Кіріспе

Гендерлік шешімдерді бұзушы өнер – әдетте ойын-сауық мақсатында, әйелдікті, ерлікті немесе гендерлік өрнектің басқа да түрлерін асыра көрсету. Бұл көбінесе киім ауыстыруды қамтиды. Дрэг-куин – әдетте еркек адам, әйел сияқты өнер көрсетеді, ал дрэг-конг – әдетте әйел адам, еркек сияқты өнер көрсетеді. Көрсетілімдерде көбінесе комедия, әлеуметтік сатира және кейде саяси тұрғыдан пікір білдіру болады. Бұл термин «drag-те» дегендей зат есім ретінде немесе «drag show» дегендей сын есім ретінде қолданылуы мүмкін. ТОК

Этимология

"Драг" сөзі осы мағынада 1870 жылы басылымдарда пайда болды, бірақ оның шығу тегі белгісіз. Бір болжам бойынша, этимологиялық түбірі – 19 ғасырдағы театр жаргоны, еденге сүйрелетін ұзын юбкалардың сезімінен туындаған. Бұл термин тарихи түрде маскарадтық кештерде қолданылған "grand rag" терминіне негізделген болуы мүмкін.

Халықтық әдет-ғұрыпта

Әйелдер сияқты киінген еркектер ғасырлар бойы белгілі бір дәстүрлі әдет-ғұрыптарда кездескен. Мысалы, дәстүрлі маскарадтың кейбір аймақтық нұсқаларындағы кейіпкерлер, олар әдетте ер адамдар орындаған, Бесом Бетти, Бесси немесе Бетсидің сан алуан нұсқалары, Буксом Нелл, Миссис Клагдарс, Дам Долли, Дам Дороти, Миссис Финни, Миссис Фрейл және тағы да басқалары бар. Шығыс Англияда Орман айында орындалатын нұсқа «Оралу ойыны» (сондай-ақ, Ұсыну ойыны немесе Үйлену ойыны) деп аталады және әдетте екі әйел кейіпкерді – жас «Жарқын және әдемі ханым» мен «Ескі Дайм Джейн» және бастамасыз бала туралы дауды қамтиды. Бесси атты кейіпкер сонымен қатар Орман жағында (Plough Jacks, Plough Stots, Plough Bullocks және т.б. деп те аталады) жүрді, тіпті ешқандай қойылым қойылмаған жерлерде де: «Ол» әйел киімін киген, ақша жинауға арналған қорапты алып жүрген ер адам еді. Менахмус: «Маған қараңыз. Мен рөлге сай келемін бе?» [Age me aspice. ecquid adsimulo similiter?] Пеникулус: «Сен не киіп жүрсің?» [Quis istest ornatus tuos?] Менахмус: «Менің әдемі екенімді айт». [Dic hominem lepidissimum esse me.] Англияда Шекспирдің пьесаларындағы және барлық Елизавета театрындағы (XV-XVI ғасырларда) актерлердің барлығы ер адамдар болған; әйелдер рөлін жас жігіттер сомдаған, себебі әйелдерге жұрт алдында өнер көрсетуге тыйым салынған. Шекспир осы конвенцияларды «Қалай ұнаса да» пьесасындағы гендерлік шатасуды күшейту үшін пайдаланған, ал Бен Джонсон «Эпикоен» немесе «Үнсіз әйел» (1609) пьесасында осы конвенцияларды қолданған. Англия королі Карл II билік құрған кезде (XVII ғасырдың соңында) ережелер жеңілдетілді, бұл әйелдерге Лондон сахнасында әйелдер рөлін ойнауға мүмкіндік берді, бұл француз модасын көрсетеді, ал ерлер әйелдер рөлін ойнауға үйренген. 1890 жылдары студенттік қойылымдардағы (әсіресе, Гарвард колледжіндегі 1891 жылдан бері жыл сайын өткізілетін Hasty Pudding Theatricals, сондай-ақ Принстон университетінің Triangle Club немесе Пенсильвания университетінің Mask and Wig Club сияқты басқа да Ivy League мектептерінде) және көптеген басқа университеттерде, онда әйелдерге қатысуға рұқсат берілмеген, Нью-Йоркте юбка киген жігіттер үстелдерде Боуэридегі секірулерде билегеніне қызығушылық тудырды. 1920 жылдары драг-шоулар Нью-Йорктегі түнгі клубтарда танымал болды, бірақ кейін «Jewel Box Revue» 1950 жылдары Гарлемдегі Аполлон театрында «49 ер адам және бір қыз» шоуымен ойнағанға дейін жасырын өмірге көшті. Көбінесе «қыздар» сәнді киім киген ер адамдар болды. Соңында «бір қыз» кешкі киім киген жас «ер адам» екені белгілі болды – Stormé DeLarverie, кештің қос жүргізушісі. «Шекспир ғашық» (1998) фильмінің сюжеті Шекспирдің түпнұсқаларының Елизаветалық конвенциясына және Карл II билігі кезінде сахнаға әйелдерге рұқсат берумен байланысты өзгерістерге байланысты. Бұл конвенциялар ерлер басымдығындағы қоғамдарда 20 ғасырға дейін, қатаң гендерлік рөлдер әлсіреп, ыдырай бастағанға дейін сақталды. Бұл эволюция 20 ғасырдың соңғы онжылдықтарында драгты өзгертті. Қазіргі заманғы драг орындаушылар арасында театрлық драг-королева немесе көше королевасы кейде «әйелдің кейіпкері» ретінде емес, жай ғана драг-королева ретінде қарастырылады. Мысалға The Cockettes, Danny La Rue немесе RuPaul сияқтыларды келтіруге болады.

