Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
15 ғасырдағы ағылшын тағына үміткер, тарихи тұлға.
15th century pretender to the English throne
the historical figure
Перкин Уорбек (1474 – 23 қараша 1499) – ағылшын тағына үміткер, ол Эдуард IV-нің екінші ұлы, Йорк герцогы Ричард Шрусбери екенін мәлімдеді және «Мұнарадағы ханзадалар» деп аталатын екі бауырдың бірі болды. Егер Ричард тірі болса, оның ағасы Эдуард V қайтыс болған және ол заңды мұрагер деп есептелген жағдайда, таққа толық құқығы болатын – бұл мәселе бұрын оның ағасы, король Ричард III тарапынан дауланып келген еді. Ричардтың қайтыс болғанына (табиғи себептерден немесе Лондон мұнарасында өлтірілгеніне) байланысты нақтылықтың болмауы, немесе оның қандай да бір жолмен аман қалғаны туралы күмәндер Уорбектің талабына қолдау көрсетуге себеп болды. Оның жақтастары Уорбектің Ричард екеніне шын сенген болуы мүмкін, немесе Генрих VII патшаны құлатып, тақты қайтарып алу ниетімен оны қолдаған болуы да мүмкін. Ричардтың тағдыры туралы білімнің жетіспеуі және Англиядан тыс жерлерде қолдау алғандықтан, Уорбек жаңадан құрылған Тюдор әулеті үшін маңызды қауіп-қатерге айналды; Генрих Уорбекті жалғаншы деп жариялады. Уорбек Англияға бірнеше рет шағын әскерлермен десант түсірді, бірақ корольдің әскерлерінен күшті қарсылыққа ұшырады және 1497 жылы Гэмпширде бас берді. Оны тұтқындағаннан кейін, ол өзінің талабынан бас тартып, 1474 жыл шамасында Турнеде туған фламанд екенін жазған мойындау хатын жазды. Ол 1499 жылдың 23 қарашасында өлім жазасына кесілді. Уорбекпен айналысу Генрих VII-ге 13 000 фунт стерлингтен астам шығынға түсті (1499 жылғы 13 000.0 сомасы қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең), бұл Генрихтің әлсіз мемлекеттік қаржысына үлкен салмақ салды.
Perkin Warbeck ( 1474 – 23 November 1499) was a pretender to the English throne claiming to be Richard of Shrewsbury, Duke of York, who was the second son of Edward IV and one of the so called "Princes in the Tower". Richard, were he alive, would have been the rightful claimant to the throne, assuming that his elder brother Edward V was dead and that he was legitimate—a point that had been previously contested by his uncle, King Richard III. Due to the uncertainty as to whether Richard had died (either of some natural cause or having been murdered in the Tower of London) or whether he had somehow survived, Warbeck's claim gained some support. Followers may have truly believed Warbeck was Richard or may have supported him simply because of their desire to overthrow the reigning king, Henry VII, and reclaim the throne. Given the lack of knowledge regarding Richard's fate, and having received support outside England, Warbeck emerged as a significant threat to the newly established Tudor dynasty; Henry declared Warbeck an impostor. Warbeck made several landings in England backed by small armies but met strong resistance from the King's men and surrendered in Hampshire in 1497. After his capture, he retracted his claim, writing a confession in which he said he was a Fleming born in Tournai around 1474. He was executed on 23 November 1499. Dealing with Warbeck cost Henry VII over £13,000 (13000.0 in 1499 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), putting a strain on Henry's weak state finances.
