Америкалық композитор Дэвид Лео Даймонд өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық классикалық композитор (1915-2005)

Дэвид Лео Даймонд (9 шілде 1915 - 13 маусым 2005) – американдық классикалық музыка композиторы. Ол өз буынының ең көрнекті американдық композиторларының бірі саналады. Оның көптеген шығармалары тоналды немесе шамалы модалды. Оның ерте туындылары көбінесе триадалық, жиі кең аралық гармониялармен, оларға ерекше американдық үн береді, бірақ оның кейбір шығармалары француз стилінде жазылған. Кейінгі стильде хроматизм көбірек байқалады.

Өмір және мансап

Ол Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында дүниеге келді және Бернард Роджерс басшылығымен Кливленд музыка институтында және Истман музыка мектебінде оқыды. Сонымен қатар, ол Нью-Йорк қаласында Роджер Сешнс пен Парижде Надя Буланжеден сабақ алды. Ол үш Гуггенхайм стипендиясын қоса алғанда, бірнеше марапаттар жеңіп алды. Даймондтың ең танымал шығармасы – 1944 жылғы «Rounds» (Rounds) - скрипкалық оркестрге арналған туындысы. Оның өзге де шығармаларының ішінде он бір симфония (соңғысы 1993 жылы), үш скрипкалық концерт, он бір кылды квартет, үрмелі аспаптар ансамбліне арналған музыка, басқа камералық музыка, фортепиано туындылары және вокалдық музыка бар. Ол CBS радиожелісінің «Hear It Now» (1950–1951) және оның «See It Now» (1951–1958) телебағдарламасы үшін жазылған музыкалық тақырыптың авторы. Даймонд Сиэтл симфониясының құрметті композиторы атанды. Ол Джульярд мектебінің ұзақ жылғы оқытушысы болды, оның белгілі шәкірттерінің арасында Алан Белкин, Роберт Блэк, Кеннет Фукс, Альберт Глински, Дарон Хаген, Адольфс Хейлсторк, Энтони Ианнакон, Филипп Лассер, Лоуэлл Либерман, Аласдейр Маклин, Чарльз Строуз, Фрэнсис Торн, Кендалл Дюрелл Бриггс және Эрик Уитакр болды. Даймонд сонымен қатар Гленн Гулдқа оның мансабының орта кезеңінде кеңес бергенімен де белгілі, әсіресе оның Стринг квартеті, Op. 1. 1995 жылы ол Ұлттық өнер медалімен марапатталды, ал 1991 жылы Эдвард Макдауэлл медалін алды. Даймонд әлеуметтік жағдайларға қарамастан, ерте заманнан-ақ өзінің гомосексуалдығын ашық айтқан және оның мансабына гомофобия мен антисемитизм кедергі келтірді деп сенген. Алайда, «The Guardian» газетінің некрологында былай делінген: «Ол 1940-шы және 50-ші жылдардың басында Куссевицкий, Бернштейн, Мунк, Орманди және Митропулос сияқты қолдаушылардың арқасында үлкен жетістіктерге жетті, бірақ 1960-шы және 70-ші жылдары сериалдық және модернистік бағыттар оны көлеңкеге жіберді». «The New York Times» газеті де Даймондты «1940-шы жылдардағы ерте өркендеуі атональды музыканың басымдығымен басылған көрнекті американдық композитор» деп сипаттады. Ол Говард Хэнсон, Рой Харрис, Уильям Шуман, Уолтер Пистон және Питер Меннин сияқты ұмытылған американдық симфонистер буынының бір бөлігі болды. «The New York Times» сонымен қатар Даймондтың мансаптық қиындықтарының себебі оның «қатаң мінезі болуы мүмкін» екенін айтты. Ол 1990 жылғы сұхбатында: «Мен өте эмоционалды жас жігіт едім, мінез-құлқымда өте адал болдым және мен дирижер сияқты адамдармен дау тудыратын нәрселерді көпшілік алдында айтатынмын» деді. 2005 жылы Даймонд Нью-Йорк штатының Монро округіне қарасты Брайтон қаласындағы үйінде жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды.

He was born in Rochester, New York, and studied at the Cleveland Institute of Music and the Eastman School of Music under Bernard Rogers, also receiving lessons from Roger Sessions in New York City and Nadia Boulanger in Paris. He won a number of awards including three Guggenheim Fellowships. Diamond's most popular piece is Rounds (1944) for string orchestra. Among his other works are eleven symphonies (the last in 1993), concertos including three for violin, eleven string quartets, music for wind ensemble, other chamber music, piano pieces and vocal music. He composed the musical theme heard on the CBS Radio Network broadcast Hear It Now (1950–51) and its TV successor, See It Now (1951–58). Diamond was named honorary composer in residence of the Seattle Symphony. He was a longtime member of the Juilliard School faculty, his notable students including Alan Belkin, Robert Black, Kenneth Fuchs, Albert Glinsky, Daron Hagen, Adolphus Hailstork, Anthony Iannaccone, Philip Lasser, Lowell Liebermann, Alasdair MacLean, Charles Strouse, Francis Thorne, Kendall Durelle Briggs and Eric Whitacre. Diamond is also credited with advising Glenn Gould on his mid career work, most notably his String Quartet, Op. 1. In 1995, he was awarded the National Medal of Arts. In 1991 he was awarded the Edward MacDowell Medal. Diamond was openly gay long before it was socially acceptable, and believed his career was slowed by homophobia and antisemitism. According to an obituary in The Guardian however, "He enjoyed enormous success in the 1940s and early '50s with champions that included Koussevitzky, Bernstein, Munch, Ormandy and Mitropoulos but, in the 1960s and '70s, the serial and modernist schools pushed him into the shadows." The New York Times similarly referred to Diamond as "a major American composer whose early brilliance in the 1940s was eclipsed by the dominance of atonal music He was part of what some considered a forgotten generation of great American symphonists, including Howard Hanson, Roy Harris, William Schuman, Walter Piston and Peter Mennin." The New York Times also suggested that Diamond's career troubles may have also been caused by his "difficult personality he said in the 1990 interview, 'I was a highly emotional young man, very honest in my behavior, and I would say things in public that would cause a scene between me and, for instance, a conductor.'" In 2005, Diamond died at his home in Brighton, Monroe County, New York, from heart failure.