Халықаралық еңбек одағы: «Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшылары»
Industrial Workers of the World
Халықаралық еңбек одағы IWW (Wobblies) 1905 ж. Чикагода құрылған. Индустриялық және жалпы одақтыстықты біріктіреді, социалистік, синдикалистік және анархистік қозғалыстармен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халықаралық еңбек одағы
International labor union
Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылар одағы (IWW), мүшелері "Wobblies" деп аталады, 1905 жылы Чикагода құрылған халықаралық еңбек одағы. Атаудың шығу тегі белгісіз. Оның идеологиясы жалпы кәсіподақ пен өнеркәсіптік кәсіподақты біріктіреді, себебі ол жалпы одақ болып табылады және мүшелерін жұмыс істейтін әртүрлі салалар бойынша бөледі. IWW-нің философиясы мен тактикасы "революциялық өнеркәсіптік синдикализм" деп сипатталады, социалистік, синдикалистік және анархистік еңбек қозғалыстарымен байланысы бар. 1910-шы жылдар мен 1920-шы жылдардың басында IWW көптеген қысқа мерзімді мақсаттарына жетті, әсіресе Американың батысында, дәстүрлі гильдиялар мен одақтардың шекараларын кесіп, әртүрлі кәсіптер мен салалардағы жұмысшыларды ұйымдастырды. 1917 жылдың тамызында IWW мүшелерінің саны 150 000-нан асып, АҚШ, Ұлыбритания, Канада, Австралия және Жаңа Зеландияда белсенді бөлімшелері болды. Осы кезеңде IWW мүшелігінің өте жоғары айналымы (он жылдыққа 133% деп бағаланады) тарихшыларға мүшелік санын нақты анықтауды қиындатады, себебі жұмысшылар еңбек даулары мен жалпы экономикалық қиындықтар сияқты салыстырмалы түрде қысқа мерзімге IWW-ге көптеп қосылатын. 1910-шы жылдардың соңы мен 1920-шы жылдары мүшелік саны күрт төмендеді. Басқа еңбек ұйымдарымен, әсіресе Америка Еңбек Федерациясымен (AFL) қақтығыстар болды, ол IWW-ді тым радикалды деп есептеді, ал IWW AFL-ді тым консервативті деп санайды және жұмысшыларды кәсіптері бойынша бөлу туралы олардың шешіміне қарсы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін болған Бірінші қызыл үрей кезінде радикалдық, анархистік және социалистік топтарға қарсы үкіметтік репрессиялар да мүшелік санын азайтты. Канадада федералды үкімет 1918 жылдың 24 қыркүйегінде IWW-ді заңсыз деп жариялады. IWW мүшелігі мен ықпалының төмендеуіне ең шешуші фактор 1924 жылы ұйымда болған жарылыс болды, одан IWW толыққанды қалпына келе алмады. 1950-ші жылдары IWW Екінші қызыл үрей кезінде қудалауға ұшырағандықтан құлдыраудың алдында тұрды, бірақ кейіннен 1960-шы және 1970-ші жылдардағы Жаңа солшылдық ағымының нәтижесінде одақ қайта жанданды. IWW "Бір үлкен одақ" тұжырымын қолдайды және барлық жұмысшылар капитализм мен жалақылы еңбекті өнеркәсіптік демократиямен алмастыру үшін әлеуметтік класс ретінде бірігуі керек деп санайды. Ол жұмысшылардың өз басшыларын сайлайтын және түбегейлі демократияның басқа да формаларын (өздігінен басқару) жүзеге асыратын жұмыс орны демократиясының Wobbly Shop моделімен танымал. IWW мүшелерінен өкілдік етілетін жұмыс орнында жұмыс істеуін талап етпейді, сондай-ақ басқа кәсіподаққа мүше болуға тыйым салмайды.
The Industrial Workers of the World (IWW), whose members are nicknamed "Wobblies", is an international labor union founded in Chicago in 1905. The nickname's origin is uncertain. Its ideology combines general unionism with industrial unionism, as it is a general union, subdivided between the various industries which employ its members. The philosophy and tactics of the IWW are described as "revolutionary industrial unionism", with ties to socialist, syndicalist, and anarchist labor movements. In the 1910s and early 1920s, the IWW achieved many of its short term goals, particularly in the American West, and cut across traditional guild and union lines to organize workers in a variety of trades and industries. At their peak in August 1917, IWW membership was estimated at more than 150,000, with active wings in the United States, the United Kingdom, Canada, Australia and New Zealand. The extremely high rate of IWW membership turnover during this era (estimated at 133% per decade) makes it difficult for historians to state membership totals with any certainty, as workers tended to join the IWW in large numbers for relatively short periods (e. g., during labor strikes and periods of generalized economic distress). Membership declined dramatically in the late 1910s and 1920s. There were conflicts with other labor groups, particularly the American Federation of Labor (AFL), which regarded the IWW as too radical, while the IWW regarded the AFL as too conservative and opposed their decision to divide workers on the basis of their trades. Membership also declined due to government crackdowns on radical, anarchist, and socialist groups during the First Red Scare after World War I. In Canada, the IWW was outlawed by the federal government by an Order in Council on September 24, 1918. Likely the most decisive factor in the decline in IWW membership and influence was a 1924 schism in the organization, from which the IWW never fully recovered. During the 1950s, the IWW faced near extinction due to persecution under the Second Red Scare, although the union would later experience a resurgence amidst the context of the New Left in the 1960s and 1970s. The IWW promotes the concept of "One Big Union", and contends that all workers should be united as a social class to supplant capitalism and wage labor with industrial democracy. It is known for the Wobbly Shop model of workplace democracy, through which workers elect their own managers and other forms of grassroots democracy (self management) are implemented. The IWW does not require its members to work in a represented workplace, nor does it exclude membership in another labor union.
Қор
IWW-ді жоспарлау жөніндегі алғашқы кездесу 1904 жылы Чикагода өтті. Жеті қатысушы – Америка еңбек одағының өкілдері Кларенс Смит және Томас Хагерти, теміржол қызметкерлерінің біріккен бауырластығынан Джордж Эстес және В. Л. Холл, инженерлер қоғамының АҚШ бөлімшесінің Исаак Кован, Біріккен сыра қайнатушылардың Уильям Э. Траутман және Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагері және жазушы Джулиан Э. Багли. Евгений Дебс, бұрынғы Америка теміржол одағының мүшесі, және Біріккен металл жұмысшыларының Чарльз О. Шерман қатысуға тілек білдіргенімен, кездесуге келмеді. IWW ресми түрде 1905 жылғы маусымда Чикагода құрылды. Конгресске 200 социалист, анархист, марксист (көбінесе Американың Социалистік партиясы және Американың Социалистік Еңбек партиясының мүшелері) және Америка Құрама Штаттарының түкпір-түкпірінен (әсіресе Батыс кеншілер федерациясы) келген радикалды кәсіподақ өкілдері қатысты. Олар Америка Еңбек Федерациясының (AFL) саясатына қарсы күресті. IWW, AFL-дің капитализмді қабылдауына және біліктілігі жоқ жұмысшыларды шеберлік одақтарына қабылдамауына қарсы болды. Конгресс 1905 жылғы 27 маусымда өтті және «Өнеркәсіптік конгресс» немесе «Өнеркәсіптік одақ конвенциясы» деп аталды. Кейін ол IWW-нің бірінші жылдық конвенциясы ретінде танылды. IWW-нің фин тіліндегі газеті Industrialisti, кен өндіру өнеркәсібінің орталығы болған Миннесота штатының Дулут қаласында шығарылып, кәсіподақтың жалғыз күнделікті басылымы болды. Ең көп таралған кезінде әр саны 10 000 данамен жарық көрді. Тағы бір фин тіліндегі Wobbly басылымы – ай сайын жарық көретін Tie Vapauteen («Азаттыққа жол») журналы. Сондай-ақ, Финляндияның IWW білім беру институты, Дулуттағы Жұмысшылар колледжі және Канаданың Онтарио штатындағы Порт-Артурдағы Финляндияның Еңбек үйі бірнеше жыл бойы IWW Канадалық бас кеңсесі ретінде қызмет етті. Сонымен қатар, көптеген швед иммигранттары, әсіресе 1909 жылғы шведтік жалпы ереуілден кейін қара тізімге енгендер IWW-ге қосылып, Скандинавиялық социалистік клубтар төңірегінде ұқсас мәдени орталықтар құрды. Бұл өз кезегінде швед жұмысшы қозғалысының сол қанатына саяси ықпал етті, нәтижесінде 1910 жылы Синдикалистік одақ (SAC) құрылды, ол жақын арада IWW тактикасы мен стратегиясын үлгі етіп алуға тырысқан топтарды қамтыды. Одақтың теңдікке берілгендігінің бір мысалы – Филадельфиядағы порт жұмысшыларының 8-ші филиалы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде елдегі ең ірі порттардың бірі. Африка-американдық Бен Флетчер басшылығымен 8-ші филиалда 5000-нан астам мүше болды, олардың көпшілігі африка-американдықтар, сондай-ақ мыңнан астам иммигранттар (көбінесе литвалықтар мен поляктар), ирланд-американдықтар және көптеген басқа ұлт өкілдері де бар еді.
The first meeting to plan the IWW was held in Chicago in 1904. The seven attendees were Clarence Smith and Thomas J. Hagerty of the American Labor Union, George Estes and W. L. Hall of the United Brotherhood of Railway Employees, Isaac Cowan of the U. S. branch of the Amalgamated Society of Engineers, William E. Trautmann of the United Brewery Workmen and Julian E. Bagley WW1 veteran and author. Eugene Debs, formerly of the American Railway Union, and Charles O. Sherman of the United Metal Workers were involved but did not attend the meeting. The IWW was officially founded in Chicago, Illinois in June 1905. A convention was held of 200 socialists, anarchists, Marxists (primarily members of the Socialist Party of America and Socialist Labor Party of America), and radical trade unionists from all over the United States (mainly the Western Federation of Miners) who strongly opposed the policies of the American Federation of Labor (AFL). The IWW opposed the AFL's acceptance of capitalism and its refusal to include unskilled workers in craft unions. The convention had taken place on June 27, 1905, and was referred to as the "Industrial Congress" or the "Industrial Union Convention". It was later known as the First Annual Convention of the IWW. The Finnish language newspaper of the IWW, Industrialisti, published in Duluth, Minnesota, a center of the mining industry, was the union's only daily paper. At its peak, it ran 10,000 copies per issue. Another Finnish language Wobbly publication was the monthly Tie Vapauteen ("Road to Freedom"). Also of note was the Finnish IWW educational institute, the Work People's College in Duluth, and the Finnish Labour Temple in Port Arthur, Ontario, Canada, which served as the IWW Canadian administration for several years. Further, many Swedish immigrants, particularly those blacklisted after the 1909 Swedish General Strike, joined the IWW and set up similar cultural institutions around the Scandinavian Socialist Clubs. This in turn exerted a political influence on the Swedish labor movement's left, that in 1910 formed the Syndicalist union SAC which soon contained a minority seeking to mimick the tactics and strategies of the IWW. One example of the union's commitment to equality was Local 8, a longshoremen's branch in Philadelphia, one of the largest ports in the nation in the WWI era. Led by Ben Fletcher, an African American, Local 8 had more than 5,000 members, the majority of whom were African American, along with more than a thousand immigrants (primarily Lithuanians and Poles), Irish Americans, and numerous white ethnics.
Саяси іс-қимыл немесе тікелей іс-қимыл бойынша бөлу
1908 жылы Дэниел Де Леон басқаратын топ, Де Леонның Социалистік Еңбек партиясы (SLP) арқылы саяси әрекет ету IWW мақсаттарына жетудің ең тиімді жолы екенін айтты. Винсент Сент-Джон, Уильям Траутман және Биг Билл Хейвуд басқаратын екінші топ, ереуілдер, насият және бойкоттар сияқты тікелей әрекеттер жұмысшы халық үшін тұрақты нәтижелерге қол жеткізуге көбірек мүмкіндік береді деп сенді; олар төрелікке және саяси байланыстарға қарсы болды. Хейвудтың тобы жеңіске жетті, ал Де Леон және оның қолдаушылары ұйымнан шығып, IWW-нің өздерінің нұсқасын құрды. SLP-нің «Сары IWW» кейіннен 1924 жылы таратылған Халықаралық өнеркәсіптік жұмысшылар одағы деген атқа ие болды.
In 1908, a group led by Daniel De Leon argued that political action through De Leon's Socialist Labor Party (SLP) was the best way to attain the IWW's goals. The other faction, led by Vincent Saint John, William Trautmann, and Big Bill Haywood, believed that direct action in the form of strikes, propaganda, and boycotts was more likely to accomplish sustainable gains for working people; they were opposed to arbitration and to political affiliation. Haywood's faction prevailed, and De Leon and his supporters left the organization, forming their own version of the IWW. The SLP's "Yellow IWW" eventually took the name Workers' International Industrial Union, which was disbanded in 1924.
Ұйым
IWW алғаш рет 1906 жылы Невада штатындағы Голдфилд қаласында және 1909 жылы Пенсильвания штатындағы Маккис Рокстағы престелген болат машиналарын жасаушылар ереуілі кезінде назар аударды. Сол жылы олар сөз бостандығы үшін күреске шықты. Вашингтон штатының Спокан қаласы көшедегі жиналыстарды тыйым салып, осы ережені бұзғаны үшін «Воббли» ұйымдастырушысы Элизабет Гурли Флиннді тұтқындады. Жауабы қарапайым, бірақ тиімді болды: бір мүше тұтқындалғанда, көптеген адамдар сол жерге жиналды және билікті олардың барлығын тұтқындауға шақырды, бұл қала үшін тым қымбатқа түсті. Споканде 500-ден астам адам түрмеге қамалды, ал төрт адам қаза тапты. Сөз бостандығы үшін күресу тактикасы, мақсатты насихаттау және ашық ұйымдасу құқығын сақтау үшін Фресно, Абердин және басқа да жерлерде тиімді қолданылды. Сан-Диегода, ешқандай ұйымдық науқан болмаса да, жергілікті билік пен ықпалды бизнесмендер қолдаған тәртіпсіздік тудырушылар аса қатыгез қарсы шабуыл жасады. 1912 жылға қарай ұйымның мүшелері Солтүстік-Батыста, докерлер, орталық штаттардағы ауыл шаруашылығы жұмысшылары, тоқыма және кен өндіру аймақтарында шоғырланған, шамамен 25 000 адамды құрады. IWW 150-ден астам ереуілге қатысты, оның ішінде Лоуренс тоқыма ереуілі (1912), Патерсон жібек ереуілі (1913), Таккер, Юта ереуілі (14 маусым 1913), Студебеккер ереуілі (1913) және Месаби аймағы (1916). Олар 1913 жылғы 3 тамыздағы «Уитленд хоп» көтерілісіне де қатысты.
The IWW first attracted attention in Goldfield, Nevada, in 1906 and during the Pressed Steel Car Strike of 1909 at McKees Rocks, Pennsylvania. Further fame was gained later that year, when they took their stand on free speech. The town of Spokane, Washington, had outlawed street meetings, and arrested Elizabeth Gurley Flynn, a Wobbly organizer, for breaking this ordinance. The response was simple but effective: when a fellow member was arrested for speaking, large numbers of people descended on the location and invited the authorities to arrest all of them, until it became too expensive for the town. In Spokane, over 500 people went to jail and four people died. The tactic of fighting for free speech to popularize the cause and preserve the right to organize openly was used effectively in Fresno, Aberdeen, and other locations. In San Diego, although there was no particular organization campaign at stake, vigilantes supported by local officials and powerful businessmen mounted a particularly brutal counter offensive. By 1912, the organization had around 25,000 members, concentrated in the Northwest, among dock workers, agricultural workers in the central states, and in textile and mining areas. The IWW was involved in over 150 strikes, including the Lawrence textile strike (1912), the Paterson silk strike (1913), the Tucker Utah strike (June 14, 1913), the Studebaker strike (1913), and the Mesabi range (1916). They were also involved in what came to be known as the Wheatland Hop Riot on August 3, 1913.