Шақ өсіру

Бал залы мәдениеті (сонымен қатар "бал мәдениеті" және басқа да атаулармен белгілі) – 1920 жылдары Нью-Йоркте пайда болған, жер асты ЛГБТ субмәдениеті. Балға қатысушылар негізінен ЛГБТ қоғамдастығының жас африкалық американдық және латын американдық мүшелері. Қатысушылар би билейді, вог (vogue) биін орындайды, сәнді серуендейді, поздайды және көптеген сүйреу және өнер сайыстарының бірінде немесе бірнешесінде бір-бірін қолдайды. Сайыстардың түрлері әртүрлі гендерлерді, әлеуметтік топтарды және қоғамдағы стереотиптерді бір мезгілде бейнелеу және пародизациялау үшін жасалған, сонымен қатар шындықтан қашуға мүмкіндік береді. Бұл мәдениет тек әсем әрі ресми шаралармен ғана шектелмейді, көптеген қатысушылар "үйлер" деп аталатын топтарға мүше болады – бұл ЛГБТ қоғамдастықтары мен этникалық азшылықтар арасындағы ұзақ дәстүр. Бұл үйлерде достардың отбасылары бірге тұрып, қарым-қатынас құрып, туған отбасыларынан алыстаған жағдайда оларды алмастыратын қоғамдық ортаны қалыптастырады. Бал мәдениеті алғаш рет 1990 жылы Мадоннаның "Vogue" әнінде және Дженни Ливингстонның "Париж жанып жатыр" деректі фильмінде көрсетілгенде кең жұртшылыққа танылды. Вог – 1980 жылдары пайда болған, Нью-Йорктің Гарлем қаласындағы 1960 жылдардағы бал мәдениетінен дамыған, өте стильдік заманауи үй биінің бір түрі. 2018 жылы американдық "Pose" телесериалы 1980 жылдардағы Гарлемнің бал мәдениетін көрсетіп, көптеген сыйлықтарға ие болды.

