Уильям Эрнст Траутман: Американдық кәсіби одақ жетекшісінің өмірі мен қызметі
William E. Trautmann
Уильям Траутманн – американдық профсоюз жетекшісі, «Төңкерісшіл жұмысшылар әлемі» (IWW) ұйымдастырушысы. Неміс иммигранты, жұмысшы қозғалысының белсендісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Эрнст Траутманн (1 шілде 1869 - 18 қараша 1940) – американдық кәсіподақ жетекшісі, Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылар ұйымының (IWW) құрылтайшы бас хатшысы және 1904 жылы ұйымды құру жоспарлаған алты адамның бірі. Ол 1869 жылы Жаңа Зеландияда неміс ата-аналарының отбасында дүниеге келіп, Еуропада өсті. Польшада сыра қайнату оқуын аяқтағаннан кейін, Германияда шебер сырашы болып жұмыс істеді, бірақ Бисмарктің социалистік емес заңдары бойынша еңбек қызметі үшін елден қуылды. 1890 жылы ол Америка Құрама Штаттарына көшіп, Сыра қайнатушылар одағына (Beer Brewers Union) қосылды. Траутман Милуокидегі Біріккен сырахана жұмысшыларының одағындағы маңызды тұлға және Біріккен сырахана жұмысшыларының неміс тіліндегі газеті – Brauer Zeitung-тің редакторы болды. IWW құрылтайшылық съезіне қатысқаны үшін ол осы одақтан шығарылды. 1905 жылы ол басқа өнеркәсіптік одақтастармен бірге Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылар ұйымын құрды. 1905-1912 жылдары ол көбінесе ұйымдастырушы ретінде далада жұмыс істеді. 1912 жылы ол IWW басшылығымен ереуіл тактикасы және Массачусетс штатының Лоренс қаласындағы «Нан мен Гүлдер» ереуілі үшін жиналған қаражаттың дұрыс пайдаланылмауы туралы келіспеушілікке байланысты жол айырды. 1913 жылы Траутман Социалистік Еңбек партиясы құрған, кейін Халықаралық жұмысшылар индустриялық одағы (WIIU) аталған «сары» IWW-ге «толық уақытты насильші» ретінде қосылды. 1922 жылы Траутман 1909 жылы Маккис Рокста (Питтсбург, Пенсильвания) өткен Пресс-Сталь Автомобильдерінің ереуілі кезіндегі IWW белсендісі ретіндегі тәжірибесіне негізделген «Қырқыс» (Riot) атты роман жариялады.
William Ernst Trautmann (July 1, 1869 – November 18, 1940) was an American trade unionist who was the founding general secretary of the Industrial Workers of the World (IWW) and one of six people who initially laid plans for the organization in 1904. He was born to German parents in New Zealand in 1869 and raised in Europe. After completing a brewing apprenticeship in Poland, he worked as a masterbrewer in Germany before being expelled for labor activities under Bismark's anti socialist laws. In 1890 he moved to the United States, where he joined the Beer Brewers Union. Trautmann was a key figure in the United Brewery Workers' Union in Milwaukee and the editor of the United Brewery Workers' German language newspaper, Brauer Zeitung. He was expelled from that union for his participation in the founding IWW convention. In 1905, he joined with other industrial unionists to found the Industrial Workers of the World. Between 1905 and 1912, he mostly worked in the field as an organizer. In 1912, he broke with the IWW leadership over strike tactics and the alleged misuse of funds collected for the "Bread and Roses" strike in Lawrence, Massachusetts. In 1913, Trautmann joined the so called yellow IWW created by the Socialist Labor Party, which later became the Workers' International Industrial Union (WIIU), as a "full time propagandist." In 1922, Trautmann published a novel, Riot, drawing on his experiences as an IWW activist during the Pressed Steel Car Strike of 1909 in McKees Rocks (Pittsburgh, Pennsylvania).
