Уильям Говард Шуман: Американдық композитор және өнер әкімшісі
William Schuman
Уильям Шуман (1910-1992) – американдық композитор, өнер әкімшісі. Нью-Йоркте туған, еврей отбасында өсті. Музыкалық және спорттық қызығушылықтары болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Говард Шуман (4 тамыз 1910 – 15 ақпан 1992) – американдық композитор және өнер саласындағы әкімші.
American composer and arts administrator (1910 1992)
William Howard Schuman (August 4, 1910February 15, 1992) was an American composer and arts administrator.
Өмір
Шуман Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданында еврей отбасында дүниеге келді. Ол АҚШ-тың 27-ші президенті Уильям Говард Тафттың құрметіне аталған, бірақ отбасы оны Билл деп атағанды жақсы көрді. Бала кезінде скрипка мен банджода ойнаған Шуманның басты құмарлығы бейсбол еді. Ол кішкентай кезінде Шарай Тефила ғибадатханасына барған. Оқушы кезінде "Билли Шуман және оның Аламо қоғамы оркестрі" атты би тобын құрды, ол жергілікті тойларда және бар мицваларда орындаған, онда Шуман бас скрипкада ойнады. 1928 жылы Нью-Йорк университетінің Коммерция мектебіне бизнес мамандығы бойынша түсіп, сонымен қатар жарнама агенттігінде жұмыс істеді. Ол сондай-ақ, жазғы лагерьде бұрын танысқан досы Е. Б. Маркс-младшиймен бірге танымал әндер жазды. Осы шамада Шуман лирик Франк Лоссермен танысып, онымен бірге қырыққа жуық ән жазды. Лоссердің алғаш жарияланған әні "In Love with a Memory of You" әнінің музыкасын Уильям Х. Шуман жазған. 1930 жылдың 13 сәуірінде Шуман Карнеги залында Нью-Йорк филармониясының концертіне қатысты, дирижерлік еткен – Артуро Тосканини. Филармония архиві бойынша, концерт бағдарламасына Брамс, Мендельсон, Кастельнуово-Тедеско және Сметананың шығармалары енген. Осы тәжірибе туралы Шуман кейін: «Мен скрипкалардың теңізін көріп, барлығының бірге иіліп тұрғанына таң қалдым. Көрініс өзі ғажап болды. Бірақ дыбыс! Мен қатты әсерлендім. Мұндай дыбысты естіген емеспін. Сол күні композитор болуға шешім қабылдадым», – деді. Шуман оқуын тастап, жартылай штаттан жұмысынан кетіп, Макс Персин мен Чарльз Хаубиелмен Малькин консерваториясында музыка оқыды. 1933 жылдан 1938 жылға дейін Рой Харриспен жеке сабақтар алды. 1935 жылы Колумбия университетінің Мұғалімдер колледжінен музыка білімі саласында бакалавр дәрежесін алды. Харрис Шуманды дирижер Серж Кусевицкийге таныстырды, ол оның көптеген шығармаларын қолдады және 1939 жылы Шуманның №2 симфониясын орындады. Шуманның ең танымал симфониясы – Струналарға арналған симфония, Кусевицкий қорының тапсырысымен жазылған, ол Натали Кусевицкаяның естелігіне арналған және алғаш рет 1943 жылдың 12 қарашасында Кусевицкий жетекшілігімен орындалды. Шуман 1943 жылы өзінің №2 кантатасы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. "Азаттық әні" Уолт Уитменнің өлеңдерінен алынған. 1935 жылдан 1945 жылға дейін Сара Лоуренс колледжінде композициядан сабақ берді. 1945 жылы ол Джульярд мектебінің президенті болды және сол жерде Джульярд струнный квартетін құрды. 1961 жылы Джон Д. Рокфеллер III-тен кейін Линкольн орталығының президенті болып тағайындалды және 1969 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. 1971 жылы Шуман американдық мәдениетке қосқан үлесі үшін Макдауэлл колониясының Эдвард Макдауэлл медалін алды. Ол 1985 жылы «композитор және білім беру саласындағы көшбасшы ретінде американдық музыкаға жарты ғасырдан астам үлес қосқандығы үшін» арнайы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды және 1987 жылы Ұлттық өнер медалін алды. Ол 81 жасында Нью-Йорктегі Ленокс Хилл ауруханасында жамбас сүйегіне жасалған операциядан кейін қайтыс болды. Шуманның артында әйелі Фрэнсис (олар 1936 жылы үйленді), екі баласы – Энтони Уильям және Андреа Фрэнсис, және бір немересі қалды.
