Эдвард Эмерсон Барнард: Американдық астрономның өмірі мен еңбектері
Edward Emerson Barnard
Эдвард Барнард (1857-1923) – америкалық астроном, жұлдызды ашқан және зерттеген ғалым. Барнард жұлдызының қозғалысын анықтағанмен әйгілі. Астрономия тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық астроном (1857–1923)
American astronomer (1857–1923)
Эдвард Эмерсон Барнард (16 желтоқсан 1857 – 6 ақпан 1923) – американдық астроном. Ол көбінесе Е. Э. Барнард деп аталады және өте қабілетті бақылаушы астроном ретінде танымал. Ол 1916 жылы Барнард жұлдызының үлкен жылдамдықпен қозғалуын ашқанымен әйгілі, және ол жұлдыз оның құрметіне аталған.
Edward Emerson Barnard '/b//ɑr//n//ər//d/ (December 16, 1857 – February 6, 1923) was an American astronomer. He was commonly known as E. E. Barnard, and was recognized as a gifted observational astronomer. He is best known for his discovery of the high proper motion of Barnard's Star in 1916, which is named in his honor.
Ерте өмір
Барнард 1857 жылдың 16 желтоқсанында Теннесси штатының Нэшвилл қаласында Рубен Барнард пен Элизабет Джейн Барнардтың (қыз есімі Хейвуд) отбасында дүниеге келді. Оның бір інісі болған. Әкесі оның тууына үш ай бұрын қайтыс болғандықтан, ол кедей отбасында өсіп, формальды білім алу мүмкіндігі шектеулі болды. Оның алғашқы қызығушылығы фотосуретке қатысты, тоғыз жасында фотографтың көмекшісі болып жұмыс істеді. Кейіннен астрономияға қызығушылық танытты. 1876 жылы рефрактор телескоп сатып алды, ал 1881 жылы алғашқы кометасын ашты, бірақ ашылуын жарияламады. Сол жылы екінші кометасын, ал 1882 жылы үшінші кометасын тапты. Ол әлі фотостудияда жұмыс істеп жүргенде, 1881 жылы британдық Рода Калвертке үйленді. 1880-ші жылдары Хулберт Харрингтон Уорнер жаңа комета ашқан әрқайсысына 200 АҚШ доллары сыйлық беруді ұсынды. Барнард барлығы бес комета ашты және ол ақшаны өзі мен әйелі үшін үй салуға жұмсады. Оның есімі Нэшвиллдегі әуесқой астрономдардың назарына түскеннен кейін, олар Барнардқа Вандербильт университетінен стипендия алу үшін жеткілікті қаражат жинады. Ол университетті бітірмеді, бірақ Вандербильт университеті тартқан жалғыз құрметті дипломды алды. 1887 жылы Лик обсерваториясының қызметкері болып жұмысқа орналасты, бірақ кейін үлкен құралдарды пайдалану уақыты және басқа да зерттеулер мен басқару мәселелері бойынша директор Эдвард С. Холденмен келіспеушіліктер туды.
Barnard was born in Nashville, Tennessee, on December 16, 1857, to Reuben Barnard and Elizabeth Jane Barnard (née Haywood), and had one brother. His father died three months before his birth, so he grew up in an impoverished family and did not receive much in the way of formal education. His first interest was in the field of photography, and he became a photographer's assistant at the age of nine. He later developed an interest in astronomy. In 1876 he purchased a refractor telescope, and in 1881 he discovered his first comet, but failed to announce his discovery. He found his second comet later the same year and a third in 1882. While he was still working at a photography studio he was married to the British born Rhoda Calvert in 1881. In the 1880s, Hulbert Harrington Warner offered US$200 per discovery of a new comet. Barnard discovered a total of five, and used the money to build a house for himself and his wife. With his name being brought to the attention of amateur astronomers in Nashville, they collectively raised enough money to give Barnard a fellowship to Vanderbilt University. He never graduated from the school, but did receive the only honorary degree Vanderbilt has ever awarded. He joined the staff of the Lick Observatory in 1887, though he later clashed with the director, Edward S. Holden, over access to observing time on the larger instruments and other issues of research and management.