Ерте өмір
Перкин Уорбектің жеке өмірі көптеген сенімсіз және әртүрлі мәлімдемелерге толы. Уорбек өзінің Шрусберидің Ричарды, Йорк герцогы екенін, король Эдуард IV-тің кіші ұлы екенін айтты. Ол ағасы Эдуард V-пен бірге 1483 жылы үлкен Эдуардтың қайтысынан кейін Глостер герцогы Ричард III тақты басып алғаннан соң құпия түрде жоғалып кеткен. 1497 жылы король Генрих VII-нің қадағалауымен Уорбек тұтқындалып, тексерілгеннен кейін, оның өмірі туралы тағы бір нұсқа оның мойындауы негізінде жарияланды. Көптеген тарихшылар бұл мойындауды толыққанды шындық емес деп санайды, себебі ол мәжбүрлеумен алынған. Мойындауға сәйкес, Уорбек Джон Осбек (сонымен қатар Жеан де Вербекке деп те белгілі) әйелі Кэтрин де Фародан туған. Осбек фламандтық және қазіргі Бельгиядағы Турнай қаласының есепшісі болған. Бұл туыстық байланыстар Турнай қаласының бірнеше муниципалды мұрағаттарымен расталады, онда Уорбек өзімен туыс екенін мәлімдеген көптеген адамдар туралы ақпарат бар. Ол шамамен он жасында анасымен бірге голланд тілін үйрену үшін Антверпенге барды. Содан кейін ол Антверпен және Мидделбург маңындағы бірнеше шеберлердің қолында жұмыс істеді, кейін жергілікті ағылшын саудагері Джон Стреу оны бірнеше айға жұмысқа алды.
Perkin Warbeck's personal history is fraught with many unreliable and varying statements. Warbeck said that he was Richard of Shrewsbury, Duke of York, the younger son of King Edward IV, who had disappeared mysteriously along with his brother Edward V after Richard, Duke of Gloucester, usurped the throne as King Richard III following the elder Edward's death in 1483. After Warbeck was captured and interrogated in 1497 under the eye of King Henry VII, another version of his life was published, based on his confession. This confession is considered by many historians to be possibly only partially true as it was procured under duress. According to the confession, Warbeck was born to a woman called Katherine de Faro, wife of John Osbeck (also known as Jehan de Werbecque). Osbeck was Flemish and held the occupation of comptroller to the city of Tournai, in present day Belgium. These family ties are backed up by several municipal archives of Tournai which mention most of the people whom Warbeck declared he was related to. Around the age of ten, he was taken to Antwerp by his mother to learn Dutch. From there, he was undertaken by several masters around Antwerp and Middelburg before being employed by a local English merchant named John Strewe for a few months
Голландияда болғаннан кейін Уорбек басқа елдерді көруге құштар болды және бретондық саудагерге жұмысқа орналасты. Ол 1483 жылдан 1490 жылға дейін Еуропа құрлығында Йоркшылдардың қорғауында өмір сүргенін, бірақ оның бас қамқоршысы сэр Эдвард Брэмптон Англияға оралғанда босатылғанын айтты. Содан кейін ол өзінің кім екенін жариялады.
After his time in the Netherlands, Warbeck yearned to visit other countries and was hired by a Breton merchant. He claimed that from 1483 to 1490, he had lived on the continent of Europe under the protection of Yorkist loyalists, but when his main guardian, Sir Edward Brampton, returned to England, he was left free. He then declared his true identity.
