірек оқтары атылды, сосын Эдуард әскеріне жауға шабуыл жасауға бұйрық берді. Осы шабуылдың басшылары бүлікшілердің алдыңғы қатарымен қақтығысуға үлкермес бұрын шайқас аяқталды. Бүлікшілер патшаның жақсы жаттығудан өткен әскеріне қарсы тұрудың орнына, қашқа жол тартты. Екі капитан, сэр Роберт Уэллс және оның жаяу әскер командирі Ричард Уоррен, шайқас кезінде тұтқындалды және бір аптадан кейін, 19 наурызда дарға асылды. Уэллс өзінің сатқындығын мойындады және Уорвик пен Кларенсті бүліктің «серіктестері және басты қоздырғыштары» деп атады. Сондай-ақ, Уорвик пен Кларенстің кінәлі екенін көрсететін құжаттар табылды, олар елден қашуға мәжбүр болды. Заманауи деректерде шайқас орны «Хорнфилд» деп аталады (Хорн – іргелес ауыл), ал «Лоссекотт» немесе оған ұқсас есім қолданылмайды. Бұл жер Лестершир және Ратландтың жабайы табиғат қорына тиесілі және басқарылады.