Опера

Барокко операсында ерлерге арналған сопрано партияларын кастраттар орындаған. Гендельдің «Альчина» операсындағы қаһармандығы Брадаманте өзінің сүйіктісін құтқару үшін ер адам болып көрінеді, оны ер сопрано ойнайды; заманауи көрермендер мүлдем шатаспады. Романтикалық операда жас жігіттердің кейбір рөлдері альт және сопрано дауыстарына жазылып, әйелдермен «ер киімдерінде» (ағылшын тілінде «trouser roles») сомдалады. Романтизмге дейінгі операдағы ең танымал «ер киімдеріндегі» рөл – Моцарттың «Фигароның үйлену тойы» (1786) операсындағы Керубино. Романтикалық опера бұл дәстүрді жалғастырды: Россинидің «Семирамида» (Арсаце), Доницеттидің «Розамонда д’Инглитерра» және «Анна Болена», Берлиоздың «Бенвенуто Челлини» операларында, тіпті Вердидің «Дон Карло» операсында да әйелдердің ер киімдерін киген рөлдері бар. Бұл дәстүр Шарль Гуноның «Фауст» (1859) операсындағы Сибель және Масканьидің «Л’Амико Фриц» операсындағы цыган баласы Беппе рөлдерімен бірте-бірте жойыла бастады, сондықтан Оффенбах «Орфей тозақта» операсында Купидон рөлін нағыз жігітке берді. Бірақ Сара Бернхардт Гамлетті шұлықпен ойнап, француз көрермендеріне аяғын көрсетті (екіншісі протез болған), ал «Құбыжық» операсындағы би кешін ұйымдастырған Принц Орловский – андрогин эффектісін тудыратын меццо-сопрано. Рихард Штраустың «Розенкавалер» (1912) операсындағы трансвеститтік қолдану ерекше жағдай, ол өте нәзік және 18-ғасырлық атмосфераны еске түсіреді, сондықтан оны «Розенкавалер» операсы туралы бөлімде егжей-тегжейлі талқылау керек.

Кино және теледидар

Брэндон Томастың "Шарлидің тәтесі" (Лондон, 1892) атты әдейі ашық-шашық буржуазиялық ойын-сауығы "Ла Кедж о Фоллес" (1978) пьесасында да сақталды, ол 1996 жылға дейін "Қош қақпағы" (The Birdcage) ретінде қайта түсірілді. Австралиялық актер Барри Хамфристің Дама Эдна кейіпкері бірнеше арнайы бағдарламалардың, соның ішінде "Дама Эдна тәжірибесі" бағдарламасының жүргізушісі болды. Дама Эдна халықаралық гастрольдерде де болды, толық салынған залдарда өнер көрсетті және "Ally McBeal" телесериалында пайда болды. Дама Эдна "драг" концепциясының ерекше мысалы болды. Оның алғашқы бейнесі күмәнсіз, қалалық үй шаруасындағы әйел ретінде (жаман) киінген ер адам еді. Эднаның мінезі мен сыртқы келбеті соншалықты әйелдікке және сұлулыққа жетті, тіпті оның кейбір телешоу қонақтары Эдна кейіпкерін ер адамның ойнағанын сезбеді. "Vanity Fair" журналындағы Дама Эднаның "кеңес" бағанына байланысты туған дау-дамалда оның ең қатал сыншыларының бірі, актриса Сальма Хайек, Дама Эднаның ер адам ойнайтын әйел кейіпкер екенін білмегенін көрсетті. 2009 жылы "RuPaul's Drag Race" телешоуы алғаш рет АҚШ-та көрсетілді. Шоу кең танылып, әлемдік сұранысқа ие болды және көрермендердің бірнеше буынын драг мәдениетімен таныстырды.

