Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Джеймс Макнагтен МакГарел Хогг, 1-ші барон Магераморн, ККБ (3 мамыр 1823 – 27 маусым 1890) – британдық саясаткер, парламент мүшесі және жергілікті басқарушы.
British politician
James Macnaghten McGarel Hogg, 1st Baron Magheramorne, KCB (3 May 1823 – 27 June 1890), was a British politician, Member of Parliament, and local government leader.
Ерте өмір
Хогг Ольстер шотландтық отбасында дүниеге келді, ол Бенгалияның бас әкімшісі және Британдық Шығыс Үндістан компаниясының төрағасы болған сэр Джеймс Вейр Хоггтың ұлы еді және Калькуттада туған. Оның туған кездегі тегі Хогг болған, бірақ 1877 жылдың 8 ақпанында қайын інісі Чарльз МакГарелдің иеліктерін мұраға алғанда МакГарел тегін қосты.
Hogg was born into an Ulster Scots family, being the son of Sir James Weir Hogg, Bt., the Administrator General of Bengal and Chairman of the British East India Company, and was born in Calcutta. His surname at birth was merely Hogg, but he added the surname McGarel on 8 February 1877 on inheriting the estates of Charles McGarel, his brother in law.
Мансап
Ол Итон колледжінде және Оксфордтың Крайст-Черчте білім алған, бірақ армияға қабылдану үшін Оксфордты ертерек тастап кетіп, Өмір сақшыларының подполковнигі болды, бұл Household Cavalry-дің бөлігі еді. Әскерден кеткен соң саясатқа қатысып, 1865 жылы Баттан консерватор депутаты болып сайланды. Ол сондай-ақ Сент-Джордж, Ганновер сквері Вестринің мүшесі болды, бұл жергілікті басқарудың приход кеңесіне ұқсас түрі еді. 1867 жылдан бастап Вестри оны Лондон қаласындағы құрылыс жобаларын үйлестіретін Метрополитендік құрылыс басқармасында өкілдік етуге тағайындады. 1868 жылы Баттан қайта сайлануға үміткер болғанда жеңіліске ұшырады және Басқармадағы жұмысына көбірек назар аударды. Басқарма құрылғаннан бері төрағалық еткен сэр Джон Твейтес қайтыс болғаннан кейін, ол 1870 жылдың 18 қарашасында жаңа төраға болып сайланды. Хогг 1871 жылғы қосымша сайлауда Труродан депутат болып сайланды және 1885 жылғы жалпы сайлауда Хорнсиге ауысқанға дейін осы мандатты сақтап қалды. Парламенттік міндеттері Хоггқа Басқарма төрағасы болып толық уақыт жұмыс істеуді қиындатты. Алдыңғы төраға өзінің жұмысына лайық емес деп есептеген қызметкерлерді жұмыстан шығарған, ал Хогг олардың жұмыстарын сақтап қалу үшін ықпалын пайдаланды. Твайттан айырмашылығы, ол қызметкерлердің жұмысын егжей-тегжейлі қарастырмады, оларға өз жұмыстарын жалғастыруға рұқсат берді. Осының салдарынан Басқарманың бөлімдері өте тиімді немесе тиімсіз болып шықты. Архитектура бөлімі әсіресе тиімсіздігімен көзге түсті. МакГарел Хогг төрағалыққа келген кезде Басқарманың бірнеше ірі жобалары аяқталуға жақын еді. Виктория нарығы оның сайланғаннан кейін көп ұзамай ашылды және ол Басқарманың жетістіктері үшін марапат алды, 1874 жылы Челси нарығы ашылғанда Бат орденінің кавалер-командоры атанды. МакГарел Хогг басқарған кезде Басқарма Темза өзеніндегі барлық көпірлерді сатып алып, олардан жол ақысын алып тастады. Алайда, Little Tower Hill маңындағы жаңа көпірді салу туралы кеңестің тілегі орындалмады, өйткені оның кіріс көзі сенімді болған жоқ. Tower Bridge-ті Лондон қалалық корпорациясы салды. Басқарма 1875 жылы шалаптарды тазалауға құқық алды, бірақ бұл процесті қиын және қымбат деп тапты, нәтижесінде үлкен прогресс болмады (бірақ Парламент актілері кейбір шектеулерді алып тастағанда үдеді). Сонымен қатар, бірнеше саябақтар сатып алынып, халыққа ашылды. Алайда, МакГарел Хоггтың әкімшілігі 1887 жылы артық жерді сатуға байланысты дауға ұшырады, бұл Виктория патшайымының Алтын мерейтойына арналған марапатты аздап бұзды. Патшалық комиссия қызметкерлерді және Басқарманың екі мүшесін қызмет барысында жасалған бұзушылықтар үшін кінәлі деп тапты. Нәтижесінде Басқарманы тарату және оның орнына тікелей сайланатын кеңес құру туралы шешім қабылданды. Магераморн Блэкволлда туннель салуға Басқарманың рұқсатын алу үшін күресті және ол 1887 жылы берілді. Келісімшарт бойынша тендерлер 1889 жылдың басында түсті, осы кезде Лондон округтік кеңесі сайланған, бірақ әлі бақылауға алмаған еді. Ол келісімшартты Басқарма арқылы бекітуге бекінді және LCC-нің шешімді оларға қалдыру туралы өтінішіне қарсылық көрсетті; алайда, LCC Басқарманың келісімшарттарды бекітуге ниеттенгенін білгеннен кейін, Үкіметке шағымданды және Басқарма 1889 жылдың 21 наурызында таратылды.