Schuman was born into a Jewish family in Manhattan, New York City, son of Samuel and Rachel Schuman. He was named after the 27th U. S. president, William Howard Taft, though his family preferred to call him Bill. Schuman played the violin and banjo as a child, but his overwhelming passion was baseball. He attended Temple Shaaray Tefila as a child. While still in high school, he formed a dance band, "Billy Schuman and his Alamo Society Orchestra", that played local weddings and bar mitzvahs in which Schuman played string bass. In 1928 he entered New York University's School of Commerce to pursue a business degree, at the same time working for an advertising agency. He also wrote popular songs with E. B. Marks Jr, a friend he had met long before at summer camp. Around that time, Schuman met lyricist Frank Loesser and wrote some forty songs with him. Loesser's first published song, "In Love with a Memory of You", credits the music to William H. Schuman. On April 13, 1930, Schuman attended a Carnegie Hall concert of the New York Philharmonic, conducted by Arturo Toscanini. According to the Philharmonic's archives, the program included works by Brahms, Mendelssohn, Castelnuovo Tedesco and Smetana. Of this experience, Schuman later said, "I was astounded at seeing the sea of stringed instruments, and everybody bowing together. The visual thing alone was astonishing. But the sound! I was overwhelmed. I had never heard anything like it. The very next day, I decided to become a composer." Schuman dropped out of school and quit his part time job to study music at the Malkin Conservatory with Max Persin and Charles Haubiel. From 1933 to 1938, he studied privately with Roy Harris. In 1935, he received a B. S. degree in music education from Teachers College at Columbia University. Harris brought Schuman to the attention of the conductor Serge Koussevitzky, who championed many of his works and conducted Schuman's Symphony No. 2 in 1939. Possibly Schuman's best known symphony, the Symphony for Strings, was commissioned by the Koussevitzky Foundation, dedicated to the memory of Natalie Koussevitzky, and was first performed under Koussevitzky on November 12, 1943. Schuman won the inaugural Pulitzer Prize for Music in 1943 for his Cantata No. 2. A Free Song, adapted from poems by Walt Whitman. From 1935 to 1945, he taught composition at Sarah Lawrence College. In 1945, he became president of the Juilliard School, founding the Juilliard String Quartet while there. He left in 1961 to succeed John D. Rockefeller III as president of Lincoln Center, a position he held until 1969. In 1971, Schuman was awarded The Edward MacDowell Medal by The MacDowell Colony for outstanding contributions to American culture. He won a special Pulitzer Prize in 1985 citing "more than half a century of contribution to American music as composer and educational leader" and he received the National Medal of Arts in 1987. He died at Lenox Hill Hospital in New York City at age 81, following hip surgery. Schuman was survived by his wife Frances (they married in 1936); two children, Anthony William and Andrea Frances; and one grandchild.
Музыка
Шуманның мол мұрасы қалды. Оның "сегіз симфониясы, үшіншіден оныншыға дейін" (алғашқы екеуі алынып тасталды), оның айтуынша, маңыздылығын арттырып келеді. 1947 жылғы (1959 ж. қайта жөнделген) скрипкаға арналған концерті "оның ең күшті туындыларының бірі" деп саналады, оны скрипка мен оркестрге арналған симфония деп санауға да болады. Басқа туындыларының ішінде Уильям Биллингстің әуендеріне негізделген "Жаңа Англия триптихi" (1956), "Американдық фестиваль овертюрасы" (1939), "Андертоу" (1945) және Марта Грэм үшін жазылған "Джудит" (1949) балеттері, 1897 жылғы "Sears Roebuck" каталогынан алынған мәтіндерге негізделген "Пошта арқылы тапсырылатын мадригалдар" (1972) және екі опера бар: Эрнест Тейердің "Casey at the Bat" өлеңіне негізделген, бейсболға деген өмір бойындағы сүйіспеншілігін көрсететін "The Mighty Casey" (1953) және Роальд Дальдың әңгімесі бойынша "Тамақтың мәселесі" (1989). Ол сондай-ақ 1963 жылы оркестр үшін Чарльз Айвстың "Америка" орган пьесасының вариацияларын өңдеп, осы нұсқасымен кеңінен танылды. Уильям Шуманның тағы бір танымал туындысы – концерттік духовой оркестрге арналған "Джордж Вашингтон көпірі" (1950).