Англиядағы қолдау (Перкин Уорбектің құпиялары)
Англиядағы йоркшілдікке қолдау білдірушілердің арасында маңызды тұлғалар Варбектің талаптарын қолдауға дайын екендіктерін жария етті. Олардың ішінде Лорд Фицвотер, сэр Саймон Монфорт, сэр Томас Твейтес (бұрынғы қазынашылық канцлері), сэр Уильям Стэнли (Лорд Чемберлен) және сэр Роберт Клиффорд болды. Клиффорд Еуропаға барып, достарына хат жазып, Варбектің нағыз шаңырағын принц Ричард екенін растады. Генрих патша оның қолдаушыларының тобын ұстап, сотқа беруді бұйырды. Барлығы, Уильям Д'Обени, Томас Крессенер, Томас Аствуд, Роберт Ратклифф және басқаларымен бірге қамауға алынды. Лорд Фицвотер тұтқын ретінде Кале қаласына жіберілді, кейіннен күзетшілерін пара беруге тырысқаны үшін басы кесілді. 1495 жылғы қаңтарда барлық заговоршыларға бастапқыда өлім жазасы берілді, бірақ алты адам, соның ішінде Твейтес, кешіріліп, олардың жазалары түрмеге қамауға және айыппұл төлеуге ауыстырылды. Бірнеше күннен кейін сэр Саймон Монфорт, Роберт Ратклифф және Уильям Д'Обени Тауэр-Хиллде басы кесілді, ал Крессенер мен Аствуд блокта кешірілді. Сол айдың соңында сэр Уильям Стэнли де басы кесілді. Топтың басқа мүшелері түрмеге қамалып, айыппұл төледі. Сэр Роберт Клиффорд кешіріліп, заговоршылардың есімдерін ашқаны үшін марапатталды.
Pro Yorkist sympathy in England involved important figures making it known that they were prepared to back Warbeck's claims. These included Lord Fitzwater, Sir Simon Montfort, Sir Thomas Thwaites (ex Chancellor of the Exchequer), Sir William Stanley (the Lord Chamberlain) and Sir Robert Clifford. Clifford went over to mainland Europe and wrote back to his friends to confirm Warbeck's real identity as Prince Richard. King Henry ordered the group of supporters to be rounded up and put on trial. All were duly arrested, together with William D'Aubeney, Thomas Cressener, Thomas Astwode, Robert Ratcliff and others. Lord Fitzwater was sent as a prisoner to Calais and later beheaded for trying to bribe his gaolers. In show trials in January 1495, all the conspirators were initially condemned to death, although six, including Thwaites, were then pardoned and their sentences commuted to imprisonment and fines. Within days Sir Simon Montfort, Robert Ratcliff and William D'Aubeney were beheaded at Tower Hill and Cressener and Astwode pardoned at the block. Later the same month Sir William Stanley was also beheaded. Other members of the group were imprisoned and fined. Sir Robert Clifford was pardoned and rewarded for revealing the names of the conspirators.
Англияға алғашқы қону
1495 жылғы 3 шілдеде Маргарет Бургундияның қаржыландыруымен Уорбек халықтың қолдауына үміттеніп, Кенттегі Дилге түсті. Олар Генрих VII-ге адал жергілікті тұрғындармен Диль шайқасында бетпе-бет келді. Уорбектің шағын әскері жеңіліске ұшырады және Уорбек тіпті жағаға шықпастан 150 әскері қаза болды. Ол дереу дерлік шегінуге мәжбүр болды, бұл жолы Ирландияға. Онда ол Дезмонд графы Морис Фицджеральдтан қолдау алып, Уотерфордты қоршауға алды, бірақ қарсылыққа тап болғандықтан Шотландияға қашты.
On 3 July 1495, funded by Margaret of Burgundy, Warbeck landed at Deal in Kent, hoping for a show of popular support. They were confronted by locals loyal to Henry VII in the ensuing Battle of Deal. Warbeck's small army was routed and 150 of the pretender's troops were killed without Warbeck even disembarking. He was forced to retreat almost immediately, this time to Ireland. There he found support from Maurice FitzGerald, 9th Earl of Desmond, and laid siege to Waterford, but, meeting resistance, he fled to Scotland.
