Лесбияндік: Тарих, анықтама және қалыптасуы

Кіріспе

Гомосексуалды әйел немесе қыз

Лесбиянка – гомосексуалды әйел немесе қыз. Бұл сөз сондай-ақ әйелдер үшін, жыныстық бағдарына қарамастан, жыныстық сәйкестігіне немесе жыныстық мінез-құлқына қатысты, немесе есімдерді әйелдердің лесбияндығымен немесе бір жынысты тартымдылықпен сипаттау немесе байланыстыру үшін қолданылады. "Лесбиянка" ұғымы, ортақ жыныстық бағдары бар әйелдерді ажырату үшін 20-шы ғасырда қалыптасты. Тарих бойы әйелдер гомосексуалдық қатынастарға ерлерге қарағанда аз еркіндік пен тәуелсіздікке ие болды, бірақ кейбір қоғамдарда олар геилерге қарағанда кем қатты жазаға тартылды. Керісінше, лесбияндық қатынастар көбінесе зиянсыз деп есептелді, егер қатысушылар ерлердің дәстүрлі түрде иеленген артықшылықтарын иеленуге тырыспаса. Осы себепті, әйелдердің лесбияндығы қалай көрініс тапқаны туралы нақты сипаттама беруге болатын тарихи деректер аз. 19-шы ғасырдың соңында, алғашқы сексологтар гомосексуализм немесе әйелдердің сексуалдығы туралы білімнің жетіспеуінен туындаған қиындықтарға тап болғанда, гомосексуалдық мінез-құлықты жіктеуге кіріскенде, олар лесбиянкаларды әйелдердің гендерлік рөлдеріне сәйкес келмейтін әйелдер ретінде қарастырды. Олар оларды психикалық ауру деп жариялады – бұл белгілеу 20-шы ғасырдың соңынан бастап ғылыми қауымда қайта қарастырылды. Еуропа мен АҚШ-тағы гомосексуалдық қатынастағы әйелдер кемсітушілік пен қуғын-сүргінге өздерінің жеке өмірін жасыру арқылы немесе сыртқа шығарылғандар ретінде қабылдап, субмәдениет пен жекелену арқылы жауап берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, үкіметтер гомосексуалдарды белсенді түрде қуғынға салған әлеуметтік қуғын-сүргін кезеңінде, әйелдер бір-бірімен қарым-қатынас жасау және білім алу үшін желілер құрды. Үлкен экономикалық және әлеуметтік еркіндікке қол жеткізу оларға қарым-қатынас пен отбасы құру жолдарын анықтауға мүмкіндік берді. Фемнизмнің екінші толқыны және 20-шы ғасырдың соңында әйелдер тарихы мен сексуалдығы саласындағы зерттеулердің өсуімен лесбиянның анықтамасы кеңейді, бұл терминнің қолданылуы туралы пікірталасқа әкелді. Лиза М. Даймондтың зерттеулері лесбияндықты анықтаудың негізгі факторы ретінде сексуалды құштарлықты анықтады, бірақ "Лесбиянкалар мен икемді әйелдер жыныстық мінез-құлқында бисексуалды әйелдерге қарағанда ерекше болды. Лесбиянкалар бір жынысты тартымдылыққа және мінез-құлыққа бейімділік танытты және "негізгі" лесбияндық бағдарды көрсетті". Сапфо поэзиясының көп бөлігі сақталмаған, бірақ оның қалған өлеңдері ол жазған тақырыптарды көрсетеді: әйелдердің күнделікті өмірі, олардың қарым-қатынастары және рәсімдері. Ол әйелдердің сұлулығына назар аударды және қыздарға деген махаббатын жариялады. 19-шы ғасырдың ортасына дейін "лесбиян" сөзі Лесбос аралының кез келген туындысын немесе ерекшелігін, соның ішінде шараптың бір түрін білдірді. Алгернон Чарльз Суинберннің 1866 жылғы "Сапфикс" поэмасында "лесбиян" сөзі екі рет кездеседі, бірақ Лесбос аралын екі рет атағаннан кейін екі рет те үлкен әріппен жазылған, сондықтан оны аралға сілтеме ретінде қарастыруға болады. 1875 жылы Джордж Сентсбери Бодлер поэзиясы туралы жазғанда, оның "Лесбияндық зерттеулеріне" сілтеме жасайды, онда ол "Дельфиннің құмарлығы" туралы өлеңін қамтиды, бұл екі әйел арасындағы махаббат туралы өлең, ол Лесбос аралын атамайды, бірақ сілтеме жасалған басқа өлең "Лесбос" деп аталады. Әйелдер арасындағы эротикалық қарым-қатынастарды сипаттау үшін "лесбияндық" сөзінің қолданылуы 1870 жылы құжатталған. 1890 жылы "лесбиян" термині медициналық сөздікте трибадизмді сипаттау үшін қосымша сөз ретінде қолданылды ("лесбияндық махаббат"). 20-шы ғасырдың басында "лесбиян", "инверт" және "гомосексуал" терминдері "сафист" және "сафизм" терминдерімен алмастырылды. "Лесбиян" сөзін медициналық әдебиетте қолдану кең таралды; 1925 жылға қарай бұл сөз содомиттің әйелдік баламасын білдіретін зат есім ретінде жазылды. Медициналық білімнің дамуы "лесбиян" терминінің қосымша мағыналарына маңызды фактор болды. 19-шы ғасырдың ортасында медицина жазушылары батыс қоғамдарының көпшілігінде маңызды әлеуметтік проблема болып саналатын еркек гомосексуализмін анықтаудың жолдарын іздеді. Неміс сексологы Магнус Хиршфельд "инверсия" деп атаған мінез-құлықты жіктегенде, зерттеушілер ерлер мен әйелдер үшін қалыпты сексуалды мінез-құлықты анықтады, содан кейін ерлер мен әйелдер "идеалды еркек сексуалды типінен" және "идеалды әйел сексуалды типінен" қаншалықты өзгеше екенін анықтады. Әйелдердің гомосексуалды мінез-құлығына қарағанда еркектердің гомосексуализміне көбірек зерттеулер бағытталды, өйткені медициналық мамандар оны маңызды проблема деп санамады. Кейбір жағдайларда, оның бар екендігі мойындалмады. Германиядан Рихард фон Крафт-Эбинг және Ұлыбританиядан Хавелок Эллис әйелдердің бір жынысты тартымдылығының алғашқы және тұрақты жіктемелерін жасады, оны ақылсыздық түрі ретінде қарастырды (Эллистің "лесбияндық" мінез-құлығын медициналық проблема ретінде жіктемесі қазірде жоққа шығарылды). Крафт-Эбинг, лесбияндықты неврологиялық ауру деп есептеген, ал Крафт-Эбингтің жазбаларына ықпал еткен Эллис, сексуалды инверсия әдетте өмір бойына созылатын жағдай емес пе деген мәселеде келіспеді. Эллис көптеген әйелдердің басқа әйелдерге деген махаббатын білдіргеніне қарамастан, үйленгеннен және "нақты өмірге" енгеннен кейін олардың сезімдері өзгеретініне сенді. Эллис "нағыз инверттер" бар екенін мойындады, олар өз өмірін әйелдермен эротикалық қарым-қатынас іздеуге арнайды. Бұл "үшінші жыныс" өкілдері болды, олар әйелдердің бағынушы, нәзік және үй шаруасымен айналысушы рөлдерін қабылдамайды. "Инверт" сөзі қарама-қарсы гендерлік рөлдерді және соған байланысты әйелдерге емес, еркектерге деген тартымдылықты білдірді; Виктория дәуірінде әйелдердің сексуалды қарым-қатынасты бастауға қабілетсіз деп есептелгендіктен, басқа әйелдермен осылай іс-әрекет ететін әйелдердің маскулинді сексуалды құштарлықтары бар деп саналды. Крафт-Эбинг пен Эллистің еңбектері кеңінен таралды және әйелдердің гомосексуализмі туралы халықтың білуіне көмектесті. Сексологтардың гомосексуализмнің туа пайда болатын аномалия екендігі туралы талаптары гомосексуалды ерлер тарапынан қабылданып, олардың мінез-құлығының қылмыстық жазаға тартылуын қажет етпейтінін көрсетті. Олардың сезімдерін сипаттауға басқа материалдың болмауына байланысты, гомосексуалдар өзгеше немесе бұрмаланған белгілеуді қабылдады және Париж бен Берлинде әлеуметтік үйірмелер құру үшін осы құқықсыз статусын пайдаланды. "Лесбиян" сөзі субмәдениет элементтерін сипаттау үшін қолданыла бастады. Батыс мәдениетіндегі лесбиянкалар көбінесе өздерінің жеке сексуалдығын анықтайтын және ортақ ерекшеліктері бар топқа жататын жекеленуді анықтайды. Тарих бойы көптеген мәдениеттердегі әйелдер басқа әйелдермен сексуалды қарым-қатынас жасаған, бірақ олар сирек оларды физикалық қарым-қатынас жасаған адамдар тобының бөлігі ретінде белгіледі. Батыс мәдениетінде әйелдер әдетте саяси азшылықтар болғандықтан, гомосексуализмнің медициналық белгіленуі субмәдениеттік жекеленудің дамуына себеп болды.

A lesbian is a homosexual woman or girl. The word is also used for women in relation to their sexual identity or sexual behavior, regardless of sexual orientation, or as an adjective to characterize or associate nouns with female homosexuality or same sex attraction. The concept of "lesbian" to differentiate women with a shared sexual orientation evolved in the 20th century. Throughout history, women have not had the same freedom or independence as men to pursue homosexual relationships, but neither have they met the same harsh punishment as gay men in some societies. Instead, lesbian relationships have often been regarded as harmless, unless a participant attempts to assert privileges traditionally enjoyed by men. As a result, little in history was documented to give an accurate description of how female homosexuality was expressed. When early sexologists in the late 19th century began to categorize and describe homosexual behavior, hampered by a lack of knowledge about homosexuality or women's sexuality, they distinguished lesbians as women who did not adhere to female gender roles. They classified them as mentally ill—a designation which has been reversed since the late 20th century in the global scientific community. Women in homosexual relationships in Europe and the United States responded to the discrimination and repression either by hiding their personal lives, or accepting the label of outcast and creating a subculture and identity. Following World War II, during a period of social repression when governments actively persecuted homosexuals, women developed networks to socialize with and educate each other. Gaining greater economic and social freedom allowed them to determine how they could form relationships and families. With second wave feminism and the growth of scholarship in women's history and sexuality in the late 20th century, the definition of lesbian broadened, leading to debate about the term's use. While research by Lisa M. Diamond identified sexual desire as the core component for defining lesbians,efn|"Lesbian and fluid women were more exclusive than bisexual women in their sexual behaviors Lesbian women appeared to lean toward exclusively same sex attractions and behaviors [and] appeared to demonstrate a 'core' lesbian orientation." Little of Sappho's poetry survives, but her remaining poetry reflects the topics she wrote about: women's daily lives, their relationships, and rituals. She focused on the beauty of women and proclaimed her love for girls. Before the mid 19th century, the word lesbian referred to any derivative or aspect of Lesbos, including a type of wine. In Algernon Charles Swinburne's 1866 poem "Sapphics", the term lesbian appears twice but capitalized both times after twice mentioning the island of Lesbos, and so could be construed to mean In 1875, George Saintsbury, in writing about Baudelaire's poetry, refers to his "Lesbian studies" in which he includes his poem about "the passion of Delphine" which is a poem simply about love between two women which does not mention the island of Lesbos, though the other poem alluded to, entitled "Lesbos", does. Use of the word lesbianism to describe erotic relationships between women had been documented in 1870. In 1890, the term lesbian was used in a medical dictionary as an adjective to describe tribadism (as "lesbian love"). The terms lesbian, invert and homosexual were interchangeable with sapphist and sapphism around the turn of the 20th century. The use of lesbian in medical literature became prominent; by 1925, the word was recorded as a noun to mean the female equivalent of a sodomite. The development of medical knowledge was a significant factor in further connotations of the term lesbian. In the middle of the 19th century, medical writers attempted to establish ways to identify male homosexuality, which was considered a significant social problem in most Western societies. In categorizing behavior that indicated what was referred to as "inversion" by German sexologist Magnus Hirschfeld, researchers categorized what was normal sexual behavior for men and women, and therefore to what extent men and women varied from the "perfect male sexual type" and the "perfect female sexual type". Far less literature focused on female homosexual behavior than on male homosexuality, as medical professionals did not consider it a significant problem. In some cases, it was not acknowledged to exist. Sexologists Richard von Krafft Ebing from Germany and Britain's Havelock Ellis wrote some of the earliest and more enduring categorizations of female same sex attraction, approaching it as a form of insanity (Ellis' categorization of "lesbianism" as a medical problem is now discredited). Krafft Ebing, who considered lesbianism a neurological disease, and Ellis, who was influenced by Krafft Ebing's writings, disagreed about whether sexual inversion was generally a lifelong condition. Ellis believed that many women who professed love for other women changed their feelings about such relationships after they had experienced marriage and a "practical life". Ellis conceded that there were "true inverts" who would spend their lives pursuing erotic relationships with women. These were members of the "third sex" who rejected the roles of women to be subservient, feminine, and domestic. Invert described the opposite gender roles, and also the related attraction to women instead of men; since women in the Victorian period were considered unable to initiate sexual encounters, women who did so with other women were thought of as possessing masculine sexual desires. The work of Krafft Ebing and Ellis was widely read and helped to create public consciousness of female homosexuality. The sexologists' claims that homosexuality was a congenital anomaly were generally well accepted by homosexual men; it indicated that their behavior was not inspired by nor should be considered a criminal vice, as was widely acknowledged. In the absence of any other material to describe their emotions, homosexuals accepted the designation of different or perverted, and used their outlaw status to form social circles in Paris and Berlin. Lesbian began to describe elements of a subculture. Lesbians in Western cultures in particular often classify themselves as having an identity that defines their individual sexuality, as well as their membership to a group that shares common traits. Women in many cultures throughout history have had sexual relations with other women, but they rarely were designated as part of a group of people based on whom they had physical relations with. As women have generally been political minorities in Western cultures, the added medical designation of homosexuality has been cause for the development of a subcultural identity.

