Эксперименталды классикалық музыканың американдық композиторы Христиан Г. Вольф
Christian Wolff (composer)
Христиан Г. Вольф – америкалық эксперименталды классикалық музыка композиторы. Французда туған, АҚШ-қа көшкен. Джон Кейджге әсер еткен философтар отбасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық эксперименталды классикалық музыка композиторы Кристиан Г. Вольф (1934 жылдың 8 наурызында туған) – эксперименталды классикалық музыканың американдық композиторы және классицист.
American composer of experimental classical music
Christian G. Wolff (born March 8, 1934) is an American composer of experimental classical music and classicist.
Өмірбаян
Вольф Францияның Ницца қаласында, Франц Кафка, Роберт Музил және Уолтер Бенджаминнің шығармаларын жариялаған неміс әдебиетшілері Хелен мен Курт Вольфтердің отбасында дүниеге келді. 1941 жылы АҚШ-қа көшіп келгеннен кейін, олар фашизмнің өрбуі кезінде Еуропадан қашқан басқа еуропалық зиялылармен бірге Pantheon Books-ты құруға көмектесті. Вольфтер еуропалық әдебиеттің көптеген ағылшын тіліндегі аудармаларын жариялады, сондай-ақ Джон Кейджге Вольфтың берген көшірмесінен кейін үлкен әсер қалдырған И Цзин басылымын шығарды. Вольф 1946 жылы америкалық азаматтыққа ие болды. Ол он алты жасқа толғанда (1950 жылы) оның фортепиано мұғалімі Грете Султан оны жаңа музыка композиторы Джон Кейджге композиция сабақтарына жіберді. Вольф көп ұзамай Кейдждің және оның көркемдік айналасының, Нью-Йорк мектебінің бір бөлігі болған, жақын серігіне айналды. Оған композиторлар Эрл Браун мен Мортон Фельдман, пианист Дэвид Тюдор және биші және хореограф Мерс Каннингэм кірді. Кейдж өзінің бір минуттық «Белгісіздік» шығармаларында Вольф туралы бірнеше әңгімелерді айтады. Композитор ретінде негізінен өзіндік білімімен қаруланған Вольф Султан мен Кейджтен музыкалық білім алды. Кейін Вольф Гарвард университетінде классиканы оқыды (BA, PhD) және Эврипидтің сарқасы болды. Вольф 1970 жылға дейін Гарвардта классикадан сабақ берді; содан кейін Дартмут колледжінде классика, салыстырмалы әдебиет және музыкадан сабақ берді. Тоғыз жылдан кейін ол онда Музыка профессоры болды. 1999 жылы Дартмут колледжінде оқытушылық қызметтен зейнеткерлікке шықты. 2004 жылы Калифорния өнер институтының құрметті дәрежесін алды. Сондай-ақ, ол 1996 жылы Қазіргі заманғы өнер қорының Джон Кейдж сыйлығымен марапатталды. Вольф үйленген және төрт баласы бар.
Wolff was born in Nice, France, to the German literary publishers Helen and Kurt Wolff, who had published works by Franz Kafka, Robert Musil, and Walter Benjamin. After relocating to the U. S. in 1941, they helped to found Pantheon Books with other European intellectuals who had fled Europe during the rise of fascism. The Wolffs published a series of notable English translations of European literature, mostly, as well as an edition of the I Ching that came to greatly impress John Cage after Wolff had given him a copy. Wolff became an American citizen in 1946. When he was sixteen (in 1950) his piano teacher Grete Sultan sent him for lessons in composition to the new music composer John Cage. Wolff soon became a close associate of Cage and his artistic circle which was part of the New York School and included the fellow composers Earle Brown and Morton Feldman, the pianist David Tudor, and the dancer and choreographer Merce Cunningham. Cage relates several anecdotes about Wolff in his one minute Indeterminacy pieces. Almost completely self taught as composer, Wolff studied music under Sultan and Cage. Later Wolff studied classics at Harvard University (BA, PhD) and became an expert on Euripides. Wolff taught Classics at Harvard until 1970; thereafter he taught classics, comparative literature, and music at Dartmouth College. After nine years, he became Strauss Professor of Music there. He retired from teaching at Dartmouth in 1999. In 2004, he received an honorary degree from the California Institute of the Arts. He was also awarded the Foundation for Contemporary Arts John Cage Award (1996). Wolff is married and has four children.
