Фрэнк Бридж: Англиялық композитор және виолашы

Кіріспе

Ағылшын композиторы және альтшысы (1879–1941)

Фрэнк Бридж (26 ақпан 1879 – 10 қаңтар 1941) – ағылшын композиторы, альтшы және дирижер.

Өмір

Бридж Брайттон қаласында Уильям Генри Бриджтің (1845–1928) тоғызыншы баласы болып дүниеге келді. Ол скрипка оқытушысы және түрлі театрларда дирижер болған, бұрын отбасында туған кордвейнерлердің арасында литографиялық баспагер шебері болған және оның екінші әйелі Элизабет (құрметті аты Уорбрик; 1849–1899). Әкесі "үйді темір қамытпен басқарды" және ұлының скрипкада үнемі ұзақ сағаттар бойы жаттығуын қалады. Франк жеткілікті деңгейде шебер болғанда, ол әкесінің тобымен ойнайтын, ол болмағанда дирижерлік қызметін атқаратын, сондай-ақ музыканы ұйымдастырып, басқа музыканттардың орнына шығатын. Ол 1899–1903 жылдары Лондондағы Корольдік музыка колледжінде Чарльз Вильерс Стэнфорд және басқалармен оқыды. Ол көптеген скрипкалық квартеттерде ойнады, оның ішінде Гримсон квартеті үшін екінші скрипкада, ал Англиялық скрипкалық квартет үшін виола тартып (Марджори Хейвордпен бірге). Ол сонымен қатар дирижерлік етіп, кейде Генри Вудтың орнына шығып, композицияға толыққандай берілгенше, Элизабет Спраг Кулиджтің демеушілігін алды. Бенджамин Бриттеннің айтуынша, Бридж бейбітшілікке берілгендігімен ерекшеленді және Бірінші дүниежүзілік соғыстан қатты мазаланды, бірақ оның бейбітшілікке қатысты көзқарасы 2010 жылдары күмәндандырылды. Соғыс кезінде және соғыстан кейін Бридж рухани тынығу іздеген көптеген пасторальдық және азартты шығармалар жазды. Олардың ішіндегі ең маңыздылары – скрипкаларға арналған "Ақтаңдау", оркестрге арналған "Жаз", хор мен оркестрге арналған "Дұға" және пасторальдық фортепиано туындылары. "Ақтаңдау" (9 жасар Кэтрин үшін, "Лузитания", 1915), скрипкалық оркестрге арналған, RMS Lusitania кемесінің қазасына арналған ескерткіш ретінде жазылған. Бұл шығарманың тұңғыш орындалуы 15 қыркүйекте Нью-Квинс-холл оркестрімен 1915 жылғы BBC Proms аясында "Танымал итальян музыкасы" бағдарламасының бөлігі ретінде өтті. "Ақтаңдауды" композитор дирижерлік етті, ал қалған бөлімдерін Генри Вуд дирижерлік етті. Бридж Бенджамин Бриттенге жеке сабақ берді, ол кейіннен ұстазының музыкасын қолдады және оған 1937 жылғы "Фрэнк Бридж тақырыбы бойынша вариациялар" арқылы құрмет көрсетті, ол Бридждің 1906 жылғы үш идиллиясының екіншісінен алынған тақырыпқа негізделген. Алайда Бридж композиция бойынша мұғалім ретінде кеңінен жұмыс істемеді, ал оның оқыту стилі дәстүрлі емес болды – ол жан-жақты техникалық оқытудан гөрі эстетикалық мәселелерге, ерекше жазуға және айқындыққа назар аударды. Бриттен оның оқытуын жоғары бағалады, 1963 жылы Бридж белгілеген "техникалық деңгейге әлі жете алмағанын" айтты. Бриттен 1939 жылы Питер Пирспен бірге Америка Құрама Штаттарына кеткенде Бридж оған өзінің Giussani виоласын сыйға берді және "жақсы сапар және жақсы оралу" тіледі. Бридж 1941 жылы Бриттенді қайта көрмей қайтыс болды.