Америка Құрама Штаттары

Құрама Штаттарда драг киімдерінің алғашқы үлгілерін Калифорнияның алтын шашу салондарында табуға болады. Сан-Францисконың Барбари-Кост ауданы Dash сияқты кейбір салондармен танымал болды, олар әйелдердің имитаторлары мен жұмысшыларын тартты. Джулиан Элтинг және Ботвелл Браун секілді әртістер транссексуалдар және водевиль әртістері болды. Прогрессивті дәуір водевиль ойын-сауығына құлдырау әкелді, бірақ драг-мәдениет Сан-Францискодағы Финнокио клубы мен Black Cat Bar сияқты түнгі клубтар мен барларда өсе бастады. Бұл кезеңде Голливуд фильмдері драгтың үлгілерін көрсетті. Драг көбінесе жағдайлық фарста соңғы құрал ретінде қолданылса да (ол кездегі жалғыз рұқсат етілген формат), кейбір фильмдер басқаларға қарағанда көбірек жанашырлық линзасын ұсынды. 1919 жылы Ботвелл Браун Берлинде "Янки Дудл" журналында пайда болды. 1933 жылы [[Виктор мен Виктория]] Германияда жарық көрді, кейін ол АҚШ-та First a Girl (1935) фильмін шығарды. Сол жылы Кэтрин Хепберн Сильвия Скарлетттегі еркек кейіпкердің рөлін ойнады. 1959 жылы "Бірнешесі ыстық сияқты" (1959) фильмінде драг Голливудта үлкен жарылыс жасады. 1960 жылдары Энди Уорхол мен оның фабрикасындағы сахнаға Кенди Дарлинг және Холли Вудлоун сияқты супержұлдыздар, екеуі де Лу Ридтің "Walk on the Wild Side" әнінде өлмейтін болды. 1970 жылдардың басында драг-музыкаға психоделикалық рок пен хиппи мәдениетінің әсері тиді. Сан-Францискодағы "The Cockettes" (1970-1972) драг труппасы жылтыр көлеңкемен, алтын бауыр мен сақалмен өнер көрсетті. Сонымен қатар, "гендерлік есік" деген термин де пайда болды. Драг жер асты театрынан Джон Уотерстің "Розовые фламинго" (1972) фильміне Дивине кейіпкері ретінде шықты: сонымен қатар Чарльз Пирс. Культ фильмінің мюзиклінің "Рокки Хоррор Пилкшор Шоу" (1975) бірнеше ұрпақ жастарды драг-спектакльдерге қатысуға шабыттандырды, бірақ бұл жанкүйерлердің көбі өздерін драг-куинз немесе трансвеститтер деп атамайды. Көптеген онжылдықтар бойы америкалық телеарналарда тек slapstick drag дәстүрі кеңінен таныстырылды. Кейбір американдық телехикаяшылар драгты комедиялық құрал ретінде үнемі қолданған, олардың арасында Милтон Берл, Флип Уилсон және Мартин Лоуренс бар, бірақ драг кейде In Living Color (Джим Керридің сұмдық бодибилдерімен) және Saturday Night Live (Gap Girls-пен, басқаларымен) сияқты эскиздік телешоуларда танымал болған. 1960 жылдардағы McHale's Navy атты танымал әскери ситкомда, Энсин Паркер (Тим Конвей) кейде (көбінесе күлкілі нәтижелермен) трагикалық киім киюге мәжбүр болды, өйткені McHale және / немесе оның экипажы күрделі жоспарларын жүзеге асыру үшін өздерін жасыруға мәжбүр болды. Гиллиган аралында кейде ерлер әйелдердің киімін киіп жүреді, бірақ бұл спектакльге арналған емес болғандықтан, бұл драг деп саналмайды. Сахнада және экранда актер, драматург, сценарист, продюсер Тайлер Перри өзінің ең танымал қойылымдарындағы Мадеяның кейіпкерін, мысалы, сахналық "Ақылды қара әйелдің күнделігі" пьесасын және оған негізделген көркем фильмді енгізді. Максимилиана мен РуПоль "Cuda Grace" екі бөлімді эпизоды кезінде Дон Джонсон мен Чич Мариннің қатысуымен "Нэш Бриджес" телешоуында бірге ойнайды. Максимилиана, өте ыңғайлы болып көрінеді, тергеушілердің біреуін ол "нағыз" деп сендіреді және жыныстық қатынасқа түседі, бірақ ол шын мәнінде еркек екенін біледі, оның ашуы.