Schuman left a substantial body of work. His "eight symphonies, numbered Three through Ten", as he himself put it (the first two were withdrawn), continue to grow in stature. His concerto for violin (1947, rev. 1959) has been hailed as among his "most powerful works it could almost be considered a symphony for violin and orchestra." Other works include the New England Triptych (1956, based on melodies by William Billings), the American Festival Overture (1939), the ballets Undertow (1945) and Judith (1949) (the latter written for Martha Graham), the Mail Order Madrigals (1972) to texts from the 1897 Sears Roebuck catalog, and two operas, The Mighty Casey (1953, based on Ernest Thayer's "Casey at the Bat"), which reflected his lifelong love of baseball, and A Question of Taste (1989, after a short story by Roald Dahl). He also arranged Charles Ives' organ piece Variations on "America" for orchestra in 1963, in which version it is better known. Another popular work by William Schuman is his George Washington Bridge (1950), for concert band.
Теледидардағы рөлі
Уильям Шуман 1962 жылдың 30 қыркүйегінде CBS ойын шоуы «What's My Line?» қонағы ретінде пайда болды (632-шы эпизод). Оның танымалдылығының арқасында, төрешілер Дороти Килгаллен, Мартин Гейбель, Арлин Фрэнсис және Беннетт Серф көздерін байлады. Шуманның аты жазылған карточкасында ол «Композитор және Нью-Йорк қаласындағы Линкольн өнер орталығының президенті» деп көрсетілген. Шуман тапқырлығын топтың сұрақтарына жауап бергенде көрсетті. Талқылаушылар бірнеше санатты қарастырғаннан кейін, Килгаллен: «Музыка туралы не ойлайсыз?» деп сұрады. Шуман: «Не ойлаймын, сұрағыңыз не?» деп жауап берді. Ол Леонард Бернштейн бе деп сұрағанда, Шуман: «Мен оның досымын» деді. Ол Рудольф Бинг пе деп сұрағанда, Шуман қайтадан: «Мен оның досымын» деп жауап берді, бұл Арлин Фрэнсиске кім оның досы емес екенін ойлануға себеп болды. «Метрополитен операсында ән салғансыз ба?» деген сұраққа Шуман: «Көп рет қаладым, бірақ шақырылмадым» деді. Джон Чарльз Дейли барлық карточкаларды ашқаннан кейін Серф оны таныды. Дейли Шуманның Сегізінші симфониясы келесі бейсенбіде Филармония залында (қазіргі Дэвид Геффен залы) орындалатынын хабарлады, ал 1962 жылдың 4 қазанында осы шығарманың тұңғыш көрсетілісі болды. Ол бес күннен кейін Бернштейн жетекшілік еткен Нью-Йорк филармониясымен Columbia Masterworks Records үшін жазылды.
William Schuman appeared as the opening guest on the CBS game show, What's My Line? on September 30, 1962 (episode No. 632). Because of his recognizability, panel members Dorothy Kilgallen, Martin Gabel, Arlene Francis and Bennett Cerf were blindfolded. Schuman's title card identified him as "Composer and President of Lincoln Center for the Performing Arts (New York City)". Schuman displayed his wit in response to panel questions. After the panel exhausted a few categories, Kilgallen asked, "How about music?" Schuman replied, "How about it, what's the question?" When asked if he was Leonard Bernstein, Schuman replied, "I'm his friend." When asked if he was Rudolf Bing, Schuman repeated, "I'm his friend", prompting Francis to wonder who was not his friend. When asked if he had ever sung for the Metropolitan Opera, Schuman said, "Often desired to, never invited." Cerf identified him after host John Charles Daly had flipped over all the cards. Daly announced that Schuman's Eighth Symphony would be performed at Philharmonic Hall (now David Geffen Hall) the following Thursday, which date, October 4, 1962, marked the première of the work. It was recorded for Columbia Masterworks Records five days later by its performers, the New York Philharmonic conducted by Bernstein.