Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және ақын (1809–1885)
British politician and poet (1809–1885)
Ричард Монктон Милнес, 1-ші барон Хоутон, FRS (19 маусым 1809 – 11 тамыз 1885) – ағылшын ақыны, әдебиеттің демеушісі және әлеуметтік әділдікті ынталы түрде қолдаған саясаткер.
Richard Monckton Milnes, 1st Baron Houghton, FRS (19 June 1809 – 11 August 1885) was an English poet, patron of literature and a politician who strongly supported social justice.
Өмірбаян және білім
Милнес Лондонда, Фрайстон Холл, Каслфорд, Батыс Йоркширдегі Роберт Пембертон Милнестің және Роберт Монктон Арунделлдің 4-ші виконт Галвейдің қызы Арнеттаның ұлы болып дүниеге келді. Оның әжесі Рейчел Слейтер Милнес (туған аты Буск, 1760–1835), сэр Уодсворт Бусктің қызының немересі болды. Милнес жеке білім алып, 1827 жылы Кембридждегі Тринити колледжіне түсті. Ол әдеби ортаға тартылып, сол кезде Альфред Лорд Теннисон, Артур Халлам, Ричард Ченевикс Тренч, Джозеф Уильямс Блейксли және басқалар кірген белгілі Апостолдар клубының мүшесі атанды. 1831 жылы магистр дәрежесін алғаннан кейін Милнес шетелге саяхаттап, Бонн университетінде біраз уақыт оқыды. Ол Италия мен Грекияға барып, 1834 жылы Грекияның кейбір аймалдарындағы саяхатының естеліктерін жариялады, онда өзінің басынан өткендерін баяндады.
Milnes was born in London, the son of Robert Pemberton Milnes, of Fryston Hall, Castleford, West Yorkshire, and the Honourable Henrietta, daughter of Robert Monckton Arundell, 4th Viscount Galway. His grandmother was Rachel Slater Milnes (née Busk, 1760–1835), niece of Sir Wadsworth Busk. Milnes was educated privately, and entered Trinity College, Cambridge, in 1827. There he was drawn into a literary set, and became a member of the famous Apostles Club, which then included Alfred Lord Tennyson, Arthur Hallam, Richard Chenevix Trench, Joseph Williams Blakesley, and others. After graduating with an M. A. in 1831, Milnes travelled abroad, spending some time at the University of Bonn. He went to Italy and Greece, and published in 1834 a volume of Memorials of a Tour in some Parts of Greece, describing his experiences.
Саяси мансап
Милнес 1837 жылы Лондонға оралды және консерватор ретінде Понтефракт округінен парламент депутаты болып сайланды. Парламентте ол авторлық құқық мәселесіне және түзеу мектептерінің жағдайына ерекше қызығушылық танытты. Ол премьер-министр сэр Роберт Пилдің партиясынан жүгері заңына байланысты туындаған даудың нәтижесінде шығып, кейін саяси аренада лорд Палмерстонмен байланысты болды. Оның қарапайым мінезінің арқасында, замандастары оның саяси мансабын одан да көп маңызды деп қараған жоқ. 1848 жылы ол революцияны көру үшін Парижге барды және екі тараппен де байланыс орнатты. Отанына оралғаннан кейін ол 1848 жылғы оқиғалар туралы «Лорд Лансдаунға хат» атты памфлет жазды. Бұл еңбекте ол континенттік либерализмге, әсіресе Италияның Австрияға қарсы күресіне көрсеткен қолдауымен консерваторларды ренжітті. 1848 жылғы Чартисттік көтерілістер кезінде Мэтью Арнольд анасына былай деп жазды: «Мисс Мартиноға айтыңыз, Монктон Милнес арнайы констебль болып ант беруден бас тартты, себебі ол Республика Президенті лауазымын кез келген сәтте қабылдауға дайын болуы керек еді». Милнес өзінің туысы Гарриет Мартиномен әйелдер білімі және АҚШ-тағы құлдық сияқты ортақ қызығушылықтар мен мәселелерді бөлісті. Гарриеттің немересі, педагог Фрэнсис Луптон, Милнестің әкесінің екінші туысы Анна Джейн Луптонның (құрметті Буск) қарындасы болды. Фрэнсистің тағы бір екінші туысы – жергілікті саясаткер Филип Медоус Мартино (1831-1911) болды, ол Милнеспен бірге Ерте Англия Мәтіндері Қоғамына мүше болып қосылды, сондай-ақ оның ұлы, Фрэнсис Мартино Луптон, де жергілікті саясаткер және лорд Теннисон болды. 1863 жылы Палмерстон Милнесті Йорк графтығының Батыс жағындағы Грейт Хоутоннан барон Хоутон титулымен мақұлдады. Джордж У. Э. Расселл оның туралы былай деді: «Жылдар өте келе ол (көптеген адамдардың әдетінше) либералдық көзқарастарынан айырылмады, керісінше, олар күшейді; ол халықтық мүдделерге деген ықыласымен және монополия мен әділетсіздікке қарсы наразылығымен ерекше көзге түсті».