География
Алғашқы онжылдығында IWW АҚШ-тың 38 штаты мен аумағында және Канаданың бес провинциясында 350-ден астам қала мен кентте 900-ден астам кәсіподақ құрды. Ел жүзінде IWW-мен байланысты 19 түрлі тілде жарық көрген 90 газет және журнал болды. Карикатуралар IWW басылымдарының маңызды бөлігін құрады. Кәсіподақ мүшелері еңбекақысыз жасаған олар, кәсіподақтың қарсыластарын сатиралық бейнеледі және оның идеяларын түрлі форматтарда, соның ішінде "стикерлер" арқылы таратуға көмектесті. IWW-тің ең танымал карикатуралық кейіпкері Мистер Блокты Эрнест Рибе жасады, ал одан кейін ол Джо Хилл әнінің тақырыбына айналды. IWW мүшелері елдің барлық аймақтарында белсенділік танытып, 1919 жылғы Сиэтлдегі жалпы ереуілге қатысты, Эверетт таяу шайқасында тұтқындалды немесе қаза тапты, Оңтүстік-Батыста мексикалық жұмысшылар арасында ұйымдастыру жұмыстарын жүргізді, Филадельфиядағы ірі және күшті портовиктер кәсіподағын құрды және тағы да басқалары.
In its first decades, the IWW created more than 900 unions located in more than 350 cities and towns in 38 states and territories of the United States and five Canadian provinces. Throughout the country, there were 90 newspapers and periodicals affiliated with the IWW, published in 19 different languages. Cartoons were a major part of IWW publications. Produced by unpaid rank and file members they satirised the union's opponents and helped spread its messages in various forms, including 'stickerettes'. The most well known IWW cartoon character, Mr Block, was created by Ernest Riebe and was made the subject of a Joe Hill song. Members of the IWW were active throughout the country and were involved in the Seattle General Strike of 1919, were arrested or killed in the Everett Massacre, organized among Mexican workers in the Southwest, became a large and powerful longshoremen's union in Philadelphia, and more.
IWW қарсы AFL Карпентерс, Голдфилд, Невада, 1906-1907 жылдар
IWW 1906 және 1907 жылдары Невада штатының Голдфилд қаласында алтын кенін өндіру өркендеген кезде маңызды рөл атқарды. Ол кезде Батыс тау-кеншілер федерациясы әлі де IWW-нің құрамында болды (WFM 1907 жылдың жазында IWW-ден шықты). 1906 жылы IWW Голдфилдте соншалықты күшті болды ki, жалақыны және еңбек жағдайларын өзі анықтай алатын. IWW-нің басымдығына қарсылық көрсеткен AFL-ге мүше есімдері шеберлер одағы болды. 1907 жылдың наурыз айында IWW шахталардан AFL шеберлерін жұмысқа алмауды талап етті, бұл шахта иелерін IWW-ге қарсы тұруға итермеледі. Шахта иелері бірігіп, IWW мүшелерін жұмысқа алудан бас тартуға уәде берді. Голдфилдтегі кен және бизнес иелері жұмысты тоқтатуға шешім қабылдап, IWW-нің күшін жойғанға дейін жұмыс істемеуге ант берді. Бұл жұмысты тоқтату Голдфилд жұмысшылары арасында консервативті және радикалды одақ мүшелері арасында жік тудырды. Кен иелері Невада губернаторынан федералды әскерді шақыруды сұрады. Федералды әскердің күзетуімен кен иелері шахталарды кәсіподаққа мүше емес жұмысшылармен қайта ашты, осылайша Голдфилдте IWW-нің ықпалын жойды.
The IWW assumed a prominent role in 1906 and 1907 in the gold mining boom town of Goldfield, Nevada. At that time, the Western Federation of Miners was still an affiliate of the IWW (the WFM withdrew from the IWW in the summer of 1907). In 1906, the IWW became so powerful in Goldfield that it could dictate wages and working conditions. Resisting IWW domination was the AFL affiliated Carpenters Union. In March 1907, the IWW demanded that the mines deny employment to AFL Carpenters, which led mine owners to challenge the IWW. The mine owners banded together and pledged not to employ any IWW members. The mine and business owners of Goldfield staged a lockout, vowing to remain shut until they had broken the power of the IWW. The lockout prompted a split within the Goldfield workforce, between conservative and radical union members. The mine owners persuaded the Nevada governor to ask for federal troops. Under the protection of federal troops, the mine owners reopened the mines with non union labor, breaking the influence of the IWW in Goldfield.
Хейвуд соты және Батыс тау-кеншілер федерациясының шығуы
IWW-ді құруда Билл Хейвуд және Винсент Сент-Джон сияқты Батыс тау-кеншілер федерациясының басшылары шешуші рөл атқарды, ал WFM IWW құрылғаннан кейін көп ұзамай жаңа кәсіподақ ұйымына қосылды. WFM IWW-нің "тау-кен секциясы" болды. WFM-нің қатарындағы көптеген мүшелер IWW-дің ашық радикализміне наразылық білдірді және WFM-нің тәуелсіздігін сақтауды қалады. WFM мен IWW арасындағы келіспеушіліктер 1906 жылғы IWW жылдық съезінде туды, онда WFM делегаттарының көпшілігі съезден шығып кетті. Сот процестері Хейвуд пен Мойер арасындағы қарым-қатынасты қатты уландырды. Хейвудтың ісі WFM-де зорлық-зомбылыққа және радикализмге қарсы реакцияны тудырды. 1907 жылғы жазда WFM IWW-дан шығып, Винсент Сент-Джон WFM-ден кетіп IWW-ді ұйымдастырумен айналысты. Билл Хейвуд біраз уақыт екі ұйымның да мүшесі болып қалды. Оның кісі өлтіру ісі Хейвудты танымал тұлғаға айналдырды, және ол WFM үшін сұранысқа ие спикер болды. Оның күшейе берген радикалды сөздері WFM-нің ұстанымдарымен үйлеспейтін болды, және 1908 жылғы сәуірде WFM кәсіподағы Хейвудтың кәсіподақ өкілі лауазымынан алынғанын жариялады. Хейвуд WFM-ден кетіп, барлық уақытын IWW-ді ұйымдастыруға арнады.
Leaders of the Western Federation of Miners such as Bill Haywood and Vincent St. John were instrumental in forming the IWW, and the WFM affiliated with the new union organization shortly after the IWW was formed. The WFM became the IWW's "mining section". Many in the rank and file of the WFM were uncomfortable with the open radicalism of the IWW and wanted the WFM to maintain its independence. Schisms between the WFM and IWW had emerged at the annual IWW convention in 1906, when a majority of WFM delegates walked out. The trials caused a bitter split between Haywood and Moyer. The Haywood trial also provoked a reaction within the WFM against violence and radicalism. In the summer of 1907, the WFM withdrew from the IWW, Vincent St. John left the WFM to spend his time organizing the IWW. Bill Haywood for a time remained a member of both organizations. His murder trial had made Haywood a celebrity, and he was in demand as a speaker for the WFM. His increasingly radical speeches became more at odds with the WFM, and in April 1908, the WFM announced that the union had ended Haywood's role as a union representative. Haywood left the WFM and devoted all his time to organizing for the IWW.
IWW мен Батыс тау-кеншілер федерациясы
Батыс тау-кеншілер федерациясы 1907 жылы IWW-ден шықты, бірақ IWW WFM-ді қайтаруды қалады. WFM IWW мүшелерінің шамамен үштен бірін құрады, ал батыс кеншілері қатал одақ мүшелері және еңбек дауларында сенімді одақтастар болды. 1908 жылы Винсент Сент-Джон WFM-ді жасырын түрде басып алуды ұйымдастыруға тырысты. Ол WFM ұйымдастырушысы Альберт Райанға WFM-нің әрбір жергілікті бөлімінде IWW-ге адал адамдарды табуға және оларды жыл сайынғы съезге делегаттар етіп тағайындауға шақырды, сол жергілікті бөлімнің қажетті пікірлерін білдіріп, делегат болуға мүмкіндік беру арқылы. Съезге келген соң, олар IWW-ге жататын тізімге дауыс бере алатын еді. Сент-Винсент уәде берді: "IWW үшін WFM басшыларын бақылауға алсақ, мүшелердің көп бөлігі олармен бірге кетеді". Бірақ бұл әрекет сәтті болмады. Бірнеше тарихшылардың пікірінше, 1913 жылғы Эль-Пасо балқыту зауытының ереуілі IWW мен WFM арасындағы тікелей бәсекелестіктің бірінші мысалы болды, себебі екі кәсіподақ та американдық балқыту және тазарту компаниясының жергілікті зауытында ереуілдеген жұмысшыларды ұйымдастыру үшін күресті. 1914 жылы Бутте, Монтана штатында, Батыс тау-кеншілер федерациясының жергілікті бөліміне наразы болған кеншілер жаңа кәсіподақ құрып, барлық кеншілердің жаңа одаққа қосылуын талап етті, әйтпесе оларды ұрып-сапалау немесе одан да жаман жағдайға түсіруге арандату етті. Жаңа бәсекелес кәсіподақ IWW-мен байланысы болмаса да, ол IWW-ге шабыттанған деп кеңінен есептелді. Жаңа кәсіподақтың басшылығында IWW мүшелері немесе IWW-нің әдістері мен мақсаттарымен келісетін көптеген адамдар болды. Жаңа одақ WFM-ді ығыстыра алмады, ал екеуінің арасындағы үздіксіз күрес нәтижесінде Буттетің мыс кен орындары, WFM үшін ұзақ жылдар бойы күшті одақтық бекініс болған жерлер, ашық кен орындарына айналды, және кен иелері 1914 жылдан 1934 жылға дейін ешқандай одақты мойындамады.
The Western Federation of Miners left the IWW in 1907, but the IWW wanted the WFM back. The WFM had made up about a third of the IWW membership, and the western miners were tough union men, and good allies in a labor dispute. In 1908, Vincent St. John tried to organize a stealth takeover of the WFM. He wrote to WFM organizer Albert Ryan, encouraging him to find reliable IWW sympathizers at each WFM local, and have them appointed delegates to the annual convention by pretending to share whatever opinions of that local needed to become a delegate. Once at the convention, they could vote in a pro IWW slate. St. Vincent promised: "once we can control the officers of the WFM for the IWW, the big bulk of the membership will go with them." But the takeover did not succeed. According to several historians, the 1913 El Paso smelters' strike marked one of the first instances of direct competition between the IWW and the WFM, as the two unions competed to organize workers on strike against the American Smelting and Refining Company's local smelter. In 1914, Butte, Montana, erupted into a series of riots as miners dissatisfied with the Western Federation of Miners local at Butte formed a new union, and demanded that all miners join the new union, or be subject to beatings or worse. Although the new rival union had no affiliation with the IWW, it was widely seen as IWW inspired. The leadership of the new union contained many who were members of the IWW or agreed with the IWW's methods and objectives. The new union failed to supplant the WFM, and the ongoing fight between the two resulted in the copper mines of Butte, longtime union strongholds for the WFM, becoming open shops, and the mine owners recognized no union from 1914 until 1934.
Біріккен шахта жұмысшыларына қарсы, Скрантон, Пенсильвания, 1916 жыл
1916 жылы сәуірде IWW Біріккен шахтерлер одағымен қақтығысты, IWW Скрантон, Пенсильвания маңындағы антрацит шахталарын пикетке алып, UMWA мүшелерін жұмысқа бармауға көндіруге немесе күш қолдануға тырысты. IWW, UMWA-ны тым консервативті деп есептеді, себебі Біріккен шахтерлер одағы шахта иелерімен белгілі бір мерзімге шарттар жасасқан; IWW мұндай шарттар олардың революциялық мақсаттарына кедергі келтіреді деп санайтын. Бір замандас жазушы атап өткендей, UMWA басшылары әдеттегі саясатынан толыққанды кері қайтып, пикет желісін кесіп өткесі келген Біріккен шахтерлер одағының мүшелерін қорғау үшін полиция шақырды. Пенсильвания штатының полициясы көп күшпен келді, пикет желісінде зорлық-зомбылыққа жол бермеді және UMWA мүшелеріне IWW пикет желісінен аман-сау өтуге мүмкіндік берді.
The IWW clashed with the United Mine Workers union in April 1916, when the IWW picketed the anthracite mines around Scranton, Pennsylvania, intending, by persuasion or force, to keep UMWA members from going to work. The IWW considered the UMWA too reactionary, because the United Mine Workers negotiated contracts with the mine owners for fixed time periods; the IWW considered that contracts hindered their revolutionary goals. In what a contemporary writer pointed out was a complete reversal of their usual policy, UMWA officials called for police to protect United Mine Workers members who wished to cross the picket lines. The Pennsylvania State Police arrived in force, prevented picket line violence, and allowed the UMWA members to peacefully pass through the IWW picket lines.
Бисбилерді жер аудару
1916 жылдың қарашасында IWW-нің 10-шы съезі Аризона штатындағы мыс кен орындарында ұйымдастыру жұмысына рұқсат берді. Мыс – соғыс үшін маңызды материал болғандықтан, кен орындары күні-түні жұмыс істеді. 1917 жылдың басында мыңдаған адам Металл кеншілерінің 800-ші кәсіби одағына қосылды. Ұйымдастыру жұмысының негізгі орталығы Мексика шекарасына жақын орналасқан Аризона штатындағы Бисби қаласы болды. Бисби кен орындарында 5000-ге жуық кенші жұмыс істеді. 1917 жылдың 27 маусымында Бисби кеншілері ереуілге шықты. Ереуіл тиімді және зорлықсыз өтті. Олардың талаптарының ішінде, көбісі Мексикадан келген жаңа иммигранттар болған жер үсті жұмысшыларының жалақысын екі есеге көтеру, сондай-ақ кен орындарындағы еңбек жағдайларын жақсарту арқылы қауіпсіздікті арттыру болды. Алты сағаттық жұмыс күні туралы мәселе белсенді түрде көтерілді, бірақ кейінге шегерілді. 12 шілде күні таңертең жүздеген қарулы адамдар екі мыңға жуық ереуілшіні ұстап алып, олардың 1186-сын мал вагондарында депортациялап, Нью-Мексико шөлінде тастап кетті. Келесі күндері тағы да жүздеген адамдарға қаладан кетуге бұйрық берілді. Ереуіл қару қолданып күшпен тоқтатылды.
In November 1916, the 10th convention of the IWW authorized an organizing drive in the Arizona copper mines. Copper was a vital war commodity, so mines were working day and night. During the first months of 1917, thousands joined the Metal Mine Workers' Union #800. The focus of the organizing drive was Bisbee, Arizona, a small town near the Mexican border. Nearly 5000 miners worked in Bisbee's mines. On June 27, 1917, Bisbee's miners went on strike. The strike was effective and non violent. Demands included the doubling of pay for surface workers, most of them recent immigrants from Mexico, as well as changes in working conditions to make the mines safer. The six hour day was raised agitationally but held in abeyance. In the early hours of July 12, hundreds of armed vigilantes rounded up nearly two thousand strikers, of whom 1186 were deported in cattle cars and dumped in the desert of New Mexico. In the following days, hundreds more were ordered to leave. The strike was broken at gunpoint.
