Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саяси партия – Америка Құрама Штаттарының Ұлттық шаруалар-еңбекшілер партиясы.
American political party
the national Farmer–Labor Party of the United States
АҚШ-тағы алғашқы заманауи шаруалар-еңбекшілер партиясы 1918 жылы Миннесота штатында құрылды. Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы ауыл шаруашылығы өнімдерінің бағасын және жұмысшылардың жалақысын төмендетті, сонымен бірге соғыс жылдарында бөлшек сауда бағалары күрт өсті. Осының салдарынан шаруалар мен жұмысшылар өз мүдделерін қорғау үшін саяси аренада бірікті. Партия 1936 жылы таратылды және оның орнын Миннесота шаруалар-еңбекшілер партиясы басты.
The first modern Farmer–Labor Party in the United States emerged in Minnesota in 1918. The American entry into World War I caused agricultural prices and workers' wages to fall, while retail prices rose sharply during the war years. Consequently, farmers and workers made common cause in the political sphere to redress their grievances. The party dissolved in 1936 and was succeeded by the Minnesota Farmer–Labor Party.
АҚШ Еңбек партиясы
Фермерлер-еңбекші қозғалысына маңызды үлес қосқан бағыттардың бірі – Еңбек партиясы қозғалысы. 1918 жылдың жазында Бриджпорттағы машина жасаушылардың халықаралық қауымдастығының ереуілі Коннектикут штатының бес қаласында Еңбек партиясына ұласты. Осы жылы күзде Чикаго Еңбек Федерациясы (президенті Джон Фитцпатрик және хатшы-казначейі Эдвард Ноккелс басшылығымен) Еңбек партиясын қолдауды қабылдады. Ұқсас тәуелсіз Еңбек партиясы қозғалыстары Нью-Йорк, Пенсильвания, Миннесота, Огайо және Солтүстік Дакота штаттарында туды. Бұл штаттық және жергілікті ұйымдар 1919 жылдың қараша айында Чикагода Америка Құрама Штаттарының Еңбек партиясын құру үшін бірікті. Ұлттық Фермерлер-еңбекші партиясын құруға дайындық болған маңызды шара 1920 жылдың 12 ақпанында Чикагода өткен Кооперативтік конгресс болды. Конгресске кооперативтік қозғалыстың өкілдері, фермерлік ұйымдар, кәсіподақтар және Пламб жоспары лигасы қатысты. Конгресс 12 адамнан тұратын Бүкіл Америкалық Фермерлер-еңбекші Кооперативтік комиссиясын сайлады. Роберт Майнор бұл оқиға туралы "Озатқыш" басылымында жан-жақты жариялады.
One primary contributing stream to the Farmer–Labor movement was the Labor Party movement. An International Association of Machinists strike in Bridgeport developed into a Labor Party in five Connecticut towns in the summer of 1918 and the powerful Chicago Federation of Labor (led by President John Fitzpatrick and Secretary Treasurer Edward Nockels) adopted the cause of a Labor Party in the fall of that same year. Similar independent Labor Party movements emerged in New York, Pennsylvania, Minnesota, Ohio, and North Dakota. These state and local organizations joined in November 1919 in Chicago to form the Labor Party of the United States. One important gathering that was a precursor to the establishment of a national Farmer–Labor Party was the Cooperative Congress, held in Chicago on February 12, 1920. The gathering included participants from the cooperative movement, farmers organizations, trade unions, and the Plumb Plan League. The congress elected a 12 person All American Farmer–Labor Cooperative Commission. The event was closely reported in the pages of The Liberator by Robert Minor.