Музыка
Вольфтың алғашқы шығармашылық жұмысында көптеген үнсіздік кездесетін, бастапқыда күрделі ырғақтық схемаларға, ал кейіннен дыбыстық сигналдар жүйесіне негізделген туындылар болды. Ол ерте партитураларында бірегей нотациялық әдістерді ойлап тапты және өзінің музыкасында импровизациямен жұмыс істеудің шығармашылық жолдарын іздеді. 1960 жылдары Фредерик Ржевски және Корнелиус Кардю сияқты композиторлармен байланыс орнатты, олар бір-бірін тәжірибелік композиция техникаларын және музыкалық импровизацияны зерттеуде, содан кейін 1970 жылдардың басында музыкаларында саяси мәселелерді көтеруге ұмтылыста шабыттандырды. Вольф үшін бұл көбінесе наразылық және саяси қозғалыстармен байланысты музыка мен мәтіндерді пайдалануды білдірді, мысалы, "Вобблилер". Оның кейінгі туындылары, мысалы, "Жаттығулар" (1973) атты шығармалар тізбегі орындаушыларға белгілі бір еркіндік береді. "Жүйені өзгерту" (1973), "Брейверман музыкасы" (1978, Гарри Брейверманның құрметіне), "Бейбітшілік науқаны" (1983–2005) сияқты кейбір шығармалар заманауи әлемдік оқиғаларға жауап беру және саяси идеалдарды білдіру арқылы нақты саяси мазмұнға ие. Вольф көп жылдар бойы Мерс Каннингэмпен ынтымақтастықта жұмыс істеді және олар 1950 жылдары бірлесіп жұмыс істей бастағанда революциялық болған, бірақ қазір кең таралған стильді жасады – музыка мен би бір уақытта, бірақ бір-бірінен тәуелсіз өтетін стиль. Вольф өзінің музыкасына жылдар бойы ең үлкен әсер еткен нәрсе Каннингэмнің хореографиясы екенін айтты. Вольф жақында өзінің жұмысы туралы "музыка жасауды бірлескен және түрлендіретін қызметке айналдыруға ұмтылу (орындаушы – композитор – тыңдаушы – композитор – орындаушы және т.б.), музыканың нақты көзіне байланысты осы қызметтің кооперативтік сипаты. Музыка арқылы біз өмір сүріп жатқан әлеуметтік жағдайларды және оларды қалай өзгертуге болатынын қозғау" екенін мәлімдеді. Вольфтың музыкасы Sonic Youth тобының SYR4: Goodbye, 20th Century альбомында Джон Кейдж, Йоко Оно, Стив Райх және Кристиан Вольф сияқты авангардты классикалық композиторлардың туындылары орындалғанда, сондай-ақ Кристиан Марклей, Уильям Уайнант, Уортон Тиерс, Такехиса Косуги және басқалар сияқты қазіргі заманғы авангардтық музыка сахнасының бірнеше өкілдерімен бірге Вольфтың өзі де қатысқанда жаңа тыңдарманға жетті.
Wolff's early compositional work included a lot of silence and was based initially on complicated rhythmic schema, and later on a system of aural cues. He innovated unique notational methods in his early scores and found creative ways of dealing with improvisation in his music. During the 1960s he developed associations with the composers Frederic Rzewski and Cornelius Cardew who spurred each other on in their respective explorations of experimental composition techniques and musical improvisation, and then, from the early 1970s, in their attempts to engage with political matters in their music. For Wolff this often involved the use of music and texts associated with protest and political movements such as the Wobblies. His later pieces, such as the sequence of pieces Exercises (1973 ), offer some freedom to the performers. Some works, such as Changing the System (1973), Braverman Music (1978, after Harry Braverman), and the series of pieces Peace March (1983–2005) have an explicit political dimension, in that they respond to contemporary world events and express political ideals. Wolff collaborated with Merce Cunningham for many years and developed a style which is more common now, but was revolutionary when they began working together in the 1950s – a style where music and dance occur simultaneously, yet somewhat independently of one another. Wolff stated, of any influence or affect, the greatest influence on his music over the years was the choreography of Cunningham. Wolff recently said of his work that it is motivated by his desire "to turn the making of music into a collaborative and transforming activity (performer into composer into listener into composer into performer, etc. ), the cooperative character of the activity to the exact source of the music. To stir up, through the production of the music, a sense of social conditions in which we live and of how these might be changed." Wolff's music reached a new audience when Sonic Youth's SYR4: Goodbye, 20th Century featured works by avant garde classical composers such as John Cage, Yoko Ono, Steve Reich, and Christian Wolff played by Sonic Youth along with several collaborators from the modern avant garde music scene, such as Christian Marclay, William Winant, Wharton Tiers, Takehisa Kosugi and others, as well as Wolff himself.