Шотландиядағы қолдау (14951496)
Шотландия королі Джеймс IV Уорбекті жақсы қабылдады. Уорбек сарайдың ізімен жүріп, 1495 жылы Линлитгоу сарайында Рождестволық қонақ болды. Испания елшілері Эдинбургке келді, ал кейін Педро де Аяла дағдарыс кезінде тұрақты елші болып тағайындалды. Уорбек Хантлидің 2-ші графы Джордж Гордонның қызы, Леди Кэтрин Гордонға үйленді. Неке Эдинбургте турнирмен атап өтілді. Джеймс Уорбекке үйлену тойына киім мен қызғылт жібекпен қапталған қару-жарақ сыйлады. Тарихшы Кэти Стивенсонның айтуынша, турнирге арналған киімдер Уорбектің патша мен төрт рыцарьмен бірге күрескенін көрсетеді. Педро де Аяланың латын тіліндегі махаббат хатының көшірмесі Уорбектің Леди Кэтринге жасаған ұсынысы деп есептеледі. Алайда, Джеймстің өмірбаяуын жазған Норман Макдугалл, Бургундиялық Маргареттен басқа ешкім оның ханзада болу туралы талабын шын жүректен қабылдамағанын айтады; оның шотланд ақсүйегінің қызына үйленуі Англияның болашақ патшасы үшін күтілмеген нәрсе еді. Джон Рамзи Балмен (өзін Лорд Ботуэлл деп атаған) Генри VII-ге оқиғаны баяндады. Ол Фламанд рыцары Родерик де Лаланнның екі кішкентай кемесімен және 60 неміс сарбазымен келгенін, Джеймс IV-пен кездесіп, Уорбекпен сөйлескенін көрді. Эдинбург қалашығында Рамзи "куртальд" деп аталатын екі үлкен француз зеңбірегін, 10 сойқыш немесе кішкентай серпентин мен темірден жасалған 30 арқанды "арбаға арналған зеңбіректерді" және 16 жақын арбаны немесе оқ-дәріге арналған вагонды көрді. Ол шабуылдаушы күштер Англияда азық-түлік таусылғанға дейін төрт-бес күн ғана тұра алады деп есептеді. Ол Бервик-апон-Твидтің қауіпсіздігінен, шотландтарды солтүстік және оңтүстіктен шабуылдайтын шағын ағылшын әскерінің жеңе алатынын айтты. Шотланд әскері Эдинбургке жақын жиналды; Джеймс IV және Уорбек 14 қыркүйекте Холируд аббаттығында, ал келесі күні Сент-Тридуана шіркеуінде және Рестальригтегі Әйелдер шіркеуінде дұға оқыды. 1496 жылдың 19 қыркүйегінде шотланд әскері Эллемде болды, ал 21 қыркүйекте Колдстримде Твид өзенінен өтті. 24 қыркүйекте кеншілер Хитон қамалын бұзуға кірісті, бірақ ресурстар сарқылып, Нортумберлендте Перкин Уорбекке қолдау көрсету үміті іске аспағандықтан армия тез шегінді. Ағылшын жазбасына сәйкес, шотландтар патшалық туын көтеріп Англияға төрт шақырымдай еніп, үш-төрт кішкентай мұнараны (немесе бастионды үйлерді) қиратты. Олар 1496 жылдың 25 қыркүйегінде лорд Невилл басқаратын ағылшын әскері Ньюкаслдан жақындағанда кетіп қалды. Бұл шабуыл туралы хабар 21 қазан 1496 жылы Милан герцогы Людовико Сфорцаға жеткенде, ол Испаниядағы елшісіне хат жазып, испан монархтарынан Англия мен Шотландия арасында бейбітшілік орнатуды өтінді. Бейбітшілік миссиясын Нортумберлендте Перкиннің серігі болған Шотландиядағы испан елшісі Педро де Аялаға тапсырды. Кейіннен, Уорбектен құтылуды қалаған Джеймс IV "Куку" атты кемені және бритондық капитан Гай Фолкарт басқаратын жалдамалы экипажды ұсынды. Уорбектің 30 серігі үшін 1497 жылдың 5 шілдесінде Айрдағы кемеге аттанған аттар жалданып алынды. Педро де Аяла Перкинмен бірге Айрға барды. Перкин Айрда ақшаға ат кепілге қойып, Уотерфордқа ұятпен жүзіп кетті. Джеймс IV Бервикширдегі Айтон қаласындағы Сент-Дионисий шіркеуінде Айтон шартын қол қою арқылы Англиямен татуласты. Перкин тағы да Уотерфордты қоршауға алуға тырысты, бірақ бұл жолы оның күш-жігері он бір күн ғана созылып, төрт ағылшын кемесі қуып, Ирландиядан қашуға мәжбүр болды. Кейбір деректерге сәйкес, сол кезде ол екі кемеде 120 адам ғана қалды. Бэконның "Хенри VII патшалығының тарихы" еңбегінде оның "қолтымында төрт шағын кеме, алпыс-жетідеген жауынгер бар екені" жазылған.