Ұлыбритания

Ұлыбританияда драг комедияда, сондай-ақ кино мен телевидениеде жиі кездеседі. Алястер Сим «The Belles of St Trinian's» (1954) және «Blue Murder at St Trinian's» (1957) фильмдерінде директор Мисс Милисент Фриттон рөлін ойнады. Ол бұл рөлді тікелей ойнады, актердің нағыз жынысы туралы тікелей әзіл айтылмады. Дегенмен, Мисс Фриттонның әуесқойлықтары – тігіс тігу, ішімдік ішу және темекі шегу – оны әйелдік емес етеді. Оның мектебінен қатыгез әлемге жіберілген қыздардың өзінен де әлем сақтануы керек. Осыған қарамастан, немесе бәлкім Симнің сомдауының нәтижесінде, сериядағы келесі фильмдерде директор рөліне актрисалар шақырылды (Дора Брайан және Шила Хэнкок). Бірақ, серияның 21-ғасырлық қайта жаңғыртуында рөлді Руперт Эверетт ойнады, ол қайтадан драгқа жүгінді. Телевидениеде Бенни Хилл бірнеше әйел кейіпкерлерін сомдады. «Monty Python» труппасы мен «The League of Gentlemen» көбінесе әйел рөлін ойнады. «The League of Gentlemen» алғашқы «ашық драг» бейнесімен де танымал, онда әйел кейіпкерді ойнаған ер адам жалаңаш көрсетілген, бірақ жалған кеуде және меркин сияқты әйел анатомиялық белгілері сақталған. Скетчтің/фильмнің өзінде олар шынымен әйелдер: көрермендер ғана әзілдің мәнін түсінеді. «Monty Python» әйелдерін, труппа «перпелшабақтар» деп атады, олар әдетте 1960 жылдары кең таралған ұзын қоңыр пальто киетін орта жастағы жұмысшы/төменгі орта тап өкілдері болды. Эрик Идл ойнаған кейбір кейіпкерлерді қоспағанда, олардың карикатуралық киімдері мен жоғары пердедегі дауыстарымен нағыз әйелдерге ұқсамайтын. Бірақ, егер эскизде «нағыз» әйел қажет болса, «Python» әрқашан Карол Кливлендке жүгінетін. «Monty Python» фильмі «Brian's Life»-та әзіл кері қайтады, онда «олар» адам болып көрінеді, тіпті жалған сақалдар да қойылады, осылайша тас лақтыруға бара алады. Біреу бірінші тасты ертерек лақтырса, парызшыл: «Оны кім лақтырды?» деп сұрайды, ал олар: «Ол лақтырды, ол лақтырды!» деп жоғары дауыспен жауап береді. «Бүгін мұнда әйелдер бар ма?» - дейді ол, ал олар қатты дауыспен: «Жоқ, жоқ, жоқ!» дейді. 1970 жылдары британдық телевидениедегі ең танымал драг-артист Дэнни Ла Ру болды. Ла Рудің өнері негізінен музыкалық зал өнеріне жатады, бұл әлдеқайда көне және жыныстық сипаттамасы аз дәстүрді ұстанады. Ол көбінесе «The Good Old Days» (өзі музыкалық залының пародиі) және «Sunday Night at the London Palladium» сияқты түрлі шоуларда көрінетін. Оның танымалдылығы соншалықты жоғары болды, ол «Our Miss Fred» (1972) фильміне түсті. «St Trinian's» фильмдерінен айырмашылығы, фильмнің сюжеті ер адамның әйел ретінде киінуімен байланысты болды. Дэвид Уоллиамс және (әсіресе) Мэтт Лукас «Little Britain» комедиялық телесериалында жиі әйел рөлін ойнайды; Уоллиамс Эмили Ховардты ойнайды – «сенімсіз трансвестит», ол сенімді әйел бейнесін жасай алмайды. Ұлыбританияда драг-актерлердің комедиялық емес бейнелері сирек кездеседі және көбінесе басқа оқиғаның қосалқы бөлігі болып табылады. Сирек кездесетін ерекшелік – «The Best Pair of Legs in the Business» (1968) телеспектаклі және (1973) фильмі. Фильмде Рег Варни демалыс лагерінің комедианты және әйелі ажырасып бара жатқан драг-артистінің рөлін ойнайды.