Жыныстық қатынас және жеке тұлға

Лесбиянка немесе лесбиянка қарым-қатынасын анықтау үшін әйелдер арасындағы жыныстық қатынас қажет деген түсінік әлі де талқылануда. Феминист жазушы Наоми Маккормиктің айтуынша, әйелдердің жыныстық қатынасын ерлер құрастырады, олардың лесбияндық жыныстық қатынастың негізгі көрсеткіші – басқа әйелдермен жыныстық тәжірибе. Әйелді гетеросексуал ретінде анықтау үшін дәл сол көрсеткіш қажет емес. Маккормик әйелдер арасындағы эмоционалдық, ақыл-ой және идеологиялық байланыстар, жыныстық мүшелерге қарағанда маңыздырақ немесе одан да маңызды деп санайды. Дегенмен, 1980 жылдары мәдени феминистердің лесбияндықты жыныстық қатынастан айыруын қабылдамаған маңызды қозғалыс болды, бұл феминистік жыныстық соғыстар деп аталатын қызу дау-дамай тудырды. Бутч және фемм рөлдері қайта оралды, бірақ 1950 жылдардағыдай қатаң сақталмады. Олар 1990 жылдары кейбір әйелдер үшін жыныстық өзін-өзі білдірудің таңдалған тәсіліне айналды. Әйелдер өздерін жыныстық жағынан еркін сезінді, ал жыныстық икемділік қабылдана бастады. Дебаттың басты назары көбінесе 1983 жылы сексолог Пеппер Шварц атаған құбылысқа аударылады. Шварц ұзақ мерзімді лесбияндық жұптар гетеросексуалдық немесе гомосексуалдық ерлер жұптарына қарағанда аз жыныстық қатынаста болатынын айтты, бұл құбылысты "лесбияндық төсек өлімі" деп атады. Кейбір лесбиянкалар зерттеудегі жыныстық қатынас туралы анықтамаға қарсы шығып, әйелдер арасындағы терең байланыстар, олардың жиі жыныстық қатынасқа мұқтаж болмауы, әйелдерде жыныстық икемділіктің жоғарылауы, олардың өмір бойы гетеросексуалдықтан бисексуалдыққа, лесбияндыққа ауысуы немесе жапсырмаларды толығымен қабылдамауы сияқты факторларды ұсынды. Сондай-ақ, зерттеудің кемшіліктері бар екенін және әйелдер арасындағы жыныстық қатынасты дұрыс емес көрсеткенін немесе 1983 жылдан бері әйелдер арасындағы жыныстық қатынас көбейгенін, өйткені көптеген лесбиянкалар өздерін жыныстық жағынан еркін білдіруге мүмкіндік тапқандарын айтты. Жыныстық және жыныстық бағдар туралы талқылаулар көптеген әйелдердің өзін қалай тануына және қарауына әсер етті. Батыс мәдениетіндегі көптеген адамдар гетеросексуалдықтың барлық адамдарға туа біткен қасиет екеніне сендіреді. Әйел өзінің басқа әйелге деген романтикалық және жыныстық тартымдылығын сезінген кезде, ол "экзистенциалдық дағдарысқа" ұшырауы мүмкін; осыны бастан өткергендердің көпшілігі лесбиянканың жеке басын қабылдап, қоғамның гомосексуалистер туралы стереотиптерін сынға алып, гомосексуалистік субмәдениетте қалай өмір сүру керектігін үйренуге тырысады. Батыс мәдениетіндегі лесбиянкалар этникалық топқа негізделген жекеліктерге ұқсас ортақ жекелікке ие: олардың ортақ тарихы, субмәдениеті және көптеген лесбиянкалардың гетеросексуалдық принциптерді қабылдамауына себеп болған кемсітушілік тәжірибелері бар. Бұл жекелік гей ерлер мен гетеросексуал әйелдерден ерекшеленеді және көбінесе бисексуал әйелдермен шиеленіс тудырады. Зерттеушілер, соның ішінде әлеуметтік ғалымдар, мінез-құлық пен жекеліктің әрдайым сәйкес келе бермейтінін айтады: әйелдер өздерін гетеросексуал деп атайды, бірақ әйелдермен жыныстық қатынаста болады, өзін лесбиянка деп танытқандар ер адамдармен жыныстық қатынаста болады немесе әйелдер өздерінің өзгеретін емес жыныстық жекелігі уақыт өте өзгергенін анықтай алады. Лиза М. Даймонд және басқалардың зерттеулері "лесбиянкалар мен икемді әйелдер жыныстық мінез-құлқында бисексуал әйелдерге қарағанда ерекшелік танытады" және "лесбиянкалар тек бір жынысты адамдарға ғана тартымдылық танытуға бейім" екенін көрсетті. Зерттеуде лесбиянкалардың "негізгі лесбиянкалық бағдарды" көрсеткені хабарланды. Зерттеушілер лесбиянканың стандартты анықтамасы жоқ екенін айтады, өйткені "Бұл термин әйелдермен жыныстық қатынаста болған немесе ер адамдармен жыныстық қатынаста болған әйелдерді (мінез-құлық); өзін лесбиянка деп танытқан әйелдерді (жекелік); және әйелдерге тартымдылық танытқан әйелдерді (құштарлық немесе тартымдылық) сипаттау үшін қолданылады". "Лесбиянканың стандартты анықтамасының және кімнің лесбиянка екенін бағалауға арналған стандартты сұрақтардың болмауы лесбиянка әйелдерінің тобын нақты анықтауды қиындатады". Ежелгі Грекияда әйелдер бір-бірінен бөлек, ал ерлер де бөлек тұрды. Бұл гомосоциалдық ортада ерлер арасындағы эротикалық және жыныстық қатынастар кең таралған және әдебиетте, өнерде және философияда жазылған. Грек әйелдері арасындағы гомосексуалистік қатынастар туралы ақпарат өте аз. Кейбір зерттеушілер әйелдер мен қыздар арасында да осындай қатынастар болғанын болжайды – ақын Алкман "айтис" терминін қолданды, ол педерастик қатынастағы жас қатысушы үшін қолданылатын "айтес" сөзінің әйелдерге арналған түрі болды. Платонның "Симпозион" еңбегінде Аристофан басқа әйелдерге романтикалық тартымдылық танытқан әйелдер туралы айтады, бірақ эротикалық қатынастарға қолданылатын "эрос" емес, "трепестхай" (көңіл бөлу) терминін қолданады. Тарихшы Нэнси Рабиновиц ежелгі гректердің қызыл вазаларында әйелдердің бірінің белдік айналып тұрғаны немесе екінші әйелдің иығына сүйенгені романтикалық құштарлықтың білдірілуі ретінде қарастырылуы мүмкін деп санайды. Ежелгі Грекиядағы әйелдердің күнделікті өмірінің көп бөлігі белгісіз, әсіресе олардың жыныстық қатынастарын білдіру жолдары. Еркектер некеден тыс педерастик қатынастарға қатысқан болса да, әйелдерге некеде тұрғанда немесе одан бұрын бір жынысты қатынастарға рұқсат берілгеніне немесе оларға ынталандырылғанына нақты дәлелдер жоқ, егер олардың некелік міндеттемелері орындалса. Грек керамикасында бейнеленген әйелдер бір-біріне көңіл көрсетіп, әйелдер ғана бейнеленген жағдайларда олардың суреттері эротикалық сипатқа ие: шомылу, бір-бірін ұстау, мұндай көріністерге дильдолар қойылған және кейде гетеросексуалдық неке немесе педерастик ұсыныс суреттерінде де көрінетін суреттер. Бұл эротизм көрушіге арналған ба, әлде өмірдің нақты бейнесі ме, белгісіз. Рабиновиц 19 ғасырдың тарихшыларының Грек тарихына қатысты зерттеулерінде әйелдердің күнделікті өмірі мен жыныстық бейімділіктеріне қызығушылық танытпауының себебі олардың әлеуметтік басымдықтары болды деп жазады. Ол бұл қызығушылықтың жоқтығы саланың еркектерге басымдық тануына және ежелгі Грециядағы әйелдерге қатысты ақпараттың шектеулі болуына әкелді деп болжайды. Ежелгі Римдегі әйелдер де еркектердің жыныстық қатынас туралы анықтамаларына бағынды. Қазіргі зерттеулер еркектердің әйелдердің гомосексуалистігіне жаулы көзқараспен қарағанын көрсетеді. Олар басқа әйелдермен жыныстық қатынаста болатын әйелдерді биологиялық аномалиялар деп санайтын, олар әйелдерге – кейде еркектерге де – "өте үлкен" клиторларымен енуге тырысатын. Ғалым Джеймс Бутриканың сөзіне қарағанда, лесбияндық "Рим еркегінің өзіне ғана жыныстық ләззат сыйлайтындығына деген көзқарасына ғана емес, сонымен қатар Римнің еркектерге басымдық тануының негіздеріне де қарсы шықты". Әйелдердің басқа әйелдермен жыныстық серіктес болғаны туралы тарихи құжаттар жоқ.

The notion that sexual activity between women is necessary to define a lesbian or lesbian relationship continues to be debated. According to feminist writer Naomi McCormick, women's sexuality is constructed by men, whose primary indicator of lesbian sexual orientation is sexual experience with other women. The same indicator is not necessary to identify a woman as heterosexual. McCormick states that emotional, mental, and ideological connections between women are as important or more so than the genital. Nonetheless, in the 1980s, a significant movement rejected the desexualization of lesbianism by cultural feminists, causing a heated controversy called the feminist sex wars. Butch and femme roles returned, although not as strictly followed as they were in the 1950s. They became a mode of chosen sexual self expression for some women in the 1990s. Once again, women felt safer claiming to be more sexually adventurous, and sexual flexibility became more accepted. The focus of the debate often centers on a phenomenon named by sexologist Pepper Schwartz in 1983. Schwartz found that long term lesbian couples report having less sexual contact than heterosexual or homosexual male couples, calling this lesbian bed death. Some lesbians dispute the study's definition of sexual contact, and introduced other factors such as deeper connections existing between women that make frequent sexual relations redundant, greater sexual fluidity in women causing them to move from heterosexual to bisexual to lesbian numerous times through their lives—or reject the labels entirely. Further arguments attested that the study was flawed and misrepresented accurate sexual contact between women, or sexual contact between women has increased since 1983 as many lesbians find themselves freer to sexually express themselves. More discussion on gender and sexual orientation identity has affected how many women label or view themselves. Most people in western culture are taught that heterosexuality is an innate quality in all people. When a woman realizes her romantic and sexual attraction to another woman, it may cause an "existential crisis"; many who go through this adopt the identity of a lesbian, challenging what society has offered in stereotypes about homosexuals, to learn how to function within a homosexual subculture. Lesbians in western cultures generally share an identity that parallels those built on ethnicity; they have a shared history and subculture, and similar experiences with discrimination which has caused many lesbians to reject heterosexual principles. This identity is unique from gay men and heterosexual women, and often creates tension with bisexual women. Researchers, including social scientists, state that often behavior and identity do not match: women may label themselves heterosexual but have sexual relations with women, self identified lesbians may have sex with men, or women may find that what they considered an immutable sexual identity has changed over time. Research by Lisa M. Diamond et al. reported that "lesbian and fluid women were more exclusive than bisexual women in their sexual behaviors" and that "lesbian women appeared to lean toward exclusively same sex attractions and behaviors." It reported that lesbians "appeared to demonstrate a 'core' lesbian orientation." Researchers state that there is no standard definition of lesbian because "The term has been used to describe women who have sex with women, either exclusively or in addition to sex with men (i. e., behavior); women who self identify as lesbian (i. e., identity); and women whose sexual preference is for women (i. e., desire or attraction)" "The lack of a standard definition of lesbian and of standard questions to assess who is lesbian has made it difficult to clearly define a population of lesbian women."]] Women in ancient Greece were sequestered with one another, and men were segregated likewise. In this homosocial environment, erotic and sexual relationships between males were common and recorded in literature, art, and philosophy. Very little was recorded about homosexual activity between Greek women. There is some speculation that similar relationships existed between women and girls — the poet Alcman used the term aitis, as the feminine form of aites — which was the official term for the younger participant in a pederastic relationship. Aristophanes, in Plato's Symposium, mentions women who are romantically attracted to other women, but uses the term trepesthai (to be focused on) instead of eros, which was applied to other erotic relationships between men, and between men and women. Historian Nancy Rabinowitz argues that ancient Greek red vase images which portray women with their arms around another woman's waist, or leaning on a woman's shoulders can be construed as expressions of romantic desire. Much of the daily lives of women in ancient Greece is unknown, in particular their expressions of sexuality. Although men participated in pederastic relationships outside marriage, there is no clear evidence that women were allowed or encouraged to have same sex relationships before or during marriage as long as their marital obligations were met. Women who appear on Greek pottery are depicted with affection, and in instances where women appear only with other women, their images are eroticized: bathing, touching one another, with dildos placed in and around such scenes, and sometimes with imagery also seen in depictions of heterosexual marriage or pederastic seduction. Whether this eroticism is for the viewer or an accurate representation of life is unknown. Rabinowitz writes that the lack of interest from 19th century historians who specialized in Greek studies regarding the daily lives and sexual inclinations of women in Greece was due to their social priorities. She postulates that this lack of interest led the field to become over male centric and was partially responsible for the limited information available on female topics in ancient Greece. Women in ancient Rome were similarly subject to men's definitions of sexuality. Modern scholarship indicates that men viewed female homosexuality with hostility. They considered women who engaged in sexual relations with other women to be biological oddities that would attempt to penetrate women—and sometimes men—with "monstrously enlarged" clitorises. According to scholar James Butrica, lesbianism "challenged not only the Roman male's view of himself as the exclusive giver of sexual pleasure but also the most basic foundations of Rome's male dominated culture". No historical documentation exists of women who had other women as sex partners.

Ерте заманауи Еуропа

Әйелдер гомосексуализмі тарих бойы діни немесе қылмыстық билік тарапынан еркектер гомосексуализмі немесе зына сияқты бірдей жағымсыз реакция алған жоқ. Англияда ерлер арасындағы, ерлер мен әйелдер арасындағы, және ерлер мен жануарлар арасындағы содомия өлім жазасына кесілсе, медициналық және құқықтық мәтіндерде әйелдер арасындағы жыныстық қатынасқа қатысты ешқандай дерек болған жоқ. Әйелдердің гомосексуализміне қарсы алғашқы заң 1270 жылы Францияда қабылданды. Испанияда, Италияда және Киелі Рим империясында әйелдер арасындағы содомия табиғатқа қарсы әрекеттерге жатты және өртеу арқылы жазаланатын еді, бірақ мұндай оқиғалардың көп еместігі туралы мәліметтер бар. Мұндай жазаның алғашқы жағдайы 1477 жылы Германияның Шпейер қаласында тіркелді. Бір-бірін "жатып" алған немесе бір-бірінің кеудесіне тиген монахтарға қырық күндік тәуба етіп, жаза тағайындалды. Италиялық монах Бенедетта Карлини атты әйел, "Сплендителло" атты құдайлық рухқа ие болған кезде көптеген әйел бауырларын азғырғаны туралы мәліметтер сақталған; оның басқа әйелдермен қарым-қатынасын тоқтату үшін ол өмірінің соңғы 40 жылын жеке камерада өткізді. Ағылшын әдебиеті мен театрында әйелдердің гомоэротизмі соншалықты кең таралған еді, тарихшылар бұл Ренессанс кезеңінде бір кездері сәнге айналғанын айтады. Ағылшын әйелі Мэри Фрит академикалық зерттеулерде лесбиянка ретінде сипатталған. Әйелдердің сексуалдығы туралы идеялар әйелдер физиологиясының қазіргі заманғы түсінігімен байланысты болды. Жатын ағзасы еркек мүшесінің ішкі нұсқасы деп есептелді; табиғаттың өте жақсы жаратылысы еркекті жаратса, кейде табиғат кейбір әйелдерде жатынды кеңейту арқылы өзін түзетуге тырысады деп ойланды. Бұл жыныстық өзгерістер кейін гермафродитизм жағдайлары деп есептелді, ал гермафродитизм әйелдердің бір жынысты құмарлықтарымен теңестірілді. Гермафродитизмді медициналық тұрғыдан қарастыру клитордың өлшеміне байланысты болды; әйелдердің басқа әйелдерге енуі үшін ұзын, ісінген клитор қолданылады деп есептелді. Барлық жыныстық қатынастарда ену маңызды мәселе болды, ал клиторы ісінгендіктен бақылаусыз құштарлықтары бар деп саналған әйел "трибада" (сөзбе-сөз, сүртетін) деп аталды. Аномальды ісінген клитор кейбір әйелдерде құштарлық тудырып, оларды мастурбацияға итермеледі, сонымен қатар әйелдерді мастурбациядан осындай үлкен мүшелерге әкелетін ескертулер жазылды. Бір кезде мастурбация мен лесбияндық секстің мағынасы бірдей болды. Әйелдердің гомоэротикалық стиліне байланысты әлеуметтік жіктелулер пайда болды. Трибадалар төменгі тапқа жататын, ізгі әйелдерді бұзуға тырысатын адамдар және әдепсіздікке толы аристократияның өкілдері деп есептелді. Сатирикалық жазушылар саяси қарсыластардың (немесе көбінесе олардың әйелдерінің) өздерінің беделін жою үшін трибадизммен айналысатынын болжай бастады. Король Аннаның ең жақын кеңесшісі және сенімді адамы, Марлборо герцогинясы Сара Черчилльмен құмарлық қарым-қатынаста болғаны туралы әңгімелер тарады. Черчилль патшайымның сүйіктісі ретінде қызметтен алынғаннан кейін, ол патшайымның жатын бөлмесіндегі әйелдермен қарым-қатынаста болғаны туралы айыптаулар таратты. Мари Антуанетта да 1795 және 1796 жылдар аралығында бірнеше ай бойы осындай болжамдардың тақырыбы болды.

Female homosexuality did not receive the same negative response from religious or criminal authorities as male homosexuality or adultery did throughout history. Whereas sodomy between men, men and women, and men and animals was punishable by death in England, acknowledgment of sexual contact between women was nonexistent in medical and legal texts. The earliest law against female homosexuality appeared in France in 1270. In Spain, Italy, and the Holy Roman Empire, sodomy between women was included in acts considered unnatural and punishable by burning to death, although few instances are recorded of this taking place. The earliest such execution occurred in Speier, Germany, in 1477. Forty days' penance was demanded of nuns who "rode" each other or were discovered to have touched each other's breasts. An Italian nun named Sister Benedetta Carlini was documented to have seduced many of her sisters when possessed by a Divine spirit named "Splenditello"; to end her relationships with other women, she was placed in solitary confinement for the last 40 years of her life. Female homoeroticism was so common in English literature and theater that historians suggest it was fashionable for a period during the Renaissance. Englishwoman Mary Frith has been described as lesbian in academic study. Ideas about women's sexuality were linked to contemporary understanding of female physiology. The vagina was considered an inward version of the penis; where nature's perfection created a man, often nature was thought to be trying to right itself by prolapsing the vagina to form a penis in some women. These sex changes were later thought to be cases of hermaphrodites, and hermaphroditism became synonymous with female same sex desire. Medical consideration of hermaphroditism depended upon measurements of the clitoris; a longer, engorged clitoris was thought to be used by women to penetrate other women. Penetration was the focus of concern in all sexual acts, and a woman who was thought to have uncontrollable desires because of her engorged clitoris was called a "tribade" (literally, one who rubs). Not only was an abnormally engorged clitoris thought to create lusts in some women that led them to masturbate, but pamphlets warning women about masturbation leading to such oversized organs were written as cautionary tales. For a while, masturbation and lesbian sex carried the same meaning. Class distinction became linked as the fashion of female homoeroticism passed. Tribades were simultaneously considered members of the lower class trying to ruin virtuous women, and representatives of an aristocracy corrupt with debauchery. Satirical writers began to suggest that political rivals (or more often, their wives) engaged in tribadism in order to harm their reputations. Queen Anne was rumored to have a passionate relationship with Sarah Churchill, Duchess of Marlborough, her closest adviser and confidante. When Churchill was ousted as the queen's favorite, she purportedly spread allegations of the queen having affairs with her bedchamberwomen. Marie Antoinette was also the subject of such speculation for some months between 1795 and 1796.

Әйел күйеулері

Гермафродитизм медициналық әдебиетте ортақ білім ретінде қарастырылатын, бірақ кездесетін жағдайлары сирек болатын. Әдебиеттегі гомоэротикалық элементтер кең таралған, әсіресе бір жыныстың екіншісінің кейпінде болу арқылы күдіксіз әйелді алдау. Мұндай сюжеттік тәсілдер Шекспирдің "Он екінші түн" (1601) пьесасында, Эдмунд Спенсердің 1590 жылғы "Фери-Квин" поэмасында және Джеймс Ширлидің "Қоңырдағы құс" (1633) пьесасында қолданылған. Ренессанс дәуірінде әйелдердің еркек кейпіне кіріп, жылдар бойы немесе ондаған жылдар бойы анықталмай жүрген жағдайлар тіркелді. Алайда, мұндай жағдайларды гомосексуал әйелдер трансвестизм деп қарастыра ма, әлде қазіргі социологияда трансгендерлік деп сипаттай ма, деген мәселе әр жағдайдың ерекшеліктеріне байланысты пікірталас тудырады. Егер олар анықталса, жазалары өлімнен бастап, ұяттау тірегіне (pillory) қоюға дейін, немесе еркек киімін киюге тыйым салуға дейін жетеді. Генри Филдинг 1746 жылы Мэри Гамильтонның өміріне негізделген "Әйел күйеуі" атты памфлет жазды. Ол еркек болып маскараланған әйелге үйленгені үшін тұтқындалып, жаза ретінде жариялы түрде сауаттандырылып, алты ай түрмеге жабылды. 1717 жылы Пруссияда Катарина Линкке ұқсас жағдай тіркелді, ол 1721 жылы жазаланды. Швейцариялық Анна Гранжан үйленіп, әйелімен Лион қаласына көшіп кетті, бірақ оны бұрынғы қарым-қатынаста болған әйел жария етіп, оны ұяттау тірегіне қойып, түрмеге қамады. Швеция патшайымы Кристинаның еркек киімін таңдауы оның замандастарына белгілі болды және оның жоғары тегіне байланысты кешірілді. Ол еркектей тәрбиеленді және сол кезде оның гермафродит болуы мүмкін деген болжамдар айтылды. Кристина 1654 жылы үйленуден қашу үшін тақтан бас тарғаннан кейін де әйелдермен романтикалық қарым-қатынас жасағаны белгілі болды. Кейбір тарихшылар әйелдердің еркек киімін киюін әйелдердің әйелдік киіммен көре алмайтын билікті алуға тырысуының көрінісі ретінде қарастырады, немесе олардың әйелдерге деген құштарлығын түсіну әрекеті ретінде қарастырады. Лилиан Фадерман батыс қоғамына әйелдік рөлін қабылдамайтын әйелдердің қауіп төндіргенін айтады. Катарина Линк сияқты, 16 ғасырдағы Испанияда "материалдық құралдарды" қолданғаны үшін өлім жазасына кесілген екі монахтың да дильдо қолданғаны үшін жазасы ауыр болды. Эдвард Де Лейси Эванс Ирландияда әйел болып дүниеге келді, бірақ Австралияға сапар кезінде еркек есімін алып, Викторияда 23 жыл бойы еркек ретінде өмір сүрді және үш рет үйленді. Перси Редвуд 1909 жылы Жаңа Зеландияда Порт Молинодан келген әйелге үйленген Эми Бок екені анықталғанда үлкен дау тудырды. Газеттер бұл ақылсыздық белгісі ме, әлде мінез-құлықтың кемшілігі ме деп пікірталас жүргізді.