Басқа да ұйымдастырушы дискілер
1915 және 1917 жылдар аралығында IWW-дің Ауылшаруашылық жұмысшылары ұйымы (AWO) АҚШ-тың орталық және батыс аймақтарында жүз мыңнан астам көшіп-қонушы шаруаларды ұйымдастырды, көбінесе мүшелерді далада, теміржол аулаларында және босқындар лагерлерінде тіркеп, ұйымдастырды. Осы кезеңде IWW мүшесі рельстерде саяхаттайтын босқындармен теңестірілді; көшіп-қонушы шаруалар келесі жұмыс орнына жету үшін басқа көлік құралдарына қол жеткізе алмады. Теміржол вагондары, босқындардың "жанама есік вагондары" деп атағандары, көбінесе IWW-нің үнсіз үгітшілерімен жабыстырылған. AWO-ның жетістігіне сүйене отырып, IWW-нің Ағаш өңдеушілер өнеркәсіптік одағы (LWIU) 1917 және 1924 жылдар аралығында Америка Құрама Штаттары мен Канаданың оңтүстігінде және Тынық мұхитының солтүстік-батысында ағаш кесушілерді және басқа да ағаш өңдеушілерді ұйымдастыру үшін ұқсас тактиканы қолданды. 1917 жылғы IWW ағаш өңдеушілер ереуілі Тынық мұхитының солтүстік-батысында сегіз сағаттық жұмыс күніне және жақсарған еңбек жағдайларына әкелді. ХХ ғасырдың ортасындағы тарихшылар АҚШ үкіметі мен "жаңашыл ағаш өңдеуші магнаттарының" осындай реформаларға келіскеніне ризашылық білдірсе де, IWW ереуілі осы жеңілдіктерге қол жеткізуге мәжбүрледі. 1913 жылдан 1930 жылдардың ортасына дейін IWW-нің Теңіз көлігі жұмысшылары өнеркәсіптік одағы (MTWIU) өнеркәсіпте үлкен күшке айналды және AFL кәсіподақтарымен салалық үстемдік үшін бәсекелесті. Одақтың халықаралық ынтымақтастыққа берілгендігін ескере отырып, оның осы саладағы күш-жігері мен жетістіктері таңқаларлық емес. Теңіз көлігі жұмысшыларының 8-ші жергілікті ұйымын Бен Флетчер басқарды, ол Филадельфия мен Балтимордың портында негізінен афроамерикандық деңгейшілерді ұйымдастырды, бірақ басқа да басшыларға швейцариялық иммигрант Уолтер Неф, Джек Уолш, Э. Ф. Дори және испан теңізшісі Мануэль Рей кірді. IWW сонымен қатар Бостон, Нью-Йорк, Нью-Орлеан, Хьюстон, Сан-Диего, Лос-Анджелес, Сан-Франциско, Эврика, Портленд, Такома, Сиэтл, Ванкувердегі, сондай-ақ Кариб теңізіндегі, Мексикадағы, Оңтүстік Америкадағы, Австралиядағы, Жаңа Зеландиядағы, Германиядағы және басқа да елдердегі портындағы жұмысшылардың арасында белсенділік танытты. IWW мүшелері 1934 жылғы Сан-Францискодағы жалпы ереуілде және Батыс жағалауындағы Халықаралық деңгейшілер қауымдастығының қатарындағы ұйымдастырушылық күш-жігерде рөл атқарды. Wobblies сонымен қатар 1930 жылдары, әсіресе Детройтте, United Auto Workers-тің отырып ереуілдері мен басқа да ұйымдастырушылық әрекеттерінде қатысты, бірақ олар ондағы кәсіподақтардың беделін нығайта алмады. IWW ереуілдерде жеңіске жеткен жерлерде, мысалы Лоуренсте, олар өз жетістіктерін сақтап қалуды қиындыққа тапты. 1912 жылғы IWW ұжымдық келісімдерге қарсы болды және оның орнына цехта басшыға қарсы тұрақты күрес қажеттігін уағыздады. Осындай революциялық құштарлықты сақтап тұру жұмыс берушілерге қарсы қиындық тудырды. Лоуренсте IWW ереуілден кейінгі жылдары мүшелерінің көп бөлігін жоғалтты, өйткені жұмыс берушілер қызметкерлерінің қарсылығын әлсіретіп, одақтың ең белсенді жақтастарын жойды. 1938 жылы IWW жұмыс берушілермен келісімшарт жасауға рұқсат беру туралы шешім қабылдады, егер ол ереуілге кедергі келтірмесе.
Between 1915 and 1917, the IWW's Agricultural Workers Organization (AWO) organized more than a hundred thousand migratory farm workers throughout the Midwest and western United States, often signing up and organizing members in the field, in rail yards and in hobo jungles. During this time, the IWW member became synonymous with the hobo riding the rails; migratory farmworkers could scarcely afford any other means of transportation to get to the next jobsite. Railroad boxcars, called "side door coaches" by the hobos, were frequently plastered with silent agitators from the IWW. Building on the success of the AWO, the IWW's Lumber Workers Industrial Union (LWIU) used similar tactics to organize lumberjacks and other timber workers, both in the deep South and the Pacific Northwest of the United States and Canada, between 1917 and 1924. The IWW lumber strike of 1917 led to the eight hour day and vastly improved working conditions in the Pacific Northwest. Though mid century historians credited the US Government and "forward thinking lumber magnates" for agreeing to such reforms, an IWW strike forced these concessions. From 1913 through the mid 1930s, the IWW's Marine Transport Workers Industrial Union (MTWIU), proved a force to be reckoned with and competed with AFL unions for ascendance in the industry. Given the union's commitment to international solidarity, its efforts and success in the field come as no surprise. Local 8 of the Marine Transport Workers was led by Ben Fletcher, who organized predominantly African American longshoremen on the Philadelphia and Baltimore waterfronts, but other leaders included the Swiss immigrant Walter Nef, Jack Walsh, E. F. Doree, and the Spanish sailor Manuel Rey. The IWW also had a presence among waterfront workers in Boston, New York City, New Orleans, Houston, San Diego, Los Angeles, San Francisco, Eureka, Portland, Tacoma, Seattle, Vancouver as well as in ports in the Caribbean, Mexico, South America, Australia, New Zealand, Germany and other nations. IWW members played a role in the 1934 San Francisco general strike and the other organizing efforts by rank and filers within the International Longshoremen's Association up and down the West Coast. Wobblies also played a role in the sit down strikes and other organizing efforts by the United Auto Workers in the 1930s, particularly in Detroit, though they never established a strong union presence there. Where the IWW did win strikes, such as in Lawrence, they often found it hard to hold onto their gains. The IWW of 1912 disdained collective bargaining agreements and preached instead the need for constant struggle against the boss on the shop floor. It proved difficult to maintain that sort of revolutionary enthusiasm against employers. In Lawrence, the IWW lost nearly all of its membership in the years after the strike, as the employers wore down their employees' resistance and eliminated many of the strongest union supporters. In 1938, the IWW voted to allow contracts with employers, so long as they did not undermine any strike.
Үкімет тарапынан қысым
IWW-тің күш-жігері Америкадағы федералдық, штаттық және жергілікті үкіметтердің "теңдесіз" қарсылығына тап болды; 1916 жылғы 5 қарашада Вашингтон штатының Эверетт қаласында шериф Дональд МакРэй басқарған кәсіпкерлер тобы "Верона" кемесіндегі Wobblies-ке шабуыл жасап, кем дегенде бес кәсіподақ мүшесін өлтірді (алтауы ешқашан табылған жоқ және Пьюгет сауынында қаза болған болуы мүмкін). Полицияның екі қызметкері – біреуі штаттық қызметкер, екіншісі Ұлттық гвардия резервінен шақырылған азамат – "достық оттан" қаза тапты. Кем дегенде бес Эверетт тұрғыны жараланды. IWW мүшелерінің көптегені АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсы болды. Ұйым 1916 жылғы қарашада өткен құрылтайда соғысқа қарсы резолюция қабылдады. Бұл IWW-тің құрылтай съезінде айтылған пікірді қайталады, соғыс капиталистер арасындағы күрес екенін, онда байлар байып, жұмысшы кедейлер көбінесе басқа жұмысшылардың қолынан қаза табады. АҚШ-тың соғыс жариялауы алдында IWW газеті "Индустриалдық жұмысшы" былай деп жазды: "Америка капиталистері, біз сіздер үшін емес, сіздерге қарсы күресеміз! Әлемде жұмысшы табының қарсылығын күшпен мәжбүрлей алатын күш жоқ". Бірақ 1917 жылғы сәуірде АҚШ Конгресі соғыс жариялағаннан кейін, IWW бас хатшысы және қазынашысы Билл Хейвуд ұйымның өмір сүруіне қауіп төндірмеу үшін жасырын болу қажеттігіне шешім келдірді. Соғысқа қарсы стикерлерді басып шығару тоқтатылды, соғысқа қарсы құжаттардың қоры сақтауға алынды және ресми одақтық саясат ретінде соғысқа қарсы насихаттау тоқтатылды. Бас атқарушы кеңесте ұзақ пікірталас болғаннан кейін, Хейвуд жасырын болуды жақтады, ал GEB мүшесі Франк Литтл агитацияны жалғастыруды қолдады, Ральф Чаплин келісімге келді. Соғысты айыптаған мәлімдеме жарияланды, бірақ IWW мүшелеріне қарсылықтарын заңды механизмдер арқылы, әскери шақыру арқылы білдіруге кеңес берілді. Оларға әскери қызметке тіркелуге және босату туралы өтініштеріне "IWW, соғысқа қарсы" деп белгі қоюға кеңес берілді. Олардың барлығы, тіпті ұзақ жылдар бойы одаққа мүше болмағандар да сотталып, жиырма жылға дейін бас бостандығынан айырылды. Судья Лэндис сот үкімін оқығаннан кейін кепілдікпен босатылған Хейвуд Кеңес Одағына қашып кетті, ол өмірінің соңына дейін сонда тұрды. 1917 жылы "Тулсаның ашуы" деп белгіленген оқиға кезінде, қара халат киген "Еркіндік рыцарлары" тобы Оклахома штатында IWW-тің он жеті мүшесін қақтырып, қауырсынмен жапты. Бұл шабуыл "Жасыл жүгері көтерілісіне" жауап ретінде жасалды, мұнай кен орындарына шабуыл жасау қаупінен қорқып, соғыс күшін қолдамағаны үшін жаза ретінде жасалған алдын ала шабуыл болды. IWW мүшелері жергілікті билік органдарына тапсырылды, содан кейін "Еркіндік рыцарларына" берілді. Олар соққыға ұшырап, бас кеңселерінде тұтқындалды және босқындарлық қылмысы үшін кінәлі деп танылды. Wobblies-тің қорғанында куәлік берген тағы бес адам соттан айыппұл төледі және "Еркіндік рыцарларының" қолынан осындай азаптаулар мен қорлықтарға ұшырады. 1919 жылы Вашингтон штатының Централия қаласындағы Америка легионының Атыспен келісім күніне арналған шеру легионерлер мен IWW мүшелері арасындағы қақтығысқа айналды, нәтижесінде төрт легионер атып өлтірілді. Централия қырғынының зорлық-зомбылығын кім бастағаны туралы дау бар, бірақ IWW кеңсесіне бұрын шабуылдар жасалған және кәсіпкерлер қауымдастығы кәсіподақ мүшелеріне қауіп төндірген. Бірнеше IWW мүшелері тұтқындалды, олардың бірі, Уэсли Эверест, сол түні халықтың наразылығынан линчтелді. 2023 жылғы 11 қарашада Джордж Вашингтон паркінде Централия трагедиясынан кейін тұтқындалған және линчтелген IWW мүшелерін құрметтейтін қола тақта ашылды. Бұл тақта 2024 жылы аяқталып, 2,5 тонналық гранит ескерткішке орнатылады. Вашингтон губернаторы Инслиге өлім жазасына кесілген IWW-тің сегіз мүшесіне өлім жазасынан кешірім беру туралы өтініш жіберілді. IWW мүшелері әртүрлі штаттық және федералдық заңдар бойынша қудаланды және 1920 жылғы Палмер рейдтері ұйымның шетелдік туған мүшелерін бөліп көрсетті.
The IWW's efforts were met with "unparalleled" resistance from Federal, state and local governments in America; On November 5, 1916, at Everett, Washington, a group of deputized businessmen led by Sheriff Donald McRae attacked Wobblies on the steamer Verona, killing at least five union members (six more were never accounted for and probably were lost in Puget Sound). Two members of the police force—one a regular officer and another a deputized citizen from the National Guard Reserve—were killed, probably by "friendly fire". At least five Everett civilians were wounded. Many IWW members opposed United States participation in World War I. The organization passed a resolution against the war at its convention in November 1916. This echoed the view, expressed at the IWW's founding convention, that war represents struggles among capitalists in which the rich become richer, and the working poor all too often die at the hands of other workers. An IWW newspaper, the Industrial Worker, wrote just before the U. S. declaration of war: "Capitalists of America, we will fight against you, not for you! There is not a power in the world that can make the working class fight if they refuse." Yet when a declaration of war was passed by the U. S. Congress in April 1917, the IWW's general secretary treasurer Bill Haywood became determined that the organization should adopt a low profile in order to avoid perceived threats to its existence. The printing of anti war stickers was discontinued, stockpiles of existing anti war documents were put into storage, and anti war propagandizing ceased as official union policy. After much debate on the General Executive Board, with Haywood advocating a low profile and GEB member Frank Little championing continued agitation, Ralph Chaplin brokered a compromise agreement. A statement was issued that denounced the war, but IWW members were advised to channel their opposition through the legal mechanisms of conscription. They were advised to register for the draft, marking their claims for exemption "IWW, opposed to war." They were all convicted—including those who had not been members of the union for years—and given prison terms of up to twenty years. Sentenced to prison by Judge Landis and released on bail, Haywood fled to the Soviet Union where he remained until his death. In 1917, during an incident known as the Tulsa Outrage, a group of black robed Knights of Liberty tarred and feathered seventeen members of the IWW in Oklahoma. The attack was cited as revenge for the Green Corn Rebellion, a preemptive attack caused by fear of an impending attack on the oil fields and as punishment for not supporting the war effort. The IWW members had been turned over to the Knights of Liberty by local authorities after they were beaten, arrested at their headquarters and convicted of the crime of vagrancy. Five other men who testified in defense of the Wobblies were also fined by the court and subjected to the same torture and humiliations at the hands of the Knights of Liberty. In 1919, an Armistice Day parade by the American Legion in Centralia, Washington, turned into a fight between legionnaires and IWW members in which four legionnaires were shot. Which side initiated the violence of the Centralia massacre is disputed, though there had been previous attacks on the IWW hall and businessmen's association had made threats against union members. A number of IWWs were arrested, one of whom, Wesley Everest, was lynched by a mob that night. A bronze plaque honoring the IWW members imprisoned and lynched following the Centralia Tragedy was dedicated in the city's George Washington Park on November 11, 2023. This plaque will be installed on a 2 1/2 ton granite monument when completed in 2024. A pardon request had been delivered to Washington Governor Inslee requesting posthumous pardons for the eight IWW members who were convicted. Members of the IWW were prosecuted under various State and federal laws and the 1920 Palmer Raids singled out the foreign born members of the organization.
Ұйымдастырушылық жік және оның салдары
IWW 1919 және 1920 жылдардағы кері соққылардан жылдам қалпына келді, мүшелік 1923 жылы ең жоғары деңгейге жетті (басқа мүшелерге шаққанда төленген жарналар бойынша 58 300 адамға жуық болды, бірақ одақ қарызы бар мүшелерді кешіріп, мүшелік саны одан да көп болуы мүмкін). Алайда, ұйымды орталықтандыру немесе орталықтандырмау туралы пікір таластары IWW-нің 1924 жылғы жарылуына себеп болды. Жиырмасыншы жылдары жүздеген «Воббли» көшбасшылары (соның ішінде Харрисон Джордж, Элизабет Гурли Флинн, Джон Рид, Джордж Харди, Чарльз Эшли, Эрл Браудер және кеңестік жерсіздікте болған Билл Хейвуд) Фред Бил баяндағандай, мыңдаған қарапайым «Воббли» мүшелері коммунистер мен коммунистік ұйымдарға қосылды. 1949 жылғы Смит актісі бойынша сот процесінің басында ФБР директоры Дж. Эдгар Гувер прокурорлар CPUSA мүшелерін оның күткеннен азырақ айыптағанына көңілі тоймады және 1917 жылы 100-ден астам IWW көшбасшыларын қамауға алып, соттағанын еске түсіріп, Әділет министрлігіне шағымданып: «IWW бұзылған және ешқашан жаңғырған жоқ. Осы уақытта Коммунистік партия мен оның еншілес ұйымдарына қарсы да осындай шаралар тиімді болар еді».