Warbeck was well received by James IV of Scotland. Warbeck followed the court and was a Christmas guest at Linlithgow Palace in 1495. Spanish ambassadors arrived in Edinburgh, and later Pedro de Ayala was established as a resident ambassador during the crisis. Warbeck married Lady Catherine Gordon, a daughter of George Gordon, 2nd Earl of Huntly. The marriage was celebrated in Edinburgh with a tournament. James gave Warbeck clothes for the wedding and armour covered with purple silk. Historian Katie Stevenson suggests the clothing bought for the tournament shows Warbeck fought in a team with the king and four knights. A copy of a love letter in Latin obtained by Pedro de Ayala is thought to be Warbeck's proposal to Lady Catherine. However, James's biographer Norman Macdougall comments that it is clear that nobody, with the possible exception of Margaret of Burgundy, took seriously his claim to be the prince; his marriage to a junior Scots noblewoman was scarcely what might be expected for a potential king of England. John Ramsay of Balmain (who called himself Lord Bothwell) described the events for Henry VII. He saw Roderic de Lalanne, a Flemish knight, arrive with two little ships and 60 German soldiers and meet James IV and talk to Warbeck. In Edinburgh Castle Ramsay saw two great French guns called 'curtalds,' 10 falconets or little serpentines, and 30 iron breech loading 'cart guns' with 16 close carts or wagons for the munitions. He estimated the invasion force would last only four to five days in England before it ran out of provisions. He suggested, from the safety of Berwick upon Tweed, that the Scots could be vanquished by a modest English force attacking from north and south in a pincer movement. The Scottish host assembled near Edinburgh; James IV and Warbeck offered prayers at Holyrood Abbey on 14 September and on the next day at St Triduana's Chapel and Our Lady Kirk of Restalrig. On 19 September 1496 the Scottish army was at Ellem and on 21 September they crossed the Tweed at Coldstream. Miners set to work to demolish Heaton Castle on 24 September, but the army quickly retreated when resources were expended and hoped for support for Perkin Warbeck in Northumberland failed to materialise. According to an English record, the Scots penetrated four miles into England with a royal banner displayed and destroyed three or four little towers (or Bastle houses). They left on 25 September 1496 when an English army commanded by Lord Neville approached from Newcastle. When news of this invasion reached Ludovico Sforza, Duke of Milan, on 21 October 1496, he wrote to his ambassador in Spain to request the Spanish monarchs make peace between England and Scotland. The peace mission was entrusted to the Spanish ambassador in Scotland, Pedro de Ayala, who had been Perkin's companion in Northumberland. Later, wishing to be rid of Warbeck, James IV provided a ship called the Cuckoo and a hired crew under a Breton captain, Guy Foulcart. Horses were hired for 30 of Warbeck's companions to ride to the ship at Ayr on 5 July 1497. Pedro de Ayala accompanied Perkin to Ayr. Perkin pawned a horse for cash in Ayr and sailed to Waterford in shame. James IV made peace with England by signing the Treaty of Ayton at St Dionysius's Church in Ayton in Berwickshire. Once again Perkin attempted to lay siege to Waterford, but this time his effort lasted only eleven days before he was forced to flee Ireland, chased by four English ships. According to some sources, by this time he was left with only 120 men on two ships. Bacon's History of the Reign of King Henry VII said he had "in his company four small barks, with some sixscore or sevenscore fighting men".