Канада

Канадалық фильмдегі драгтың алғашқы бейнелері 1971 жылы Джон Герберттің театрлық пьесасынан бейімделген «Fortune and Men's Eyes» және 1974 жылы Мишель Трембледің театрлық пьесасынан бейімделген «Once Upon a Time in the East» фильмдерін қамтиды. 1977 жылы шыққан «Outrageous!» фильмінде канадалық драг-королева Крейг Рассел өзінің фантастикалық нұсқасы ретінде ойнады, бұл Канада киносындағы маңызды кезең болды, себебі ол Солтүстік Америкада кеңінен таралған театрлық көрсетілімге ие болған алғашқы гей-тақырыпты фильмдердің бірі еді. 1987 жылы «Too Outrageous!» фильмінің жалғасы шықты. 1980-жылдары «CODCO» және «The Kids in the Hall» эскиздік комедиялық сериалдары драг-перформансын кеңінен пайдаланды. «The Kids in the Hall» тобы бес ер адамнан, ал «CODCO» тобы үш ер адам мен екі әйелден тұрды; алайда, он орындаушының барлығы, өз жынысына қарамастан, ер және әйел рөлін орындады. Екі труппада да ашық гей-мүшелер болғанын атап өткен жөн, «The Kids in the Hall» тобынан Скотт Томпсон, ал «CODCO» тобынан Грег Малоун мен Томми Секстон өз дәуіріндегі канадалық теледидарда гей өкілдігінің маңызды пионерлері болды. «CODCO» фильміндегі драгтың қолданылуы 1990-жылдары «This Hour Has 22 Minutes» жаңа сериалына аздап көшті; «22 Minutes» сериалындағы гендерлік рөл алмасу «CODCO» сериалындағыдай маңызды болмаса да, екі сериалдың да ортақ актерлері Кэти Джонс пен Мэри Уолш таңдалған еркек рөлін ойнауды жалғастырды. Джон Грейсон режиссерлік еткен және Мишель Марк Бушардың театрлық пьесасынан бейімделген «Lilies» канадалық фильмі драгты драмалық құрал ретінде пайдаланды. Фильм ерлер түрмесінде өтеді және тұтқындардың бірі қойған пьеса ішіндегі пьесаға негізделген; алайда, пьесадағы рөлдерді басқа тұтқындар орындағандықтан, тіпті пьесадағы әйел рөлін де ерлер ойнайды, ал фильмде олар түрме шіркеуінде өз киімдерінде өнер көрсететін ерлер ретінде бейнеленген көріністер мен олар «нақты» жағдайда драгпен өнер көрсететін көріністер біріктіріледі. 2005 жылы «Télévision de Radio Canada» телеарнасында көрсетілген, қысқа ғұмырлы француз тіліндегі ситком «Cover Girl» Монреалдағы драг-кабареге бірлесіп иелік ететін үш драг-королева туралы айтады. 2017 жылы «Ici ARTV» телеарнасында «Ils de jour, elles de nuit» деректі сериалы көрсетілді, ол Монреалдың драг-королевалары Рита Бага, Барбада де Барбадес, Габи, Леди Бум Бум, Леди Пунана және Трейси Траш туралы баяндайды. 2018 жылы «CBC Gem» телеарнасында басталган «Canada's a Drag» деректі веб-сериалы үш маусым бойы барлық гендерді қамти отырып, әртүрлі канадалық драг-орындаушыларын көрсетті. «Canada's Drag Race», американдық «RuPaul's Drag Race» франшизасының канадалық спин-офын, 2020 жылы «Crave» телеарнасында іске қосылды. Сол жылы Фил Коннеллдің жас және амбициялы драг-королева туралы «Jump, Darling» фильмі, Том Фицджеральдтың ұлының қайтысынан кейін оның драг-клубын мұраға алған діншіл әйел туралы «Stage Mother» фильмі, сондай-ақ бірнеше Торонто аймағының драг-королевалары қатысқан «Queens» комедиялық веб-сериалы жарық көрді. 2023 жылы «Enter the Drag Dragon», «Solo», «Gamodi» және «Queen Tut» фильмдері шықты. «OutTV», ЛГБТҚ бағдарламаларына арналған канадалық телеарнасы «Drag Heals» деректі сериалын және «Call Me Mother» және «Sew Fierce» реалити-шоуларын көрсетті. Ол сондай-ақ Америка Құрама Штаттарында түсірілген кейбір бағдарламалардың өндірістік серігі ретінде тікелей қатысты, соның ішінде «The Boulet Brothers' Dragula» және «Hey Qween!» кіреді.