He was educated at Eton College and Christ Church, Oxford but left Oxford early without taking his degree to enter the Army and became a Lieutenant Colonel in the Life Guards, part of the Household Cavalry. On retiring from the Army he went into politics, being elected unopposed as a Conservative MP for Bath in 1865. He was also a member of St. George, Hanover Square Vestry, a form of local government similar to a parish council. From 1867 he was chosen by the Vestry to represent them on the Metropolitan Board of Works which co ordinated cross London building schemes. He was defeated for re election in Bath in 1868 and concentrated on his work on the Board, and after the death of Sir John Thwaites who had chaired the Board since it was created, he was elected as the new chairman on 18 November 1870. Hogg was elected MP for Truro in an 1871 byelection and retained that seat until he transferred to Hornsey at the 1885 general election. His Parliamentary duties made it more difficult for Hogg to be a full time chairman of the board. While his predecessor had dismissed staff who he felt were not up to the job, Hogg used his influence to try to keep their jobs safe. Unlike Thwaites, he did not look in detail at the work of the staff but let them get on with their work. This meant that departments within the Board became either very efficient, or very inefficient. The Architects department was particularly noted for inefficiency. Several of the Board's big schemes were just being completed when McGarel Hogg's Chairmanship began. The Victoria Embankment had been opened shortly before he was elected, and he got to share in the rewards for the Board's successes, being made a Knight Commander of the Order of the Bath in 1874 when the Chelsea Embankment was opened. Under McGarel Hogg, the Board bought up all of the bridges over the Thames and freed them of tolls. However, the Board's desire for a new bridge by Little Tower Hill could not be fulfilled because its revenue source was not secure. Tower Bridge was eventually built by the City of London Corporation. The Board also acquired the power to clear slums in 1875, but found the process cumbersome and expensive, resulting in small progress (although it accelerated when further Acts of Parliament removed some restrictions). Several parks were also bought by the Board and opened to the public. However, McGarel Hogg's administration was hit by scandal in 1887 over the sale of surplus land, blighting somewhat the award of a peerage in the celebrations of Queen Victoria's Golden Jubilee. A Royal Commission found officers and two members of the Board guilty of malpractice. This resulted in the decision to abolish the Board and replace it with a directly elected council. Magheramorne had fought for the Board to get permission to build a tunnel at Blackwall and it had been granted in 1887. The tenders for the contract came in early in 1889, when the London County Council had been elected but was not yet in control. He was determined to grant the contract through the Board and resisted the LCC's request that it leave the decision to them; however, when the LCC discovered the Board's intention to seal the contracts, they appealed to the Government and the Board was abolished on 21 March 1889.
Кейінгі өмірі
1890 жылы қайтыс болды және Лондон қаласындағы Бромптон зиратында жерленді.
He died in 1890, and is buried in Brompton Cemetery, London.
Жеке өмір
Лорд Магераморн 1-ші барон Пенриннің қызы Каролина Элизабет Эмма Дуглас Пеннантқа үйленді. Ол MBW қызметінен кеткеннен кейін бір жыл өткен соң қайтыс болды, ал оның ұлы Джеймс ақсүйек атағын мұраға алды.
Lord Magheramorne married Caroline Elizabeth Emma Douglas Pennant, the daughter of The 1st Baron Penrhyn. He died a year after leaving office at the MBW, with his son James inheriting the peerage.