Hermaphroditism appeared in medical literature enough to be considered common knowledge, although cases were rare. Homoerotic elements in literature were pervasive, specifically the masquerade of one gender for another to fool an unsuspecting woman into being seduced. Such plot devices were used in Shakespeare's Twelfth Night (1601), The Faerie Queene by Edmund Spenser in 1590, and James Shirley's The Bird in a Cage (1633). Cases during the Renaissance of women taking on male personae and going undetected for years or decades have been recorded, though whether these cases would be described as transvestism by homosexual women, or in contemporary sociology characterised as transgender, is debated and depends on the individual details of each case. If discovered, punishments ranged from death, to time in the pillory, to being ordered never to dress as a man again. Henry Fielding wrote a pamphlet titled The Female Husband in 1746, based on the life of Mary Hamilton, who was arrested after marrying a woman while masquerading as a man, and was sentenced to public whipping and six months in jail. Similar examples were procured of Catharine Linck in Prussia in 1717, executed in 1721; Swiss Anne Grandjean married and relocated with her wife to Lyons, but was exposed by a woman with whom she had had a previous affair and sentenced to time in the stocks and prison. Queen Christina of Sweden's tendency to dress as a man was well known during her time and excused because of her noble birth. She was brought up as a male and there was speculation at the time that she was a hermaphrodite. Even after Christina abdicated the throne in 1654 to avoid marriage, she was known to pursue romantic relationships with women. Some historians view cases of cross dressing women to be manifestations of women seizing power they would naturally be unable to enjoy in feminine attire, or their way of making sense out of their desire for women. Lillian Faderman argues that Western society was threatened by women who rejected their feminine roles. Catharine Linck and other women who were accused of using dildos, such as two nuns in 16th century Spain executed for using "material instruments", were punished more severely than those who did not. Edward De Lacy Evans was born female in Ireland, but took a male name during the voyage to Australia and lived as a man for 23 years in Victoria, marrying three times. Percy Redwood created a scandal in New Zealand in 1909 when she was found to be Amy Bock, who had married a woman from Port Molyneaux; newspapers argued whether it was a sign of insanity or an inherent character flaw.

Романтикалық достық қарым-қатынасты қайта қарастыру

XVII-XIX ғасырларда әйелдің екінші әйелге деген құмар сүйіспеншілігін білдіруі сәнге айналып, қабылданып, қолдау көрсетілді. Бұл қарым-қатынастар романтикалық достық, Бостон некелері немесе «сентиментальді достар» деп аталып, АҚШ-та, Еуропада және әсіресе Англияда кең таралған. Әйелдер арасында жазылған көптеген хаттар арқылы осы қарым-қатынастарды құжаттау мүмкін. Бұл қарым-қатынаста жыныстық элемент болған-болмағаны жөнінде қоғамдық пікірталас болған жоқ, бірақ әйелдер бір-бірімен мықты және ерекше байланыстар құра алатын, сонымен қатар ізгі, таза және ұятты саналатын. Егер әйел ер адаммен осындай қарым-қатынасқа түсетін болса, оның беделі құлап кетер еді. Шын мәнінде, мұндай қарым-қатынастар әйелдің еркекке үйленуіне балама және дайындық ретінде ұсынылды. Мәселен, Леди Мэри Вортли Монтегю 1709 жылы Энн Вортлиге: «Менің жақындарыма ешкім сіздей толық, сіздей адал болған емес, себебі адамның мендей шыншыл болуы мүмкін емес деп санаймын» деп жазған. Сол сияқты, ағылшын ақыны Анна Сьюардтың көптеген сонеттері мен өлеңдерінің тақырыбы болған Хонора Снейдпен достығы болды. Снейд Сьюардтың қарсылығына қарамастан үйленгенде, Сьюардтың өлеңдері ашуға толы болды. Сьюард Снейдтің өлімінен кейін де ұзақ жылдар бойы оның туралы жазып, Снейдтің сұлулығын, олардың махаббаты мен достығын мақтап тұрды. Жастығында жазушы және философ Мэри Уолстонкрафт Фанни Блад есімді әйелге ғашық болған. Жақында оны адаттан айнытқан әйелге жазған хатында Уолстонкрафт: «Жүректе тыныштық орнағанда гүлдер гүлдейді, ал Фанниммен бірге өмір сүру перспективасы маған қуаныш сыйлайды: сен мен оны қаншалықты жақсы көретінімді білмейсің» деп мәлімдеді. Бұл романтикалық достықтардың ең танымал мысалы – Элеонора Батлер мен Сара Понсонби, олар Лланголен ханымдары деп аталды. Батлер мен Понсонби 1778 жылы Понсонби отбасының алаңдауына (ол ер адаммен қашып кетсе, олардың беделіне нұқсан келтіретінінен) Уэльсте 51 жыл бірге өмір сүру үшін қашып кетті және эксцентриктер ретінде танылды. Олардың оқиғасы «үлгілі романтикалық достық» саналды және Анна Сьюард пен Генри Уодсворт Лонгфеллоудың поэзиясына шабыттандырды. Батлер мен Понсонбиге қызыққан күннамашы Энн Листер 1817 және 1840 жылдар аралығында әйелдермен болған қарым-қатынасын жазды. Оның кейбіреулері кодпен жазылған, оның Марианна Белкомб пен Мария Барлоумен жыныстық қатынасы туралы мәліметтері бар. Листер мен Элеонора Батлер заманауи жаңалықтарда еркектік бейнесімен сипатталды, және бұл қарым-қатынастардың сапфизмге жататындығына күдік болғанымен, олар әдебиетте мақтауға ие болды. Романтикалық достықтар АҚШ-та да танымал болды. Танымал ақын Эмили Дикинсон кейіннен оның қарындасы болған Сьюзан Гилбертке 300-ден астам хат пен өлең жазды және Кейт Скотт Антонмен тағы бір романтикалық хат алмасумен айналысты. Антон Дикинсон өмір бойы оңашаланып, олардың қарым-қатынасын тоқтатып қойды. Жақын жердегі Коннектикут штатының Хартфорд қаласында афроамерикалық бос әйелдер Адди Браун мен Ребекка Примус өздерінің құмарлықтарының куәлігін хаттарда қалдырды: «Сіздің сүйіссіздігіңіздей сүйіссіздік жоқ». 1870 жылы Джорджияда Алиса Балди Джози Варнерге: «Егер сіз маған тиіп, сөйлесеңіз, менің денемдегі бір талшық та қуанышпен дірілдемейтінін білесіз бе?» деп жазды. ХХ ғасырдың басында жоғары білімнің дамуы әйелдерге мүмкіндіктер берді. Әйелдердің оқу орындарында романтикалық ізденіс мәдениеті қалыптасты. Үлкен студенттер кішілеріне кеңес беріп, оларды әлеуметтік шараларға шақырып, барлық әйелдер билеріне алып барып, бір-біріне гүлдер, открыткалар мен мәңгілік махаббатты білдіретін өлеңдер жіберді. Бұлар «smashes» немесе «spoons» деп аталды және олар туралы Ladies Home Journal, St. Nicholas атты балалар журналы және Smith College Stories деп аталатын жинақ сияқты басылымдарда ашық жазылды, жағымсыз пікірлер білдірілмеді. Адалдық, берілгендік және махаббат осы әңгімелердің негізгі құрамдас бөліктері болды, ал құшақтаудан басқа жыныстық қатынастар мүлдем болған жоқ. Мансапты некеге балама ретінде таңдаған әйелдер өздерін «Жаңа әйелдер» деп атады және жаңа мүмкіндіктеріне өте мән берді. Фаддерман бұл кезеңді 1920 жылға дейінгі «күнәсіздіктің соңғы демі» деп атайды, онда әйелдердің сезімталдығы жыныстық қатынаспен байланыстырылып, лесбияндықтарды ерекше және көбінесе жағымсыз бейнеленген топ ретінде көрсетті. Атап айтқанда, Фаддерман әйелдердің тәуелсіздігінің өсуімен және Виктория дәуіріндегі қатаң талаптарды қабылдаудан бас тартуымен лесбияндыққа ғылыми анықтама берудің байланысын көрсетеді.

During the 17th through 19th centuries, a woman expressing passionate love for another woman was fashionable, accepted, and encouraged. These relationships were termed romantic friendships, Boston marriages, or "sentimental friends", and were common in the U. S., Europe, and especially in England. Documentation of these relationships is possible by a large volume of letters written between women. Whether the relationship included any genital component was not a matter for public discourse, but women could form strong and exclusive bonds with each other and still be considered virtuous, innocent, and chaste; a similar relationship with a man would have destroyed a woman's reputation. In fact, these relationships were promoted as alternatives to and practice for a woman's marriage to a man. One such relationship was between Lady Mary Wortley Montagu, who wrote to Anne Wortley in 1709: "Nobody was so entirely, so faithfully yours I put in your lovers, for I don't allow it possible for a man to be so sincere as I am." Similarly, English poet Anna Seward had a devoted friendship to Honora Sneyd, who was the subject of many of Seward's sonnets and poems. When Sneyd married despite Seward's protest, Seward's poems became angry. Seward continued to write about Sneyd long after her death, extolling Sneyd's beauty and their affection and friendship. As a young woman, writer and philosopher Mary Wollstonecraft was attached to a woman named Fanny Blood. Writing to another woman by whom she had recently felt betrayed, Wollstonecraft declared, "The roses will bloom when there's peace in the breast, and the prospect of living with my Fanny gladdens my heart:—You know not how I love her." Perhaps the most famous of these romantic friendships was between Eleanor Butler and Sarah Ponsonby, nicknamed the Ladies of Llangollen. Butler and Ponsonby eloped in 1778, to the relief of Ponsonby's family (concerned about their reputation had she run away with a man) to live together in Wales for 51 years and be thought of as eccentrics. Their story was considered "the epitome of virtuous romantic friendship" and inspired poetry by Anna Seward and Henry Wadsworth Longfellow. Diarist Anne Lister, captivated by Butler and Ponsonby, recorded her affairs with women between 1817 and 1840. Some of it was written in code, detailing her sexual relationships with Marianna Belcombe and Maria Barlow. Both Lister and Eleanor Butler were considered masculine by contemporary news reports, and though there were suspicions that these relationships were sapphist in nature, they were nonetheless praised in literature. Romantic friendships were also popular in the U. S. Enigmatic poet Emily Dickinson wrote over 300 letters and poems to Susan Gilbert, who later became her sister in law, and engaged in another romantic correspondence with Kate Scott Anthon. Anthon broke off their relationship the same month Dickinson entered self imposed lifelong seclusion. Nearby in Hartford, Connecticut, African American freeborn women Addie Brown and Rebecca Primus left evidence of their passion in letters: "No kisses is like youres". In Georgia, Alice Baldy wrote to Josie Varner in 1870, "Do you know that if you touch me, or speak to me there is not a nerve of fibre in my body that does not respond with a thrill of delight?" Around the turn of the 20th century, the development of higher education provided opportunities for women. In all female surroundings, a culture of romantic pursuit was fostered in women's colleges. Older students mentored younger ones, called on them socially, took them to all women dances, and sent them flowers, cards, and poems that declared their undying love for each other. These were called "smashes" or "spoons", and they were written about quite frankly in stories for girls aspiring to attend college in publications such as Ladies Home Journal, a children's magazine titled St. Nicholas, and a collection called Smith College Stories, without negative views. Enduring loyalty, devotion, and love were major components to these stories, and sexual acts beyond kissing were consistently absent. Women who had the option of a career instead of marriage labeled themselves New Women and took their new opportunities very seriously. Faderman calls this period "the last breath of innocence" before 1920 when characterizations of female affection were connected to sexuality, marking lesbians as a unique and often unflatteringly portrayed group. Specifically, Faderman connects the growth of women's independence and their beginning to reject strictly prescribed roles in the Victorian era to the scientific designation of lesbianism as a type of aberrant sexual behavior.

Құрылыс

Кейбір әйелдер үшін, олардың лесбиянка ретінде жіктелуге болатын мінез-құлыққа немесе қарым-қатынастарға қатысқандарын түсіну оларды оны жоққа шығаруға немесе жасыруға итермеледі, мысалы, Маунт Холиок колледжінің профессоры Жаннет Август Маркс, ол колледж президенті Мэри Вуллимен 36 жыл бірге өмір сүрді. Маркс жас әйелдерді «әдеттен тыс» достықтан аулақ салып, бақытқа тек ер адаммен қол жеткізілетінін қатаң түрде айтты. Басқа әйелдер бұл ерекшелікті қабылдап, гетеросексуал әйелдер мен гей ерлерден өзгешеліктерін көрсету үшін оны пайдаланды. 1890 жылдардан 1930 жылдарға дейін американдық мұрагер Натали Клиффорд Барни Парижде апта сайын салон өткізді, онда көрнекті өнер шеберлері шақырылып, лесбияндық тақырыптар талқыланды. Грек әсерлерін қазіргі француз эротизмімен үйлестіре отырып, ол салонында Лесбостың жаңартылған және идеалданған нұсқасын жасауға тырысты. Оның замандастарының ішінде өзінің шеңберіндегі адамдарды суретке түсірген суретші Ромен Брукс, жазушылар Колетт, Джуна Барнс, әлеуметтік иесі Гертруда Штайн және романист Радклиф Холл болды. 1920 жылдары Берлинде гей мәдениеті гүлденді, және лесбиянкаларға арналған 50-ге жуық клубтар болды. 1924-1933 жылдары жарық көрген Die Freundin (Қыз досы) журналы лесбиянкаларға бағытталған. Garçonne (әрі Frauenliebe (Әйел сүйіспеншілігі)) лесбиянкалар мен еркек трансвеститтеріне арналған. Бұл басылымдарды иелері, баспагерлері және жазушылары ретінде ер адамдар бақылады. 1926 жылы Сели Энглер Die BIF – Blätter Idealer Frauenfreundschaften (Идеалдық әйелдер достығы туралы BIF қағаздары) журналын құрды, бұл әйелдерге тиесілі, басылған және жазылған алғашқы лесбияндық басылым. 1928 жылы Рут Маргарита Рөллігтің «Берлиндегі лесбиян әйелдері» (Berlins lesbische Frauen) атты лесбияндық барлар мен түнгі клубтар туралы нұсқаулығы Германия астанасын лесбияндық белсенділіктің орталығы ретінде танымал етті. Клубтар туристерді қызықтыратын ірі мекемелерден бастап, жергілікті әйелдердің басқа әйелдермен танысуға баратын шағын аудандық кафелерге дейін әртүрлі болды. «Das lila Lied» («Лавандр әні») кабаре әні Берлиндегі лесбиянкалардың әнұранына айналды. Гомосексуализм Германияда заңсыз болғанымен, кейде оған төзімділік танытылды, және құқық қорғау органдары рұқсат етілген жиналыстарды гомосексуалистердің есімдерін тіркеу үшін пайдаланды. Германияда гомосексуалистерге төзімділікті насихаттаған Магнус Хиршфельдтің Ғылыми-гуманитарлық комитеті лесбияндық қатысуды құптады, және неміс феминистік қозғалысында лесбияндық тақырыбындағы жазулар мен саяси белсенділік күшейді. 1928 жылы Радклиф Холл «Жалғыздық құдығы» (The Well of Loneliness) атты роман жариялады. Романның сюжеті Стивен Гордонның өміріне арналған, ол Крафт-Эбингтің «Psychopathia Sexualis» еңбегін оқығаннан кейін өзін инверт деп таниды және Париждің гомосексуалды субмәдениетінде өмір сүреді. Романға Хавелок Эллистің алғы сөзі қосылды және инверттерге төзімділік таныту мақсатында олардың кемшіліктері мен туған кездегі жағдайларын жариялау көзделді. Холл Эллис пен Крафт-Эбингтің теорияларын қабылдады және Фрейдтің бір жынысты сүйіспеншілік балалық жарақаттан туындайды және емделеді деген теориясын қабылдамады. Холлдың алған жарнамасы күтпеген салдарға байланысты болды; роман Лондонда әдепсіздік үшін сотталды, бұл профессор Лора Доан «көрнекті қазіргі заманғы ағылшын лесбияндық субмәдениетінің құрылысындағы кристалдану сәті» деп сипаттаған сенсациялық оқиға болды. Газеттер кітаптың мазмұнында «лесбиян әйелдері арасындағы жыныстық қатынас» бар екенін ашық жариялады, ал Холлдың суреттері алты ай ішінде көптеген басылымдарда лесбиян әйелдері туралы мәліметтерге қоса берілді. Холл 1920 жылдардағы «еркектік» әйелдің сыртқы түрін бейнеледі: қысқа шашы, тігілген костюмдері (көбінесе шалбармен) және «ұстақ» деп танылған монокл. Бірінші дүниежүзілік соғыста британдық әйелдер соғысқа қолдау көрсеткен кезде олар еркек киімдерімен танысып, форма киюшілер патриоттық деп есептелді. Соғыстан кейінгі әйелдер киімдерінің еркек үлгісіне келтірілуі, негізінен, лесбияндықпен байланысты болды. АҚШ-та 1920 жылдар әлеуметтік тәжірибелер, әсіресе сексуалдық қатынастар тұрғысынан ерекше жыл болды. Бұған Зигмунд Фрейдтің еңбектері зор әсер етті, ол сексуалдық құштарлықтың адам оны мойындағысы келмесе де, санасыз түрде қанағаттандырылатынын теориялады. Фрейдтің теориялары Еуропаға қарағанда АҚШ-та кеңінен таралды. Сексуалдық актілердің лесбияндық пен олардың қарым-қатынасының бір бөлігі екені жарияланғаннан кейін, сексуалдық тәжірибе кең таралды. Түнгі өмірге мүмкіндік беретін ірі қалалар өте танымал болды, және әйелдер сексуалдық оқиғалар іздеуге кірісті. Бисексуалдық, әсіресе Американың алғашқы гей аудандарында сәнді болды. Гомосексуалдық түнгі өмірге мүмкіндік жағынан Нью-Йорк қаласының афроамерикандық аймағы Гарлемнен артық ешбір жер болған жоқ. Ақ «төмендегілер» джаз, түнгі клубтар және олар қалаған нәрсенің бәрін ұнатты. Блюз әншілері Ма Рейни, Бесси Смит, Этель Уотерс және Глэдис Бентли Таллула Бэнкхед, Беатрис Лилли және болашақта Джоан Кроуфорд сияқты қонақтарға әйелдермен болған қарым-қатынастары туралы ән айтты. Гомосексуалистер өздерінің жаңа танылған азшылық статусы мен афроамерикандықтардың статусы арасындағы ұқсастықтарды байқады. Гарлемде тұратын афроамерикандықтар арасында лесбияндық қарым-қатынастар кең таралған және төзімділікке ие болды, бірақ ашық түрде қабылданбады. Кейбір әйелдер әсем тойларды ұйымдастырды, тіпті Нью-Йорк қаласында еркек есімдерін қолданып неке куәліктерін тіркеді. Көптеген гомосексуал әйелдер еркектерге үйленген және әйелдермен үнемі қарым-қатынас жасады. Қаланың екінші жағында, Гринвич-Виллидж де өсіп келе жатқан гомосексуалдық қауымдастыққа ие болды; Гарлем де, Гринвич-Виллидж де жалғыз ерлер мен әйелдерге арналған жабдықталған бөлмелерді ұсынды, бұл олардың гомосексуалдық қауымдастықтардың орталықтары ретінде дамуына ықпал етті. Гринвич-Виллиджтегі атмосфера Гарлемнен өзгеше болды. Викториялық идеалдарды жобаған интеллектуалдар – богемиялықтар Виллиджде жиналды. Гомосексуалистер көбінесе еркектерден құралды, бірақ Эдна Сент-Винсент Милли сияқты ақындар мен Гертруда Додж сияқты әлеуметтік иесі әйелдермен болған қарым-қатынастарымен және гомосексуализмге төзімділікті насихаттауымен белгілі болды. АҚШ-тағы әйелдер, Гарлемге бара алмаған немесе Гринвич-Виллиджде тұра алмаған жағдайда, 1920 жылдары әйелдердің проституция ретінде қарастырылмастан, салонға баруға мүмкіндік алды. Тарихшы Лиллиан Фадерманның сөзіне сәйкес, «лесбияндықтарға арналған барларда әйелдердің әлеуметтенуіне арналған қоғамдық кеңістіктің болуы көптеген ондаған жылдар бойына субмәдениеттің ең маңызды көрнекі көрінісі болды».