АҚШ-тың шаруалар-еңбекшілер партиясы
1920 жылдың шілдесінде АҚШ Еңбек партиясы өз атауын Фермерлер-Еңбек партиясы деп өзгертті. Ол Юта штатының заңгері Парли П. Кристенсенді АҚШ Президентігіне үміткер етті. Кристенсен Вашингтон штатында ерекше нәтиже көрсетіп, тек сол штаттан 77 000-нан астам дауыс жинады. Барлығы Кристенсен 19 штаттың сайлаушыларынан 265 000-нан астам дауыс алды, Фермерлер-Еңбек партиясының тізімінде болған штаттардың саны осы шамада еді. 1920 жылғы сайлау кезінде Вашингтон штатынан АҚШ Сенатына Фермерлер-Еңбек партиясынан кандидат болған К. Л. Франс 25% дауыс алып, екінші орынға шықты. Бұл Фермерлер-Еңбек партиясының Миннесота штатынан тыс жердегі сайлаудағы ең жақсы көрсеткіші болды, ал Миннесота штатты партияның негізгі бекінісіне айналатын еді. Партияның Нью-Йорк штатының губернаторы лауазымына үміткері – Нью-Йорк портының бұрынғы демократтық басшысы Дадли Филд Малоун болды. Ол штаттық сайлауда 69 908 дауыс жинады, ал социалистік кандидат Джозеф Д. Кэннонға 159 804 дауыс түсті. Алайда, партияның Нью-Йорк штатынан АҚШ Сенаторына үміткері Роза Шнайдерман 15 086 дауыс алды, ал социалист Джейкоб Панкен 151 246 дауыс жинады. 1921 жылдың қараша айында ұзақ әлемдік турнесі аясында Парли Паркер Кристенсен Мәскеуде Владимир Ленинмен екі рет кездесті. Фермерлер-Еңбек партиясының ресми органы – Чикагода шығарылатын «Жаңа көпшілік» газеті болды. Газеттің редакторы Роберт Бак, Фитцпатрик Ноклздің жақтасы еді. 1922 жылы Фермерлер-Еңбек партиясының съезіне 17 штаттың ұйымдарынан 72 делегат қатысты. Виктор Бергер, Сеймур Стетман және Отто Бранстеттер Америка Социалистік партиясының дос делегаттары ретінде іс-шараға қатысты. Съезд ФЛП ұйымын британдық Лейборист партиясының үлгісіндегі еңбек ұйымдарының федерациялық органына айналдыру туралы шешім қабылдады. Фермерлер-Еңбек партиясы 1922 жылдың 11-12 желтоқсанында Кливленд қаласында өткен Прогрессивті саяси әрекеттер конференциясының екінші конференциясына делегаттар жіберді. Конференция 52-64 дауыспен тәуелсіз саяси партия құру туралы ұсынысты қабылдамады, Социалистік және Фермерлер-Еңбек партиясының делегациялары қарсы дауыс берді. Конференция соңында Фермерлер-Еңбек партиясының делегациясы енді CPPA-мен байланысты болмайтынын мәлімдеді. 1923 жылдың наурыз айында Чикагоның Фермерлер-Еңбек партиясы CPPA-дан бөлініп, ұлттық Фермерлер-Еңбек саяси ұйымын құруға кірісуге шешім қабылдады. Мамыр айында АҚШ Фермерлер-Еңбек партиясының Ж. Г. Браунның қол қойған шақыру қағазы жарияланды, онда 3 шілдеде Чикагода «Америка жұмысшыларының үлкен саяси съезі» өткізілуі туралы хабарланды. Съезге шақыру қағазы кәсіподақтарға, штаттық Фермерлер-Еңбек партияларына, Партиялық емес лигаға, Социалистік партияға және Жұмысшылар партиясына жіберілді. ФЛП CPPA-ның тартымдылығына және осы ұйымның тәуелсіз сайлау саясатына қатысудан бас тартуына наразы болды және басқа жолдармен ұлттық ұйым құруға тырысты. Жұмысшылар партиясы бірыңғай майдан стратегиясының бөлігі ретінде ФЛП съезіне қатысуға ынта білдірді. Ал Социалистік партия өте күдікпен қарады. SPA бұл мәселені 1923 жылдың 19-23 мамырында Нью-Йоркте өткен съезде мұқият қарастырды, содан кейін ФЛП съезіне қатысудан бас тарды, оның орнына CPPA-ны жаңа Еңбек партиясының құралы ретінде қарастырды. 1923 жылдың маусым айының ортасында Америка Жұмысшы партиясының Орталық атқару комитетінің кіші комитеті Фермерлер-Еңбек партиясының кіші комитетімен кездесті. Екі кіші комитет 3 шілдедегі конференцияға жеткілікті жұмысшылар өкілдері келсе, Фермерлер-Еңбек партиясы Федерациялық Фермерлер-Еңбек партиясымен алмастырылуы керек, ал Фермерлер-Еңбек партиясының Ұлттық комитеті жаңа Ұлттық атқару комитетімен алмастырылуы керек деп келісті. Екі кіші комитет осы трансформацияны іске асыру үшін қажетті маңызды масса үшін делегаттарды жіберуші ұйым мүшелерінің саны 500 000 болуы керек деп келісті. Сондай-ақ, 3 шілдедегі конференцияда Кеңес Одағын мойындауды талап ететін жалпы қағидалар туралы мәлімдеме және резолюция қабылдануы керек екені туралы келісімге келді. Егер 500 000-ға жету мүмкін болмаса, жаңа федерацияланған ФЛП-ның ұйымдастыру комитеті құрылатын еді.