Milnes returned to London in 1837, and was elected to Parliament as member for Pontefract as a Conservative. In parliament he interested himself particularly in the question of copyright and the conditions of reformatory schools. He left Prime Minister Sir Robert Peel's party over the Corn Law controversy, and was afterwards identified in politics with Lord Palmerston. His easy good nature had the effect that his political career was viewed with less seriousness by his contemporaries than it might otherwise have been. In 1848, he went to Paris to see something of the revolution, and to fraternise with both sides. On his return he wrote, as a ‘Letter to Lord Lansdowne,' 1848, a pamphlet on the events of that year, in which he offended the conservatives by his sympathy with continental liberalism, and in particular with the struggle of Italy against Austria. During the Chartist riots of 1848, Matthew Arnold wrote to his mother:Tell Miss Martineau it is said here that Monckton Milnes refused to be sworn in a special constable, that he might be free to assume the post of President of the Republic at a moment's notice. Milnes shared similar interests and concerns such as female education and slavery in the United States with his relative Harriet Martineau whose niece, educationalist Frances Lupton, was the sister in law of Anna Jane Lupton (née Busk), a second cousin of Milnes' father. Frances's second cousin was local politician Philip Meadows Martineau (1831 1911) who joined Milnes as a member of the Early English Text Society as did her son, Francis Martineau Lupton, also a local politician and Lord Tennyson. In 1863, Palmerston elevated Milnes to the peerage as Baron Houghton, of Great Houghton in the West Riding of the County of York. George W. E. Russell said of him: "As years advanced he became not (as the manner of most men is) less Liberal, but more so; keener in sympathy with all popular causes; livelier in his indignation against monopoly and injustice."
Әдеби мансап және қызығушылықтары
Милнстің әдеби мансабына діни мәселелер жиі әсер еткен. Ол 1841 жылы Джон Генри Ньюман жоғары бағалаған трактат жазды. Ол «Эсселер мен шолулар» тақырыбындағы пікірталасқа қатысып, 1841 жылы жарық көрген «One Tract More» трактатындағы позицияны қорғады. 1838 жылы «Континентте тұру туралы естеліктер» және «Көп жылдық өлеңдер» атты екі томдық өлеңдер жинағын, 1840 жылы «Халыққа арналған өлеңдерді» және 1844 жылы «Пальма жапырақтарын» жариялады. Сонымен қатар, 1848 жылы Китстің өмірі мен хаттары туралы еңбек жазды, оның материалдарын көбінесе ақынның досы Чарльз Армитаж Браун ұсынды. Мильнстің балладалары сол заманғы ең танымал туындылардың бірі болды. 1868 жылы лорд Хоутон Корольдік қоғамға сайланды. 1870 жылы ол Америкалық антикварлық қоғамның мүшесі болып сайланды. Оның ізгілігіне қарамастан, ол эротикалық әдебиеттердің беспрецеденттік жинағына ие болған, оны Британ кітапханасына мұра қалдырды, бірақ оның өмірінде бұл жинақтың бар екенін азау адамдар білген. Өмірбаянының авторы Саундерс айтқандай, «көптеген жақсы және кейбір осыдан бейіңдеу талғамдары болған» Мильнс, қамшы салу тақырыбындағы «Родиад» атты порнографиялық поэманың авторы болды. Алайда, оның ең басты ерекшелігі – басқалардағы әдеби құндылықты сезінуі және оны дамытуға жәрдемдесуі. Ол өз заманының ең данышман адамдарымен араласты, олардың көптегенін алғаш рет осы кісі мақтап, таныстырды. Оның беделі, негізінен, қоғамдағы ықпалды тұлға ретінде және әдеби мәселелер бойынша қоғамдық пікірді қалыптастыруда, талантты достарының кең шеңберімен байланысты атқарған рөліне негізделген. Ол Теннисонға зейнетақы тағайындауға көмектесті және аболиционист ретінде Ральф Уолдо Эмерсонды Ұлыбританияда танытуға септігін тигізді. Ол Альгернон Чарльз Суинберннің ерте жақтастарының бірі болды және Дэвид Грейге «Лагги» кітабына алғысөз жазу арқылы көмектесті. Ковентри Патморға Британ мұражайында жұмыс табуға көмектесті. Ол – дәстүрлі мағынада әдебиеттің меценаты болды, өзінің мәртебесін ешқашан жеміссіз пайдаланбады.