IWW quickly recovered from the setbacks of 1919 and 1920, with membership peaking in 1923 (58,300 estimated by dues paid per capita, though membership was likely somewhat higher as the union tolerated delinquent members). But recurring internal debates, especially between those who sought either to centralize or decentralize the organization, ultimately brought about the IWW's 1924 schism. The twenties witnessed the defection of hundreds of Wobbly leaders (including Harrison George, Elizabeth Gurley Flynn, John Reed, George Hardy, Charles Ashleigh, Earl Browder and, in his Soviet exile, Bill Haywood) and, following a path recounted by Fred Beal, thousands of Wobbly rank and filers to the Communists and Communist organizations. At the beginning of the 1949 Smith Act trials, FBI director J. Edgar Hoover was disappointed when prosecutors indicted fewer CPUSA members than he had hoped, and—recalling the arrests and convictions of over one hundred IWW leaders in 1917—complained to the Justice Department, stating, "the IWW as a subversive menace was crushed and has never revived. Similar action at this time would have been as effective against the Communist Party and its subsidiary organizations."
Тафт-Хартли заңы
1946 жылы Конгресс коммунистік одақ жетекшілерін жоюды талап еткен Тафт-Хартли заңын қабылдағаннан кейін, IWW мүшелерінің саны азайды, себебі осы шақыруға қалай жауап беру керектігі туралы пікір таластар туды. 1949 жылы АҚШ Бас прокуроры Том Кларк IWW-ді Бас прокурордың бүлікшіл ұйымдар тізіміне енгізді, оны «үкіметті конституциялық емес жолмен өзгертуге тырысатын ұйымдар» санатына жатқызып, 9835-ші жарлыққа сәйкес, шағымдану мүмкіндігін бермеді. Бұл жарлық IWW мүшелерін федералдық жұмысқа орналасудан және федералдық субсидияланатын тұрғын үй бағдарламаларынан шығарды (бұл жарлық 1953 жылы 10450-ші жарлықпен күшін жойды). Осы кезде Металл және машина жасау жұмыскерлерінің өнеркәсіптік одағының (MMWIU) Кливлендтегі филиалы АҚШ-тағы IWW-дің ең күшті филиалы болды. Филиалды он жылдан астам уақыт бойы құруға көмектескен Франк Седервалл сияқты жетекші тұлғалар, егер IWW-нің заңды мәртебесі алынса, AFL-CIO одақтарының шабуылдауы мүмкін деген алаңдаушылық білдірді. 1950 жылы Седервалл 1500 мүшелі MMWIU ұлттық ұйымын IWW-ден бөлінуге жетекшілік етті, бұл Ағаш өңдеушілердің өнеркәсіптік одағы 30 жыл бұрын жасағандай болды. Бұл әрекет MMWIU-ды құтқара алмады. Өнеркәсіптік ұйымдар конгресімен қысқа ғана уақыт байланыста болғанмен, AFL және CIO оны басып алды және IWW-ден бөлінгеннен кейін он жыл өтпей, 1950 жылдардың соңында таратылды. MMWIU-дың жоғалуы, сол кезде IWW-нің ең ірі өнеркәсіптік одағы, IWW үшін өте ауыр соққы болды. Одақтың мүшелерінің саны 1950 жылдардағы Екінші Қызыл қорқыныш кезінде ең төменгі деңгейге жетті, ал 1955 жылы, одақтың 50 жылдығында, ол құлаудың алдында болды, бірақ ол әлі де коммунистік жетекшілік ететін топтардың тізімінде болды. IWW 1967, 1968 және 1969 жылдары Демократиялық қоғам үшін студенттер конвенцияларына өкілдерін жіберді, ал SDS ішкі дау-жанжалға батқанда, IWW осы келіспеушіліктен қашқан мүшелерді қабылдады. Бұл өзгерістер одаққа үлкен әсер етті, 1972 жылы оның мүшелерінің 67%-ы 30 жасқа дейін болды, ал барлық мүшелерінің саны 500-ге жуық болды. Соңында, Сан-Францискода IWW радиостанция және тамақ қызметкерлері үшін науқан жүргізді. Сондай-ақ 1996 жылы IWW Калифорния штатының Эль-Серрито қаласындағы Wherehouse Music-те ұйымдастыруды бастады. Науқан 1997 жылға дейін жалғасты, осы уақытта басшылық екі ұйымдастырушыны жұмыстан босатып, жұмыскерлердің жартысынан астамын жұмыстан шығарды, сондай-ақ белгілі одақ мүшелерінің жұмыс уақытын қысқартты. Бұл NLRB сертификаттау дауысына тікелей әсер етті, онда IWW 2:1 есебімен жеңілді. 1999 жылы IWW Массачусетс штатының Бостон қаласында Білім беру қызметкерлерінің өнеркәсіптік одағының жергілікті филиалын құрды, ол жергілікті колледждер мен университеттердегі жұмыскерлерді ұйымдастыруды бастады. Сонымен қатар, IWW-ның 1990 жылдардың соңындағы ұйымдастыру науқанына 1996 жылы Сиэтлдегі Линкольн Парк Мини Марттағы ереуіл, Keystone Job Corps, ACORN қоғамдық ұйымы, Портлендтегі әртүрлі баспанасыз және жастар орталықтары, секс индустриясының жұмыскерлері және Берклидегі қайта өңдеу дүкендері кірді. IWW мүшелері құрылыс салаларында, кеме жасау орындарында, жоғары технологиялық өндірістерде, қонақ үйлер мен мейрамханаларда, қоғамдық мүддедегі ұйымдарда, теміржолдарда, велосипедпен хабар жеткізушілер мен ағаш өңдеу зауыттарында белсенді болды. IWW бірнеше рет негізгі одақтардың қатардағы мүшелеріне көмектесу үшін араласты, соның ішінде 1989 жылы Калифорниядағы Форт-Брэггтегі ағаш кесу фабрикасының жұмысшылары, 1990 жылдардың соңында Сан-Франциско шығанағындағы кафе жұмыскерлері және Миссисипи өзенінің бойындағы кеме жасау орындары.
After the passage of the Taft Hartley Act in 1946 by Congress, which called for the removal of Communist union leadership, the IWW experienced a loss of membership as differences of opinion occurred over how to respond to the challenge. In 1949, US Attorney General Tom C. Clark placed the IWW on the Attorney General's List of Subversive Organizations in the category of "organizations seeking to change the government by unconstitutional means" under Executive Order 9835, which offered no means of appeal, and which excluded all IWW members from Federal employment and federally subsidized housing programs (this order was revoked by Executive Order 10450 in 1953). At this time, the Cleveland local of the Metal and Machinery Workers Industrial Union (MMWIU) was the strongest IWW branch in the United States. Leading figures such as Frank Cedervall, who had helped build the branch up for over ten years, were concerned about the possibility of raiding from AFL CIO unions if the IWW had its legal status as a union revoked. In 1950, Cedervall led the 1500 member MMWIU national organization to split from the IWW, as the Lumber Workers Industrial Union had almost 30 years earlier. This act did not save the MMWIU. Despite its brief affiliation with the Congress of Industrial Organizations, it was raided by the AFL and CIO and defunct by the late 1950s, less than ten years after separating from the IWW. The loss of the MMWIU, at the time the IWW's largest industrial union, was almost a deathblow to the IWW. The union's membership fell to its lowest level in the 1950s during the Second Red Scare, and by 1955, the union's fiftieth anniversary, it was near extinction, though it still appeared on government lists of Communist led groups. The IWW sent representatives to Students for a Democratic Society conventions in 1967, 1968, and 1969, and as the SDS collapsed into infighting, the IWW gained members fleeing this discord. These changes had a profound effect on the union, which by 1972 had 67% of members under the age of 30, with a total of nearly 500 members. Finally, in San Francisco, the IWW ran campaigns for radio station and food service workers. Also in 1996, the IWW began organizing at Wherehouse Music in El Cerrito, California. The campaign continued until 1997, when management fired two organizers and laid off over half the employees, as well as reducing the hours of known union members. This directly affected the NLRB certification vote which followed, where the IWW lost over 2:1. In 1999, the IWW chartered a local branch of the Education Workers Industrial Union in Boston, Massachusetts, which started to organize workers at local colleges and universities. Additionally, IWW organizing drives in the late 1990s included a strike at the Lincoln Park Mini Mart in Seattle in 1996, Keystone Job Corps, the community organization ACORN, various homeless and youth centers in Portland, Oregon, sex industry workers, and recycling shops in Berkeley, California. IWW members were also active in the building trades, shipyards, high tech industries, hotels and restaurants, public interest organizations, railroads, bike messengers, and lumber yards. The IWW stepped in several times to help the rank and file in mainstream unions, including sawmill workers in Fort Bragg in California in 1989, concession stand workers in the San Francisco Bay Area in the late 1990s, and shipyards along the Mississippi River.
2000 жылдан қазіргі уақытқа дейін
2000 жылдардың басында IWW Калифорния штатының Беркли қаласындағы Stonemountain and Daughter Fabrics мата дүкенін ұйымдастырды. Дүкен IWW ұйымдастырған дүкен болып қала береді. Беркли қаласының қайта өңдеу қызметі жиналып, сұрыпталып, өңделіп, екі түрлі IWW ұйымдастырған кәсіпорын арқылы жіберіледі. 2003 жылы IWW көшедегі адамдарды және басқа да дәстүрлі емес мамандықтарды Оттаваның Panhandlers Union құрылуымен ұйымдастыра бастады. Бір жылдан кейін Panhandlers Union баспаздардың ереуілін бастады. Қалалық үкіметпен келіссөздер нәтижесінде үйсіздердің жазып, сататын газетті қаржыландыруға уәде берілді. 2003-2006 жылдар аралығында IWW Сиэтл (Вашингтон штаты) және Питтсбург (Пенсильвания штаты) қалаларындағы азық-түлік кооперативтерінде кәсіподақтарды ұйымдастырды. IWW Сиэтлде келісімшарт бойынша әкімшілік және техникалық персоналды, ал Питтсбургтегі кәсіподақ NLRB сайлауында 22–21 есебімен жеңіліске ұшырады, бірақ 2006 жылдың соңында сайлау алдында басшылықтың әрекеттеріне байланысты нәтижелер жарамсыз деп танылды. 2004 жылы Нью-Йорк қаласындағы Starbucks дүкенінде IWW кәсіподағы құрылды. 2006 жылы IWW бірнеше Чикаго аймағындағы дүкендерді ұйымдастыру арқылы Starbucks-тағы жұмысын жалғастырды. Чикагода IWW велосипед курьерлерін ұйымдастыруға кірісті. 2004 жылдың қыркүйегінде IWW Калифорния штатының Стоктон қаласындағы қысқа қашықтыққа жүк тасымалдайтын жүргізушілерді ұйымдастырды, олар жұмыстан шығып, ереуілге шықты. Көптеген талаптар орындалды. Стоктондағы алғашқы жеңістерге қарамастан, жүк тасымалдаушылар кәсіподағы 2005 жылдың ортасында таратылды. Нью-Йорк қаласында IWW 2005 жылдан бері иммигранттардан құралған азық-түлік тауартәсіпшілерін ұйымдастырып келеді. Сол жазда Handyfat Trading компаниясының қызметкерлері IWW-ге қосылды, олардан кейін тағы төрт қойманың қызметкерлері қосылды. Бұл қоймалардағы қызметкерлер ең төменгі жалақыны алу және еңбекақысының үстеме ақысын алу сияқты жемістерге қол жеткізді. 2006 жылы IWW штаб-пәтерін Цинциннатиге (Огайо штаты) көшірді, ал 2010 жылы штаб-пәтерін Чикагоға (Иллинойс штаты) қайта көшірді. 2006 жылы IWW Bay Area филиалы Landmark Shattuck кинотеатрларын ұйымдастырды. Кәсіподақ жұмыс орнындағы демократияны кеңейту мақсатында келісімшарт жасасу бойынша келіссөздер жүргізді. 2007 жылдың мамыр айында Нью-Йорк қоймасының қызметкерлері Starbucks қызметкерлер кәсіподағымен бірігіп, The Food and Allied Workers Union IU 460/640 құрды. 2007 жылдың жазында IWW екі жаңа қоймадағы қызметкерлерді ұйымдастырды: Flaum Appetizing (кошерлік тағамдарды таратушы) және Wild Edibles (теңіз өнімдері компаниясы). 2007-2008 жылдары екі дүкеннің қызметкерлері кәсіподақ қызметі үшін заңсыз жұмыстан шығарылды. 2008 жылы Wild Edibles компаниясының қызметкерлері жұмыстарын қайтару және жұмыс берушілерге тиіс үстеме ақыны алу үшін белсенді түрде күресті. Brandworkers International компаниясымен бірлесіп жүргізілген "Азық-түлік тізбегіне назар аудару" атты жұмыс орнындағы әділдік науқаны аясында IWW қызметкерлері Pur Pac, Flaum Appetizing және Wild Edibles сияқты жұмыс берушілерге қарсы сотта жеңіске жетті. IWW өндірістік жағынан ұйымдастырудың дәстүрлі тәжірибесімен қатар, Одақ географиялық жағынан ұйымдастыру сияқты жаңа әдістерге ашық болды: мысалы, Филадельфиядағы сияқты белгілі бір бизнес аудандарындағы бөлшек сауда қызметкерлерін ұйымдастыруға тырысу. Сонымен қатар, кәсіподақ жұмысшылармен байланысты мәселелерге қатысты, мысалы, Ирактағы соғысқа қатысуға қарсылық білдіру, sweatshops-қа қарсылық білдіру және Кока-Кола компаниясының Колумбиядағы жұмысшылардың құқықтарын басып тастауын қолдауына бойкот жариялауды қолдады. 2008 жылдың 5 шілдесінде Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласы, Starbucks Workers Union және Испанияның Севилья қаласындағы CNT AIT компаниясы Starbucks кәсіподақтарының жалақысын көтеруге, атап айтқанда Гранд-Рапидс пен Севильяда екі кәсіподақ мүшесінің жұмыстан шығарылуына қарсы жаһандық іс-қимыл күнін ұйымдастырды. Grand Rapids Starbucks Workers Union веб-сайтына сәйкес, ондаған елдегі бірнеше қалада пикеттер өткізілді. Портлендтегі Орегон штатының жалпы мүшелік бөлімшесі IWW-дің ең ірі және белсенді бөлімдерінің бірі болып табылады. Филиал қазіргі уақытта үш келісімшартты ұстап тұр, екеуі - "Janus" жастар бағдарламасымен, біреуі - Портленд әйелдер дағдарыс желісімен. Бұл филиалда мұндай кәсіподақтық келісімдер ұзақ мерзімді перспективада қажет пе, жоқ па деген пікірталас болды, кейбір мүшелер келісімшарттық одақтастыққа қарсы тұрып, ынтымақты одақтастыққа қолдау білдірді, ал кейбір мүшелер екі стратегияның да ұйымдасуына орын бар деп санайды. Соңғы екі жылда филиал бірнеше түрлі жұмыс орындарынан заңсыз жұмыстан шығарылған қызметкерлерге қолдау көрсетті. Wobblies ұйымдастырған пикеттердің арқасында бұл қызметкерлер бұрынғы жұмыс берушілерінен айтарлықтай өтемақы алды. Филиал мүшелігі артып келеді, сондай-ақ дүкендерді ұйымдастыру да артып келеді. 2005 жылғы, құрылған күнінің 100 жылдығында IWW шамамен 5000 мүшесі болды, бұл AFL CIO-ның 13 миллион мүшесімен салыстырғанда аз көрсеткіш. Басқа IWW филиалдары Австралияда, Австрияда, Канадада, Ирландияда, Германияда, Угандада және Ұлыбританияда орналасқан.