In July 1920, the Labor Party of the United States changed its name to the Farmer–Labor Party. It nominated Utah lawyer Parley P. Christensen for President of the United States. Christensen finished particularly strongly in Washington, netting over 77,000 votes in that state alone. In total, Christensen received over 265,000 votes from voters of the 19 states in which the Farmer–Labor Party was on the ballot. Also during the 1920 election, the Farmer–Labor Party candidate for the United States Senate in Washington state, C. L. France received 25% of the vote, coming in second place. This was the best performance by the Farmer–Labor Party in a state election outside Minnesota, which would soon become its main stronghold. The party's candidate for Governor of New York was Dudley Field Malone, a former Democratic Collector of the Port of New York, who achieved 69,908 votes in the state election, versus 159,804 for the Socialist candidate Joseph D. Cannon. However Rose Schneiderman, the party's candidate for U. S. Senator from New York only received 15,086 votes versus 151,246 for Socialist Jacob Panken. In November 1921, as part of a lengthy world tour, Parley Parker Christensen obtained two interviews with Vladimir Lenin in Moscow. The official organ of the Farmer–Labor Party was a newspaper published in Chicago called The New Majority. Editor of this paper was Robert Buck, a Fitzpatrick Nockles loyalist. The 1922 Convention of the Farmer–Labor Party was attended by 72 delegates, representing organizations in 17 states. Victor Berger, Seymour Stedman, and Otto Branstetter attended the proceedings as fraternal delegates of the Socialist Party of America. The convention decided to transform the FLP organization into a federated body of labor organizations on the model of the British Labour Party. The Farmer–Labor Party sent delegates to the second conference of the Conference for Progressive Political Action, which met December 11–12, 1922, in Cleveland. The conference defeated a motion to establish an independent political party by a vote of 52–64, with the Socialist and Farmer–Labor Party delegations on the short side. At the close of the conference, the Farmer–Labor Party delegation announced that they would no longer affiliate with the CPPA. In March 1923, the Farmer–Labor Party of Chicago broke away from the CPPA and decided to proceed to the immediate formation of a national Farmer–Labor political organization. Circa May, over the signature of J. G. Brown of the Farmer–Labor Party of the United States there was issued a call for a "Monster Political Convention of the Workers of America" to meet in Chicago on July 3. The convention call was issued to trade unions, state Farmer–Labor Parties, the Non Partisan League, the Socialist Party, and the Workers Party, The FLP was frustrated with the timidity of the CPPA and the refusal of that organization to enter into independent electoral politics and sought to establish a national organization through other means. The Workers Party was anxious to participate in the FLP Convention as part of their united front strategy. The Socialist Party on the other hand, was extremely hesitant. The SPA carefully considered this matter at its May 19–23, 1923, New York Convention before declining to participate in the FLP Convention, instead seeing the CPPA as the vehicle for a new Labor Party. In the middle of June 1923, a subcommittee of the Central Executive Committee of the Workers Party of America met with a sub committee of the Farmer–Labor Party. These two small groups agreed that if sufficient workers should be represented by delegates to the July 3 Conference, the Farmer–Labor Party should be supplanted by a Federated Farmer–Labor Party, and the National Committee of the Farmer–Labor Party replaced by a new National Executive Committee. The number of organizational members sending delegates necessary for the critical mass necessary to trigger this transformation was agreed by the two subcommittees to be 500,000. It was also agreed that the July 3 Conference should pass a general statement of principles and a resolution calling for the recognition of the Soviet Union. If the 500,000 threshold was not achieved, an Organization Committee for the new federated FLP would instead be established.
