Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз контрабасшысы (1918–1942)
American jazz double bassist (1918–1942)
Джеймс Блантон (5 қазан 1918 – 30 шілде 1942) – американдық джаз контрабасшысы. Блантон джаз контекстінде бұрынғы контрабасшылардан гөрі күрделі піццакато және арко бас сололарын жасаушы ретінде танылады. "Джимми" лақап атымен белгілі Блантонның есімі, тіпті Дьюк Эллингтон да оны "Джимми" деп қате жазатын.
James Blanton (October 5, 1918 – July 30, 1942) was an American jazz double bassist. Blanton is credited with being the originator of more complex pizzicato and arco bass solos in a jazz context than previous bassists. Nicknamed "Jimmie," Blanton's nickname is usually misspelled as "Jimmy," including by Duke Ellington.
Ерте өмір
Блантон Теннесси штатының Чаттануга қаласында дүниеге келген. Оның анасы Гертруда Чаттанугада белгілі музыка мұғалімі болған, және ол жастығының көп бөлігін оның басқаратын музыкалық топтарда өткізген. Ол бастапқыда скрипкада ойнауды үйренді, бірақ Теннесси штаты университетінде бас гитараны (контрабас) таңдап алды, 1936 жылдан 1937 жылға дейін «Теннесси штатының студенттері» тобымен және демалыс күндері Фэйт Мараблмен бірге өнер көрсетті.
Blanton was born in Chattanooga, Tennessee. His mother Gertrude was a well known music teacher in Chattanooga, and he spent much of his youth playing in bands led by her. He originally learned to play the violin, but took up the bass while at Tennessee State University, performing with the Tennessee State Collegians from 1936 to 1937, and during the vacations with Fate Marable.
Кейінгі өмірі мен мансабы
Блантон 1938 жылы университетті тастап, Сент-Луисте Jeter Pillars оркестрімен толық уақыт ойнауға кетті. Айтуынша, сол сеанстардың кейбірінде электрогитарашы Чарли Кристиан да болған, және олар дос болған. 1941 жылдың жазында, Эллингтон тобы тарихи "Jump for Joy" мюзиклін қойып жатқанда, Блантон туберкулездің белгілерін көрсетуге бастады. 1941 жылдың күзінде оның жағдайы нашарлай берді, ал қарашада ол оркестрден кетуге және толыққанды медициналық көмек алуға мәжбүр болды. Блантон 1942 жылдың 30 шілдесінде Калифорния штатының Дуарте қаласындағы санаторияда 23 жасында қайтыс болды.
Blanton left university in 1938 to play full time in St Louis with the Jeter Pillars Orchestra. It has been said that electric guitarist Charlie Christian was also present for some of those sessions, and the two were friends. During the Summer of 1941, while the Ellington band was performing the landmark musical "Jump for Joy," Blanton began to show symptoms of tuberculosis. His condition progressively worsened through the fall of 1941, and in November he was forced to leave the band and seek full time medical care. Blanton died on July 30, 1942, at a sanatorium in Duarte, California, aged 23.
Ойын стилі мен әсері
Jeter Pillars Orchestra-мен бірге жұмыс істеген кезде Блантон джаз басқа классикалық музыканың пиццикато және арко техникаларын қосып, оны дербес аспапқа айналдырды. Эллингтонмен бірге ол джазда контрабастың қолданылуын түбірінен өзгертті. Оның шеберлігі оны бұрынғылардан ерекшеледі, оны джаз басының тұңғыш шебері етіп, дербес аспап ретіндегі мүмкіндіктерін көрсетті. "Ол керемет ептілікке, кең диапазонға, дыбыстың толықтығына, нақты интонацияға және, ең бастысы, бұрын-соңды болмаған серге ие болды". Ол "сүйемелдеу партияларына көптеген гармониялық емес өткіш ноталарды қосып, оларға контрапункттік бояу берді және солистерді өздерінің гармониялық ізденістеріне жетеледі". Оның жаңалығы кейіннен бибоп ырғақ тобының негізіне айналды. Оның маңыздылығы соншалық, "1960 жылдары Скотт Лафаро мен Чарли Хаденнің стильдері пайда болғанға дейін, барлық заманауи басшылар оның инновацияларына сүйенді".
When with the Jeter Pillars Orchestra, Blanton added classical music pizzicato and arco techniques to jazz bass, making it into more of a solo instrument. While with Ellington, Blanton revolutionized the way the double bass was used in jazz. His virtuosity placed him in a different class from his predecessors, making him the first master of the jazz bass and demonstrating its potential as a solo instrument. "He possessed great dexterity and range, roundness of tone, accurate intonation, and above all an unprecedented sense of swing." He added "many non harmonic passing notes in his accompaniment lines, giving them a contrapuntal flavour and stimulating soloists to their own harmonic explorations." His originality was developed by others into the foundations of the bebop rhythm section. His importance was such that, "until the advent of the styles of Scott LaFaro and Charlie Haden in the 1960s all modern bass players drew on his innovations."