For some women, the realization that they participated in behavior or relationships that could be categorized as lesbian caused them to deny or conceal it, such as professor Jeannette Augustus Marks at Mount Holyoke College, who lived with the college president, Mary Woolley, for 36 years. Marks discouraged young women from "abnormal" friendships and insisted happiness could only be attained with a man. Other women embraced the distinction and used their uniqueness to set themselves apart from heterosexual women and gay men. From the 1890s to the 1930s, American heiress Natalie Clifford Barney held a weekly salon in Paris to which major artistic celebrities were invited and where lesbian topics were the focus. Combining Greek influences with contemporary French eroticism, she attempted to create an updated and idealized version of Lesbos in her salon. Her contemporaries included artist Romaine Brooks, who painted others in her circle; writers Colette, Djuna Barnes, social host Gertrude Stein, and novelist Radclyffe Hall. Berlin had a vibrant homosexual culture in the 1920s, and about 50 clubs catered to lesbians. Die Freundin (The Girlfriend) magazine, published between 1924 and 1933, targeted lesbians. Garçonne (aka Frauenliebe (Woman Love)) was aimed at lesbians and male transvestites. These publications were controlled by men as owners, publishers, and writers. Around 1926, Selli Engler founded Die BIF – Blätter Idealer Frauenfreundschaften (The BIF – Papers on Ideal Women Friendships), the first lesbian publication owned, published and written by women. In 1928, the lesbian bar and nightclub guide Berlins lesbische Frauen (The Lesbians of Berlin) by Ruth Margarite Röllig further popularized the German capital as a center of lesbian activity. Clubs varied between large establishments that became tourist attractions, to small neighborhood cafes where local women went to meet other women. The cabaret song "Das lila Lied" ("The Lavender Song") became an anthem to the lesbians of Berlin. Although it was sometimes tolerated, homosexuality was illegal in Germany and law enforcement used permitted gatherings as an opportunity to register the names of homosexuals for future reference. Magnus Hirschfeld's Scientific Humanitarian Committee, which promoted tolerance for homosexuals in Germany, welcomed lesbian participation, and a surge of lesbian themed writing and political activism in the German feminist movement became evident. In 1928, Radclyffe Hall published a novel titled The Well of Loneliness. The novel's plot centers around Stephen Gordon, a woman who identifies herself as an invert after reading Krafft Ebing's Psychopathia Sexualis, and lives within the homosexual subculture of Paris. The novel included a foreword by Havelock Ellis and was intended to be a call for tolerance for inverts by publicizing their disadvantages and accidents of being born inverted. Hall subscribed to Ellis and Krafft Ebing's theories and rejected Freud's theory that same sex attraction was caused by childhood trauma and was curable. The publicity Hall received was due to unintended consequences; the novel was tried for obscenity in London, a spectacularly scandalous event described as "the crystallizing moment in the construction of a visible modern English lesbian subculture" by professor Laura Doan. Newspaper stories frankly divulged that the book's content includes "sexual relations between Lesbian women", and photographs of Hall often accompanied details about lesbians in most major print outlets within a span of six months. Hall reflected the appearance of a "mannish" woman in the 1920s: short cropped hair, tailored suits (often with pants), and monocle that became widely recognized as a "uniform". When British women supported the war effort during the First World War, they became familiar with masculine clothing, and were considered patriotic for wearing uniforms and pants. Postwar masculinization of women's clothing became associated primarily with lesbianism. In the United States, the 1920s was a decade of social experimentation, particularly with sex. This was heavily influenced by the writings of Sigmund Freud, who theorized that sexual desire would be sated unconsciously, despite an individual's wish to ignore it. Freud's theories were much more pervasive in the U. S. than in Europe. With the well publicized notion that sexual acts were a part of lesbianism and their relationships, sexual experimentation was widespread. Large cities that provided a nightlife were immensely popular, and women began to seek out sexual adventure. Bisexuality became chic, particularly in America's first gay neighborhoods. No location saw more visitors for its possibilities of homosexual nightlife than Harlem, the predominantly African American section of New York City. White "slummers" enjoyed jazz, nightclubs, and anything else they wished. Blues singers Ma Rainey, Bessie Smith, Ethel Waters, and Gladys Bentley sang about affairs with women to visitors such as Tallulah Bankhead, Beatrice Lillie, and the soon to be named Joan Crawford. Homosexuals began to draw comparisons between their newly recognized minority status and that of African Americans. Among African American residents of Harlem, lesbian relationships were common and tolerated, though not overtly embraced. Some women staged lavish wedding ceremonies, even filing licenses using masculine names with New York City. Most homosexual women were married to men and participated in affairs with women regularly. Across town, Greenwich Village also saw a growing homosexual community; both Harlem and Greenwich Village provided furnished rooms for single men and women, which was a major factor in their development as centers for homosexual communities. The tenor was different in Greenwich Village than Harlem. Bohemians—intellectuals who rejected Victorian ideals—gathered in the Village. Homosexuals were predominantly male, although figures such as poet Edna St. Vincent Millay and social host Mabel Dodge were known for their affairs with women and promotion of tolerance of homosexuality. Women in the U. S. who could not visit Harlem or live in Greenwich Village for the first time were able to visit saloons in the 1920s without being considered prostitutes. The existence of a public space for women to socialize in bars that were known to cater to lesbians "became the single most important public manifestation of the subculture for many decades", according to historian Lillian Faderman.

Ұлы депрессия

Лесбиянкаларды қоғамға шығуға және басқа әйелдерді іздеуге ынталандырған негізгі фактор – экономикалық тәуелсіздік болды, ол 1930 жылдары Ұлы депрессия кезінде дерлік жойылды. АҚШ-тағы көптеген әйелдерге гомосексуалистке, мысалы, екеуі де гомосексуалистік қатынастарды жасырын түрде жалғастыра алатын немесе дәстүрлі әйелді күтетін күйеуге тұру қажет болды. 1930 жылдары тәуелсіз әйелдер көбінесе ерлерге тиесілі деп саналған жұмыстарда жұмыс істеді. Бұл әлеуметтік көзқарас үлкен қалаларда барлар төңірегінде шағын, біріккен қауымдастықтардың пайда болуына себеп болды, сонымен бірге әйелдерді басқа аймақтарда оқшаулады. Гомосексуализм туралы кез келген жағдайда айтуға қоғамдық тыйым салынған, тіпті әйелдер де лесбияндық туралы өзара араласуда сирек сөйлесті; олар ашық гей адамдарды "Өмірдегілер" деп атады. Фрейдтің психоаналитикалық теориясы дәрігерлерге гомосексуализмді нашар дамыған әйелдерді мазалайтын невроз деп қарауға үлкен әсер етті. Германияда гомосексуалистік субмәдениет 1933 жылы нацистер билікке келгеннен кейін жойылды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы адамдардың өмірінде үлкен дүрбелең тудырды, миллиондаған ер адам әскери жұмылдыруға қатысты. АҚШ Әйелдер армия корпусына (WAC) және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің еріктілік жедел қызметіне (WAVES) де әйелдер қабылданды. Америка әскері құрылғалы бері қолданылып келген ер адамдардың гомосексуализмін анықтау жүйесінен өзгеше, лесбиянкаларды анықтау немесе іріктеу әдістері болған жоқ; олар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде біртіндеп енгізілді. 1930 жылдардағы әйелдердің дәстүрлі рөлдеріне қатысты басым көзқарастарға қарамастан, 1940 жылдары тәуелсіз және еркектік қасиеттері бар әйелдер тікелей әскери қызметке алынды, ал әлсіздікке жол берілмеді. Кейбір әйелдер ер адам киімімен рекрут стансасына келді, екінші әйелге ғашық болғанын жоққа шығарды және оңай қабылданып, қатарға қосылды. Ең еркектік әйелдер жиі кездеспесе де, көзге түсетін болғандықтан, басқа лесбиянкаларды іздеуге қызығушылық танытқан әйелдерді тартуға бейім болды. Әйелдер өзге әйелге деген қызығушылықтары туралы сыртқа шығармауға тырысты, кейде бір-біріне тікелей сұрамай немесе айтпай, ортақ түсінікке келуге бірнеше күн кетіп жататын. Әскери қызметке бармаған әйелдер ұлттық өндірісті жалғастыру үшін ер адамдар тастап кеткен өнеркәсіптік жұмыс орындарына белсенді түрде шақырылды. Соғыс кезінде және одан кейін көптеген әйелдердің ұялылығы, білімі мен тәуелсіздігі артуы оларға күйеусіз өмір сүруге мүмкіндік берді, мұндай жағдай басқа экономикалық және әлеуметтік ортада мүмкін болмас еді, бұл лесбияндық желілер мен ортаны одан әрі дамытты. Германияның қылмыстық кодексінің 175-бабында лесбиянкалар қарастырылмады, ол ерлер арасындағы гомосексуалдық қатынастарды қылмыс деп есептейді. АҚШ Холокост мемориалдық мұражайы (USHMM) бұл әйелдердің ерлерге бағынышты саналғандықтан және нацистік режим лесбиянкалардан гейлерге қарағанда кем қорқыныш сезінгендіктен болды деп мәлімдейді. Көптеген лесбиянкалар "әлеуметке жат" мінез-құлқы үшін тұтқындалып, түрмеге қамалды, efnS "1939 жылға дейін лесбиянкалар нацистік үкіметтен қашқандардың арасында "әлеуметке жат" деп танылып, түрмеге жабылған". Лесбиянкалықты 175-бап бойынша қылмыс деп қарастырмаса да, кейбір лесбиянкалар гейлердің қызғылт үшбұрышты символын қабылдағандай, қара үшбұрышты символды да өздеріне қайтарып алды.

The onset of World War II caused a massive upheaval in people's lives as military mobilization engaged millions of men. Women were also accepted into the military in the U. S. Women's Army Corps (WACs) and U. S. Navy's Women Accepted for Volunteer Emergency Service (WAVES). Unlike processes to screen out male homosexuals, which had been in place since the creation of the American military, there were no methods to identify or screen for lesbians; they were put into place gradually during World War II. Despite common attitudes regarding women's traditional roles in the 1930s, independent and masculine women were directly recruited by the military in the 1940s, and frailty discouraged. Some women arrived at the recruiting station in a man's suit, denied ever being in love with another woman, and were easily inducted. The most masculine women were not necessarily common, though they were visible, so they tended to attract women interested in finding other lesbians. Women had to broach the subject about their interest in other women carefully, sometimes taking days to develop a common understanding without asking or stating anything outright. Women who did not enter the military were aggressively called upon to take industrial jobs left by men, in order to continue national productivity. The increased mobility, sophistication, and independence of many women during and after the war made it possible for women to live without husbands, something that would not have been feasible under different economic and social circumstances, further shaping lesbian networks and environments. Lesbians were not included under Paragraph 175 of the German Criminal Code, which made homosexual acts between males a crime. The United States Holocaust Memorial Museum (USHMM) stipulates that this is because women were seen as subordinate to men, and the Nazi state feared lesbians less than gay men. Many lesbians were arrested and imprisoned for "asocial" behaviour,efn|"Prior to 1939, lesbians were among those imprisoned as 'asocials', a broad category applied to all people who evaded Nazi rule." Although lesbianism was not specifically criminalized by Paragraph 175, some lesbians reclaimed the black triangle symbol as gay men reclaimed the pink triangle, and many lesbians also reclaimed the pink triangle.

Соғыстан кейінгі

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ-та бүкіл елде соғысқа дейінгі қоғамға мүмкіндігінше тез қайта оралуға бағытталған қозғалыс пайда болды. Бұл, коммунизмге қатысты ұлттық паранояның күшеюімен және медициналық білімде кең таралған психоаналитикалық теориямен біріксе, 1950 жылы гомосексуализм АҚШ үкіметінде жұмыс істейтін қызметкерлер үшін қабылдағысыз ерекшелікке айналды. Гомосексуалистер шантажға ұшырауға бейім деп есептелді, сондықтан үкімет өз қатарынан ашық гомосексуалистерді тазартып, қызметкерлердің жеке өмірі туралы ақпарат жинауға күш салды. Мемлекеттік және жергілікті билік органдары да осы үрдіске қосылып, барлар мен саябақтарда жиналған адамдарды қамауға алып, ерлер мен әйелдер үшін киім ауыстыруға қарсы заңдар қабылдады. АҚШ әскери қызметкерлері мен үкіметі көптеген сұрақ-жауаптар жүргізіп, әйелдердің екінші әйелмен сексуалдық қатынаста болғандығы туралы сұрады және тіпті бір рет болған тәжірибені де қылмыстық жекелікке теңеді, осылайша гетеросексуалдар мен гомосексуалдарды қатаң түрде ажыратты. 1952 жылы гомосексуализм Америкалық Психиатриялық Ассоциацияның Диагностикалық және Статистикалық Нұсқаулығында патологиялық эмоционалдық бұзылу ретінде тізілді. Гомосексуализмді емдеуге болатын ауру деп санау медициналық қауымдастықта, жалпы халықта және көптеген лесбияндардың өзінде кеңінен таралған еді. Гомосексуалистерді мемлекеттік қызметте анықтауға бағытталған көзқарастар мен тәжірибелер Австралия мен Канадаға дейін тарады. 1921 жылы Ұлыбританияның Өкілдер палатасында әйелдер арасындағы "адамгершілікке қарсы ұятсыздық" жасауға қатысты бап қосылып, қабылданды, бірақ Лордтар палатасында қабылданбады, себебі олар сексуалдық бұзушылыққа назар аудару оны одан әрі ынталандырады деп уайымдады.