Федеративтік шаруалар жұмысшы партиясы
1923 жылдың шілдесінде өткен ФЛП конференциясына шамамен 540 делегат қатысты. Жұмысшылар партиясы жиынға басымдық танытуға бар күшін салған сияқты. Конференция барысында он адамнан тұратын топтар, топ жетекшісі басқаратын, ұйымдасқан жүйе қолданды. Жұмысшылар партиясының 3 шілдедегі конференциясына делегаттар Орталық Атқару комитетінің басшылық кеңесімен басшылыққа алынды. Конференцияда ұйымдастыру жоспары талқыланғанда К.Э. Рутенберг сөз сөйлеп, Фермерлер-Еңбек партиясының делегаттары нені қалайтынын сұрады, сондай-ақ федерациялық Фермерлер-Еңбек партиясын сақтап қалу үшін кез келген ұсынысқа келісуге дайын екенін мәлімдеді. Жаңа ұйымның Ұлттық Атқару комитетінің жеті орынның бесеуі Фермерлер-Еңбек партиясына бөлінді. Осыған жауап ретінде конференция жұмысы тоқтатылып, Фермерлер-Еңбек партиясының делегаттары жабық кеңеске жиналды. Кеңес Жұмысшылар партиясын конференциядан шығару және конференциядан Фермерлер-Еңбек партиясының 1921 жылғы бағдарламасы мен конституциясын өзгеріссіз қабылдауды сұрау туралы резолюциямен оралды. Бұл ұсынысты конференцияда Чикаго Еңбек Федерациясының өкілі Джон Фицпатрик жасады, ол «саяси өзгерістерді заңсыз жолдармен қолдайтын кез келген ұйыммен» бірігудің «өзіне-өзі қастандық» екенін айтты. Бұл резолюция шамамен 500-40 дауыспен мақұлданды, нәтижесінде Джон Фицпатрик және оның көзқарасын бөлісетін делегаттар тобы конференцияны тастап кетті. Жұмысшылар партиясы өз бағдарламасына басымдық танытып, осы конференцияда «Федерациялық Фермерлер-Еңбек партиясын» құрды. Темір құрылысшысы Джозеф Манли, Уильям З. Фостердің күйеуі болғанымен, Джон Пепперге адал болды, ұйымның Ұлттық хатшысы болып сайланды. WPA-ның Чикагодағы еңбек газеті «The Voice of Labor» FFLP-ге беріліп, оның ресми органы «Farmer-Labor Voice» аталды. «Федерациялық Фермерлер-Еңбек партиясы» тұжырымы сол кезде қолға алынған үшінші партияның ұйымдық үлгісімен үлкен ұқсастықтарды көрсетті, Социалистік партия – британдық Еңбек партиясының үлгісінде құрылған, саяси ұйымдар (WPA және SPA сияқты) өздерінің тәуелсіз ұйымдық ерекшеліктерін сақтай отырып, оған қосыла алатын партия. Социалистік партия CPPA арқылы американдық «Еңбек партиясын» құруға тырысты, бірақ бұл жоба сәтсіз аяқталды. Жұмысшылар партиясы Фермерлер-Еңбек партиясының ұйымын «бағындырып» алды, бірақ олармен бірігуге асыққан бұқаралық ұйымдардың қолдауын жоғалтты.
