Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз саясаткері (1897–1974)
French politician (1897–1974)
Андре Мари (3 желтоқсан 1897 – 12 маусым 1974) – француз радикалды саясаткер, 1948 жылы Төртінші Республика кезінде Премьер-министр болып қызмет атқарған.
André Marie (3 December 1897 – 12 June 1974) was a French Radical politician who served as Prime Minister during the Fourth Republic in 1948.
Өмірбаян
Кальвадос облысының Хонфлер қаласында туған жас Андре Мари бастауыш және орта білімді сол жерде алды, содан кейін 1908 жылы ата-анасы Руан қаласына көшкеннен кейін Лицей Корнельге түсті. École Normale Supérieure Lettres et Sciences Humaines-ке түсуге дайындалып жатқанда, 1916 жылдың соңында әскерге шақырылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяғына қарай 75 адамнан тұратын батареяға қолбасшылық етті. Екі жеңіл жарақат алды және көптеген мақтауларға ие болды. Ол "Кроу де Гер" орденімен марапатталды. 1922 жылы заңгерлік қызметін бастады. 1928 жылдан 1962 жылға дейін Бурбон сарайында мандат алып, Сена Инфериор (қазіргі Сена Маритим) округінен депутат болып сайланды. 1933 жылы Андре Мари Альбер Сарроның Альзас-Лотарингия ісі бойынша мемлекеттік хатшысы ретінде үкіметке кірді. Ол бірнеше хатшылық қызметтерде болды және Францияны Ұлттар Лигасында өкілдік етті. Екінші дүниежүзілік соғыс күшейген кезде, резервтегі капитан Андре Мари ерікті түрде әскерге жазылған бірнеше парламентарийдің қатарында болды. Артиллерия капитаны ретінде ол екінші "Кроу де Гер" орденімен марапатталды, тұтқынға алынып, Саарбургтағы Офлагқа қамалды. Осы себепті ол 1940 жылдың 10 шілдесінде өткен дауыс беруге қатыса алмады, ол маршал Петенге билік беруге және Виши Франция режимін орнатуға мүмкіндік берді. Мари 1941 жылы босатылды, ол екі дүниежүзілік соғыста офицер болып қызмет еткен. Сейн-Маритимге оралғаннан кейін Виши саясатын қабылдамай, барлық сайланған лауазымдарынан бас тартты және сайлаушыларына жолдаған хатында, халық еркін кеңесе алмағанда, ол өзінің мандатын орындай алмайтынын түсіндірді. Жорж Франц қарсылық желісінің мүшесі ретінде, ол 1943 жылдың 12 қыркүйегінде оккупациялық билік тарапынан жарияланып, тұтқындалды, Компиеньде қамалды, содан кейін 1943 жылдың 16 желтоқсанында Бухенвальд лагеріне жер аударылды, онда ол 1945 жылдың 11 сәуірінде американдық әскерлер лагерді азат еткенге дейін қалды. Ол 30 килограмм салмақтан айырылып, жүрек және бауыр инфекциясына шалдықты. Францияға оралғаннан кейін Андре Мари саяси өміріне оралып, департаменттік және ұлттық деңгейде белсенділік танытты.
Born at Honfleur, Calvados, the young André Marie studied at primary and secondary level there, going on to the Lycée Corneille, when his parents moved to Rouen in 1908. While preparing to apply to the École Normale Supérieure Lettres et Sciences Humaines, he was mobilised at the end of 1916. By the end of World War I, he commanded a battery of 75 men. He received two light injuries and numerous commendations. He was decorated with the Croix de guerre with palm. He started work as a lawyer in 1922. He was elected Deputy for Seine Inférieure (now Seine Maritime), holding his seat in the Palais Bourbon from 1928 to 1962. In 1933, André Marie entered the government as Under Secretary of State to Albert Sarraut, responsible for Alsace Lorraine. He served in several Under Secretarial posts, and represented France at the League of Nations. As World War II escalated, André Marie, a reserve captain, was one of several parliamentarians who enlisted voluntarily. An artillery captain, he was decorated with a second Croix de Guerre, taken prisoner, and imprisoned at the Oflag at Saarburg. He was therefore absent for the vote of 10 July 1940, which empowered Marshal Pétain and instituted the regime of Vichy France. Marie was freed in 1941, having served as an officer in both World Wars. Refusing Vichy politics on his return to Seine Maritime, he resigned all his elected offices, and in a letter to his constituents, explained that he could not exercise his mandate while the people could not be consulted freely. As a member of the Georges France resistance network, he was denounced and arrested on 12 September 1943 by occupation authorities, imprisoned at Compiègne, then deported to a camp at Buchenwald on 16 December 1943, where he remained until the liberation of the camp by American troops on 11 April 1945. He had lost 30 kilograms, and had suffered a heart infection and a liver infection. On his return to France, André Marie quickly regained his place in political life, both at departmental and national levels.