Музыка

Популярлы музыка әлемінде драгтың құрметті тарихы бар. Марлен Дитрих танымал актриса және әнші болған, кейде еркек киім киіп, "Көк періште" және "Марокко" фильмдерінде өнер көрсеткен. Глам-рок дәуірінде көптеген еркек орындаушылар (Дэвид Боуи және The New York Dolls сияқты) ішінара немесе толық драг киген. Бұл дәстүр 1970-ші жылдардың аяғында біраз әлсіреп, 1980-ші жылдардың синтезаторлық поп дәуірінде қайта жаңғырды, өйткені поп әншілері Бой Джордж (Culture Club тобынан), Пит Бернс (Dead or Alive) және Филип Окей (The Human League) жиі жартылай драг түрінде пайда болды, ал сол дәуірдің әйел музыканттары андрогинияның өз түрін сынап көрді, Энни Леннокс, Phranc және The Bloods сияқты орындаушылар кейде драг патшалар ретінде өнер көрсетті. 1990-шы жылдардағы ерлер гранж музыканттары кейде қасақана нашар киім киіп, көбінесе көйлек киген, бірақ әйелдікке ұқсауға тырыспай, макияж жақпай, тіпті сақалдарын да қырқып тастамайтын. (Nirvana мұны бірнеше рет жасады, әсіресе "In Bloom" бейнебаянында.) Дегенмен, 1990-шы жылдардағы музыкадағы ең танымал драг-артист РуПол болды. Максимилиана РуПолмен "Nash Bridges" телесериалының "Cuda Grace" эпизодында жұмыс істеді және Калифорниядағы Studio City-дегі, қазір жабылып қалған Queen Mary Show Lounge-да соңғы сәттерге дейін тұрақты өнерпаз болды. Макс (Максимилиананың қысқартылған аты) Ringmaster: the Jerry Springer Movie фильміндегі Чарли/Клэр рөлімен танымал. Макс басқа да фильмдерде, соның ішінде "Shoot or Be Shot" және "10 Attitudes" фильмдерінде, сондай-ақ "Nash Bridges" (жоғарыда айтылғандай), "Clueless", "Gilmore Girls", "The Tonight Show with Jay Leno", "Mas Vale Tarde" Алекс Камбертпен, "MadTV", "The Tyra Banks Show", "The Tom Joyner Show", "America's Got Talent" және тағы да көп телешоуларда пайда болды. Жапонияда визуалдық кей сахнасында Мана (Moi dix Mois және Malice Mizer), Кая (Schwarz Stein), Хизаки және Жасмин Ю (екеуі де Versailles) сияқты бірнеше музыканттар бар, олар әрқашан немесе көбінесе толық немесе жартылай драг түрінде көрінеді.

Драг патшалары мен патшайымдары

Драг-куин (бірінші рет 1941 жылы басылып шыққан) – әдетте ер адам болатын, өнер көрсету немесе жеке қанағат алу мақсатымен киім ауыстырып, әйел кейпінде жүретін адам. "Драг-куин" термині мұндай еркектерді трансвеститтерден, транссексуалдардан немесе трансгендерлерден ажыратады. Комедиялық "драг" өнерін орындаушылар көбінесе аса әсерлі, күрделі макияж, перукалар және протездер (көкшелер) сияқты костюм элементтерін қолданады. Ал ер адам кейпінде киініп, гипермаскулиндік рөлде өнер көрсететін әйелдер кейде "драг-король" деп аталады, бірақ "драг-король" ұғымының мағынасы одан да кең. Қазіргі уақытта бұл термин көбінесе ән салу немесе еріндерді синхрондау сияқты ойын-сауық түрлерін сипаттау үшін қолданылады, онда орындаушының сахнадағы мачо бейнесі мен сахнадан тыс жыныстық идентификациясы немесе сексуалдық бағдары арасында міндетті түрде байланыс болуы керек емес. Сол сияқты, сахнада әйел кейпінде өнер көрсететін, туғанда еркек деп тіркелген адамдар өздерін гей немесе әйел деп сезінуі де, сезінбеуі де мүмкін. "Био-куин" немесе әйел денелі куин, керісінше, дәстүрлі (ерлердің әйел рөліндегі) драгпен бірдей контекстте өнер көрсетеді және шашы мен макияжына ерекше мән береді (мысалы, актриса және әнші Леди Гаганың 2018 жылғы "Жұлдыз туды" фильміндегі алғашқы пайда болуы).