The July 1923 Conference of the FLP was attended by approximately 540 delegates. The Workers Party seems to have made every effort to capture a majority at the gathering. At the convention itself, it used a disciplined caucus system, with groups of ten on the floor led by a group captain. The Workers Party delegates to the July 3 Conference were guided by a steering committee of the Central Executive Committee. During debate on the organization plan at the conference, C. E. Ruthenberg made a speech in which he asked the Farmer–Labor Party delegates what they wanted, stating that any concessions would be agreed to save the sacrifice of a federated Farmer–Labor Party itself. Five out of seven seats on the National Executive Committee of the new organization were offered to the Farmer–Labor Party. In response, the convention was adjourned and the Farmer–Labor Party delegates went into a closed caucus. This caucus returned with a resolution proposing to exclude the Workers Party from the conference and to ask the conference to accept the 1921 program and constitution of the Farmer–Labor Party without changes. This proposal was made on the floor of the conference by John Fitzpatrick of the Chicago Federation of Labor, who stated that "it would be suicide" to unite "with any organization which advocated other than lawful means to bring about a political change." This resolution was tabled by a vote of approximately 500–40, prompting a walkout by John Fitzpatrick and a group of delegates sharing his views. The Workers Party gained a majority for its program and established a "Federated Farmer–Labor Party" at this convention. Structural iron worker Joseph Manley, a son in law of William Z. Foster although a factional loyalist to John Pepper, was elected as National Secretary of the organization. The WPA's Chicago labor paper, The Voice of Labor, was turned over to the FFLP and became its official organ, The Farmer–Labor Voice. The notion of a "Federated Farmer–Labor Party" closely paralleled the organizational ideal for a third party then currently being advanced, the Socialist Party—an organization modelled upon the British Labour Party to which political organizations (like the WPA and the SPA) might affiliate without losing their independent organizational identity. The Socialist Party sought the establishment of an American "Labor Party" via the CPPA—and failed. The Workers Party successfully "captured" the Farmer–Labor Party organization, only to lose the allegiance of the mass organizations with which they so eagerly desired to unite.
1924 жылғы конференциялар
1924 жылдың 11-12 наурызында Сент-Пол қаласында Фермерлер-Еңбек партиясының конференциясы өтті, онда келесі Ұлттық съезді сол қалада 17 маусымда өткізу туралы шешім қабылданды. Бұл жиынға шақыру қағазы жарияланды, онда фермерлер, еңбек және саяси ұйымдар бес тармақты "алдын ала бағдарламаға" қол қойған жағдайда делегаттар жіберуі талап етілді. Аталған бағдарлама мемлекеттік меншікке көшуді, мемлекеттік банк жүйесін құруды, барлық табиғи ресурстарды мемлекеттік бақылауға алуды, азаматтық құқықтарды қалпына келтіруді және еңбек дауларында тыйым салуды жоюды көздеді. АҚШ Фермерлер-Еңбек партиясының бір бөлігі FLP съезін Прогрессивті саяси әрекеттер конференциясымен біріктіруге тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Бұл топ сондай-ақ барлық ұлттық саяси партияларды съезге қатысудан шеттетуге тырысты, мақсаты – Жұмысшы (коммунистік) партиясын қатысудан мүшекес ету болатын. Бұл әрекет те сәтсіз болды. Фермерлер-Еңбек партиясына коммунистерден тазару және келесі съезді 1924 жылдың 4 шілдесіне дейін кейінге жылдыру үшін қысым көрсетілді, осылайша оны Прогрессивті саяси әрекеттер конференциясымен бірдей уақытта өткізуге болар еді. 1924 жылдың 18 наурызында Ұлттық хатшы Джей Г. Браун Ұлттық комитетке 4 шілдеде Кливлендте съез өткізу мәселесі бойынша дауыс беруді сұрап хат жолдады. Аталған съезге шақыру жолданбады. Браун Ұлттық хатшы лауазымынан уақытша Роберт М. Бакқа берді, бірақ ол да көп ұзамай қызметтен кетті. Ұлттық төраға У. М. Пиггот Берт Мартинді Ұлттық хатшы етіп тағайындады және кеңсе Чикагодан Денверге көшірілді. 1924 жылдың маусымында өткен Фермерлер-Еңбек партиясының съезіне (оған Федерациялық Фермерлер-Еңбек партиясы мүше ұйым ретінде қатысты) 26 штаттан келген 500-ден астам делегат қатысты. Съезде сенатор Роберт М. Ла Фоллетттің президенттікке кандидат болуы талқыланды. Ла Фоллетт Америка Жұмысшы партиясының өткір қарсыласы болғандықтан, съездің қолдауын алуға тырыспады, ал съезд АҚШ президенті және вице-президенті лауазымдарына өзінің кандидаттарын – Д Duncan Макдональд пен Уильям Букты ұсынды. ФЛП Ұлттық комитеті 4 шілдеде Кливлендте жиналып, Прогрессивті саяси әрекеттер конференциясына делегаттар сайлады. Юта штатынан У. М. Пиггот Ұлттық төраға, ал Денверден Берт Мартин Ұлттық хатшы болып қайта сайланды. 1924 жылдың 10 шілдесінде Кливлендте КПА Ла Фоллетті қолдағаннан кейін Ұлттық атқару комитетінің көпшілігі Макдональд пен Буктың кандидатураларын қайтарып алды және Жұмысшы партиясының тәуелсіз науқанына қолдау көрсетуге уәде берді. 1924 жылдың соңына қарай Федерациялық ФЛП өмір сүруін тоқтатты.