Әділет министрі
1947 жылы Рамадиер үкіметінде әділет министрі болып тағайындалды және коллаборационистердің Жоғарғы соттағы соңғы істеріне төрағалық етті.
In 1947, he was appointed Minister of Justice in the Ramadier ministry, and presided over the last trials in the High Court of collaborators.
Франция Премьер-Министрі
Президент оны 1948 жылғы 27 шілдеде Роберт Шуманды алмастырып премьер-министр болуға шақырды, бірақ ол бір айдан соң отставкаға кесуге мәжбүр болды.
The President called on him to become Prime Minister, replacing Robert Schuman on 27 July 1948, but he was obliged to resign a month later.
Кейінгі министрлік кеңселері
1948 жылы Күйль кабинетінде премьер-министрдің орынбасары лауазымын қабылдады, сондай-ақ 1948 жылғы кеншілер ереуілінен кейін коммунистерді қуғындаудан бас тартып, қайтадан әділет министрі болып тағайындалды. 1949 жылдың 3 ақпанында әділет министрі ретінде ол экономикалық қызметтес Пьер Брайс мәселесі бойынша Ұлттық Ассамблеяда жауап беруге шақырылды. Радикалды депутат Эммануэль д’Астиер де ла Вижерье былай деді: «Коллаборация нәтижесінде қор жинаған адамдар енді өздерінің сатқындығының жемісін толыққанды пайдалануға мүмкіндік алды, себебі үкімет коллабораторларға кешірімді қарап, жұмысшы табына қарсы репрессия саясатын ұстанды». Бұл мәселеден әлсіреген Андре Мари 1949 жылдың 13 ақпанында отставкаға кетті. Содан кейін 1951 жылдың тамызынан 1954 жылдың маусымына дейін білім министрі қызметін атқарды. Ол тегін білім беруді қолдаған Мари және Баранге заңдарын қабылдады. Мемлекеттік білім беруді ынталы түрде қолдаған ол, қазірге дейін қолданылып келе жатқан заңды енгізді, ол жоғары нормалды мектептердің студенттерін мемлекеттік қызметкерлерге айналдырады: айлық төлемақының орнына, олар бітіргеннен кейін он жыл ішінде кез келген уақытта үкіметке қызмет етуге міндетті болуы мүмкін.
He accepted the post of Deputy Prime Minister in the Queuille cabinet in 1948, and was again named Minister of Justice, refusing to pursue the Communists after the miners' strikes of 1948. On 3 February 1949, as Minister of Justice, he was called to account in the National Assembly on the matter of the economic collaborator Pierre Brice. The radical Deputy Emmanuel d'Astier de la Vigerie declared: "Men who have amassed fortunes as a result of collaboration are now largely free to enjoy the fruits of their treason because the government, indulgent towards collaborators, has led a politic of repression against the working class." Weakened by the affair, André Marie resigned on 13 February 1949. He then served as Minister of Education, from August 1951 until June 1954. He brought about the Marie and Barangé laws, in support of free education. An ardent proponent of public education, he brought about the law, still in place, which makes students of the écoles normales supérieures trainee civil servants: in exchange for a monthly salary, they may be asked to serve the government at any point during the ten years following their matriculation.
Қалалық басқарма
1945 жылдан 1974 жылға дейін Барентин қаласының мэрі болған ол қаланың әйгілі "көше музейінің" мүсіндерін қойды. 76 жасында Руан қаласында дүние салды.
As Mayor of Barentin from 1945 to 1974, he installed the statues of the town's famous "street museum". He died, aged 76, in Rouen.