Жер астындағы қарым-қатынас

Гомосексуализм туралы медициналық және психиатриялық мәтіндерден басқа ақпарат өте аз болды. Қоғамдық жиналатын орындар көбінесе полициямен айына бір рет тінту өткізілетін барлар болды, ал қамауға алынғандардың есімдері газеттерде жарияланды. Осыған жауап ретінде 1955 жылы Сан-Францискода сегіз әйел үйлерінде жиналып, әлеуметтесу үшін және билеуге қауіпсіз орын табу үшін кездесті. Олар оны тұрақты жиналуға айналдырғанда, АҚШ-тағы лесбиянкалар үшін алғашқы ұйымға айналды, оның атауы «Билитис қыздары» (DOB) болды. DOB 1956 жылы «The Ladder» атты журнал шығара бастады. Әр санының алдыңғы бетінде олардың миссиясы жазылған, ал біріншісі «Қайталанбас түрінің білім беруі» деп аталды. Ол әйелдерге гомосексуализм туралы білім беруді мақсат етті, әсіресе әйелдерге және тарихтағы белгілі лесбиянкаларға қатысты. 1956 жылға қарай «лесбиян» термині соншалық жағымсыз мағынаға ие болды, сондықтан DOB оны сипаттама ретінде пайдаланудан бас тартып, оның орнына «вариант» дегенді таңдады. DOB Чикаго, Нью-Йорк және Лос-Анджелес қалаларына тарады, ал «The Ladder» жүздеген, ақырында мыңдаған DOB мүшелеріне гомосексуализмнің мәнін талқылау үшін жіберілді, кейде оның ауру екендігі туралы пікірге қарсы шығып, оқырмандар өздерінің лесбиян болу себептерін айтып, осы жағдаймен немесе қоғамның оған реакциясымен қалай күресуге болатынын ұсынды. «Ержүрек оқиғаларды» жазушылар әдетте ерлердің псевдонимдерін пайдаланды, және олардың көп бөлігі гетеросексуалдарға арналған еді. Осы кезеңде «Про-лесбияндық» деп аталатын тағы бір топ пайда болды. Про-лесбияндық көркем әдебиеттің пайда болуы авторлардың «ержүрек оқиғалардың» көрушілік және гомофобиялық сипатын байқауымен басталды. Лесбияндық пульп-фантастика авторларының тек бірнешесі ғана лесбиянкалар үшін жазған әйелдер болды, соның ішінде Энн Бэннон, Валери Тейлор, Паула Кристиан және Вин Пакер/Энн Олдрич. Бұл авторлар «ержүрек оқиғалар» сияқты жыныстық мазмұнды материалдарды жазудың орнына, жұп арасындағы қарым-қатынасқа назар аудара отырып, «ержүрек оқиғалардың» стандарттарына әдейі қарсы шықты. Про-лесбияндық мұқабалар бейжай болды және олардың лесбияндық тақырыбына ишарат жасады, ал «ержүрек оқиғалардың» мұқабалары бір әйелдің ішінара киімсіз бейнеленгенінен бастап, жыныстық мазмұнды ашық көрсетуге дейін ауытқып, ішіндегі оқшау материалды көрсетуге тырысты. Көптеген кітаптар мәдени сілтемелерді пайдаланды: орындарды атау, терминдер, киім үлгілерін сипаттау және басқа да кодтар, оқшауланған әйелдерге арналған. Нәтижесінде, пульп-фантастика лесбияндық жекелікті лесбияндық және гетеросексуалдық оқырмандарға бірдей таратуға көмектесті.

Very little information was available about homosexuality beyond medical and psychiatric texts. Community meeting places consisted of bars that were commonly raided by police once a month on average, with those arrested exposed in newspapers. In response, eight women in San Francisco met in their living rooms in 1955 to socialize and have a safe place to dance. When they decided to make it a regular meeting, they became the first organization for lesbians in the U. S., titled the Daughters of Bilitis (DOB). The DOB began publishing a magazine titled The Ladder in 1956. Inside the front cover of every issue was their mission statement, the first of which stated was "Education of the variant". It was intended to provide women with knowledge about homosexuality—specifically relating to women and famous lesbians in history. By 1956, the term "lesbian" had such a negative meaning that the DOB refused to use it as a descriptor, choosing "variant" instead. The DOB spread to Chicago, New York, and Los Angeles, and The Ladder was mailed to hundreds—eventually thousands—of DOB members discussing the nature of homosexuality, sometimes challenging the idea that it was a sickness, with readers offering their own reasons why they were lesbians and suggesting ways to cope with the condition or society's response to it. Virile adventures were written by authors using male pseudonyms, and almost all were marketed to heterosexual men. During this time, another subclass emerged called "Pro Lesbian". The emergence of pro lesbian fiction began with authors seeing the voyeuristic and homophobic nature of virile adventures. With only a handful of lesbian pulp fiction authors were women writing for lesbians, including Ann Bannon, Valerie Taylor, Paula Christian, and Vin Packer/Ann Aldrich. These authors deliberately defied the standard of virile adventures by focusing on the relationship between the pair, instead of writing sexually explicit material like virile adventures. Pro lesbian covers were innocuous and hinted at their lesbian themes, and virile adventures ranged from having one woman partially undressed to sexually explicit covers, to demonstrate the invariably salacious material inside. Many of the books used cultural references: naming places, terms, describing modes of dress and other codes to isolated women. As a result, pulp fiction helped to proliferate a lesbian identity simultaneously to lesbians and heterosexual readers.

Екінші толқын феминизм

1950 және 1960 жылдардың басындағы әлеуметтік қатаңдық афроамерикалықтардың, кедейлердің, әйелдердің және гейлердің жағдайын жақсартуға бағытталған әлеуметтік қозғалыстарға қарсылық тудырды. Соңғы екеуінің ішінде гейлер құқығы қозғалысы мен феминистік қозғалысы 1969 жылы Нью-Йорктегі Стоунволл көтерілісінде болған зорлық-зомбылықтан кейін байланысты. Одан кейін гей белсенділігінің және феминистік сананың күшеуімен сипатталатын қозғалыс пайда болды, ол лесбиянканың анықтамасын одан әрі өзгертті. 1970 жылдардағы сексуалдық революция әйелдер үшін жекелік пен сексуалдық мінез-құлық арасындағы айырмашылықты енгізді. Көптеген әйелдер жаңа әлеуметтік еркіндіктерін пайдаланып, жаңа тәжірибелерге қол жеткізді. Бұрын гетеросексуал деп танылған әйелдер әйелдермен сексуалдық қатынасқа түсті, бірақ олардың көпшілігі гетеросексуалдық болмысын сақтады. Феминизмнің екінші толқынының пайда болуымен лесбиянка саяси жеке тұлға ретінде әйелдер арасындағы әлеуметтік философияны сипаттауға өсті, көбінесе сексуалдық құштарлықты анықтаушы белгі ретінде көлеңкеледі. Радикалды лесбиянкалар деп аталатын белсенді феминистік ұйым 1970 жылы «Әйелді әйел деп тану» атты манифест жариялады, онда «Лесбиянка – барлық әйелдердің ашуы жарылу нүктесіне дейін жинақталған» деп мәлімдеді. Әскери феминистер сексистік және патриархалды қоғамға деген жеккөрушіліктерін білдірді және сексизмді жеңудің және әйелдердің теңдігіне қол жеткізудің ең тиімді жолы – ерлерге әйелдерден кез келген билік пен ләззат алудан бас тарту деген қорытындыға келді. Бұл философияға қосылған әйелдер үшін, өздерін лесбиянка феминистері деп атаған, лесбиянка – әйелдердің әлеуметтік өзара әрекеттеріне және саяси мотивациясына әйелдердің әл-ауқатын жақсартуға бағытталған кез келген әйелді сипаттау үшін таңдалған термин болды. Сексуалдық құштарлық лесбиянка феминистінің ерекшелігі емес, оның саясатқа деген назары болды. Ерлерден тәуелсіздік алу – лесбиян феминизмінің негізгі ұстанымы болды, көптеген жақтастары дәстүрлі еркек орталық мәдениеттен өзін физикалық және экономикалық жағынан ажыратуға тырысты. Лесбиян ұлты деп аталатын идеалдық қоғамда «әйел» және «лесбиянка» бір-біріне ауыспалы еді. Лесбияндық феминизм маңызды өзгеріс болса да, барлық лесбиянкалар онымен келіспеді. Лесбияндық феминизм жастар қозғалысы болды: оның мүшелері негізінен колледж білімін алған, Жаңа солшылдық пен радикалды істерде тәжірибелі болды, бірақ олар радикалды ұйымдарды әйелдер мәселелерін шешуге көндіруде сәттілік көрмеді. Көптеген ескі лесбиянкалар өздерінің сексуалдығын консервативті дәуірде мойындаған, гомофобтық әлемде өмір сүру тәсілдерін сақтауды дұрыс деп санайды. 1970 жылы «Билит қыздары» феминизмге немесе гей құқықтары мәселесіне назар аудару керектігін шешті. Теңдік лесбиян феминистер үшін басымдық болғандықтан, ерлер мен әйелдер арасындағы рөлдердің айырмашылығы немесе буч және фемь патриархалды болып саналды. Лесби феминистер барларда кең таралған гендерлік рөлдерді ойнаудан, сондай-ақ гей еркектердің шовинистік көзқарастарынан аулақ болды; көптеген лесби феминистер гей еркектермен жұмыс істеуден немесе олардың себептерін қабылдаудан бас тартты. Өздерін гомосексуал деп есептейтін және «лесбиян» дескрипторын сексуалдық тартылысты анықтау үшін қолданатын лесбиянкалар көбінесе лесбиян феминистерінің сепаратистік, ашулы пікірлерін гейлердің құқықтарына зиян келтіретін деп санайды. 1980 жылы ақын және эссеші Адриен Рич «Міндетті гетеросексуалдық және лесбияндық өмір» эссесінде «әйелдермен танысқан тәжірибеге» негізделген лесбияндық өмір сүрудің үздіксіздігін ұсынды. Ричтің айтуынша, әйелдер арасындағы барлық қарым-қатынастарда, олар өздерін лесбиян деп санаса да, белгілі бір дәрежеде лесбияндық элемент бар: аналар мен қыздар, бірге жұмыс істейтін әйелдер және бір-бірін емдейтін әйелдер, мысалы. Әйелдердің бір-біріне қатысты мұндай түсінігі оларды уақыт пен мәдениеттер арқылы байланыстырады, ал Рич гетеросексуалдықты ерлер әйелдерге мәжбүрлеген жағдай деп қарастырды. Бірде «сахк» деген сөз кездеседі, ол сүртуді білдіреді. Лесбияндық іс-әрекеттер мен жеке тұлғалар тарихи деректерде көбінесе жоқ. Араб тілінде лесбияндықты сипаттау үшін қолданылатын термин ерлерді сипаттау үшін қолданылатын терминмен бірдей, сондықтан ерлер мен әйелдер гомосексуализмі арасындағы айырмашылық белгілі бір дәрежеде лингвистикалық тұрғыдан бүркеленген. Әйелдердің гомосексуалдық мінез-құлқы кез келген мәдениетте болуы мүмкін, бірақ әйелдердің басқа әйелдермен ғана жұптасатын әйел ретінде лесбиянканың түсінігі әрқашан да болмайды. Әйелдердің гомосексуалдық мінез-құлқына қатысты көзқарастар әр қоғамдағы әйелдердің рөліне және әр мәдениеттің секстің анықтамасына байланысты. Таяу Шығыстағы әйелдер тарихи түрде ерлерден бөлініп келген. 7 және 8 ғасырларда кейбір ерекше әйелдер гендерлік рөлдердің шектеулі болған кезде еркек киімдерін киген, бірақ еуропалық әйелдерге тән сексуалдық рөлдер ислам әйелдерімен байланысты болған жоқ. Бағдаттағы халифалық сарайда еркектерге ұқсас киімдер киген, тіпті жалған сақал таққан әйелдер болды, бірақ олар ерлердің назары үшін басқа әйелдермен бәсекелестік етті. 12 ғасырға жататын Шариф әл-Идрисидің жазбаларына сәйкес, жоғары интеллектуалды әйелдердің лесбиянка болу ықтималдығы жоғары; олардың зиялық қабілеттері оларды ерлермен бірдей деңгейге жеткізді. Аймақта лесбияндық іс-әрекеттерге қатысатын немесе онымен сәйкес келетін адамдар отбасылық зорлық-зомбылыққа және қоғамдық қудалауға ұшырауы мүмкін, оның ішінде «намыс үшін өлтіру» деп белгілі жағдайлар да бар. Қатқастың түсіндіруі адамның сексуалдық тәртіпсіздігіне, бойжеткендікке (қабылданған неке шеңберінен тыс) және әсіресе әйелдерге бағытталған.

The social rigidity of the 1950s and early 1960s encountered a backlash as social movements to improve the standing of African Americans, the poor, women, and gays all became prominent. Of the latter two, the gay rights movement and the feminist movement connected after a violent confrontation occurred in New York City in the 1969 Stonewall riots. What followed was a movement characterized by a surge of gay activism and feminist consciousness that further transformed the definition of lesbian. The sexual revolution in the 1970s introduced the differentiation between identity and sexual behavior for women. Many women took advantage of their new social freedom to try new experiences. Women who previously identified as heterosexual tried sex with women, though many maintained their heterosexual identity. With the advent of second wave feminism, lesbian as a political identity grew to describe a social philosophy among women, often overshadowing sexual desire as a defining trait. A militant feminist organization named Radicalesbians published a manifesto in 1970 entitled "The Woman Identified Woman" that declared "A lesbian is the rage of all women condensed to the point of explosion". Militant feminists expressed their disdain with an inherently sexist and patriarchal society, and concluded the most effective way to overcome sexism and attain the equality of women would be to deny men any power or pleasure from women. For women who subscribed to this philosophy—dubbing themselves lesbian feminists—lesbian was a term chosen by women to describe any woman who dedicated her approach to social interaction and political motivation to the welfare of women. Sexual desire was not the defining characteristic of a lesbian feminist, but rather her focus on politics. Independence from men as oppressors was a central tenet of lesbian feminism, and many believers strove to separate themselves physically and economically from traditional male centered culture. In the ideal society, named Lesbian Nation, "woman" and "lesbian" were interchangeable. Although lesbian feminism was a significant shift, not all lesbians agreed with it. Lesbian feminism was a youth oriented movement: its members were primarily college educated, with experience in New Left and radical causes, but they had not seen any success in persuading radical organizations to take up women's issues. Many older lesbians who had acknowledged their sexuality in more conservative times felt maintaining their ways of coping in a homophobic world was more appropriate. The Daughters of Bilitis folded in 1970 over which direction to focus on: feminism or gay rights issues. As equality was a priority for lesbian feminists, disparity of roles between men and women or butch and femme were viewed as patriarchal. Lesbian feminists eschewed gender role play that had been pervasive in bars, as well as the perceived chauvinism of gay men; many lesbian feminists refused to work with gay men, or take up their causes. Lesbians who held more essentialist views that they were born homosexual, and used the descriptor "lesbian" to define sexual attraction, often considered the separatist, angry opinions of lesbian feminists to be detrimental to the cause of gay rights. In 1980, poet and essayist Adrienne Rich expanded upon the political meaning of lesbian by proposing a continuum of lesbian existence based on "woman identified experience" in her essay "Compulsory Heterosexuality and Lesbian Existence". All relationships between women, Rich proposed, have some lesbian element, regardless if they claim a lesbian identity: mothers and daughters, women who work together, and women who nurse each other, for example. Such a perception of women relating to each other connects them through time and across cultures, and Rich considered heterosexuality a condition forced upon women by men. A common one is "sahq", which refers to rubbing. Lesbian practices and identities are largely absent from the historical record. The common term to describe lesbianism in Arabic today is essentially the same term used to describe men, and thus the distinction between male and female homosexuality is to a certain extent linguistically obscured in contemporary queer discourse. Female homosexual behavior may be present in every culture, although the concept of a lesbian as a woman who pairs exclusively with other women is not. Attitudes about female homosexual behavior are dependent upon women's roles in each society and each culture's definition of sex. Women in the Middle East have been historically segregated from men. In the 7th and 8th centuries, some extraordinary women dressed in male attire when gender roles were less strict, but the sexual roles that accompanied European women were not associated with Islamic women. The Caliphal court in Baghdad featured women who dressed as men, including false facial hair, but they competed with other women for the attentions of men. According to the 12th century writings of Sharif al Idrisi, highly intelligent women were more likely to be lesbians; their intellectual prowess put them on a more even par with men. Individuals identifying with or otherwise engaging in lesbian practices in the region can face family violence and societal persecution, including what are commonly referred to as "honor killings." The justifications provided by murderers relate to a person's perceived sexual immorality, loss of virginity (outside of acceptable frames of marriage), and target female victims primarily.