A Conference of the Farmer–Labor Party was held in St. Paul on March 11–12, 1924, at which it was decided to hold its next National Convention on June 17 in that same city. A convention call was issued for that gathering, which called for farmer, labor, and political organizations to send delegates provided that they subscribed to a five point "tentative program" that called for public ownership, government banking, public control of all natural resources, restoration of civil liberties, and the abolition of the use of the injunction in labor disputes. An effort was made by some members of the Farmer–Labor Party of the United States to merge the convention of the FLP with that of the Conference for Progressive Political Action, an attempt which was unsuccessful. This group also attempted to remove all national political parties from the convention call—the intended effect being to exclude the Workers (Communist) Party from participation. This effort failed as well. There was pressure placed on the Farmer–Labor Party to purge itself of Communists and to postpone its next convention until July 4, 1924, so that it might meet jointly with that of the Conference for Progressive Political Action. On March 18, 1924, National Secretary Jay G. Brown wrote to the National Committee asking for a vote on the question of holding a convention on July 4 at Cleveland. This convention was not called. Brown resigned as National Secretary, to be replaced on a temporary basis by Robert M. Buck, who soon resigned as well. National Chairman W. M. Piggott then appointed Bert Martin as National Secretary and headquarters were moved from Chicago to Denver. The June 1924 Convention of the Farmer–Labor Party (in which the Federated Farmer–Labor Party participated as a member organization) was attended by over 500 delegates representing 26 states. The convention discussed the upcoming run of Sen. Robert M. La Follette for president. La Follette, a bitter opponent of the Workers Party of America, did not seek the endorsement of the convention, which proceeded to nominate its own candidates for President and Vice President of the United States—Duncan McDonald and William Bouck, respectively. The National Committee of the FLP met in Cleveland on July 4 and elected delegates to the Conference for Progressive Political Action. W. M. Piggott of Utah was re elected as National Chairman and Bert Martin of Denver as National Secretary. On July 10, 1924, after the endorsement of La Follette by the CPPA at Cleveland, a majority of the National Executive Committee withdrew the nominations of MacDonald and Bouck and pledged support to an independent campaign of the Workers Party. By the end of 1924, the Federated FLP had ceased to exist.
Ұлттық шаруалар-еңбек партиясы
Дегенмен, Федеративтік шаруалар-еңбекші партиясының тарауы шаруалар-еңбекші партиясы қозғалысының аяқталуын білдірмеді. Қайта құрылған шаруалар-еңбек партиясы штаттық деңгейде Миннесота, Колорадо, Юта, Иллинойс, Кентукки, Монтана, Нью-Йорк, Пенсильвания, Оклахома, Миссури, Вашингтон, Дакота және басқа да штаттардағы мемлекеттік және жергілікті ұйымдары арқылы өмір жасамасын жалғастырды. Ұлттық ұйым Ұлттық төраға В. М. Пиггот пен Ұлттық хатшы Берт Миллер басшылығымен жұмысын жалғастырды. Топтың 1920 жылғы президенттікке үміткері Парли Паркер Кристенсен 1924 жылғы 12 желтоқсанда Прогрессивті саяси әрекеттер конференциясының ұлттық комитетінің отырысына қатысып, 1925 жылғы 21-22 ақпанда өтетін конференцияны ұйымдастыру комитетіне мүше болып сайланды. Сол уақытта және сол жерде шаруалар-еңбек партиясының адал мүшелерінің съезі шақырылды, ол жұмысшы партиясын құруда Прогрессивті саяси әрекеттер конференциясымен ынтымақтастық орнатуды көздеді. 1930 жылдарға дейін КПСС немесе Социалистік партияның қатысуынсыз ұлттық шаруалар-еңбек партиясын қайта құруға әрекеттер жасалды. Фрэнк Уэбб 1928 жылы қалған партияның үміткері болды. 1932 жылғы президенттік сайлауда Джейкоб Кокси бірнеше штаттан шаруалар-еңбек партиясының үміткері ретінде сайлау кампаниясын жүргізді. Екі сайлаудың екеуінде де партия 8000-нан астам дауыс жинамады.