In the early 2000s, the IWW organized Stonemountain and Daughter Fabrics, a fabric shop in Berkeley, California. The shop continues to remain an IWW organized shop. The city of Berkeley's recycling is picked up, sorted, processed and sent out all through two different IWW organized enterprises. In 2003, the IWW began organizing street people and other non traditional occupations with the formation of the Ottawa Panhandlers Union. A year later, the Panhandlers Union led a strike by the homeless. Negotiations with the city resulted in the city government promising to fund a newspaper written and sold by the homeless. Between 2003 and 2006, the IWW organized unions at food cooperatives in Seattle, Washington and Pittsburgh, Pennsylvania. The IWW represents administrative and maintenance workers under contract in Seattle, while the union in Pittsburgh lost 22–21 in an NLRB election, only to have the results invalidated in late 2006, based on management's behavior before the election. In 2004, an IWW union was organized in a New York City Starbucks. In 2006, the IWW continued efforts at Starbucks by organizing several Chicago area shops. In Chicago the IWW began an effort to organize bicycle messengers. In September 2004, IWW organized short haul truck drivers in Stockton, California walked off their jobs and went on a strike. Nearly all demands were met. Despite early victories in Stockton, the truck driver union ceased to exist in mid 2005. In New York City, the IWW has organized immigrant foodstuffs workers since 2005. That summer, workers from Handyfat Trading joined the IWW, and were soon followed by workers from four more warehouses. Workers at these warehouses made gains such as receiving the minimum wage and being paid overtime. In 2006, the IWW moved its headquarters to Cincinnati, Ohio, and in 2010, headquarters was moved back to Chicago, Illinois. Also in 2006, the IWW Bay Area Branch organized the Landmark Shattuck Cinemas. The Union had been negotiating for a contract with the goal of expanding workplace democracy. In May 2007, the NYC warehouse workers came together with the Starbucks Workers Union to form The Food and Allied Workers Union IU 460/640. In the summer of 2007, the IWW organized workers at two new warehouses: Flaum Appetizing, a Kosher food distributor, and Wild Edibles, a seafood company. Over the course of 2007–08, workers at both shops were illegally terminated for their union activity. In 2008, the workers at Wild Edibles actively fought to get their jobs back and to secure overtime pay owed to them by the boss. In a workplace justice campaign called Focus on the Food Chain, carried out jointly with Brandworkers International, the IWW workers won settlements against employers including Pur Pac, Flaum Appetizing and Wild Edibles. Besides IWW's traditional practice of organizing industrially, the Union has been open to new methods such as organizing geographically: for instance, seeking to organize retail workers in a certain business district, as in Philadelphia. The union has also participated in worker related issues as protesting involvement in the war in Iraq, opposing sweatshops and supporting a boycott of Coca Cola for that company's support of the suppression of workers rights in Colombia. On July 5, 2008, the Grand Rapids, Michigan, Starbucks Workers Union and CNT AIT in Seville, Spain, organized a global day of action against alleged Starbucks union busting, in particular the firing of two union members in Grand Rapids and Seville. According to the Grand Rapids Starbucks Workers Union website, pickets were held in several dozen cities in more than a dozen countries. The Portland, Oregon General Membership Branch is one of the largest and most active branches of the IWW. The branch holds three contracts currently, two with Janus Youth Programs and one with Portland Women's Crisis Line. There has been some debate within the branch about whether or not union contracts such as this are desirable in the long run, with some members favoring solidarity unionism as opposed to contract unionism and some members believing there is room for both strategies for organizing. The branch has successfully supported workers wrongfully fired from several different workplaces in the last two years. Due to picketing by Wobblies, these workers have received significant compensation from their former employers. Branch membership has been increasing, as has shop organizing. As of 2005, the 100th anniversary of its founding, the IWW had around 5,000 members, compared to 13 million members in the AFL CIO. Other IWW branches are located in Australia, Austria, Canada, Ireland, Germany, Uganda and the United Kingdom.
2011 жылы Висконсин штатының жалпы ереуілі
2011 жылдың басында Висконсин штатының губернаторы Скотт Уокер бюджет туралы заң жобасын жариялады, IWW-нің пікірінше, ол мемлекеттік және коммуналдық қызметкерлер үшін кәсіподақтарды тиімді түрде тоқтатуға бағытталған. Осыған жауап ретінде, Орталық-Батыс аймағындағы IWW мүше ұйымдарының шұғыл отырысы өтті. IWW мүшелері Оңтүстік-Орталық Еңбек Федерациясының (SCFL) жиналысында жалпы ереуілді мақұлдайтын және жалпы ереуілге дайындық бойынша филиалдарға нұсқау беру үшін арнайы комитет құруды ұсынатын ұсыныс жасады. IWW ұсынысы дерлік бірауыздан қабылданды. Мэдисон филиалы халықаралық үндеу жасады, онда ереуілге қатысты түрлі материалдар араб, француз, испан, итальян және португал тілдеріне аударылды. Еуропалық кәсіподақтарға (CNT – Испания, CGT – Испания және CGT – Франция) кәсіподақтардың жиналыстарында жалпы ереуілдер туралы өз тәжірибелерін ұсына алатын және ереуілді ұйымдастыруға басқа да жолдармен көмектесе алатын ұйымдастырушыларды Мэдисонға жіберу туралы өтініш жіберілді. CNT (Франция) IWW-ге қолдау хаттарын жіберді. Бұл IWW-нің 1930 жылдан бері жұмысшы табының күресіне жасаған ең ірі және ең сәтті әрекеті деп есептелді. Кейіннен бұл ереуіл "болмаған жалпы ереуіл" деп аталды, себебі дағдарыс кезінде губернаторға қарсы өткізілген қайта шақыру кампаниясы өндірістік әрекеттерге бағытталған барлық күш-жігерді "толыққанды түрде басып тастады".
In early 2011, Wisconsin Governor Scott Walker announced a budget bill which the IWW held would effectively outlaw unions for state or municipal workers. In response, there was an emergency meeting of the Midwestern IWW member organizations. IWW members presented a proposal at a meeting of South Central Federation of Labor (SCFL) which endorsed a general strike and create an ad hoc Committee to instruct affiliated locals in preparations for the general strike. The IWW proposal passed nearly unanimously. The Madison branch made an international appeal translating various materials concerning the strike into Arabic, French, Spanish, Italian and Portuguese. An appeal was made to European unions (CNT – Spain, CGT – Spain and CGT – France) to send organizers to Madison who could present their experience of general strikes at union meetings and help organize the strike in other ways. The CNT (France) sent letters of solidarity to the IWW. This was considered the largest and most successful intervention in a working class struggle that the IWW has undertaken since the 1930s. In the aftermath, the strike was said by some to be "the general strike that didn't happen" because eventually ongoing efforts at industrial action were "completely overwhelmed by the recall effort" against the governor during the crisis.
2010 жылдардың аяғы
2010 жылдардың ортасында АҚШ-тағы Wobblies көпұлтты кофеханалар желісі Starbucks, франчайзингтік шағын тағамдар желісі Jimmy John's және көпұлтты супермаркеттер желісі Whole Foods Market ұйымдастыру науқанына күш салды. Одақтың шамамен 3000 мүшесі болды. IWW 2012 жылы штаб-пәтерін Чикаго қаласындағы 2036 West Montrose мекенжайына көшірді. 2013 жылы IWW Миннеаполис, Миннесота штатында Чикаго-Лейк-Ликерс дүкенінде ұйымдастыру науқанын бастады. Өзін Миннесотадағы ең ірі алкогольді сусындар дүкені деп жарнамалаған дүкеннің сағаттық жалақысы 10,50 доллармен шектелген еді. Бірақ IWW жалақы шегін жою талабын қойғаннан кейін дүкен басшылығы бес ұйымдастырушыны жұмыстан босатты. 6 сәуірде одақтың Твин-Ситис филиалы дүкен алдында пикет ұйымдастырып, клиенттерге жағдайды жеткізді. 4 мамырда тағы бір пикет өтті, ол күні дүкенде әдетте көп клиент болады. Одақ «көп жұмыс күнін тыныш кешке айналдырдық» деді. Бірнеше айдан кейін Ұлттық еңбек қатынастары кеңесі (NLRB) одақтың заңсыз жұмыстан босату туралы шағымын негізді деп тапты. Соның салдарынан одақ пен дүкен басшылығы жұмыстан шығарылған жұмысшыларға 32 000 доллар өтемақы төлеуге келісті, ал науқан ресми түрде аяқталды. 2015 жылы Массачусетс штатының Холиоке қаласындағы Пауло Фрейр әлеуметтік әділеттілік мектебінің қызметкерлері IWW-мен бірігіп, мектеп әкімшілігінің «авторитарлық басшылығын» және жұмысқа алудағы нәсілдік дискриминацияны жоюды көздеді. 2015 жылдың 14 қыркүйегінде, бір жылдық ұйымдастыру науқанынан кейін, Коннектикут штатының Норт-Хейвен қаласындағы Sound Stage Production қызметкерлері IWW-ге мүшеліктерін жариялады. Бір апта ішінде оларға сот шараларымен қорқытып, жұмыстан босатты. NLRB арқылы бірнеше айлық келіссөздерден кейін келісімге қол жеткізілді, жұмысшыларға төленбеген жалақы мен жұмыстан шығу ақысы төленді. Науқан аясында жұмысшылар Өндірістік қызметтер ұжымын құрды және IWW CT-мен бірлесіп жұмысшылар кооперативі ретінде жұмысын жалғастыруда. IWW 2016 жылдың сәуірінде Бургервилл жұмысшыларының одағын (BVWU) құрды, ол Орегон штатындағы Бургервилл жедел тағамдар желісіндегі жұмысшыларға бағытталған. IWW-тің еншілес ұйымы BVWU 26 сәуірде Портлендтегі Бургервиллдің жанында өткен жұмысшылар мен жақтастар митингісінде ресми түрде жарияланды. BVWU-ны көпшілікке жариялағаннан кейін Орегон штатының бірнеше жергілікті қоғамдық ұйымдары, соның ішінде кәсіподақтар, Портленд Ынтымақтастық желісі және тамақ және нәсілдік әділеттілік ұйымдары қолдады. Бұл идеяны сол кездегі президенттікке үміткер сенатор Берни Сандерс та қолдады. Одаққа Бургервиллдің бас директоры Джефф Харвиден келген хатпен қарсылық білдірілді, ол жұмысшыларға одаққа қосылудан бас тартуға шақырды. 2017 жылдың маусым айында Бургервилл Орегон штатының Еңбек және өнеркәсіп бюросының тергеуінен кейін 10 000 доллар төледі, онда компания жұмысшылар үшін штаттық демалыс уақытын бұзғаны анықталды. 2018 жылдың сәуір және мамыр айларында IWW 2 Бургервилл дүкенінде NLRB сайлауында жеңіске жетті. 2016 жылдың тамызында Манхэттендегі Ellen's Stardust Diner қызметкерлері IWW аясында Stardust Family United (SFU) құрды, себебі отыз қызметкер жұмыстан босатылды, сондай-ақ жаңа кестелеу жүйесі де ұнамады. Одан кейін одақ «Стардуст» басшылығын жала жабу үшін жұмыстан босатуда және мейрамханада кәсіподаққа қарсы материалдарды орналастыруда айыптады. 2016 жылдың 9 қыркүйегінде, Аттика түрмесі бүліктерінің 45 жылдығына орай, IWW ұйымдастырған 900 тұтқынға алынған жұмысшылар мен көптеген басқа тұтқындар IWW-дің Тұтқынға алынған жұмысшыларды ұйымдастыру комитеті жариялаған 9/9 Ұлттық түрме ереуіліне қатысты. Ереуіл он бір штаттың жиырма түрмесіне әсер етті және Алабамадағы Уильям С. Холман түзеу мекемесінде ең күшті болды. Бұл жағдайға 20 000-нан 50 000-ға дейін, тіпті 72 000-ға дейін тұтқындар ұшырады. ACLU Ұлттық түрме жобасының Дэвид Фати бұл жағдайды «жақында болған тұтқындардағы ең үлкен ереуіл» деп бағалады. Бастапқыда бұқаралық ақпарат құралдарында жария ету баяу болды, ереуіл ұйымдастырушылары «басты бұқаралық ақпарат құралдарының толығымен жабылуынан» шағымданады, бұл тұтқындармен байланыс жасаудың қиындығына байланысты болуы мүмкін, өйткені көптеген түрмелер тұтқындардың ереуіл қызметіне жауап ретінде немесе оны күтіп тұрып, жабылып қалды.
In the mid 2010s, Wobblies in the United States were focused on campaigns to organize the multinational coffeehouse chain Starbucks, the franchised sandwich fast food restaurant chain Jimmy John's, and the multinational supermarket chain Whole Foods Market. The union had about 3,000 members. The IWW moved its headquarters to 2036 West Montrose, Chicago, in 2012. The IWW waged an organizing campaign at Chicago Lake Liquors in Minneapolis, Minnesota in 2013. The store, which advertises itself as the highest volume liquor store in Minnesota, had a wage cap of $10.50 per hour, but in the face of IWW demands for the wage cap to be lifted, store management fired five organizers. On April 6, the Twin Cities branch of the union responded with a picket around the store informing customers of the situation. This was followed by a second picket on May 4, a day which customarily had heavy business at the store. The union claimed to have made "what should have been an extremely busy Saturday into a quiet afternoon inside the store". After several months, the National Labor Relations Board announced that it found merit in the union's unfair dismissal complaint. As a result, the union and store management agreed to a $32,000 settlement as a form of compensation to the fired workers and the campaign officially ended. Workers at the Paulo Freire Social Justice Charter School in Holyoke, Massachusetts were organized with the IWW in 2015, hoping to address the "authoritarian leadership" of the school administration and perceived racial bias in hiring. On September 14, 2015, after a year long organizing campaign, workers at Sound Stage Production in North Haven Connecticut declared their membership in the IWW. Within a week they were threatened with legal action and fired. After several months of negotiation through the National Labor Relations Board, a settlement was reached and the workers agreed to back pay and severance compensation. As part of the campaign, the workers formed the Production Services Collective and continue as a workers cooperative and organizing with IWW CT. The IWW announced the Burgerville Workers Union (BVWU) in April 2016, which focuses on workers at the Oregon regional fast food chain, Burgerville. A subsidiary of the IWW, the BVWU went public on April 26 at a rally of workers and supporters outside a Portland, Oregon Burgerville location. Upon going public, the BVWU was endorsed by a number of local Oregon community organizations, including union locals, the Portland Solidarity Network, and food and racial justice organizations. It was also endorsed by then Democratic presidential candidate Senator Bernie Sanders. The union received pushback with a letter from Burgerville's CEO, Jeff Harvey, being distributed to workers discouraging them from joining the union. In June 2017, Burgerville paid a settlement of $10,000 after an investigation by the Oregon Bureau of Labor and Industries, which found that the company had violated state mandated break periods for workers. In April and May 2018 the IWW won NLRB elections in 2 Burgerville Locations. In August 2016, workers at Ellen's Stardust Diner in Manhattan formed Stardust Family United (SFU) under the IWW, driven by the firing of thirty employees, as well as an unpopular new scheduling system. After going public, the union accused Stardust management of retaliatory firings and posting anti union materials in the restaurant. On September 9, 2016, the 45th anniversary of the Attica Prison Riots, 900 incarcerated workers organized by the IWW and many other prisoners participated in the 9/9 National Prison Strike declared by the IWW's Incarcerated Workers Organizing Committee. The strike affected an estimated twenty prisons in eleven states and was strongest at the William C. Holman Correctional Facility in Alabama. Estimates of the number of inmates affected range from 20,000, to 50,000, to as high as 72,000, with David Fathi of the ACLU National Prison Project judging it to be the "largest prisoner strike in recent memory". Initial media coverage was slow, with strike organizers complaining of a "mainstream media blackout", which could be attributed to the difficulty in communicating with prisoners, as many prisons went on lockdown either in response to prisoner strike activity or in anticipation of it.