Астрономиялық жұмыстар
Барнард 1882 жылы гегенсхайнды байқады, бірақ Теодор Бёрсен мен Т. В. Бекхауздың бұрынғы жұмыстарын білмеді. 1889 жылы ол Ай Иапетустың Сатурн сақиналарының артынан өтетінін көрді. Сатурнның ең ішкі сақиналары мен планетаның арасындағы кеңістіктен Иапетус өтегенде, ол айдың үстінен көлеңке өтіп бара жатқанын байқады. Ол сол кезде түсінбесе де, Сатурнның «сөйлеушілерін» – сақиналардың шеңбер жолына перпендикуляр қара көлеңкелерді – ашты. Бастапқыда оларға күмән келтіргенмен, «Вояджер-1» ғарыш кемесі оларды растады. 1892 жылы ол жаңа жұлдызды (нова) байқады және алғашқы болып газды шығарылымдарды анықтады, осылайша оның жұлдыз жарылысы екенін түйіндеді. Сол жылы ол Юпитердің бесінші серігі – Амалтеяны да ашты. Ол 1609 жылы Галилео Галилейден бері Юпитердің жаңа айын алғашқы болып тапқан адам болды. Бұл визуалды бақылау арқылы (фотосуреттерді немесе басқа да тіркелген суреттерді қарау емес) ашылған соңғы спутник еді. 1895 жылы ол Чикаго университетінде астрономия профессоры болып жұмысқа орналасты. Ол онда Йеркес обсерваториясындағы телескопты пайдалану мүмкіндігіне ие болды. Осы кезеңдегі жұмысының көп бөлігі – Құс жолының фотосуреттерін түсіру болды. Макс Вольфпен бірге ол галактиканың кейбір қараңғы аймақтарының ішінде газ бен шаңнан тұратын бұлттар бар екенін анықтады, олар артқыдағы алыс жұлдыздарды жасырады. 1905 жылдан бастап оның қызы Мэри Р. Калверт оның ассистенті және есептеушісі болып жұмыс істеді. 1916 жылы Эдвард Барнард басқа жұлдыздарға қатысты үлкен өзіндік қозғалысы бар екенін анықтағаннан кейін, оның құрметіне Барнард жұлдызы деп аталды. Бұл Күн жүйесіне ең жақын екінші жұлдыздық жүйе, тек Альфа Центавр жүйесінен кейін ғана. Сонымен қатар ол астрофотографияның дамуына үлкен үлес қосты. Оның Барнард каталогы Барнард нысандары деп аталатын қара бұлттардың тізімін қамтиды, оларға Мессье каталогына ұқсас сандық белгілер берілген. Олар Барнард 1-ден басталып, Барнард 370-мен аяқталады]. Ол өзінің алғашқы тізімін 1919 жылы «Астрофизикалық журналда» жарияланған мақаласында жариялады: «Аспанның қараңғы белгілері және 182 нысанның каталогы». Ол 1923 жылдың 6 ақпанында Висконсин штатының Уильямс-Бэй қаласында қайтыс болды және Нэшвилл қаласында жерленді. Оның қайтысынан кейін, оның ерекше астрономиялық фотосуреттер жинағынан көптеген үлгілер 1927 жылы «Құс жолының таңдалған аймақтарының фотоатласы» ретінде жарық көрді, бұл жұмыс Мэри Р. Калверт және Йеркес обсерваториясының директоры Эдвин Б. Фрост аяқтады.
Barnard saw the gegenschein in 1882, not aware of earlier papers by Theodor Brorsen and T. W. Backhouse. In 1889, he observed the moon Iapetus pass behind Saturn's rings. As he watched Iapetus pass through the space between Saturn's innermost rings and the planet itself, he saw a shadow pass over the moon. Although he did not realize it at the time, he had discovered proof of the "spokes" of Saturn, dark shadows running perpendicular to the circular paths of the rings. These spokes were doubted at first, but confirmed by the spacecraft Voyager 1. In 1892, he made observations of a nova and was the first to notice the gaseous emissions, thus deducing that it was a stellar explosion. The same year he also discovered Amalthea, the fifth moon of Jupiter. He was the first to discover a new moon of Jupiter since Galileo Galilei in 1609. This was the last satellite discovered by visual observation (rather than by examining photographic plates or other recorded images). In 1895, he joined the University of Chicago as professor of astronomy. There he was able to use the telescope at Yerkes Observatory. Much of his work during this period was taking photographs of the Milky Way. Together with Max Wolf, he discovered that certain dark regions of the galaxy were actually clouds of gas and dust that obscured the more distant stars in the background. From 1905, his niece Mary R. Calvert worked as his assistant and computer. The faint Barnard's Star is named for Edward Barnard after he discovered in 1916 that it had a large proper motion relative to other stars. This is the second nearest star system to the Sun, second only to the Alpha Centauri system. He was also a pioneering astrophotographer. His Barnard Catalogue lists a series of dark nebulae, known as Barnard objects, giving them numerical designations akin to the Messier catalog. They begin with Barnard 1 and end with Barnard 370]. He published his initial list in a 1919 paper published in the Astrophysical Journal. " On the Dark Markings of the Sky with a Catalogue of 182 such Objects". He died on February 6, 1923, in Williams Bay, Wisconsin, and was buried in Nashville. After his death, many examples from his exceptional collection of astronomical photographs were published in 1927 as A Photographic Atlas of Selected Regions of the Milky Way, this work having been finished by Mary R. Calvert, and Edwin B. Frost, then director of Yerkes Observatory.