The demise of the Federated Farmer–Labor Party did not mean an end to the Farmer–Labor Party movement, however. The regular Farmer–Labor Party continued to exist at the state level, with state and local organizations in Minnesota, Colorado, Utah, Illinois, Kentucky, Montana, New York, Pennsylvania, Oklahoma, Missouri, Washington, the Dakotas, and elsewhere. The national organization continued under the leadership of National Chairman W. M. Piggott and National Secretary Bert Miller. The group's 1920 Presidential candidate, Parley Parker Christensen, attended the Dec. 12, 1924, meeting of the National Committee of the Conference for Progressive Political Action and was made a member of the committee of arrangements for the CPPA's forthcoming February 21–22, 1925, conference. A Convention of the loyal members of the Farmer–Labor Party was called for that same time and place, where it aimed to cooperate with the CPPA in the formation of a labor party. There were subsequent attempts to reconstitute a national Farmer–Labor Party into the 1930s, without the participation of either the CPUSA or the Socialist Party. Frank Webb was the remnant party's candidate in 1928. For the 1932 Presidential election, Jacob Coxey campaigned as the Farmer–Labor Party candidate in a few states. In neither election did the party receive more than 8,000 votes.
Әнмен
Фолксингер және Фермерлік Еңбек партиясын қолдаған Джим Гарланд "Мен сіздің миллиондарыңызды қаламаймын, мырза" әнін жазды, онда ол "Екі ескі партияны алыңыз, мырза, / Мен оларда ешқандай айырмашылық көре алмаймын. / Бірақ Фермерлік Еңбек партиясымен / Біз жұмысшыларды азат етеміз" деп әндейді. Вуди Гатри "Wabash Cannonball" әуенімен "Фермерлік Еңбек Пойызы" әнінің сөзін жазып, 1942 жылдың 29 тамызында NBC радиосының Қызыл желісіндегі AFL және CIO бірлестігімен шығарылған "Жеңіс үшін Еңбек" бағдарламасында орындады. 1948 жылы ол 1948 жылғы 22-25 шілдеде өткен Прогрессивті Ұлттық Конвенция үшін "Уоллес Тейлор Пойызы" болып өзгертілді, онда бұрынғы АҚШ вице-президенті Генри А. Уоллес Гарри С. Трумэнге (Демократтар), Стром Турмондқа (Диксиекраттар) және Томас Э. Дьюиге (Республикалықтар) қарсы АҚШ президентіне кандидат ретінде ұсынылды.
Folksinger and Farmer Labor supporter Jim Garland wrote the song "I Don't Want Your Millions, Mister," in which he sings, "Take the two old parties, mister,/No difference in them I can see./But with a Farmer Labor party,/We will set the workers free." Woody Guthrie wrote lyrics for a song "Farmer Labor Train" with the tune from the "Wabash Cannonball" and performed it on August 29, 1942, on "Labor for Victory," a joint AFL and CIO on NBC Radio's Red Network. In 1948 transformed into "The Wallace Taylor Train" for the 1948 Progressive National Convention of July 22–25, 1948, which nominated former U. S. Vice President Henry A. Wallace for U. S. president against Harry S. Truman (Democrats), Strom Thurmond (Dixiecrats), and Thomas E. Dewey (Republicans).