COVID-19 пандемиясы
IWW сонымен қатар АҚШ-та COVID-19 пандемиясы кезінде жұмысшыларды ұйымдастырды. 2020 жылдың мамыр айында IWW Портлендте «Вуду пончик» жұмысшылары одағын (DWU) құрды. Жаңадан құрылған одақ басшылыққа хат жолдап, одақ құрылғанын хабарлады және коронавирустың салдарынан, сондай-ақ Орегон штатының «үйде қалу» бұйрығынан кейін жұмыстан босатылған қызметкерлерге жалақыны көтеру, қауіпсіздікті жақсарту және жұмыстан босату ақысын төлеуді талап етті. 2021 жылдың ақпан айында, бірнеше айлық ұйымдастыру жұмысынан кейін, DWU мүшелері Ұлттық еңбек қатынастары кеңесіне одақ тіркеуі үшін ресми өтініш берді. IWW 2020 жылдың мамыр айында Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы, аутизм спектріндегі оқушыларға қызмет ететін жекеменшік «Фейсон» мектебінде «Екінші құрам» (2S) жұмысшылары одағының құрылғанын жариялады. Бұл одақ мектепті ертерек ашуға тырысқан басшылықтың «қызметкерлер мен оқушылардың қауіпсіздігіне салған салдарына» жауап ретінде құрылды. 2021 жылдың наурызы IWW-мен бірлесіп ұйымдастырудың қарқынды кезеңі болды. 9 наурызда Берклидегі (Калифорния штаты) тәуелсіз қолданылған кітап дүкені «Moe's Books» қызметкерлері басшылықтан ерікті түрде танылғанын және IWW-мен ресми түрде біріккенін хабарлады. Содан кейін, 13 наурызда IWW «Социалистік мылтық қауымдастығы» (SRA) жұмысшыларын ұйымдастыратынын мәлімдеді. Одақ келесі күні SRA басшылығынан ерікті түрде танылды. Екі күннен кейін, 16 наурызда Огайо аңғарының экологиялық коалициясы (OVEC) қызметкерлері IWW-мен бірігу ниеттерін білдірді және басшылықтан ерікті түрде тануды сұрады. Ұйымдастыру барысында OVEC қызметкерлері «бірдей жалақы шкаласын, әділ тәртіптік саясатты және қызметкерлердің жалақысына, жұмыс уақытына, әлеуметтік жәрдемақыларына, мансаптық өсуіне немесе жұмыстан босату мәселелері талқыланатын немесе дауысқа салынатын кез келген отырыста одақ өкілдерінің болу құқығын» алуды көздейді. IWW – АҚШ-тағы жылдам тамақ өндіретін қызметкерлердің одақтық шартын бекіткен алғашқы одақ. «Бургервиллдің» Орегон штатындағы бес орны, сондай-ақ Портленд қаласының орталық бөлігіндегі «Вуду пончик» мекемесінің бір орны одаққа мүше болып табылады.
The IWW also organized workers during the COVID 19 pandemic in the United States. In May 2020 the IWW established the Voodoo Doughnut Workers Union (DWU) in Portland. The newly formed union delivered a letter to management announcing the formation of a union and demanding higher wages, safety improvements and severance packages for employees laid off because of the coronavirus and Oregon's ongoing "shelter in place" order. In February 2021, after months of organizing, DWU workers officially filed for a union certification election with the National Labor Relations Board. The IWW also publicly announced the Second Staff (2S) workers' union in May 2020 at the Faison school, a private school serving students on the autism spectrum in Richmond, Virginia, in response to what the union called a "reckless endangerment of staff and students" in trying to force the school to open too soon. March 2021 saw a rash of organizing with the IWW. On March 9, workers at Moe's Books, an independent used bookstore in Berkeley, California, announced that they received voluntary recognition from Moe's Books management, officially unionizing with the IWW. Shortly after, on March 13, the IWW announced that it was organizing workers at the Socialist Rifle Association (SRA). The union was voluntarily recognized by the SRA the following day. Two days later, on March 16, staff at the Ohio Valley Environmental Coalition (OVEC) announced their intent to unionize with the IWW, and requested voluntary recognition from management. In organizing, the OVEC workers seek to gain "a standardized pay scale, an equitable discipline policy, and the right to union representation at any meeting wherein matters affecting staff pay, hours, benefits, advancement, or layoffs may be discussed or voted on". The IWW is the first union in the United States to ratify a union contract for fast food workers. Five Oregon locations of Burgerville are unionized, as well as one location of Voodoo Doughnut in downtown Portland.
Австралия
Австралия IWW дәстүрін ерте қабылдады. Бұл, ішінара, АҚШ-тағы SLP-нің индустриалды бұрылысынан кейін жергілікті Де Леонистік Социалистік Еңбек партиясының ізімен келді. 1907 жылғы қазанда Сиднейде IWW клубы құрылды. Оған басқа социалистік топтардың мүшелері де қосылды, бірақ SLP-мен қарым-қатынас тез арада мәселеге айналды. 1908 жылы АҚШ-тағы Чикаго мен Детройт фракциялары арасындағы жарылыс 1908 жылдың соңында Австралия IWW-дегі ішкі шиеленіске әкелді, нәтижесінде 1911 жылғы мамырда Аделаидада Чикагоға жақын жергілікті ұйым, ал алты айдан кейін Сиднейде тағы біреу құрылды. 1913 жылдың ортасына қарай «Чикаго» IWW гүлденіп, SLP-мен байланысты Детройт IWW клубы құлдырады. 1916 жылы Австралиядағы «Детройт» IWW АҚШ-тағы ұйымның үлгісімен өзін «Workers' International Industrial Union» деп атады. Австралия IWW-ның алғашқы кезеңінде АҚШ-тан бірнеше тактика қолданылды, соның ішінде сөз бостандығы үшін күрес. Олар мүмкіндігінше жаңа кәсіподақтар құрудың орнына, бар кәсіподақтармен ынтымақтасуға тырысты және АҚШ-тағы ұйымнан өзгеше, Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға қарсы өте ашық және тікелей ұстаным алды. IWW көптеген басқа кәсіподақтармен ынтымақтасып, өндірістік кәсіподақтарды және белсенділікті қолдады. Әсіресе, IWW стратегиялары Австралиялық ет өнеркәсібі қызметкерлерінің одағына үлкен әсер етті. AMIEU 1910-шы жылдардың соңында жабық кәсіподақтар мен жұмысшылар кеңестерін құрып, басқарушылықтың мінез-құлқына тиімді реттеу жүргізді. IWW 1914 жылдан бастап Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарсы болды және көп жағдайда Австралияның әскери қызметке шақыруына қарсы күресті. 1916 жылғы қазанда және 1917 жылғы желтоқсанда өткен өте қиын референдумда Австралияның көпшілігі әскери міндеттілікке қарсы дауыс берді. Бірінші дүниежүзілік соғыста әскери міндеттіліксіз соғысқан жалғыз ел Австралия болды. Бұл үлкен дәрежеде IWW-тің үгіт-насихатының нәтижесі болды, оның Австралиядағы ең жоғарғы деңгейінде 500-ге жуық мүшесі болған. IWW Анти-конскрипция лигасын (ACL) құрды, оның мүшелері кең еңбек және бейбітшілік қозғалысымен жұмыс істеді, сондай-ақ өз атынан агрессивті үгіт-насихат науқанын жүргізді, бұл Том Баркердің (1887–1970) түрмеге қамалуына әкелді. Сиднейдегі коммерциялық мүліктерге жасалған өрт шабуылдары IWW-тің Том Баркерді босату науқанымен байланысты болды. Ол 1916 жылғы тамызда босатылды, бірақ он екі, көбінесе белгілі IWW белсенділері, «Сидней он екілігі» деп аталған, 1916 жылғы қыркүйекте Жаңа Оңтүстік Уэльсте өрт сөндіру және басқа да қылмыстар үшін тұтқындалды. Олардың сотталуы мен түрмеге қамалуы Австралия еңбек қозғалысының танымал ісіне айналды, олар олардың қатысы бар екеніне ешқандай нақты дәлел таппады. IWW-мен байланысты бірнеше басқа да даулар болды: бес фунттық банкноталарды жалғандастыру, «Тоттенхэм трагедиясы» деп аталған полицейдің өлтірілуіне IWW-ті айыптады, және ең бастысы, ол 1916 жылғы қазан айындағы әскери қызметке шақыру туралы референдумның жеңілісіне кінәлі деп танылды. 1916 жылғы желтоқсанда Лейборист Билли Хьюз басқаратын Комонвелл үкіметі IWW-ді Заңсыз бірлестіктер туралы заңға сәйкес заңсыз ұйым деп жариялады. 86 мүше заңға бағынбай, алты айға бас бостандығынан айырылды. «Тікелей әрекет» басылымы тоқтатылды, таралымы 12 000-нан асты. Соғыс кезінде бүкіл Австралия бойынша 100-ден астам мүше саяси айыптаулар бойынша түрмеге қамалды, соның ішінде белгілі белсенді Монти Миллер де болды. IWW өзінің сыныптық соғыс тұтқындарын босату мақсатымен заңсыз жұмыс істеуін жалғастырды және қысқа уақытқа бұрынғы Социалистік партиялар мен сауда залдарының басқа екі радикалдық бағытымен бірігіп, белсенді революционер және Кеңес коммунисі Адела Панкхерсттің ұсынысымен жапырақты коммунистік партия құрды. IWW Коммунистік партия Австралиясынан құрылғаннан кейін көп ұзамай бөлініп шықты. 1930 жылдардың басында Австралияның көптеген IWW филиалдары Коммунистік партияның ықпалы артып, тарады. Австралия IWW 1940 жылдан бері өсті, бірақ кәсіподақ өкілдігін алуда сәтсіз болды. Бұрынғы IWW белсенділерінің негізгі жұмысшы қозғалысына интеграциялануының ең көрнекті мысалы ретінде, мысалы, Сиднейдің он екілігінің бірі Дональд Гранттың мансабын қарастыруға болады. 1920 жылғы тамызда түрмеден босатылған ол көп ұзамай IWW-мен оның саяси емес ұстанымы бойынша келіспей, 1922 жылы Индустриалды Социалистік Еңбек партиясынан NSW Парламентіне, ал 1925 жылы Австралия Лейборист партиясынан (ALP) сәттіліксіз сайлауға түсті. ALP-мен және сайлау жүйесімен қайтадан келісу оны 1927 жылы Сакко мен Ванцеттиді қолдаған көше демонстрациялары үшін қайтадан түрмеге қамаудан сақтамады. Ол ақырында 1931–1940 жылдары NSW Заңнамалық кеңесінде және 1943–1956 жылдары Австралия Сенатында ALP-тің өкілі болды. Австралия IWW-ның басқа ешбір мүшесі парламентке енген жоқ, бірақ Гранттың мансабы бұрынғы IWW белсенділері көбінесе кең еңбек қозғалысында қалып қойғанын көрсетеді. «Мені Парламентке итеріңіз» – Австралия IWW-ның ең танымал әні, ол әлі де орындалады. Оны кемеші Уильям «Билл» Кейси, кейіннен Квинслендтегі теңізшілер одағының хатшысы жазған. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Австралия мен Жаңа Зеландияға барған канадалықтардың арасында Джон Бенджамин Кинг және Х. М. Фитцджеральд (Де Леонистік мектептің жақтасы) болды. 1935 жылғы Оттаваға қарайтын науқанда Relief Camp Workers' Union ұйымдастырушысы болған Артур «Слим» Эванс бұрын «Wobbly» болған, бірақ Оттаваға қарайтын науқан кезінде ол One Big Union-мен бірге болды. Ол басқа белгілі канадалық, Джинджер Гудвинмен де дос болды, ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарсылық көрсеткен кезде Британдық Колумбиядағы Камберлендте Доминион полициясының констеблі тарапынан атылып өлтірілді. Джинджер Гудвиннің әсері Канададағы әртүрлі солшыл және прогрессивті топтарға әсер етті, соның ішінде Парламенттегі Джинджер тобы деп аталатын прогрессивті депутаттар тобына. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канадада IWW-тің субверсивті ұйым ретінде тыйым салынған болатын, бірақ соғыстан кейін тыйым алынғаннан кейін ұйым жылдам қалпына келді, 1923 жылы 5600-ге жуық канадалық мүшеге жетті. Одақ Канададағы «алтын ғасырға» енді, ресми канадалық бас кеңсесі Порт Артурдағы (қазіргі күні Онтарионың Тандер-Бей) Финн еңбекшілер үйінде орналасқан және Солтүстік Онтарио мен Манитобадағы, әсіресе финдер арасындағы көшпенді жұмысшылардың күшті базасы болды, оларға егін жинаушылар, орман шаруашылығымен айналысушылар және шахтерлер кірді. Осы кезеңде IWW Финляндия ұйымының Канадасы (FOC) сияқты басқа да радикалдық және социалистік ұйымдармен мүшелер үшін бәсекелестікке түсті, IWW-тің Industrialisti газеті FOC-тің Vapaus газетімен назар мен оқырмандар үшін бәсекелестікке түсті. Осы кезеңде мүшелік 1920 және 30 жылдары IWW One Big Union және Workers' Unity League (WUL) сияқты Коммунистік партия басқаратын ұйымдарға жеңіліп, азайды. Бұл бәсекелестікке қарамастан, IWW және WUL ереуілдер кезінде ынтымақтастық жасады, мысалы, 1933 жылы Саульт-Сент-Мариге жақын Abitibi Pulp & Paper Company-да, онда IWW және WUL-дегі фин жұмысшылары қала тұрғындарынан кемсітушілік пен зорлық-зомбылыққа ұшырады. IWW Торонтодағы Ritchie's Dairy-ін сәтті біріктірді және МакДиармидте (қазіргі күні Онтарионың Гринстоун) балықшылар филиалын құрды. 1936 жылы Канададағы IWW Испания революциясын қолдады және анархо-синдикалистік CNT милициясына қатысу үшін жалдауды бастады, бұл Коммунистік партияның Маккензи Папино батальонына рекруттерімен тікелей қақтығысқа әкелді, нәтижесінде Солтүстік Онтариодағы рекруттерлік митингілерде бірнеше зорлық оқиғалары болды. Бірнеше канадалық IWW мүшелері Испания азамат соғысында қаза тауып, CNT-нің фашистер мен республикалық күштердің қолынан жеңіліске ұшырады. Лидерлер Саймон Госселин, Доминик Дюпон және Эндрю Флетчер айлар бойы мазаланды...