Milnes' literary career was often influenced by church matters. He wrote a tract in 1841, which was praised by John Henry Newman. He took part in the discussion about "Essays and Reviews", defending the tractarian position in One Tract More (1841). He published two volumes of verse in 1838, Memorials of Residence upon the Continent and Poems of Many Years, Poetry for the People in 1840 and Palm Leaves in 1844. He also wrote a Life and Letters of Keats in 1848, the material for which was largely provided by the poet's friend, Charles Armitage Brown. Milnes' ballads were among the most popular of their day. In 1868, Lord Houghton was elected to the Royal Society. In 1870, he was elected a member of the American Antiquarian Society. Despite his piety, he had apparently an almost unsurpassed collection of erotic literature, which he bequeathed to the British Library, a collection known to few in his lifetime. A man whom his biographer Saunders said, "had many fine tastes and some coarse ones," Milnes authored The Rodiad, a pornographic poem on the subject of flagellation. However, his chief distinctions were his sense of literary merit in others, and the way he fostered it. He was surrounded by the most brilliant men of his time, many of whom he had been the first to acclaim. His reputation rests largely on the part he played, as a man of influence in society and in moulding public opinion on literary matters, in connection with his large circle of talented friends. He secured a pension for Tennyson and, as an abolitionist, helped to make Ralph Waldo Emerson known in Britain. He was one of the earliest champions of Algernon Charles Swinburne and helped David Gray by writing a preface for The Luggie. He helped to obtain a job for Coventry Patmore at the British Museum. He was, in the traditional sense, a patron of literature, who never abused the privileges of his position.
Әйелдер құқықтары
Ол әйел жазушылардың көркемдік шеберлігіне тәнті болды және Манчестердегі Гаскелл отбасының жақын досы болды. Әйелдер құқығын қолдаушы ретінде, 1871 жылы ол Ұлттық әлеуметтік ғылымдарды дамыту қауымдастығының Лидс комитетінде вице-президент болып қызмет етті, ал 1873 жылы қауымдастықтың президенті болды. Ол романист Элизабет Гаскеллдің қызы Метаны Манчестер әйелдерінің білім беру қауымдастығының өкілі және әйелдердің жоғары білімін дамыту жөніндегі Солтүстік Англия кеңесіндегі жұмысында қолдады. The Spectator газеті Метаның 1913 жылғы қазасы туралы жариялаған мақаласында: "Лорд Хоутон бірде Манчестердегі Плимут-Гроувтегі Гаскеллдер үйіндегі әңгіме мен қоғам әдебиетке құштар адамдар үшін сол қаладағы өмірді шыдамды ететін жалғыз нәрсе еді" деген пікірін білдірген.
He admired the literacy brilliance in female writers and was a firm friend of the Gaskell family of Manchester. A champion of women's rights, in 1871 he served as a vice president on the Leeds Committee of the National Association for the Promotion of Social Science and was president of the association in 1873. He supported Meta, the daughter of novelist Elizabeth Gaskell in her work as the Representative of the Manchester Ladies' Educational Association and on The North of England Council for Promoting the Higher Education of Women. The Spectator reported upon Meta's death in 1913 that, "Lord Houghton once said that the conversation and society to be met with in the house of the Gaskells at Manchester – Plymouth Grove – were the one thing which made life in that city tolerable for people of literary tastes".