Корнуоллға қону
1497 жылдың 7 қыркүйегінде Уорбек Корнуоллдағы Лэндс-Эндтен екі шақырым солтүстікке қарай Уайтсэнд шығанағына түсті, үш ай бұрын болған көтерілістен кейін Корнуолл халқының наразылығын пайдалануды үміттене отырып. Уорбек Шотландияға қарсы соғыс үшін салынған артық салықтарды тоқтатуға өзінің күші жететінін мәлімдеді және жылы қарсы алынды. Ол Бодмин-Мурда "Ричард IV" деп жарияланды, ал оның 6000-ға жуық сарбаздық Корнуолл әскері Таунтонға жорық жасаудан бұрын Эксетерге кірді. Генрих VII Корнуоллға шабуылдау үшін бас генералы, 1-ші барон Дэйбени Джайлсты жіберді. Уорбек корольдің барлаушылары Гластонбериде екенін естігенде қорқып, әскерін тастап кетті. Уорбек Гэмпширдегі Болиеу аббаттығында қолға түсіріліп, сол жерде бағынды. Генрих VII 1497 жылдың 4 қазанында Таунтонға жетті, онда ол қалған Корнуолл әскерінің бағынуын қабылдады. Көшбасшылар өлім жазасына кесілді, ал қалғандары айыппұл төледі. Уорбек алдымен Таунтонға, содан кейін Лондон мұнарасына қамалды, онда ол "халықтың күлкісі мен аяусыз сындарымен атқа мінген күйі көшелермен жүргізілді".
On 7 September 1497, Warbeck landed at Whitesand Bay, two miles north of Land's End, in Cornwall, hoping to capitalise on the Cornish people's resentment in the aftermath of their uprising only three months earlier. Warbeck proclaimed that he could put a stop to extortionate taxes levied to help fight a war against Scotland and was warmly welcomed. He was declared "Richard IV" on Bodmin Moor and his Cornish army some 6,000 strong entered Exeter before advancing on Taunton. Henry VII sent his chief general, Giles Daubeney, 1st Baron Daubeney, to attack the Cornish and when Warbeck heard that the King's scouts were at Glastonbury he panicked and deserted his army. Warbeck was captured at Beaulieu Abbey in Hampshire where he surrendered. Henry VII reached Taunton on 4 October 1497, where he received the surrender of the remaining Cornish army. The ringleaders were executed and others fined. Warbeck was imprisoned, first at Taunton, then at the Tower of London, where he was "paraded through the streets on horseback amid much hooting and derision of the citizens".
Түрмеге қамау және өлім
Бастапқыда Уорбекті Генри жақсы қабылдады. Ол өзін жалғаншы екенін мойындағаннан кейін Лондон мұнарасынан босатылып, Генрихтің сарайында тұруға рұқсат алды. Ол тіпті патшаның тойларына да қатысты. Дегенмен, оны күзеттеді және патшайымның қорғауында тұратын әйелімен бірге жатуына рұқсат берілмеді. Сегіз ай сарайда болған соң, Уорбек қашып кетуге тырысты. Ол дереу қайта ұсталды. Содан кейін ол Тауэрде тұтқындалды, бастапқыда жалғыз бөлмеде, кейіннен 17-ші Уорвик графымен бірге; екеуі 1499 жылы қашып кетуге әрекеттенді. Тағы да ұсталғаннан кейін, Уорбек 1499 жылдың 23 қарашасында Тауэрден Лондонның Тайберн жеріне жеткізілді, онда ол өзінің мойындауын оқып, дарға асылды. Уорбектің ирландиялық серігі Джон Атвотер да сол күні Тайбернде өлім жазасын алды. Уорвик графының басы 1499 жылдың 28 қарашасында Тауэр-Хиллде кесілді. Уорбек Лондондағы Остин монахтарының шіркеуіне жерленді. Оның белгісіз қабірінің шамамен орны – Голландия шіркеуі, Остин монахтары. Оның тарихы Фрэнсис Бэконның 1622 жылы жарық көрген «Хенрих VII патшалығының тарихы» атты еңбегінде келтірілген.