Bridge was born in Brighton, the ninth child of William Henry Bridge (1845–1928), a violin teacher and variety theatre conductor, formerly a master lithographic printer from a family of cordwainers, and his second wife, Elizabeth (née Warbrick; 1849–1899). His father "ruled the household with a rod of iron", and was insistent that his son spend regular long hours practising the violin; when Frank became sufficiently skilled, he would play with his father's pit bands, conducting in his absence, also arranging music and standing in for other instrumentalists. He studied at the Royal College of Music in London from 1899 to 1903 under Charles Villiers Stanford and others. He played in a number of string quartets, including second violin for the Grimson Quartet and viola for the English String Quartet (along with Marjorie Hayward). He also conducted, sometimes deputising for Henry Wood, before devoting himself to composition, receiving the patronage of Elizabeth Sprague Coolidge. According to Benjamin Britten, Bridge had strong pacifist convictions, and he was deeply disturbed by the First World War, although the extent of his pacifism was questioned in the 2010s. During the war and immediately afterwards, Bridge wrote a number of pastoral and elegiac pieces that appear to search for spiritual consolation; principal among these are the Lament for strings, Summer for orchestra, A Prayer for chorus and orchestra, and a series of pastoral piano works. The Lament (for Catherine, aged 9 "Lusitania" 1915), for string orchestra, was written as a memorial to the sinking of the RMS Lusitania. The piece was premiered by the New Queen's Hall Orchestra on 15 September at the 1915 BBC Proms as part of a programme of "Popular Italian music"; Lament was conducted by the composer, whereas the rest was conducted by Henry Wood. Bridge privately taught Benjamin Britten, who later championed his teacher's music and paid homage to him in the Variations on a Theme of Frank Bridge (1937), based on a theme from the second of Bridge's Three Idylls for String Quartet (1906). However, Bridge was not widely active as a teacher of composition, and his teaching style was unconventional—he appears to have focused on aesthetic issues, idiomatic writing, and clarity, rather than exhaustive technical training. Britten spoke very highly of his teaching, saying famously in 1963 that he still felt he had not "yet come up to the technical standards" that Bridge had set him. When Britten left for the United States with Peter Pears in 1939, Bridge handed Britten his Giussani viola and wished him 'bon voyage and bon retour'; Bridge died in 1941 without ever seeing Britten again.

Музыка

Ең ертедегі сақталған шығармалары – Корольдік музыка колледжінде С. В. Стэнфордпен оқыған кезінде жазылған, маңызды камералық шығармалар сериясы, сондай-ақ түрлі жанрлардағы бірқатар қысқа туындылар. Бридж алғашқы ірі оркестрлік партитурасын – Симфониялық поэманы (кейде «Түн ортасы» деп аталады) оқуын аяқтағаннан кейін жазды. Брамс, Бетховен, Чайковский, Франк және Форе осы кезеңдегі маңызды ықпал етушілер болды. Келесі жылдары аяқталған туындылар одан да жетілген, көркем тілді іздеуді көрсетеді, нәтижесінде Бірінші скрипкалық квартет және камералық ансамбльдерге арналған фантазиялар сериясы пайда болды. Оның оркестрлік стилі біртіндеп дамыды, 1911 жылғы «Теңіз» шығармасында жаңа жетістікке жетті, ол оның ең танымал және сәтті оркестрлік туындысы болды және өмірінде Генри Вудтың промоушендік концерттерінде жиі орындалды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезеңде Бридж модернистік тенденцияларға қызығушылық танытты, ең айқын мысалы – 1913 жылғы «Би поэмасы», ол Стравинский мен Дебюссидің ықпалын көрсетеді. Соғыс жылдарында оның ізденістері көбінесе орташа формада болды, көбінесе импрессионизмнің әсерінен туған пасторальдық сипатта, бірақ оркестрге арналған «Екі поэма» және бірнеше фортепиано туындылары оның гармониялық тілінде маңызды өзгерістерді көрсетті, әсіресе гармонияны колористикалық, функционалды емес қолдану және толық және октатоникалық сияқты симметриялық шкалалардан алынған гармонияға бейімділік. Осы кезеңде Бридж өзінің ең сәтті камералық туындыларының екеуін аяқтады – Екінші скрипкалық квартет және виолончельдік соната. Бриджтің соғыс жылдарындағы туындыларының стилі орташалыққа бейім, бірақ соғыстан кейін оның тілі айтарлықтай дамыды, соғыс кезеңіндегі фортепиано мен оркестрлік музыкадағы импрессионистік гармониямен тәжірибелерге сүйенді. Бриджтің техникалық амбициялары (оның хаттарында көрсетілген) оны күрделі, ірі туындылар жасауға итермеледі, оларда жетілдірілген гармониялық элементтер мен мотивтік жұмыс қолданылды. Нәтижесінде туған бірнеше туындылар Бірінші дүниежүзілік соғыспен белгілі бір көркем байланысқа ие, ол Пианино сонатасының (1921–24, 1918 жылы қаза тапқан досы Эрнест Фаррарға арналған) және сөзсіз «Орация»ның (1929–30) көңіл-күйіне әсер еткен сияқты. 1920 жылдары Бридж маңызды, мазмұнды туындылар жазуға деген ұмтылысын жалғастырды. Пианино сонатасы оның жетілген, посттональді тілін үлкен масштабта көрсеткен алғашқы ірі туынды болды. Бұл тіл үшінші скрипкалық квартетте дамытылды және тиімді қолданылды, ол бірқатар ірі оркестрлік және камералық туындылардың сериясын тудырды, олардың бірнешеуі Бриджтің ең үздік туындыларының қатарына кіреді. 1930 жылдары және 1940 жылдардың басында соңғы туындылар тобы пайда болды, соның ішінде Төртінші скрипкалық квартет, фортепиано мен оркестрге арналған «Фантазм», виолончель мен оркестрге арналған «Орация», «Ребус» увертюрасы және жоспарланған скрипкалық симфонияның бірінші бөлімі. Ол органшы болмаса да, ағылшын шіркеуінің музыкасымен тікелей байланысы болмаса да, органға арналған оның қысқа туындылары оның барлық шығармаларының арасында ең көп орындалғандарының бірі болды. Бридж өзінің кейінгі туындыларының көпшілігі назардан тыс қалғанына ренжіді, ал оның ертедегі «Эдвардтық» туындыларына әлі де назар аударылып тұрды.