Ерте өмір
1869 жылы Жаңа Зеландияда неміс-американдық кенші отбасында дүниеге келген. Траутманның әкесі оның төрт жасында қайтыс болды. 14 жасында ол анасымен бірге Еуропаға оралып, Польшада сыра қайнатушының шәкірті болып жұмыс істеді. Ол сыра қайнату шеберінің бұйырған уақытының бәрін жұмыс істеуге мәжбүр болды. Осы кезеңде Траутман өмір бойына арналған радикалды еңбек идеяларымен танысты. Германияға қоныстанғанға дейін Траутман Шығыс Еуропа бойынша жұмыс істеді. Германияда ол сыра индустриясында осыған ұқсас зорлық-зомбылыққа ұшыраған жұмысшыларды жақтады. 1890 жылы жаңа антисоциалистік заңдарға байланысты Германиядан кетуге мәжбүр болды, осылайша ол қауіпті радикал деп танылды. Оның Америка Құрама Штаттарында туыстары болғандықтан, сол жаққа көшуді шешті. Ол Массачусетс штатына көшіп, еңбек ұйымдастыру ісін жалғастырды. Біріккен сыра өндірушілер кәсіподағында өте белсенді болды. Сонымен қатар, ол Американың Еңбек Федерациясына қарсы болды, оны тым консервативті және жұмысшылардың мүддесін қорғамайтын деп есептеді.
Born in New Zealand into a German American miner family in 1869. His father died when Trautmann was four years of age. When he was 14 he and his mother moved back to Europe where he worked as an apprentice to a brewer in Poland. At this brewery he had to work as many as hours as his brewmaster told him. It was during this time that Trautmann was exposed to the radical labor ideas that would become his life's work. Trautmann worked throughout Eastern Europe before settling in Germany. In Germany he was a vocal supporter of workers going through the same abuse in the brewing industry that he had gone through. In 1890 he was forced to leave Germany under the new anti Socialist laws, which marked him as a dangerous radical. He decided to move to the United States as he already had family there. He moved to Massachusetts and continued to organize labor. He was very active in the United Brewery Worker Union. He was also very vocal against the American Federation of Labor, who he saw as being too conservative and not looking out for the interest of the worker.
IWW-дегі уақыт
Траутман – Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшыларының негізін қалаушылардың бірі. Ол IWW-нің құрылтай құжаттарының бірі – Индустриалдық одақ манифестін жазуға көмектесті. Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшыларда Траутман ұйымдастырушы, пропагандист және біраз уақыт қазынашы-хатшы болып жұмыс істеді. Ол әкімшілік дағдыларымен емес, мақалаларымен танымал болды. Оның еңбектері: «Бір үлкен одақ», «Неге ереуілдер жеңіледі және қалай жеңуге болады» және «Өнеркәсіптік одақтастық: жұмысшылардың үміті». Юджин Дебс одақтан кеткеннен кейін ол басшылыққа тағайындалды, бірақ шебер жазушы болғанымен, әкімшілік қабілеті жетіспеді. Ол одақ мүшелерінің тізімін (жеке тұлғалардың да, IWW-нің түрлі жергілікті бөлімшелерінің де) жүргізе алмады, ал 1906 жылғы IWW құрылтайында Траутманның бүкіл жыл бойы қаржылық есепті сақтамағаны анықталды. Оның IWW-ге қатысуы да қиын жағдайлармен байланысты болды. Ол ереуілдерді ұйымдастырудың алғашқы әрекеттерінің көптегенін сәтсіз аяқтады. Өзі де Шығыс Еуропадан келген иммигрант болғандықтан, тактикасын негізінен осы топқа бағыттады. Бұл оны Пенсильвания штатындағы болат өндіретін Маккис-Рокс қаласындағы ереуілге жеткізді. Траутман наразылықтарды бейбіт жолмен өткізуге тырысты, бірақ жақын арада зорлық-зомбылық орын алды. Бес штаттық полицей қаза тауып, Траутман тұтқындалды. Мыңдаған жұмысшы оны босатпаса, бүлік көтерілетінін мәлімдеді, ал олардың талаптары орындалды. Ақырында зауыт басшылары жұмысшылардың талаптарын қабылдады және Траутман өзінің алғашқы еңбек жеңісіне қол жеткізді. Траутман 1910 жылдардағы IWW-дегі жарысқақтардың да бір бөлігі болды. 1906 жылы Траутман мен оның одақтастары Винсент Сент-Джон және Дэниел ДеЛеон IWW президенті Чарльз Шерманмен келіспеушілікке түсті. Шерманның көзқарасы консервативті болды (одақтар үшін), және IWW-дегі көптеген адамдар оның одақты AFL сияқты етуіне қаулы болды. Кейбір мүшелер Шерманның капиталистік жүйеде жұмыс істеуге тырысатынын, ал IWW-дегі көптеген адамдар сияқты, жүйені өзгертуге емес екенін ойлады. Траутман мен оның одақтастары «тікелей әрекеттерді» қолдады, яғни одақтың мақсаттарына жету үшін ереуілдер мен саботаждарды пайдалануды жақтады. Траутман фракциясы Шерман мен оның жақтастарын жеңіп, IWW-ді бақылауға алу үшін жеткілікті қолдау жинай алды. Одақтағы басшылық рөлі күшейген Траутманның өзінің күшіне жетпегені көрінді. Оның орнына Сент-Джон әкімші болып тағайындалды. Бұл Траутманға өріс ұйымдастырушысы болуға мүмкіндік берді, бұл оған көбірек қолайлы болды. Ол 1912 жылғы Лоуренс ереуіліне қатысты. Сәттілігіне қарамастан, Траутман IWW-нің тікелей әрекеттерге бағытталған тәсілінің дұрыс емес екеніне көз жеткізді және 1913 жылы, ДеЛеонның «сары» IWW-дегі қысқа уақыттық қатысудан кейін, одақтан мүлдем кетіп қалды.