Warbeck was initially treated well by Henry. As soon as he confessed to being an impostor, he was released from the Tower of London and was given accommodation at Henry's court. He was even allowed to be present at royal banquets. He was, however, kept under guard and was not allowed to sleep with his wife, who was living under the protection of the queen. After eight months at court, Warbeck tried to escape. He was quickly recaptured. He was then held in the Tower, initially in solitary confinement, and later alongside the 17th Earl of Warwick; the two tried to escape in 1499. Captured once again, Warbeck was led from the Tower to Tyburn, London on 23 November 1499, where he read out a confession and was hanged. Warbeck's Irish ally John Atwater was also executed at Tyburn on the same day. The Earl of Warwick was beheaded on Tower Hill on 28 November 1499. Warbeck was buried in Austin Friars, London. The presumed site of his unmarked grave is at the Dutch Church, Austin Friars. His story was featured in Francis Bacon's 1622 work History of the Reign of King Henry VII.
Сыртқы келбеті
Перкин сыртқы келбетімен Эдуард IV-ке ұқсас болғандықтан, оның Эдуардтың заңды емес ұлы болуы мүмкін, немесе кем дегенде Йорк әулетімен нақты байланысы болған деген пікір пайда болды. Фрэнсис Бэкон оның Эдуардтың көптеген заңды емес балаларының бірі деп санайтын.
Perkin reportedly resembled Edward IV in appearance, which has led to speculation that he might have been Edward's illegitimate son or at least had some genuine connection with the York family. Francis Bacon believed he was one of Edward's many illegitimate children.
Сурет
Көпте олар Перкиннің сақталған жалғыз суреті - Жак ле Буктың шамамен 1570 жылға жатқан "Арас жинағындағы" сурет екенін айтады. Суретті Перкин Уорбек деп жазған мәтін, жинақтағы басқа суреттердегі жазулардан өзгеше қолмен жазылған. "Арас жинағында" "Перкин Уорбек" суреті шотланд және ағылшын корольдық отбасыларының портреттерінің (Джеймс IV, Маргарет Тюдор, Генрих VII және Йорктан Елизавета) арасында орналасқан. "Арас жинағындағы" осы суреттер тобы Перкин Уорбек кеткеннен кейін Шотландияға сапарлаған Тюдор сарайының суретшісі Мейннарт Вейвик еңбегіне негізделген болуы мүмкін. Ол жерде оны "Англиялық суретші Майнорс" деп білген. Тағы бір суретші, Антверпендік Пирс, Шотландия сарайында оның ізбасары болды, сондай-ақ ол жинақтағы шотланд портреттерінің авторы ретінде қарастырылды.
It is often claimed that Perkin's only surviving likeness is a drawing in the Recueil d'Arras by Jacques le Boucq dating from c. 1570. The text labelling the drawing as Perkin Warbeck is in a different hand to inscriptions on other drawings in the collection. Within the Recueil d'Arras, the "Perkin Warbeck" drawing is placed among portraits of the Scottish and English royal family (James IV, Margaret Tudor, Henry VII and Elizabeth of York). This group of drawings in the Recueil d'Arras may be based on the work of Meynnart Wewyck, an artist at the Tudor court who travelled to Scotland in the years after Perkin Warbeck had left. There he was known as "Mynours the English painter". Another painter, Piers, from Antwerp, was his successor at the Scottish court, and he has also been suggested as the source of the Scottish portraits in the Recueil.