Australia encountered the IWW tradition early. In part, this was due to the local De Leonist Socialist Labor Party following the industrial turn of the US SLP. The SLP formed an IWW Club in Sydney in October 1907. Members of other socialist groups also joined it, and the relationship with the SLP soon proved to be a problem. The 1908 split between the Chicago and Detroit factions in the United States was echoed by internal unrest in the Australian IWW from late 1908, resulting in the formation of a pro Chicago local in Adelaide in May 1911 and another in Sydney six months later. By mid 1913 the "Chicago" IWW was flourishing and the SLP associated pro Detroit IWW Club in decline. In 1916 the "Detroit" IWW in Australia followed the lead of the US body and renamed itself the Workers' International Industrial Union. The early Australian IWW used a number of tactics from the US, including free speech fights. It tended to cooperate where possible with existing unions rather than forming its own, and in contrast with the US body took an extremely open and forthright stand against involvement in World War One. The IWW cooperated with many other unions, encouraging industrial unionism and militancy. In particular, the IWW's strategies had a large effect on the Australasian Meat Industry Employees Union. The AMIEU established closed shops and workers councils and effectively regulated management behavior toward the end of the 1910s. The IWW opposed the First World War from 1914 onward and in many ways fought against Australian conscription. A narrow majority of Australians voted against conscription in a very bitter hard fought referendum in October 1916, and then again in December 1917, Australia being the only belligerent in World War One without conscription. In very significant part this was due to the agitation of the IWW, a group which never had as many as 500 members in Australia at its peak. The IWW founded the Anti Conscription League (ACL) in which members worked with the broader labor and peace movement, and also carried on an aggressive propaganda campaign in its own name; leading to the imprisonment of Tom Barker (1887–1970) the editor of the IWW paper Direct Action, sentenced to twelve months in March 1916. A series of arson attacks on commercial properties in Sydney was widely attributed to the IWW campaign to have Tom Barker released. He was released in August 1916, but twelve mostly prominent IWW activists, the so called Sydney Twelve were arrested in NSW in September 1916 for arson and other offenses. Their trial and eventual imprisonment became a cause célèbre of the Australian labor movement, which saw no convincing evidence of their involvement. A number of other scandals were associated with the IWW; a five pound note forgery scandal, the so called Tottenham tragedy in which the murder of a police officer was blamed on the IWW, and above all it was blamed for the defeat of the October 1916 conscription referendum. In December 1916, the Commonwealth government led by Labour Party renegade Billy Hughes declared the IWW an illegal organization under the Unlawful Associations Act. Eighty six members immediately defied the law and were sentenced to six months imprisonment. Direct Action was suppressed, its circulation was at its peak of something over 12,000. During the war over 100 members Australia wide were sentenced to imprisonment on political charges, including the veteran activist Monty Miller. The IWW continued illegally operating with the aim of freeing its class war prisoners and briefly fused with two other radical tendencies—from the old Socialist parties and Trades Halls—to form a larval communist party at the suggestion of the militant revolutionist and Council Communist Adela Pankhurst. The IWW left the Communist Party of Australia shortly after its formation. By the early 1930s, most Australian IWW branches had dispersed as the Communist Party grew in influence. The Australian IWW has grown since the 1940s, but have been unsuccessful in securing union representation. As an extreme example of the integration of ex IWW militants into the mainstream labor movement one might instance the career of Donald Grant, one of the Sydney Twelve sentenced to fifteen years imprisonment for conspiracy to commit arson and other crimes. Released from prison in August 1920, he soon broke with the IWW over its antipolitical stand, standing for the NSW Parliament for the Industrial Socialist Labour Party unsuccessfully in 1922 and then in 1925 for the mainstream Australian Labor Party (ALP) also unsuccessfully. This reconciliation with the ALP and the electoral system did not prevent him being imprisoned again in 1927 for street demonstrations supporting Sacco and Vanzetti. He eventually represented the ALP in the NSW Legislative Council in 1931–1940 and the Australian Senate 1943–1956. No other member of the Australian IWW actually entered Parliament but Grant's career is emblematic in the sense that the ex IWW militants by and large remained in the broader labor movement. "Bump Me Into Parliament" is the most notable Australian IWW song, and is still current. It was written by ship's fireman William "Bill" Casey, later Secretary of the Seaman's Union in Queensland. Canadians who went to Australia and New Zealand before WWI included John Benjamin King and H. M. Fitzgerald (an adherent of the De Leon school). Arthur "Slim" Evans, organizer in the Relief Camp Workers' Union and the On to Ottawa Trek of 1935 was once a Wobbly, although during the On to Ottawa Trek he was with the One Big Union. He was also a friend of another well known Canadian, Ginger Goodwin, who was shot in Cumberland, British Columbia, by a Dominion Police constable when he was resisting the First World War. The impact of Ginger Goodwin influenced various left and progressive groups in Canada, including a progressive group of MPs in the House of Commons called the Ginger Group. Despite the IWW being banned as a subversive organization in Canada during the First World War, the organization rebounded swiftly after being unbanned after the war, reaching a post WWI high of 5600 Canadian members in 1923. The union entered a short "golden age" in Canada with an official Canadian Administration located at the Finnish Labour Temple in Port Arthur (now Thunder Bay, Ontario) and a strong base among immigrant laborers in Northern Ontario and Manitoba, especially Finns, which included harvest workers, lumberjacks, and miners. During this period, the IWW competed for members with a number of other radical and socialist organizations such as the Finnish Organization of Canada (FOC), with the IWW's Industrialisti newspaper competing with the FOC's Vapaus for attention and readership. During this period. Membership slowly decreased during the 1920s and 30s despite continued organizing and strike activity as the IWW lost ground to the One Big Union and Communist Party controlled organizations such as the Workers' Unity League (WUL). Despite this competition, the IWW and WUL cooperated during strikes, such as at the Abitibi Pulp & Paper Company near Sault Ste. Marie in 1933, where the Finnish workers in the IWW and WUL faced discrimination and violence from the Anglo citizens of the town. The IWW also successfully unionized Ritchie's Dairy in Toronto and formed a fishery workers' branch in MacDiarmid (now Greenstone, Ontario). In 1936, the IWW in Canada supported the Spanish Revolution and began to recruit for the militia of the anarcho syndicalist italic=no (CNT), in direct conflict with Communist Party recruiters for the Mackenzie Papineau Battalion, a conflict which resulted in a number of violent clashes at recruitment rallies in Northern Ontario. Several Canadian IWW members were killed in the Spanish Civil War and the CNT's ensuing defeat at the hands of both Fascist and Republican forces. Leaders Simon Gosselin, Dominic Dupont and Andrew Fletcher were harassed in the months following unionization, and union efforts were defeated by law firm Heenan Blaike in the series of hearings before Quebec Labor Relations Board. Today the IWW remains active in the country with branches in Vancouver, Vancouver Island, Edmonton, Winnipeg, Ottawa/Outaouais, Toronto, Windsor, Sherbrooke, Québec City and Montréal. In August 2009, Canadian members voted to ratify the constitution of the Canadian Regional Organizing Committee (CanROC) to improve inter branch coordination and communication. Affiliated branches are Winnipeg, Ottawa Outaouais, Toronto, Windsor, Sherbrooke, Montréal, and Québec City. Each branch elects a representative to make decisions on the Canadian board. There were originally three officers, the Secretary Treasurer, Organizing Department Liaison, and Editor of the Canadian Organizing Bulletin. In 2016, CanROC members voted to split the Secretary Treasurer role into separate Regional Secretary and Regional Treasurer positions. There are currently five job shops in Canada: Libra Knowledge and Information Services Co op in Toronto, ParIT Workers Cooperative in Winnipeg, the Windsor Button Collective, the Ottawa Panhandlers' Union, and the Street Labourers of Windsor (SLOW). The Ottawa Panhandlers' Union continues a tradition in the IWW of expanding the definition of worker. The union members include anyone who makes their living in the street, including buskers, street vendors, the homeless, scrappers, and panhandlers. In the summer of 2004, the Union led a strike by the homeless (the Homeless Action Strike) in Ottawa. The strike resulted in the city agreeing to fund a newspaper created and sold by the homeless on the street. On May 1, 2006, the Union took over the Elgin Street Police Station for a day. A similar IWW organization, the Street Labourers of Windsor (SLOW), has garnered local, provincial, and national news coverage for its organizing efforts in 2015. Recently, the IWW has also engaged in campaigns among harm reduction workers (resulting in the Toronto Harm Reduction Workers Union in 2014) and workers at the Québec fast food chain italic=no in 2016.
Германия, Люксембург, Швейцария, Австрия
IWW Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германияда ұйымдастыру жұмысын бастады. Фриц Вольфхайм Гамбургте IWW-ті құруда маңызды рөл атқарды. 2006 жылдың желтоқсан айында Кёльн қаласында неміс тіліндегі мүшелік аймақтық ұйымдастыру комитеті (GLAMROC) құрылды. Ол Германия, Люксембург, Австрия және Швейцарияның неміс тілінде сөйлейтін аймақтарын қамтиды, сонымен қатар 16 қалада филиалдары мен байланыстары бар. 2023 жылы GLAMROC-те шамамен 500 жақсы тұрған мүшесі бар екені хабарланды.
The IWW started to organize in Germany following the First World War. Fritz Wolffheim played a significant role in establishing the IWW in Hamburg. A German Language Membership Regional Organizing Committee (GLAMROC) was founded in December 2006 in Cologne. It encompasses the German language area of Germany, Luxembourg, Austria, and Switzerland with branches or contacts in 16 cities. In 2023, the GLAMROC is reported as having roughly 500 members in good standing.
Біріккен Корольдік пен Ирландия
Біріккен Корольдіктегі және Ирландия Республикасындағы одақтың өңірлік органы – Уэльс, Ирландия, Шотландия, Англия өңірлік басқармасы (WISERA). Бұрын Ұлыбритания және Ирландия аймақтық әкімшілігі (BIRA) деп белгілі болған, оның атауы WISERA мүшелерінің референдумдағы дауыс беруі нәтижесінде өзгертілді.
The regional body of the union in the United Kingdom and Republic of Ireland is the Wales, Ireland, Scotland, England Regional Administration (WISERA). Formerly known as the Britain and Ireland Regional Administration (BIRA), its name was changed as a result of a referendum vote by WISERA members.
Ерте тарих
1906 жылы құрылған Британдық өндірістік одақтастық жақтастары IWW-ді қолдады. Бұл топ 1908 жылы екіге бөлінді, көпшілігі Дэниел Де Леонды, ал азы Е. Дж. Б. Алленнің Чикагодағы IWW-мен байланыстарды дамытқан Индустриалистік одақты құруын қолдады. Алленнің тобы көп ұзамай тарап кетті, бірақ Ұлыбританиядағы алғашқы IWW тобы 1913 жылы Гай Боуман басқаратын Өнеркәсіптік синдикалистік білім лигасының мүшелері құрды. IWW 20 ғасырдың басындағы көптеген күрестерге, соның ішінде 1926 жылғы Ұлыбританияның жалпы ереуіліне және 1947 жылғы докерлер ереуіліне түрлі деңгейде қатысты. Испания азамат соғысы кезінде Мексикада белсенді болған Ниэттен шыққан IWW мүшесі (Воббли) еріктілерді Испанияға саяхатқа дайындық бойынша оқытты, олар Франкоға қарсы күресу үшін Халықаралық бригадаларға қосылды. 2015 жылдың сәуірінде мүшелер саны 1000-ға жетті. 2016 жылы 1500 мүшелік лимиттен асып түсті.
The British Advocates of Industrial Unionism, founded in 1906, supported the IWW. This group split in 1908, with the majority supporting Daniel De Leon and a minority supporting E. J. B. Allen founding the Industrialist Union and developing links with the Chicago based IWW. Allen's group soon disappeared, but the first IWW group in Britain was founded by members of the Industrial Syndicalist Education League led by Guy Bowman in 1913. The IWW was present, to varying extents, in many of the struggles of the early decades of the 20th century, including the UK general strike of 1926 and the dockers' strike of 1947. During the Spanish Civil War, a Wobbly from Neath, who had been active in Mexico, trained volunteers in preparation for the journey to Spain, where they joined the International Brigades to fight against Franco. which increased to 1000 by April 2015. In 2016, the 1,500 member limit was passed.
Үгіт-насихат
IWW мүшелері 1995-1998 жылдар аралығында болған Ливерпуль докерлерінің ереуіліне, сондай-ақ 1990-2000 жылдардағы көптеген басқа оқиғалар мен күреске қатысты, оның ішінде Шотландия социалистік партиясының қолдау қызметкерлері сияқты бірнеше жұмыс орындарында кәсіподақ құрудың табыстылығына. Соңғы кезде IWW денсаулық сақтау және білім беру саласының қызметкерлеріне күшін жұмылдырып, денсаулық сақтау қызметкерлері үшін ұлттық индустриялық ақпараттық бюллетень және Ұлттық қан қызметі қызметкерлеріне арналған арнайы бюллетень жариялады. 2007 жылы антикапиталистік топ – No Sweat тобымен бірлесіп, Starbucks қызметкерлері арасында АҚШ IWW ұйымдастыру науқандарының кейбір табыстарын қайталауға бағытталған науқанды бастады. Сол жылы денсаулық сақтау қызметкерлерінің желісі Ұлттық қан қызметіндегі кесімдерге қарсы ұлттық науқанды іске қосты, ол әлі де жалғасуда. 2007 жылы Глазго мен Дамфристегі IWW бөлімшелері Глазго университетінің Дамфристегі кампусының (The Crichton) жабылуын болдырмау үшін сәтті науқанды ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды. Бұл науқан IWW мүшелерін, басқа кәсіподақтарды, студенттерді және жергілікті қоғамдық ұйымдарды күшті коалиция құру үшін біріктірді. Оның табысы, Ұлттық қан қызметі науқанымен бірге, IWW-тің беделін осы уақытқа дейін айтарлықтай арттырды. 2011 жылы Guildhall-дағы тазалаушыларды өкілдік еткен IWW, еңбекақысын қайтарып алып, жұмыс берушілері – Ocean компаниясымен ұжымдық келіссөздер жүргізу құқығын жеңіп алды. Сондай-ақ 2011 жылы Линкольн, Манчестер және Шеффилд қалаларында IWW бөлімшелері құрылды (әсіресе Pizza Hut-та жұмыс істейтін жұмысшылар). IWW-дің Эдинбургтегі жалпы мүшелік бөлімшесі және IWW-дің Шотландия бөлімшесінің басқа бөлімшелері 2014 жылы Эдинбург автономды орталығы жариялаған «Иәден іс-қимылға» мәлімдемесіне қол қоюға дауыс берді. 2015 жылы Эдинбургтегі кедейлікке қарсы коалиция және Эдинбург анархистер федерациясы сияқты ұқсас топтармен бірге Шотландияның үнемдеуге қарсы іс-қимыл желісіне қосылды. 2016 жылы WISERA Deliveroo сияқты компанияларда жұмыс істейтін курьерлерге бағытталған науқанды ұйымдастырды.
IWW members were involved in the Liverpool dockers' strike that took place between 1995 and 1998, and numerous other events and struggles throughout the 1990s and 2000s, including the successful unionizing of several workplaces, such as support workers for the Scottish Socialist Party. Recently, the IWW has focused its efforts on health and education workers, publishing a national industrial newsletter for health workers and a specific bulletin for workers in the National Blood Service. In 2007 it launched a campaign alongside the anti capitalist group No Sweat which attempted to replicate some of the successes of the US IWW's organizing drives amongst Starbucks workers. In the same year its healthworkers' network launched a national campaign against cuts in the National Blood Service, which is ongoing. Also in 2007, IWW branches in Glasgow and Dumfries were a key driving force in a successful campaign to prevent the closure of one of Glasgow University's campuses (The Crichton) in Dumfries. The campaign united IWW members, other unions, students and the local community to build a powerful coalition. Its success, coupled with the National Blood Service campaign, has raised the IWW's profile significantly since then. In 2011, the IWW representing cleaners at the Guildhall won back pay and the right to collective negotiation with their employers, Ocean. Also in 2011, branches of the IWW were set up in Lincoln, Manchester, and Sheffield (notably workers employed by Pizza Hut). The Edinburgh General Membership Branch of the IWW along with other branches of the IWW's Scottish section voted in 2014 to become a signatory to the "From Yes to Action Statement" produced by the Autonomous Centre of Edinburgh. In 2015, along with similar groups such as the Edinburgh Coalition Against Poverty and Edinburgh Anarchist Federation, they joined the Scottish Action Against Austerity network. In 2016, WISERA promoted a campaign targeting couriers working for companies such as Deliveroo.
Исландия мен Грекия
2015 жылы Исландияның өңірлік ұйымдастыру комитеті (IceROC) құрылды. Бұл кәсіподақ Исландиядағы секс-жұмысшыларды қолдау саласында алғашқы қадам жасады, оларға зорлық-зомбылық құрбандары ретінде автоматты түрде қарамайтын қызметтерге қол жеткізу мүмкіндігі жоқ. Сондай-ақ 2015 жылы Грекияның өңірлік ұйымдастыру комитеті (GreROC) құрылды. Сол жылдың шілде айында ол 2015 жылғы Грекияның кепілдік референдумының нәтижелеріне Грекия үкіметінің жауабын айыптайтын мәлімдеме жасады, «солшыл үкіметтік басшылардың қадір-қасиет туралы айтқан сөздеріне қарамастан, бұл бір жақты шантаж. Бізге сөзбен емес, іспен түбегейлі өзгеріс қажет».
An Iceland Regional Organizing Committee (IceROC) was chartered in 2015. The union has become a trailblazer in supporting sex workers in Iceland, who lack access to services which do not automatically treat them as victims of abuse. Also in 2015, a Greek Regional Organizing Committee (GreROC) was chartered. In July of that year, it released a statement condemning the Greek government's response to the results of the 2015 Greek bailout referendum, saying that "despite the Left tone of dignity that the Left governmental administrators use, this is a one way blackmail. We need a radical change of shift, not in words but in action."