The earliest extant works are a series of substantial chamber works produced during his studies with C. V. Stanford at the Royal College of Music, along with a number of shorter works in various genres. Bridge completed his first major orchestral score, a Symphonic Poem (sometimes referred to as Mid of the Night), shortly after completing his studies. Brahms, Beethoven, Tchaikovsky, Franck, and Fauré are notable influences on this period. The works completed in the following years suggest a search for a more mature and expressive idiom, culminating in the tumultuous First String Quartet and a series of Phantasies for chamber ensembles. His orchestral idiom developed more gradually, reaching a new maturity in The Sea of 1911, which was to become his most popular and successful orchestral work, receiving frequent performances at the Henry Wood Promenade Concerts during his lifetime. In the period leading up to the First World War Bridge demonstrates an interest in more modernist tendencies, most notably in Dance Poem of 1913, which suggests the influence of Stravinsky and Debussy. During the war period, his exploration generally took more moderate formsmost often a pastoralism influenced by impressionismalthough work such as the Two Poems for orchestra and several piano pieces display significant developments in his harmonic language, specifically towards a coloristic, non functional use of harmony, and a preference for harmony derived from symmetrical scales such as whole tone and octatonic. During the same period Bridge completed two of his most successful chamber works, the Second String Quartet and Cello Sonata. Bridge's idiom in the wartime works tends towards moderation, but after the war his language developed significantly, building on the experiments with impressionist harmony found in the wartime piano and orchestral music. Bridge's technical ambitions (documented in his correspondence) prompted him to attempt more complex, larger works, with more advanced harmonic elements and motivic working. Several of the resulting works have some expressive connections with the First World War, which appears to have influenced the mood of the Piano Sonata (1921–24, dedicated to his friend Ernest Farrar, killed in 1918) and certainly Oration (1929–30). During the 1920s Bridge pursued his ambitions to write more serious, substantial works. The Piano Sonata was the first major work to showcase his mature, post tonal language on a substantial scale. This language is developed and used more effectively in the Third String Quartet, which sparked a series of major orchestral and chamber works, several of which rank among Bridge's greatest. A final group of works followed in the 1930s and early 40s, including the Fourth String Quartet, the Phantasm for piano and orchestra, Oration for cello and orchestra, the Rebus Overture, and the first movement of a projected Symphony for strings. Although he was not an organist, nor personally associated with music of the English Church, his short pieces for organ have been among the most performed of all his output. Bridge was frustrated that his later works were largely ignored while his earlier "Edwardian" works continued to receive attention.