Trautmann was one of the founders of the Industrial Workers of the World. He helped write the Industrial Union Manifesto, one of the IWW's founding documents. While in the Industrial Workers of the World Trautmann worked as an organizer, propagandist, and for some time as secretary treasurer. He was much more known for his essays than for his administrative skills. His works include One Big Union, Why Strikes are Lost & How to Win, and Industrial Unionism: The Hope of the Workers. He was thrust into a leadership role with the resignation of Eugene Debs from the union, and while he was a skilled writer his administrative skills were lacking. He could not keep a record of the members of the union (that is both the individuals and the different local branches of the IWW), and at the 1906 IWW convention, it was discovered that Trautmann had not been keeping a financial record for the entire year. His start in the IWW was also met with turbulent times. He failed many of his first attempts at organizing strikes. He switched his tactics to target primarily Eastern European immigrants, since he was also one. This lead him to the McKees Rocks strike, a strike in a steel town of Pennsylvania. Trautmann tried to keep the protests peaceful, but soon violence erupted. Five state troopers were killed, and Trautmann was arrested. Thousands of workers threatened to riot if he was not released, and their demands met. Eventually the factory operators met the workers' demands and Trautmann achieved his first labor victory. Trautmann was also a part of the schisms that happened during the 1910s in the IWW. In 1906 Trautmann, and his allies Vincent St. John, and Daniel DeLeon found themselves at odds with the President of the IWW, Charles Sherman. Sherman had a more conservative view (as far as unions went) and many in the IWW feared that he would allow the union to become more of an AFL type. Some members thought that Sherman would try to work within the confines of the capitalist system rather than trying to change the system as many in the IWW were trying to do. Trautmann and his allies were a proponent of "direct action", the use of strikes and sabotage to achieve the aims of the union. The Trautmann faction was able to rally enough to support to outvote Sherman and his supporters, and were able to take control of the IWW. With an even greater leadership role in the union Trautmann was soon seen as being out of his depth. He was replaced as an administrator by St. John. This allowed Trautmann to be a field organizer, a job that suited him much better. He was involved in the Lawrence Strike of 1912. Despite its success Tratumann no longer believed that the direct action approach of the IWW was the right idea, and in 1913, after a brief stint in DeLeon's Yellow IWW, he left the union for good.
IWW өмірінен кейінгі
Траутман "Қырқыс" атты тарихи роман жазды, ол Маккис Рокстағы ереуілді ұйымдастыру тәжірибесіне негізделген. Ол радикалды саясаттан бас тартып, "Американың қиын таңдауы" деген кітап жазды, онда ол былай деді: "Миллиондаған еңбекшілер бүгін капитализмнің, не жұмыс берушілердің жау емес екеніне келіседі, керісінше, пролетариат қатарынан шыққандарын айтқан, жемқорлықтың жақтаушылары, қылмыстың көтермешілері, хаос пен құрып жоюдың қоздырғыштары – олар жұмысшылардың жауы". Оның орнына ол бейбіт еңбек реформасын қолдады, соңында Лос-Анджелеске көшіп, 1940 жылы қайтыс болғанға дейін өмірбаянын және "Жаңа мәміле" бағдарламасы бойынша жол құрылысы жобасын аяқтады.
Trautmann wrote a historical novel entitled Riot that was based on his experiences organizing the McKees Rocks strike. He abandoned radical politics and wrote America's Dilemma in which he said, "Millions of toilers are today agreed that not capitalism, not the employers of labor as a class, are the enemies of the workers so much as those who, claiming to spring from the ranks of the proletariat, have become the apostles of corruption, the promoters of crime, the fomentors of chaos and destruction." He instead promoted peaceful labor reform, eventually ending up in Los Angeles where he worked on his autobiography and a New Deal highway project until his death in 1940.