Америка

Ацтектер мәдениетінде ер және әйел гомосексуализмі де белгілі болған. Екеуі де көбінесе жақтырылмағанмен, испан жаулап алуынан бұрын гомосексуализмді белсенді түрде басуға ешқандай дәлел жоқ. Флоренция кодексі – 16 ғасырда испан францискан монахы Бернардино де Саагун жазған Ацтек әлемін зерттеу. Онда ацтек лесбияндарының сыртқы түрі мен мінез-құлқы еркек сипатында сипатталған және олар ешқашан үйленгісі келмейді. Испан көзқарасы бойынша, кейбір феминистердің лесбофобиясы мен гей еркектердің әйелге деген жек көрушілігі лесбияндар мен олармен байланысты топтар үшін қиын жағдай жасады. Аргентина 1969 жылы құрылған Nuestro Mundo (NM, немесе Біздің әлеміміз) атты гомосексуалдық құқықтарды қорғау тобымен алғашқы Латын Америкасы елі болды. Сол кезде гейлер мен лесбияндарға арналған алты құпия ұйым құрылды, бірақ қуғын-сүргін мен мазақтау жалғасты және 1976 жылы Хорхе Рафаэль Виделаның диктатурасымен нашарлады, осы кезде барлық топтар «Лас соғыста» таратылды. Лесбияндар құқығын қорғау топтары 1986 жылдан бастап гетеросексуал әйелдермен философиялық айырмашылықтарды жеңу үшін жұмыс істейтін біртұтас қауымдастық құруға біртіндеп ұйымдасты. Латын Америкасының лесбияндық қозғалысы Мексикада ең белсенді болды, бірақ тиімділік және бірігу жағынан ұқсас проблемаларға тап болды. Лесбияндық топтар лесбияндық мәселелерді көтеруге тырысқанмен, олар гей еркектерден әйелдерге деген жек көрушілікке және гетеросексуал әйелдерден гомофобияға тап болды. 1977 жылы мексикалықтарға арналған алғашқы лесбияндық ұйым – Lesbos құрылды. Лесбияндық мәселелерді ілгерілететін саяси топтардың бірнеше түрі пайда болды; 1997 жылы Мексика қаласында 13 лесбияндық ұйым белсенді болды. Нәтижесінде, лесбияндық бірлестіктер гомосексуалдық және феминистік қозғалыстарға аз әсер етті. Чилиде Аугусто Пиночет диктатурасы 1984 жылға дейін лесбияндық топтарды құруға тыйым салды, содан кейін Ayuquelén («мапуче» тілінде «болу қуанышы») құрылды, бұл әйелді шабуылдаған адамның «Қарғыс болсын, лесбиян!» деп айқайлаған кезде көпшілік алдында ұрып-соғуынан туындады. Чилидегі лесбияндық қозғалыс феминистік қозғалыспен тығыз байланысты, бірақ қарым-қатынас кейде шиеленісті болды. Аюклен Халықаралық лесбияндық ақпараттық қызмет, Халықаралық лесбияндық, гейлік, бисексуалдық, транс және интерсексуалдық қауымдастық және Чилидің гомосексуалдық құқықтарды қорғау тобы Movimiento de Integración y Liberación Homosexual (Гомосексуалдарды интеграциялау және босату қозғалысы) Чилиде әлі де күшінде жүрген содомия заңын жою үшін бірлесіп жұмыс істеді. Латын Америкасы мен Кариб бассейніндегі феминист лесбияндарының кездесулері, кейде «Лесбияндық кездесулері» деп қысқартылады, 1980 жылдардың соңынан бері Латын Америкасының лесбияндары үшін идеялар алмасудың маңызды форумы болып табылады. Айналмалы түрде ұйымдастырылып, екі жылда бір рет өтетін жиналыстардың басты мақсаты – байланыс желілерін құру, Латын Америкасындағы лесбияндардың жағдайын өзгерту (заңдық және әлеуметтік тұрғыдан), лесбияндар арасындағы ынтымақты арттыру және олар туралы мифтерді жою. Американың кейбір жергілікті халықтары әйелдер үшін үшінші гендерлік санатын қалыптастырады, олар өз мәдениеттерінде әдетте ер адамдар атқаратын рөлдерді атқарады. Басқа жағдайларда олар гендерді спектр ретінде қарастырып, әйелдер мен еркектерге арналған әртүрлі терминдерді қолданады. Бұл саналар белгілі бір жергілікті мәдениеттердің салтанатты және мәдени өмірінің контекстіне негізделген және «жай ғана гей және үнділік болу біреуді Екі рухқа айналдырмайды». Бұл рәсімдік және әлеуметтік рөлдерді адамның ақсақалдары бекітеді және растайды, егер олар жергілікті емес сексуалдық бағдар мен гендерлік сәйкестік тұжырымдарымен анықталса, «мағынасы жоқ».

Both male and female homosexuality were known in Aztec culture. Although both were generally disapproved of, there is no evidence that homosexuality was actively suppressed until after the Spanish Conquest. Female homosexuality is described in the Florentine Codex, a 16th century study of the Aztec world written by the Spanish Franciscan friar Bernardino de Sahagún. It describes Aztec lesbians as masculine in appearance and behavior and never wishing to be married. From the Hispanic perspective, the conflict between the lesbophobia of some feminists and the misogyny from gay men has created a difficult path for lesbians and associated groups. Argentina was the first Latin American country with a gay rights group, Nuestro Mundo (NM, or Our World), created in 1969. Six mostly secret organizations concentrating on gay or lesbian issues were founded around this time, but persecution and harassment were continuous and grew worse with the dictatorship of Jorge Rafael Videla in 1976, when all groups were dissolved in the Dirty War. Lesbian rights groups have gradually formed since 1986 to build a cohesive community that works to overcome philosophical differences with heterosexual women. The Latin American lesbian movement has been the most active in Mexico but has encountered similar problems in effectiveness and cohesion. While groups try to promote lesbian issues and concerns, they also face misogynistic attitudes from gay men and homophobic views from heterosexual women. In 1977, Lesbos, the first lesbian organization for Mexicans, was formed. Several incarnations of political groups promoting lesbian issues have evolved; 13 lesbian organizations were active in Mexico City in 1997. Ultimately, lesbian associations had little influence on the homosexual and feminist movements. In Chile, the dictatorship of Augusto Pinochet forbade the creation of lesbian groups until 1984, when Ayuquelén ("joy of being" in Mapuche) was first founded, prompted by the very public beating death of a woman amid shouts of "Damned lesbian!" from her attacker. The lesbian movement has been closely associated with the feminist movement in Chile, although the relationship has been sometimes strained. Ayuquelén worked with the International Lesbian Information Service, the International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association, and the Chilean gay rights group Movimiento de Integración y Liberación Homosexual (Movement to Integrate and Liberate Homosexuals) to remove the sodomy law still in force in Chile. The meetings of feminist lesbians of Latin America and the Caribbean, sometimes shortened to "Lesbian meetings", have been an important forum for the exchange of ideas for Latin American lesbians since the late 1980s. With rotating hosts and biannual gatherings, its main aims are the creation of communication networks, to change the situation of lesbians in Latin America (both legally and socially), to increase solidarity between lesbians and to destroy the existing myths about them. Some Indigenous peoples of the Americas conceptualize a third gender for women who dress as, and fulfill the roles usually filled by, men in their cultures. In other cases they may see gender as a spectrum, and use different terms for feminine women and masculine women. These identities are rooted in the context of the ceremonial and cultural lives of the particular Indigenous cultures, and "simply being gay and Indian does not make someone a Two Spirit." These ceremonial and social roles, which are conferred and confirmed by the person's elders, "do not make sense" when defined by non Native concepts of sexual orientation and gender identity.

Африка

Африканың 30-дан астам елінде гендерлік рөлдердің ауысуы және әйелдер арасындағы некелер тіркелген. Нигерия, Камерун және Кенияда әйелдер басқа әйелдерге үйленіп, балаларын тәрбиелейді және олар қоғамда ер адамдар ретінде қарастырылады. Суданның хауса халқында лесбиян сөзіне баламалы «кифи» термині бар, ол «екі тараптың да нақты жыныстық рөлге талап етуі міндетті емес» деген мағынаны білдіреді және оны ер адамдарға да қолдануға болады. Конго өзені маңындағы нкундо халқында басқа әйелмен күшті эмоционалды немесе жыныстық қатынаста болып, «яикья босанго» (басқа әйелге қысым жасайтын әйел) деп аталатын әйелдер бар. Лесбияндық қатынастар Ганадағы аналық туыстық қоғамдарда, атап айтқанда акан халқы арасында да белгілі. Лесотода әйелдер Батыс әлемінде жыныстық қатынас саналатын іс-әрекеттерге қатысады: олар сүйіседі, бірге ұйықтайды, жыныс мүшелерін сүртеді, оралдық секс (кунилингус) жасайды және басқа әйелдермен қарым-қатынастарын ұстап тұрады. Лесото халқы жыныстық қатынас үшін еркектің қатысуы қажет деп санайды, сондықтан олар өздерінің осы әрекеттерін жыныстық деп санамайды және өздерін лесбиян деп атамайды. Танзанияда лесбиянды «мсагажи» (жекеше), «васагажи» (көпше) деп атайды, бұл суахили тілінде «ұнтақтаушы» немесе «ұнтақтау» деген мағынаны білдіреді, себебі лесбияндық секс әйелдердің жыныс мүшелерін бір-біріне сүртуден тұрады деп есептеледі. Оңтүстік Африкада гетеросексуал ер адамдар кейде лесбиянды «әдеттен тыс» мінез-құлқы үшін жазалау және қоғамдық нормаларды нығайту мақсатымен зорлайды. Бұл қылмыс алғаш рет Оңтүстік Африкада тіркелді, кейде оны әйелдің отбасы мүшелері немесе жергілікті қауымдастық қадағалайды және Оңтүстік Африка лесбияндығындағы ЖИТС жұқтырудың негізгі себебі болып табылады. Заң бойынша Оңтүстік Африка гомосексуалдардың құқықтарын кеңінен қорғайды, бірақ үкімет түзету зорлауды болдырмау үшін белсенді шаралар қолданбады және әйелдер полиция мен олардың тергеулеріне сенімсіздікпен қарайды. Түзету зорлаудың Оңтүстік Африкада артып келе жатқаны хабарланды. Оңтүстік Африкадағы «Luleki Sizwe» коммерциялық емес ұйымының есебуынша, апта сайын 10-нан астам лесбиян зорлық-зомбылыққа ұшырайды немесе топтап зорланады. 2008 жылы Triangle Project ұйымы жариялаған мәліметтерге сәйкес, жыл сайын кем дегенде 500 лесбиян түзету мақсатында зорлық-зомбылыққа ұшырайды және Батыс Кейптегі қара нәсілді лесбиянның 86%-ы жыныстық зорлық-зомбылықтан қорқады.

Cross gender roles and marriage between women has also been recorded in over 30 African societies. Women may marry other women, raise their children, and be generally thought of as men in societies in Nigeria, Cameroon, and Kenya. The Hausa people of Sudan have a term equivalent to lesbian, kifi, that may also be applied to males to mean "neither party insists on a particular sexual role". Near the Congo River, a female who participates in strong emotional or sexual relationships with another female among the Nkundo people is known as yaikya bonsángo (a woman who presses against another woman). Lesbian relationships are also known in matrilineal societies in Ghana among the Akan people. In Lesotho, females engage in what is commonly considered sexual behavior to the Western world: they kiss, sleep together, rub genitals, participate in cunnilingus, and maintain their relationships with other females vigilantly. Since the people of Lesotho believe sex requires a penis, they do not consider their behavior sexual, nor label themselves lesbians. In Tanzania, lesbians are known as or called "Msagaji" (singular), "Wasagaji" (plural), which in Swahili means grinder or grinding because of the perceived nature of lesbian sex that would involve the mutual rubbing of vulvas. In South Africa, lesbians are sometimes raped by heterosexual men with a goal of punishment of "abnormal" behavior and reinforcement of societal norms. The crime was first identified in South Africa where it is sometimes supervised by members of the woman's family or local community, and is a major contributor to HIV infection in South African lesbians. Legally, South Africa protects gay rights extensively, but the government has not taken proactive action to prevent corrective rape, and women do not have much faith in the police and their investigations. Corrective rape is reported to be on the rise in South Africa. The South African nonprofit "Luleki Sizwe" estimates that more than 10 lesbians are raped or gang raped on a weekly basis. As made public by the Triangle Project in 2008, at least 500 lesbians become victims of corrective rape every year and 86% of black lesbians in the Western Cape live in fear of being sexually assaulted.

Кинсидің есебі

Әйелдердің гомосексуализмі туралы ең толық алғашқы зерттеуді 1953 жылы американдық әйелдердің жыныстық тәжірибелерін терең талдаған Жыныстық зерттеулер институты жүргізді. Альфред Кинси және Жыныстық зерттеулер институтының қызметкерлері «Адамның жыныстық мінез-құлқы» атты кітабында, кеңінен Кинси есебі ретінде танылған, 8000-нан астам әйелмен сұхбаттасты. Кинси есебінің гомосексуализмді адамның жыныстық мінез-құлқының бір түрі ретінде бейтарап түрде талқылауы революциялық болды. Осы зерттеуге дейін жыныстық мінез-құлқымен тек дәрігерлер мен психиатрлар айналысты, және нәтижелер көбінесе моральдық тұрғыдан түсіндірілді. Кинси және оның қызметкерлері әйелдердің 28%-ы басқа әйелге қызығушылық танытқанын, ал 19%-ы басқа әйелмен жыныстық қатынасқа түскенін хабарлады. Басқа әйелмен жыныстық қатынасқа түскен әйелдердің жартысынан екі-үшінші бөлігі оргазмға жеткен. Жалғыз әйелдерде гомосексуалистік белсенділік жиі кездеседі, одан кейін жесір, ажырасқан немесе бөлек тұрған әйелдер. Жыныстық белсенділік ең аз кездесетін орын – үйленген әйелдер арасында; бұрын гомосексуалистік тәжірибесі болғандар гомосексуалистік белсенділікті тоқтату үшін үйленгендерін айтты. Гомосексуалистік белсенділікпен айналысқан әйелдердің көпшілігі оны оннан астам рет жасамаған. Гомосексуалистік тәжірибе туралы хабарлаған әйелдердің 51%-ы тек бір серіктеспен қарым-қатынас жасаған. Жоғары білімі бар әйелдерде гомосексуалистік тәжірибе жиі кездеседі, одан кейін колледж бітірген әйелдер; ең аз кездесетін жағдай сегізінші сыныптан аспайтын білімі бар әйелдер арасында болды. Кейбіреулер Кинсидің әдістемесін сынады. Кинси шкаласына сүйенсек, 0 – тек гетеросексуалдық жауап беретін адамды, ал 6 – тек гомосексуалдық жауап беретін адамды білдіреді, ал олардың арасындағы сандар екі жынысты жауаптардың градиентін көрсетеді, сұхбаттасқандардың 6%-ы 6 деп бағаланған, яғни толығымен гомосексуалды. 0 (71%) көрсеткендерден басқа, 0 мен 6 арасындағы ең үлкен пайыздық көрсеткіш – шамамен 15% 1 болды. Кинси есебінде бұл бағалау адамның өміріндегі бір кезеңді көрсететіні және адамның бағдары өзгеруі мүмкін екені айтылды. Hite-тің қорытындылары сандық деректерге қарағанда, жауап берушілердің пікірлеріне негізделген. Ол көптеген лесбияндық тәжірибесі жоқ әйелдердің әйелдермен жыныстық қатынасқа қызығушылық танытқанын, әсіресе бұл сұрақ қойылмағандықтан, "таң қалдыратын" деп тапты. Hite жауап берушілердің ерлермен және әйелдермен араласу тәжірибесіндегі ең маңызды екі айырмашылықты анықтады: клиторлық стимуляцияға көбірек назар аудару және эмоционалдық байланыс пен оргазмдық жауаптардың күшеюі. Hite зерттеуін 1970-ші жылдары феминизмнің танымалдылығы кезінде жүргізгендіктен, ол әйелдердің лесбияндық саяси үлгіні таңдауы мүмкін екенін мойындады.

The most extensive early study of female homosexuality was provided by the Institute for Sex Research, who published an in depth report of the sexual experiences of American women in 1953. More than 8,000 women were interviewed by Alfred Kinsey and the staff of the Institute for Sex Research in a book titled Sexual Behavior in the Human Female, popularly known as part of the Kinsey Report. The Kinsey Report's dispassionate discussion of homosexuality as a form of human sexual behavior was revolutionary. Up to this study, only physicians and psychiatrists studied sexual behavior, and almost always the results were interpreted with a moral view. Kinsey and his staff reported that 28% of women had been aroused by another female, and 19% had a sexual contact with another female. Of women who had sexual contact with another female, half to two thirds of them had orgasmed. Single women had the highest prevalence of homosexual activity, followed by women who were widowed, divorced, or separated. The lowest occurrence of sexual activity was among married women; those with previous homosexual experience reported they married to stop homosexual activity. Most of the women who reported homosexual activity had not experienced it more than ten times. Fifty one percent of women reporting homosexual experience had only one partner. Women with post graduate education had a higher prevalence of homosexual experience, followed by women with a college education; the smallest occurrence was among women with education no higher than eighth grade. Some criticized Kinsey's methodology. Based on Kinsey's scale where 0 represents a person with an exclusively heterosexual response and 6 represents a person with an exclusively homosexual one, and numbers in between represent a gradient of responses with both sexes, 6% of those interviewed ranked as a 6: exclusively homosexual. Apart from those who ranked 0 (71%), the largest percentage in between 0 and 6 was 1 at approximately 15%. The Kinsey Report remarked that the ranking described a period in a person's life, and that a person's orientation may change. Hite's conclusions are more based on respondents' comments than quantifiable data. She found it "striking" that many women who had no lesbian experiences indicated they were interested in sex with women, particularly because the question was not asked. Hite found the two most significant differences between respondents' experience with men and women were the focus on clitoral stimulation, and more emotional involvement and orgasmic responses. Since Hite performed her study during the popularity of feminism in the 1970s, she also acknowledged that women may have chosen the political identity of a lesbian.

Халық санының болжамы

Ұлттық пікір зерттеу орталығының 2000 жылы аяқталған, соңғы жылда бір жынысты қарым-қатынасқа түскен ересектер арасында жүргізілген сауалнамасына сәйкес, АҚШ-тағы лесбиянкалар халықтың шамамен 2,6% құрайды. АҚШ-тағы бір жынысты жұптар арасында жүргізілген зерттеу 2000-2005 жылдар аралығында өзін бір жынысты қатынастамын деп мойындағандардың саны 30%-ға өсті – бұл көрсеткіш АҚШ халқының өсу қарқынынан бес есе жоғары. Зерттеу нәтижесінде бұл өсімге себеп – адамдардың өздерін гомосексуал деп анықтауда үкіметке қарағанда көбірек сезімталдық танытуы болды. Ұлыбритания үкіметі азаматтардан өздерінің сексуалдық бағдары туралы мәлімдеуді талап етпейді. Ұлыбританияның Ұлттық статистика кеңсесінің (ONS) 2010 жылғы сауалнамасы бойынша, британдықтардың 1,5% өзін гей немесе бисексуал ретінде таныстырды, ал ONS бұл көрсеткіштің 0,3%-дан 3%-ға дейінгі диапазонмен сәйкес келетінін болжайды. Лесбиянкалар туралы бағалау кейде АҚШ халық санағы сияқты бір жынысты отбасыларды зерттеулерде және Ұлыбритания үкіметінің жалпы гей, лесбиянка немесе бисексуалдық халықты бағалауларында ерекшеленбейді. Австралияда жүргізілген сауалнамалар өзін лесбиянка немесе бисексуал деп танытқан әйелдердің жалпы санының 1,3%-дан 2,2%-ға дейін екенін көрсетті.