Оңтүстік Африка
IWW-дің Оңтүстік Африкада бай және күрделі тарихы бар, 1910 жылы құрылған және 1910-шы жылдардың көп бөлігінде, шамамен 1916 жылға дейін тарап кеткенге дейін болған Оңтүстік Африка IWW ұйымы болды. Одақтың көпұлттық кәсіподақ болуға талап етуі оны ақ нәсілді кәсіподақтармен келіспеушілікке түсірді және апартеид режиміндегі Оңтүстік Африка үкіметінен ауыр саяси репрессияға ұшыратты. Оңтүстік Африканың маңызды Дурбан порты IWW-дің халықаралық желісіндегі маңызды буын болды, оны негізінен Теңіз тасымалдау жұмысшыларының өндірістік одағы сақтап тұрды, ол Солтүстік Америка IWW-ді Африка, Үндістан, Оңтүстік Америка және Австралиядағы порттармен байланыстырды. Оңтүстік Африкадағы ресми IWW ұйымының тарауынан кейін, оның орнына Индустриалды социалистік лига, Африка индустриалды жұмысшылары және, ақырында, Индустриалды және коммерциялық жұмысшылар одағы (ICU) құрылды, ол 1920 және 30-шы жылдары Оңтүстік Африкадағы маңызды қара нәсілді кәсіподаққа айналды. IWW және синдикалистік ықпалдар қара жұмысшылар қозғалысы коммунистік партияның басып алуымен кәсіподақтар қатарына енген кезде азайды, ол одақтардағы синдикалистік тенденцияларға қарсы болды. Шамамен жүз жыл өткен соң, Оңтүстік Африка IWW-ді қайта құруға бірнеше әрекеттер жасалды, 2000 жылдардың басында Дурбанда қысқа ғұмырлы Оңтүстік Африка аймақтық ұйымдастыру комитеті құрылды және 2010 жылдардың басында Кейптаунда филиал құруға тырысты, бірақ екеуі де сәттілікке жетпеді.
The IWW has a rich and complex history in South Africa, with an original South African IWW organization being founded in 1910 and existing through most of the 1910s until disintegrating by around 1916. The union's insistence on multiracial unionism set it at odds with the white trade union movement and brought severe political repression from the apartheid era South African government. The major South African port of Durban was an important link in the IWW's international network which was largely maintained by its Marine Transport Workers Industrial Union, that connected the mainline North American IWW to ports in Africa, India, South America, and Australasia. After the collapse of the formal IWW organization in South Africa, it was succeeded by an Industrial Socialist League, the Industrial Workers of Africa, and finally the Industrial and Commercial Workers' Union (ICU), which became the major black union in South Africa in the 1920s and 30s. IWW and syndicalist influences declined as the black workers' movement entered the trade union fold under the domination of the Communist Party of South Africa, which opposed syndicalist tendencies in the unions. Almost a hundred years later, multiple attempts were made to rebuild the South African IWW, with a short lived South African Regional Organizing Committee being founded in the early 2000s in Durban and attempts made to build a branch in Cape Town in the early 2010s, with neither resulting in success.
Сьерра-Леоне мен Уганда
1997 жылы Сьерра-Леонеде 3240 жұмысшы, көбінесе кеншілер, өздерін Сьерра-Леоне үкіметінің тізімінде IWW мүшелері ретінде тіркеді, бұл Чикагодағы халықаралық Бас басқармадан тәуелсіз болды (яғни мүшелік билеттерін ресми түрде бермей және жарна жинамай). 2002 жылы аяқталған Сьерра-Леоне азаматтық соғысының эпизоды болған әскери төңкерістен кейін Сьерра-Леоне мүшелері мен бас кеңсе арасындағы байланыс үзілді. Азамат соғысының күшеюі елдегі жалғыз ресми кәсіби одақ өкілі сияқты кейбір мүшелерді Гвинеяға қашуға мәжбүр етті.
In 1997, there were 3,240 workers in Sierra Leone, mostly miners, who registered themselves as IWW members in Sierra Leone government records largely independently of the international General Administration in Chicago (i. e. without the official issuing of membership cards or taking of dues). Contact between the Sierra Leone members and headquarters was lost after a military coup which was an episode in the Sierra Leone Civil War, which ended in 2002. The intensification of the civil war provoked some members, including the only official union delegate in the country, to flee to Guinea.
Халықтық музыка және наразылық әндері
Wobbly-нің бір ерекшелігі – ән айтуға құштарлық. Басқарушылықтың Wobbly динамиктерін жабу үшін Құтқару армиясының оркестрін жіберуіне қарсы тұру үшін Джо Хилл христиан әндерінің пародияларын жазды, соның арқасында одақ мүшелері Құтқару армиясының оркестрімен бірге ән шырқап, өз мақсаттарына жетті. Мысалы, "In the Sweet By and By" әні "Сен өлгенде аспанда пирог болады (бұл жалған)" деп аударылды. Осылайша туған Wobbly әндері кең таралды, себебі олар "үйсіз және мүліктен айырылғандардың ашуын, наразылығын және юморын жеткізе білді". IWW өзінің ресми әндерін "Little Red Songbook" жинағында топтады және осы кітапты бүгінгі күнге дейін жаңартып келеді. 1960 жылдары АҚШ-та американдық халық музыкасының қайта жандануы Джо Хилл және басқа Wobbly-лердің әндеріне жаңа қызығушылықты тудырды, ал Пит Сигер және Вуди Гатри сияқты халық музыкасының қайта жандануына үлес қосқан тұлғалар Wobbly-ге жағымды көзқарас білдірді, ал кейбіреулері IWW мүшелері болды. Кітаптағы наразылық әндерінің ішінде "Hallelujah, I'm a Bum" (бұл ән мүшелер арасында аса танымал болған жоқ), "Union Maid" және "I Dreamed I Saw Joe Hill Last Night" әндері бар. IWW-нің ең танымал әні, әдетте, "Solidarity Forever" ("Мәңгілік бірлік") деп саналады. Әндерді ондаған әртістер орындады, ал Юта Филлипс ондаған жылдар бойы концерттерде және жазбаларда осы әндерді шырқады. IWW-нің басқа да белгілі әнші-күйшілерінің қатарында "Solidarity Forever" әнінің авторы Ральф Чаплин және Лесли Фиш бар. Фин IWW қауымдастығы бірнеше халық әншілерін, ақындар мен ән жазушыларды өндірді, олардың ең танымал өкілі – "The Popular Wobbly" және "The Mysteries of a Hobo's Life" әндерін жазған Матти Валентин Хухта (T Bone Slim ретінде танымал). Слимнің "Ағаш кесушінің дұғасы" өлеңін еңбекші әнші Бэки Халкердің "Don't Want Your Millions" альбомына Стадс Теркель жазды. Әндері толығымен фин тілінде (және "Finglish" тілінде) жазылған Хиски Саломаа өз туған елі Финляндияда, сондай-ақ АҚШ-тың орталық аймақтарында, Солтүстік Онтариода және финдердің көп шоғырланған Солтүстік Американың басқа да аймақтарында кеңінен танылған ерте халық музыканты болып табылады. Кәсібі бойынша тігінші болған Саломаа фин халқының Вуди Гатриі деп аталады. Ағаш кесуші болып жұмыс істеген Артур Киландер аз танымал, бірақ маңызды фин IWW халық музыканты. Киландердің әндерінің мәтіндері иммигрант еңбекшінің қиындықтарынан бастап, көңіл көтеруге арналған тақырыптарды қамтиды. Фин фольклорындағы маңызды тақырып – саяхатшы, бұл тақырып христиан дінінің пайда болуына дейінгі ауызша дәстүрде (мысалы, "Калеваладағы" Лемминкайнен сияқты) кең таралған. Бұл тақырып Хухта, Саломаа және Киландердің музыкасында оңай көрініс тапты, олардың әрқайсысының әндерінде саяхатшының сынақтары мен қиындықтары бейнеленген.
One Wobbly characteristic since their inception has been a penchant for song. To counteract management sending in the Salvation Army band to cover up the Wobbly speakers, Joe Hill wrote parodies of Christian hymns so that union members could sing along with the Salvation Army band, but with their own purposes. For example, "In the Sweet By and By" became "There'll Be Pie in the Sky When You Die (That's a Lie)". From that start in exigency, Wobbly song writing became common because they "articulated the frustrations, hostilities, and humor of the homeless and the dispossessed." The IWW collected its official songs in the Little Red Songbook and continues to update this book to the present time. In the 1960s, the American folk music revival in the United States brought a renewed interest in the songs of Joe Hill and other Wobblies, and seminal folk revival figures such as Pete Seeger and Woody Guthrie had a pro Wobbly tone, while some were members of the IWW. Among the protest songs in the book are "Hallelujah, I'm a Bum" (this song was never popular among members), "Union Maid", and "I Dreamed I Saw Joe Hill Last Night". Perhaps the best known IWW song is "Solidarity Forever". The songs have been performed by dozens of artists, and Utah Phillips performed the songs in concert and on recordings for decades. Other prominent IWW songwriters include Ralph Chaplin who authored "Solidarity Forever", and Leslie Fish. The Finnish IWW community produced several folk singers, poets and songwriters, the most famous being Matti Valentine Huhta (better known as T Bone Slim), who penned "The Popular Wobbly" and "The Mysteries of a Hobo's Life". Slim's poem "The Lumberjack's Prayer" was recorded by Studs Terkel on labor singer Bucky Halker's album Don't Want Your Millions. Hiski Salomaa, whose songs were composed entirely in Finnish (and Finglish), remains a widely recognized early folk musician in his native Finland as well as in sections of the Midwest United States, Northern Ontario, and other areas of North America with high concentrations of Finns. Salomaa, who was a tailor by trade, has been referred to as the Finnish Woody Guthrie. Arthur Kylander, who worked as a lumberjack, is a lesser known, but important Finnish IWW folk musician. Kylander's lyrics range from the difficulties of the immigrant laborer's experience to more humorous themes. Arguably, the wanderer, a recurring theme in Finnish folklore dating back to pre Christian oral tradition (as with Lemminkäinen in the Kalevala), translated quite easily to the music of Huhta, Salomaa, and Kylander; each of whom has songs about the trials and tribulations of the hobo.
Линг
Wobbly lingo – бұл Wobblies бір ғасырдан астам уақыт бойы қолданған техникалық тіл, жаргон және тарихи сленгтер жинағы. Көптеген Wobbly терминдері 1940 жылдарға дейін қолданылған саяхатшылардың (босқындардың) сөздерінен шыққан немесе олармен байланысты. "Wobbly" атауының шығу тегі нақты белгісіз. Америка Құрама Штаттарында ондаған жылдар бойы көптеген саяхатшылар IWW мүшелері болды немесе оған симпатия танытты. Осы себепті, кейбір терминдер "теміржолмен саяхаттау", "жунглиде" өмір сүру, "полициядан" жалтару сияқты саяхатшылардың өмірін сипаттайды. IWW-тің барлық салаларды ұйымдастыруға жасаған тытырғаны, тілді кен орындары, ағаш өңдеу және егіншілік салаларына қатысты терминдерді де қамтуға мүмкіндік берді. Wobbly тілінде пайда болған деп есептелетін кейбір сөздер мен тіркестер IWW шеңберінен шығып, мәдени маңызға ие болды. Мысалы, Джо Хиллдің "The Preacher and the Slave" әнінен тараған "аспандағы пирог" деген сөз, "ақылға сыймайтын үміттерге" синоним ретінде кеңінен қолданылады.
Wobbly lingo is a collection of technical language, jargon, and historic slang used by the Wobblies, for more than a century. Many Wobbly terms derive from or are coextensive with hobo expressions used through the 1940s. The origin of the name "Wobbly" itself is uncertain. For several decades, many hobos in the United States were members of, or were sympathetic to, the IWW. Because of this, some of the terms describe the life of a hobo such as "riding the rails", living in "jungles", dodging the "bulls". The IWW's efforts to organize all trades allowed the lingo to expand to include terms relating to mining camps, timber work, and farming. Some words and phrases believed to have originated within Wobbly lingo have gained cultural significance outside of the IWW. For example, from Joe Hill's song "The Preacher and the Slave", the expression pie in the sky has passed into common usage, referring to a "preposterously optimistic goal".
Атақты мүшелер
Колорадо штатының бұрынғы вице-губернаторы Дэвид К. Коутс еңбек қозғалысының белсендісі болды және құрылтай жиналысында қатысты. Ұйымның соңғы кездегі ең белгілі мүшелерінің қатарында Ноам Чомски, Том Морелло, аралас жекпе-жек шебері Джефф Монсон, Энди Ирвин және қайтыс болған антрополог Дэвид Грейбер бар.
Former lieutenant governor of Colorado David C. Coates was a labor militant, and was present at the founding convention, Some of the organization's most famous recent members include Noam Chomsky, Tom Morello, mixed martial arts fighter Jeff Monson, Andy Irvine, and late anthropologist David Graeber.
Ресми құжаттар
1906 жылдың 17 қыркүйегінен 3 қазанына дейін Чикаго қаласында (Иллинойс штаты) өткен Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшыларының екінші жылдық съезінің баяндамалары. Чикаго: Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшылары, 1906. 1916 жылдың 20 қарашасынан 1 желтоқсанына дейін Чикаго қаласында (Иллинойс штаты) өткен Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшыларының он бірінші конвенциясының баяндамалары. Чикаго: Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшылары, 1917. Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшыларының тарихы қан тамшыларымен жазылды. n. c. [Чикаго]: Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшылары, n. d. [1919]. Шабуылдар! Шабуылдар! Шабуылдар!!! n. c. [Чикаго]: Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшылары, n. d. [1919 жылғы желтоқсан].
Proceedings of the Second Annual Convention of the Industrial Workers of the World, Held at Chicago, Illinois, September 17 to October 3, 1906. Chicago: Industrial Workers of the World, 1906. Proceedings of the Tenth Convention of the Industrial Workers of the World, Held at Chicago, Illinois, Nov. 20 to Dec. 1, 1916. Chicago: Industrial Workers of the World, 1917. With Drops of Blood the History of the Industrial Workers of the World Has Been Written. n. c. [Chicago]: Industrial Workers of the World, n. d. [1919]. Raids! Raids!! Raids!!! n. c. [Chicago]: Industrial Workers of the World, n. d. [Dec. 1919].
Құжаттамалық фильмдер
Wobblies тобы. Режиссерлері: Стюарт Бёрд, Дебора Шаффер, 1979 жыл. DVD 2006 NTSC, ағылшын тілінде, 90 минут. (19 қарт Wobblies-пен сұхбаттар қосады.) Бір адамға тиген зиян. Трэвис Уилкерсонның 2003 жылғы "First Run Icarus Films" фильмі. Ағылшын тілінде, 53 минут. Фильм Монтана штатының Бутте қаласында, 16 000 шахтердің Анаконда мыс компаниясына қарсы өткен ереуілі кезінде 1917 жылы Wobblies ұйымының ұйымдастырушысы Фрэнк Литтлдің шешілмеген кісі өлтіруін баяндайды. Бір рецензияда айтылғандай, фильм "корпоративтік үстемдік пен үкіметтік репрессияны, жергілікті репрессияны ұлттық репрессиямен, еңбек тарихын қоршаған орта тарихымен, халықтық мәдениетті таптық күрес тарихымен байланыстырады".
The Wobblies. Directed by Stewart Bird, Deborah Shaffer, 1979. DVD 2006 NTSC English 90 minutes. (Includes interviews with 19 elderly Wobblies.) An Injury to One. A film by Travis Wilkerson, 2003 First Run Icarus Films. English 53 minutes. Chronicles the 1917 unsolved murder of Wobbly organizer Frank Little in Butte, Montana, during a strike by 16,000 miners against the Anaconda Copper Company. The film connects "corporate domination to government repression, local repression to national repression, labor history to environmental history, popular culture to the history of class struggle", according to one review.