Физикалық

Медициналық мәселелер тұрғысынан лесбиянкалар әйелдермен жыныстық қатынаста болатын әйелдер (WSW) деп аталады, себебі әйелдердің сексуалдығы туралы қате түсініктер мен болжамдар, сондай-ақ кейбір әйелдердің тіпті дәрігерге де өздерінің нақты сексуалдық тарихын ашуға тартынғандығы себепті. Өздерін лесбиян деп санаған көптеген әйелдер гетеросексуалдық қатынасқа қатыспайтындықтары және контрацепция қажет етпейтіндіктен дәрігерге қаралуды ұмытады, ал көптеген әйелдер үшін дәрігерге барудың бастапқы себебі осы болып табылады. Нәтижесінде көптеген лесбиянкалар Пап-тестпен жүйелі түрде тексерілмейді. АҚШ үкіметінің мәліметінше, кейбір лесбиянкалар АҚШ-та медициналық тексеруден өтуден жалтарса, себебі олардың денсаулық сақтануы жоқ, өйткені көптеген жұмыс берушілер үй серіктестеріне денсаулық сақтану жәрдемақысын ұсынбайды. WSW туралы медициналық ақпараттың жетіспеуі салдарынан медицина мамандары мен кейбір лесбиянкалардың арасында лесбиянкалардың жұқпалы сексуалдық ауруларға немесе қатерлі ісіктерге шалдығу қаупі төмен деген пікір қалыптасқан. Әйелдер медициналық көмекке жүгінгенде, медицина мамандары көбінесе толық медициналық тарихты алуға келмейді. 2006 жылы 2345 лесбиян және бисексуал әйелдерді зерттеу барысында, олардың тек 9,3%-ы дәрігердің сексуалдық бағдары туралы сұрағанын айтқан. Респонденттердің үштен бірі өздерінің сексуалдық тарихын ашу теріс реакцияға алып келеді деп сенді, ал 30%-ы өзін лесбиян немесе бисексуал деп танысқаннан кейін медицина маманынан теріс пікір алған. Науқастың толық тарихы медицина мамандарына қауіпті аймақтарды анықтауға және әйелдердің жеке тарихы туралы қате пікірлерді түзетуге көмектеседі. 6935 лесбиянды қамтитын ұқсас сауалнамада 77%-ы бір немесе бірнеше еркек серіктесімен сексуалдық қатынаста болғанын, ал 6%-ы өткен жылы сексуалдық қатынаста болғанын мәлімдеді. АҚШ Денсаулық сақтау және әлеуметтік қызметтер департаменті жүрек ауруын барлық әйелдер арасындағы өлімнің басты себебі деп санайды. Жүрек ауруының қаупін арттыратын факторларға семіздік және темекі шегу жатады, бұл екеуі де лесбиянкалар арасында жиі кездеседі. Зерттеулер көрсеткендей, лесбиянкалардың дене массасы жоғары, ал гетеросексуал әйелдерге қарағанда салмақ мәселелеріне көбірек мән береді; сонымен қатар, лесбиянкалар дене массасы жоғары әйелдерді гетеросексуал әйелдерге қарағанда тартымды деп санайды. Лесбиянкалар гетеросексуал әйелдерге қарағанда жиі дене шынықтырумен айналысады, бірақ гетеросексуал әйелдерге қарағанда олардың мақсаты эстетикалық емес. Кейбір жұқпалы сексуалдық аурулар әйелдер арасында жұғады, оның ішінде адам папиллома вирусы (HPV) – әсіресе жыныс мүшелерінің кеспесі, жатыр мойнының ішкі қабаттарының зақымдануы, трихомониаз, сифилис және герпес симплекс вирусы (HSV). Әйелдермен жыныстық қатынаста болатын әйелдер арасында жұқпалы сексуалдық аурулардың таралуы олардың сексуалдық әрекеттеріне байланысты. Жыныс мүшелерінің секреті, қынаптың шырышты қабығы немесе етеккір қандарымен тікелей байланысқа түсетін кез келген зат, соның ішінде саусақтар немесе енгізілетін заттар жұқпалы ауруларды таратуы мүмкін. Ауыз-жыныс қатынасы HSV жұқтыру қаупін арттыруы мүмкін, тіпті еркекпен сексуалдық қатынасқа түспеген әйелдер арасында да. Бактериялық вагиноз (BV) лесбиянкаларда жиі кездеседі, бірақ BV сексуалдық қатынас арқылы жұғатыны белгісіз; ол бойдақ және сексуалдық белсенді әйелдерде де кездеседі. BV жиі лесбияндық қарым-қатынастағы екі серіктесте де кездеседі; BV бар әйелдерді зерттеуде 81%-ының серіктестерінде де BV анықталған. Лесбиянкалар адам иммуножеткіліксіздік вирусының (АИТВ) таралу жиілігінің статистикалық санатына енгізілмейді, бірақ жұқтыру вагинальді және жатыр мойнының секреті арқылы мүмкін. Лесбиянкаларға АИТВ жұқтырудың ең жоғары деңгейі интравеноздық есірткі пайдаланушылар немесе бисексуалдармен сексуалдық қатынаста болатын әйелдер арасында байқалады.

In terms of medical issues, lesbians are referred to as women who have sex with women (WSW) because of the misconceptions and assumptions about women's sexuality and some women's hesitancy to disclose their accurate sexual histories even to a physician. Many self identified lesbians neglect to see a physician because they do not participate in heterosexual activity and require no birth control, which is the initiating factor for most women to seek consultation with a gynecologist when they become sexually active. As a result, many lesbians are not screened regularly with Pap smears. The U. S. government reports that some lesbians neglect seeking medical screening in the U. S.; they lack health insurance because many employers do not offer health benefits to domestic partners. The result of the lack of medical information on WSW is that medical professionals and some lesbians perceive lesbians as having lower risks of acquiring sexually transmitted infections or types of cancer. When women do seek medical attention, medical professionals often fail to take a complete medical history. In a 2006 study of 2,345 lesbian and bisexual women, only 9.3% had claimed they had ever been asked their sexual orientation by a physician. A third of the respondents believed disclosing their sexual history would result in a negative reaction, and 30% had received a negative reaction from a medical professional after identifying themselves as lesbian or bisexual. A patient's complete history helps medical professionals identify higher risk areas and corrects assumptions about the personal histories of women. In a similar survey of 6,935 lesbians, 77% had had sexual contact with one or more male partners, and 6% had that contact within the previous year. Heart disease is listed by the U. S. Department of Health and Human Services as the number one cause of death for all women. Factors that add to risk of heart disease include obesity and smoking, both of which are more prevalent among lesbians. Studies show that lesbians have a higher body mass and are generally less concerned about weight issues than heterosexual women; and lesbians consider women with higher body masses to be more attractive than heterosexual women do. Lesbians are more likely to exercise regularly than heterosexual women, and lesbians do not generally exercise for aesthetic reasons, although heterosexual women do. Some sexually transmitted infections are communicable between women, including human papillomavirus (HPV)—specifically genital warts—squamous intraepithelial lesions, trichomoniasis, syphilis, and herpes simplex virus (HSV). Transmission of specific sexually transmitted infections among women who have sex with women depends on the sexual practices women engage in. Any object that comes in contact with cervical secretions, vaginal mucosa, or menstrual blood, including fingers or penetrative objects may transmit sexually transmitted infections. Orogenital contact may indicate a higher risk of acquiring HSV, even among women who have had no prior sex with men. Bacterial vaginosis (BV) occurs more often in lesbians, but it is unclear if BV is transmitted by sexual contact; it occurs in celibate as well as sexually active women. BV often occurs in both partners in a lesbian relationship; a recent study of women with BV found that 81% had partners with BV. Lesbians are not included in a category of frequency of human immunodeficiency virus (HIV) transmission, although transmission is possible through vaginal and cervical secretions. The highest rate of transmission of HIV to lesbians is among women who participate in intravenous drug use or have sexual intercourse with bisexual men.

Психикалық

Медициналық әдебиет гомосексуализмді сипаттауды бастағаннан бері, оған көбінесе Зигмунд Фрейдтің теорияларының ықпалымен, оның түпкі себебі ретінде табиғи психопатологияны табуға тырысатын көзқараспен қарастырылды. Ол бисексуалдылықты барлық адамдарға тән деп есептесе де, көпшілігі гомосексуалдық тартылу немесе тәжірибе кезеңдерін басынан өткізетінін айтса да, тек бір жынысты тартылуды жарақат немесе ата-аналар арасындағы қақтығыстар салдарынан дамудың тоқтауымен байланыстырды. Психикалық денсаулық және лесбиянкалар туралы көптеген әдебиеттер олардың депрессиясы, заттарды қолдануы және өзіне-өзі қол жұмсауына назар аударды. Лесбиянкалар арасында мұндай мәселелер болғанымен, олардың себептері туралы пікір алмасу 1973 жылы гомосексуализмді Диагностикалық және статистикалық нұсқаулықтан алып тастағаннан кейін өзгерді. Оның орнына, әлеуметтік жақтырылмау, заңдық кемсіту, теріс стереотиптерді қабылдау және шектеулі қолдау құрылымдары гомосексуалдардың батыс қоғамдарында кездесетін және олардың психикалық денсаулығына кері әсер ететін факторларды көрсетеді. Лесбиянка екенін мойындаған әйелдер жасөспірім кезінде өзін ерекше және оқшау сезінгенін айтады. Жалпы алғанда, әйелдер өзінің жеке басын қалыптастыруды іштей немесе жақын қарым-қатынастағы басқа әйелдермен бірге жүзеге асырады. Әйелдер өздерінің сексуалдық ерекшеліктерін кімге ашатынын шектейді және көбінесе лесбиянка болуды таңдау ретінде қарастырады, ал гей еркектерге қарағанда, олар сыртқы факторлармен көбірек айналысады және гомосексуалдықты өз бақылауларынан тыс деп санайды. Әйелдерде ең көп кездесетін психикалық денсаулық мәселелері – күйзеліс және депрессия. Депрессия лесбиянкалар мен гетеросексуал әйелдерде шамамен бірдей деңгейде кездеседі, бірақ жалпы күйзеліс бұзылысы гетеросексуал әйелдерге қарағанда лесбиянкалар мен бисексуал әйелдерде жиірек кездеседі. Депрессия – сексуалдық бағытын достары мен отбасынан жасыруға мәжбүр болған немесе этникалық немесе діни кемсітушілікке ұшыраған немесе қолдау көрсетілмейтін қарым-қатынас қиындықтарын бастан өткерген әйелдер үшін маңызды мәселе. Әйелдердің сексуалдығын қалыптастыруда еркектердің ролі лесбиянкалардың өз денелерін қабылдауына әсер етеді. Зерттеулер гетеросексуал еркектер мен лесбиянкалардың әйелдерде тартымды деп санайтын нәрселерге қатысты әртүрлі стандарттары бар екенін көрсетті. Өздерін әйел сұлулығының еркектер стандартына сәйкес бағалайтын лесбиянкалар өзіне сенімсіздік, тамақтану бұзылыстары және депрессияға бейім болуы мүмкін. 1994 жылы лесбиянкалардың денсаулығына қатысты сауалнамаға қатысқандардың жартысынан астамы өзіне-өзі қол жұмсау туралы ойларға берілгенін, ал 18%-ы өзін-өзі өлтіруге тырысқанын айтты. Ұлттық алкоголь зерттеу орталығы жүргізген зерттеулер көрсеткендей, лесбиянка немесе бисексуал әйелдер алкогольден бас тартуға көбінесе дайын болмайды. Лесбиянкалар мен бисексуал әйелдер алкогольге қатысты проблемалар туралы жиірек хабарлайды, сондай-ақ заттарды қолдану бағдарламаларындағы емдеуге қанағаттанбайды. Көптеген лесбиянкалар қауымдастығы барларда орналасқан, ал ішу – лесбиянкалар мен бисексуал әйелдер үшін қауымдық өмірге қатысумен байланысты әрекет.

Since medical literature began to describe homosexuality, it has often been approached from a view that sought to find an inherent psychopathology as the root cause, influenced by the theories of Sigmund Freud. Although he considered bisexuality inherent in all people and said that most have phases of homosexual attraction or experimentation, exclusive same sex attraction he attributed to stunted development resulting from trauma or parental conflicts. Much literature on mental health and lesbians centered on their depression, substance abuse, and suicide. Although these issues exist among lesbians, discussion about their causes shifted after homosexuality was removed from the Diagnostic and Statistical Manual in 1973. Instead, social ostracism, legal discrimination, internalization of negative stereotypes, and limited support structures indicate factors homosexuals face in Western societies that often adversely affect their mental health. Women who identify as lesbian report feeling significantly different and isolated during adolescence. On the whole, women tend to work through developing a self concept internally, or with other women with whom they are intimate. Women also limit who they divulge their sexual identities to, and more often see being lesbian as a choice, as opposed to gay men, who work more externally and see being gay as outside their control. Anxiety disorders and depression are the most common mental health issues for women. Depression is reported among lesbians at a rate similar to heterosexual women, although generalized anxiety disorder is more likely to appear among lesbian and bisexual women than heterosexual women. Depression is a more significant problem among women who feel they must hide their sexual orientation from friends and family, or experience compounded ethnic or religious discrimination, or endure relationship difficulties with no support system. Men's shaping of women's sexuality has proven to have an effect on how lesbians see their own bodies. Studies have shown that heterosexual men and lesbians have different standards for what they consider attractive in women. Lesbians who view themselves with male standards of female beauty may experience lower self esteem, eating disorders, and higher incidence of depression. More than half the respondents to a 1994 survey of health issues in lesbians reported they had suicidal thoughts, and 18% had attempted suicide. A population based study completed by the National Alcohol Research Center found that women who identify as lesbian or bisexual are less likely to abstain from alcohol. Lesbians and bisexual women have a higher likelihood of reporting problems with alcohol, as well as not being satisfied with treatment for substance abuse programs. Many lesbian communities are centered in bars, and drinking is an activity that correlates to community participation for lesbians and bisexual women.

БАҚ өкілдіктері

Әдебиетте, кинода және теледидарда бейнеленген лесбиянкалар қазіргі заманғы әйелдер сексуалдығы туралы түсініктерді қалыптастыруға ықпал етеді. Лесбиянкалар туралы медиа мазмұнының көп бөлігін ерлер жасайды; әйелдер баспалары 1970 жылдарға дейін дамымады, әйелдер түсірген лесбиянкалар туралы фильмдер 1980 жылдарға дейін шыққан жоқ, ал әйелдер жазған лесбиянкаларды көрсететін телешоулар 21-ші ғасырда ғана жасала бастады. Осының салдарынан, әсіресе әйелдерге қатысты гомосексуализм, символдық жою арқасында назардан тыс қалды. Лесбиянкалар бейнелене бастағанда, олар көбінесе бір жақты, қарапайым стереотиптер ретінде бейнеленді.

Фильм

Лесбиянизм, немесе оның көрінісі, киноның алғашқы кезеңдерінде бастау алды. Әдебиеттегідей, лесбиянкалардың бейнеленуінің немесе оның себептерінің бірдей қағидалары фильмдердегі әйелдерге де қолданылды. Әйелдердің әйелдік рөліне қарсы шығуы, ерлердің еркектік рөліне қарсы шығуынан оңай қабылданатын құрал болды. 1914 жылы Эдит Стори қатысқан «Флоридадағы сиқыр» фильмінде актерлер ерлер рөлінде көрінді. «Марокко» (1930) фильмінде Марлен Дитрих басқа әйелді еріндерінен сүйеді, ал Кэтрин Хепберн 1933 жылы «Кристофер Стронг» және 1936 жылы «Сильвия Скарлетт» фильмдерінде ер адам рөлін ойнады. Голливуд фильмдері, бисексуалдылықты меңзеген шоуларды көру үшін Гарлемге ағылған көрермендердің үрдісін ұстанды. 1929 жылы Луиза Брукс пен Элис Робертс қатысқан «Пандораның қорабы» фильмінде ашық әйелдер гомосексуализмі таныстырылды. 1930 жылы Хейс кодексі енгізілгеннен кейін, фильмдердегі гомосексуализмге қатысты көптеген сілтемелер «жыныстық ауытқу» деген жалпы атаумен цензураланды. Немец фильмдерінде гомосексуализм бейнеленді және Еуропа бойынша таратылды, бірақ 1931 жылы шыққан «Оң киімдегі қыздар» фильмі АҚШ-та таратылмады, себебі ол жасөспірімнің пансиондағы әйел мұғаліміне ғашық болуын көрсеткен. Хейс кодексінің салдарынан, 1930 жылдан кейін лесбияндық көптеген фильмдерде болмады, тіпті лесбияндық кейіпкерлері немесе сюжеттік құрылғылары бар фильмдерде де. Лилиан Хеллманның «Балалар сағаты» пьесасы гетеросексуалдық махаббат үшбұрышқа айналдырылып, «Осы үшеу» деп аталды. 1933 жылы Грета Гарбоның қатысуымен түсірілген «Королева Кристина» фильмі Швеция королевасы Кристинаның әйелдермен болған қарым-қатынасы туралы болжамдардың көп бөлігін жасырды. Хейс кодексі күшінде болған кезде фильмдерде гомосексуализм немесе лесбияндық туралы тікелей айтылмады. 1954 жылы «Жалғыздық ордасы» фильміндегі лесбияндық көріністі алып тастау себебі цензура тарапынан «әдепсіз, моральдық құндылықтарды бұзады» деп түсіндірілді. Кодекс 1961 жылдан кейін сәл жеңілдетілді, ал келесі жылы Уильям Уайлер «Балалар сағаты» фильмін Одри Хепберн мен Ширли Маклейнмен қайта түсірді. Маклейн кейіпкері Хепбернге деген махаббатын мойындағаннан кейін, өзін-өзі асып алады; бұл гомосексуализмді көрсететін фильмдердегі қайғылы соңның үлгісін қалыптастырды. Гей кейіпкерлер де көбінесе соңында өлтірілді, мысалы, 1968 жылы «Түлкі» фильмінде Сэнди Деннис кейіпкерінің өлімі. Құрбан болмаған жағдайда, лесбиянкалар жамандыққа ұшыраған немесе моральдық жағынан бұзылған кейіпкерлер ретінде бейнеленді, мысалы, Барбара Стэнвик 1962 жылы «Жайлоқ жақта» және Шелли Винтерс 1963 жылы «Балконда» бордель иесінің рөлін сомдады. Лесбиянкаларды жыртқыштар ретінде «Ребекка» (1940) фильмінде, «Қоймадағы» (1950) сияқты әйелдер түрмесі фильмдерінде немесе «Орыспен сүйіспеншілікпен» (1963) фильміндегі Роза Клебб кейіпкерінде көрсетті. Лесбияндық вампирлер тақырыбы «Дракуланың қызы» (1936), «Қан мен раушан гүлдер» (1960), «Вампирос Лесбос» (1971) және «Аштық» (1983) фильмдерінде қайта пайда болды. «Basic Instinct» (1992) фильмінде Шэрон Стоун сомдаған бисексуалдық кісі өлтіруші болды; бұл гей адамдарды жыртқыштар ретінде бейнелеуге қарсы наразылық толқынына себеп болған бірнеше фильмнің бірі болды. Лесбияндықты айтарлықтай тереңдікпен қарастырған алғашқы фильм 1968 жылы түсірілген «The Killing of Sister George» болды, ол Лондонның көптен бері жұмыс істеп келе жатқан лесбияндық пабы Gateways клубында түсірілді. Бұл фильмде алғаш рет өзін лесбиян деп мойындаған кино кейіпкері бар. Фильм тарихшысы Вито Руссо бұл фильмді басқа лесбиянкалардың ашықтығына үнсіздікке мәжбүрлеген көп қырлы кейіпкердің күрделі бейнесі деп санайды. 1982 жылы «Жеке үздік» және 1983 жылы «Лианна» фильмдері лесбияндық қарым-қатынастарға көбірек жанашырлықпен қарады және лесбияндық секс көріністерін көрсетті, бірақ екі фильмде де қарым-қатынас бақытты емес. «Жеке үздік» бір әйелдің ер адаммен қарым-қатынасқа оралуының клишелік сюжеттік құрылғысын қолданғаны үшін сынға ұшырады, бұл лесбияндықтың уақытша құбылыс екенін білдіреді, сондай-ақ лесбияндық қарым-қатынасты «жасырынсыз вуайеризммен» қарастырды. «Silkwood» (1983), «The Color Purple» (1985) және «Fried Green Tomatoes» (1991) фильмдерінде лесбияндық кейіпкерлердің көбірек екіұшты бейнелері көрінді, бірақ бастапқы материалда лесбияндық сипаттама бар еді. Тәуелсіз кино жасау дәуірі фильмдерге әртүрлі оқиғалар, жазушылар мен режиссерлерді әкелді. «Desert Hearts» 1985 жылы ең табысты фильмдердің бірі болды. Лесбияндық Донна Дейч режиссерлік еткен бұл фильм Джейн Рулдің «Desert of the Heart» романына негізделген. Ол сыншылар тарапынан әртүрлі бағаланды, бірақ гей баспасөзінен оң пікірлер алды. 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында гей және лесбияндық мәселелерді қапатар ететін, гейлер мен лесбиянкалар жасаған «Жаңа Queer Cinema» деп аталған фильмдер сериясы пайда болды. Лесбияндықты тақырыбына алған фильмдерге Роуз Троштің авангардтық романтикалық комедиясы «Go Fish» (1994) және афроамерикандық лесбияндықтар туралы алғашқы фильм, Шеріл Даньенің «The Watermelon Woman» (1995) кірді. Лесбияндықты бейнелейтін фильмдердегі реализм романтикалық оқиғаларды, мысалы, «The Incredibly True Adventure of Two Girls in Love» және «When Night Is Falling» (екеуі де 1995), «Better Than Chocolate» (1999) және әлеуметтік сатира «But I'm a Cheerleader» (1999) сияқты фильмдерде одан әрі дамыды. Питер Джексонның «Heavenly Creatures» (1994) фильмінде, Оскар жеңіп алған Эйлин Вуорнос туралы «Monster» (2003) және «Chasing Amy» (1997), «Kissing Jessica Stein» (2001) және «Boys Don't Cry» (1999) фильмдеріндегі сексуалдық және гендерлік еркіндікті зерттеудегі кейіпкерлердің мотивациясының күрделілігін қосып, лесбияндықты жыртқыш ретінде бейнелеуге бұрылыс жасалды. «V for Vendetta» фильмінде болашақ Ұлыбританиядағы диктатура, лесбиянды, гомосексуалды және қоғамдағы басқа «керексіз» адамдарды нацилік концлагерьлерде жүйелі түрде қырғынға ұшыратуы көрсетілген. Фильмде, осындай жағдайда өлтірілген Валери атты лесбияндық актриса, маскалы бүлікші V және оның одақтасы Эви Хаммондқа диктатураны құлатуға шабыттандырды.

Lesbianism, or the suggestion of it, began early in filmmaking. The same constructs of how lesbians were portrayed—or for what reasons—as what had appeared in literature were placed on women in the films. Women challenging their feminine roles was a device more easily accepted than men challenging masculine ones. Actresses appeared as men in male roles because of plot devices as early as 1914 in A Florida Enchantment featuring Edith Storey. In Morocco (1930) Marlene Dietrich kisses another woman on the lips, and Katharine Hepburn plays a man in Christopher Strong in 1933 and again in Sylvia Scarlett (1936). Hollywood films followed the same trend set by audiences who flocked to Harlem to see edgy shows that suggested bisexuality. Overt female homosexuality was introduced in 1929's Pandora's Box between Louise Brooks and Alice Roberts. After the Hays Code in 1930, most references to homosexuality in films were censored under the umbrella term "sex perversion". German films depicted homosexuality and were distributed throughout Europe, but 1931's Mädchen in Uniform was not distributed in the U. S. because of the depiction of an adolescent's love for a female teacher in boarding school. Because of the Hays Code, lesbianism after 1930 was absent from most films, even those adapted with overt lesbian characters or plot devices. Lillian Hellman's play The Children's Hour was converted into a heterosexual love triangle and retitled These Three. Biopic Queen Christina in 1933, starring Greta Garbo, veiled most of the speculation about Christina of Sweden's affairs with women. Homosexuality or lesbianism was never mentioned outright in the films while the Hays Code was enforced. The reason censors stated for removing a lesbian scene in 1954's The Pit of Loneliness was that it was, "Immoral, would tend to corrupt morals". The code was relaxed somewhat after 1961, and the next year William Wyler remade The Children's Hour with Audrey Hepburn and Shirley MacLaine. After MacLaine's character admits her love for Hepburn's, she hangs herself; this set a precedent for miserable endings in films addressing homosexuality. Gay characters also were often killed off at the end, such as the death of Sandy Dennis' character at the end of The Fox in 1968. If not victims, lesbians were depicted as villains or morally corrupt, such as portrayals of brothel madames by Barbara Stanwyck in Walk on the Wild Side from 1962 and Shelley Winters in The Balcony in 1963. Lesbians as predators were presented in Rebecca (1940), women's prison films like Caged (1950), or in the character Rosa Klebb in From Russia with Love (1963). Lesbian vampire themes have reappeared in Dracula's Daughter (1936), Blood and Roses (1960), Vampyros Lesbos (1971), and The Hunger (1983). Basic Instinct (1992) featured a bisexual murderer played by Sharon Stone; it was one of several films that set off a storm of protests about the depiction of gay people as predators. The first film to address lesbianism with significant depth was The Killing of Sister George in 1968, which was filmed in The Gateways Club, a longstanding lesbian pub in London. It is the first to claim a film character who identifies as a lesbian, and film historian Vito Russo considers the film a complex treatment of a multifaceted character who is forced into silence about her openness by other lesbians. Personal Best in 1982, and Lianna in 1983 treat the lesbian relationships more sympathetically and show lesbian sex scenes, though in neither film are the relationships happy ones. Personal Best was criticized for engaging in the clichéd plot device of one woman returning to a relationship with a man, implying that lesbianism is a phase, as well as treating the lesbian relationship with "undisguised voyeurism". More ambiguous portrayals of lesbian characters were seen in Silkwood (1983), The Color Purple (1985), and Fried Green Tomatoes (1991), despite explicit lesbianism in the source material. An era of independent filmmaking brought different stories, writers, and directors to films. Desert Hearts arrived in 1985, to be one of the most successful. Directed by lesbian Donna Deitch, it is loosely based on Jane Rule's novel Desert of the Heart. It received mixed critical commentary, but earned positive reviews from the gay press. The late 1980s and early 1990s ushered in a series of films treating gay and lesbian issues seriously, made by gays and lesbians, nicknamed New Queer Cinema. Films using lesbians as a subject included Rose Troche's avant garde romantic comedy Go Fish (1994) and the first film about African American lesbians, Cheryl Dunye's The Watermelon Woman, in 1995. Realism in films depicting lesbians developed further to include romance stories such as The Incredibly True Adventure of Two Girls in Love and When Night Is Falling, both in 1995, Better Than Chocolate (1999), and the social satire But I'm a Cheerleader (also in 1999). A twist on the lesbian as predator theme was the added complexity of motivations of some lesbian characters in Peter Jackson's Heavenly Creatures (1994), the Oscar winning biopic of Aileen Wuornos, Monster (2003), and the exploration of fluid sexuality and gender in Chasing Amy (1997), Kissing Jessica Stein (2001), and Boys Don't Cry (1999). The film V for Vendetta shows a dictatorship in future Britain that forces lesbians, homosexuals, and other "unwanted" people in society to be systematically slaughtered in Nazi concentration camps. In the film, a lesbian actress named Valerie, who was killed in such a manner, serves as inspiration for the masked rebel V and his ally Evey Hammond, who set out to overthrow the dictatorship.

Театр

Лесбияндық сүйіспеншілікті көрсететін және екі ғашық әйелді ашық бейнелейтін алғашқы сахналық қойылым – 1907 жылы Шолем Аштың идиш тіліндегі «Қайғының құдайы» (Got fun nekome) пьесасы. Ривкеле, жас әйел, және Манке, әкесінің борделінде жұмыс істейтін әйел, ғашық болады. 1923 жылдың 6 наурызында Нью-Йорк қаласындағы театрда осы пьеса қойылған кезде продюсерлер мен актерлерге «әдепсіз, ұятсыз, жаман және таза емес театрлық қойылым» деп анықталған Қылмыстық кодекске қарсы қылмыс жасағаны туралы хабарланды. Олар келесі күні сотқа келгенде тұтқындалды. Екі айдан кейін олар сотта кінәлі деп танылды. Продюсерлерге 200 доллар айыппұл салынды, ал актерлерге үкім шартты түрде берілді. Кейбіреулер бұл пьесаны «идиш театрының ең ұлы драмасы» деп санайды. «Қайғының құдайы» 2015 жылы Паула Фогельдің «Indecent» пьесасына шабыт берді, онда Рифкеле мен Манке есімді лесбиян кейіпкерлері бар. «Indecent» 2017 жылы «үздік пьеса» номинациясын «Тони» сыйлығында және «үздік пьеса» номинациясын «Драмалық үстел» сыйлығында жеңіп алды. «The Prom» Бродвей мюзиклінде Эмма Нолан мен Алиса Грин есімді лесбиян кейіпкерлері болды. 2019 жылы бұл қойылым «үздік мюзикл» номинациясының ішінде алты «Тони» сыйлығына ұсынылып, «үздік мюзикл» үшін «Драмалық үстел» сыйлығын жеңіп алды. «The Prom» қойылымынан жасалған фрагмент 2018 жылы Macy's Thanksgiving Day Parade-де көрсетіліп, парадтың тікелей эфирінде бірінші бір жынысты сүйіспеншілік саяхатын көрсету арқылы тарихқа енді. «Jagged Little Pill» мюзиклінде Джо есімді лесбиян кейіпкері бар, ол діншіл анасының наразылығымен күресуде.

Теледидар

Теледидар гомосексуализмді кинодан әлдеқайда кейін қарастыра бастады. 1950 жылдардың соңындағы жергілікті ток-шоулар алғаш рет гомосексуализмді сарапшылар тобын (әдетте олардың өзі гомосексуал емес) қоғамдағы гей ерлердің мәселелерін талқылауға шақыру арқылы қарастырды. Лесбияндық көбінесе назардан тыс қалды. Желілік теледидарда лесбиянканың алғаш рет бейнеленгені – 1960 жылдардың басында NBC-нің "The Eleventh Hour" драмасында, әйел режиссердің қудалауын сезінген актриса туралы телеспектакльде. Ол қиын жағдайда психиатрға шақырып, өзінің әйелдерге деген сезіміне байланысты терең кінә сезімі бар жасырын лесбиянка екенін анықтауын сұрайды. Осыны түсінген соң, ол гетеросексуалдық қатынастарға ұмтыла алады, олар "салауатты" деп сипатталады. 1970 жылдарға дейін лесбиянкалар көрінбейтін жағдайда қалды, осы кезде гомосексуализм драмалық бейнелердің тақырыбы болды, бастапқыда медициналық драмаларда (The Bold Ones, Marcus Welby, M. D., Medical Center) дәрігерлерге келген ер пациенттердің немесе басқа қызметкерлерге ашылған қызметкерлердің жағдайлары көрсетілді. Бұл шоулар гомосексуализмді клиникалық тұрғыдан талқылауға мүмкіндік берді, басты кейіпкерлер қиын жағдайдағы гей кейіпкерлеріне көмектеседі немесе гомофобтық қарсыластарды түзетуге тырысады, сонымен бірге гомосексуализмді психозбен, қылмыстық мінез-құлықпен немесе есірткіге тәуелділікпен салыстырады. 1970 жылдардағы тағы бір жиі қолданылатын сюжеттік құрылғы – полициялық драмадағы гей кейіпкер. Олар шантаж немесе гейге қарсы зорлық-зомбылықтың құрбаны болды, бірақ көбінесе қылмыскерлер ретінде бейнеленді. 1960 жылдардың соңында N.Y.P.D., Police Story және Police Woman сериалдарымен басталғанда, Вито Руссоның айтуынша, гей белсенділігінің артуына жауап ретінде гомосексуалдарды оқиғаларда қолдану жиіледі. Лесбиянкалар көбінесе зұлым рөлдерде бейнеленді, оларды өз құштарлықтары, ішкі гомофобия немесе ашылудан қорқу себепті кісі өлтіруге итермеледі. "Police Woman" сериалының бір эпизоды эфирге шығу алдында Ұлттық Гейлік Жұмыс Тобының наразылығын тудырды, себебі ол ақша үшін зейнеткерлер үйіндегі науқастарды өлтірген үш кісі өлтірген лесбиянканы көрсетті. NBC наразылықтарға байланысты эпизодты өңдеді, бірақ NBC кеңсесінің бас кеңсесі алдында отырыс ұйымдастырылды. 1970 жылдардың ортасында гейлер мен лесбиянкалар полиция қызметкерлері немесе детективтер ретінде көріне бастады, олар ашылу мәселелерімен күреседі. Бұл 1982 жылы CBS-тің "Cagney & Lacey" сериалында екі әйел полиция детективінің қатысуымен көрсетілмеді. CBS өндірісі кейіпкерлердің лесбиянка болып көрінбеуі үшін оларды жұмсартуға тырысты. 1991 жылы "L.A. Law" сериалында Аманда Донохоу сомдаған бисексуалдық заңгер Мишель Гринмен алғашқы маңызды лесбияндық сүйіспеншілікті бөлісті, бұл The Hollywood Reporter-дің "адал" деп атауына қарамастан, дау тудырды. Теледидар 1980 жылдардың соңына дейін гомосексуалдық кейіпкерлерді жиі пайдаланбаса да, кейбір ертедегі комедиялар автор Стивен Тропиано "гей-терек" деп атаған кейіпкерлерді қолданды: ерекше, гендерлік нормаларға сәйкес келмейтін немесе екіұшты жеке өмірі бар кейіпкерлер. Бұл кейіпкерлердің қатарында "Доби Гиллистің көптеген махаббаттары" фильміндегі Зелда, "Беверли Хиллбиллиз" фильміндегі Мисс Хатауэй және "Тұрмыс фактілері" фильміндегі Джо болды. 1980 жылдардың ортасынан 1990 жылдарға дейін ситкомдар жиі "ашылу" эпизодарын қолданды, онда жұлдыздардың бірінің досы өзінің лесбиянка екенін мойындайды, актерлік құрамды мәселеге бейімдеуге мәжбүр етеді. "Жандарды жобалау", "Алтын қыздар" және "Достар" осы құрылғыны әйелдермен қолданды. "Балалы үйленгендер", "Сен туралы мазасыз" және "Розанна" сериалдарында ашылған лесбиянка кейіпкерлері көрінді. "Розанна" сериалының бір эпизодында ABC компаниясының басшылары Розанна мен Мариэль Хемингуэйдің арасындағы сүйіспеншілік эпизоды рейтингті құртады және жарнаманы жойды деп қорқытты. Бірақ бұл эпизод аптаның ең жоғары рейтингті эпизоды болды. Лесбиянкалардың бейнесіне ең маңызды әсер еткен комедия – "Элен" болды. 1997 жылы Элленнің ашылу эпизодына байланысты жарнама өте үлкен болды; Эллен ДеДженерес "The Puppy Episode" эфиріне бір апта бұрын "Иә, мен геймін" деген тақырыппен Time журналының мұқабасында пайда болды. Американың көптеген қалаларында эпизодты көру үшін кештер ұйымдастырылды, ал консервативті ұйымдардың қарсылығы күшті болды. WBMA LP, ABC-нің Бирмингемдегі филиалы, Алабама штаты, тіпті эпизодтың алғашқы сериясын эфирге шығарудан бас тартты, себебі ол жергілікті көрермендердің консервативті құндылықтарына сәйкес емес еді, бұл станцияға ЛГБТ қоғамдастығынан кейбір жамандық пен ашуды әкелді. Дегенмен, "The Puppy Episode" жазу үшін Эмми жүлдесін жеңіп алды, бірақ шоу Эллен Морганның сексуалдығын әр апта сайын қарастыра бастағанда, желілік басшылар шоудың бағытынан алаңдады және оны тоқтатуға шешім қабылдады. "L.A. Law" сериалын ұстанған драмалар гомосексуалдық тақырыптарды енгізе бастады, әсіресе "Relativity", "Picket Fences", "ER" және "Star Trek: The Next Generation" және "Deep Space Nine" сериалдарындағы үздіксіз сюжеттерде, олар сексуалдық және гендерлік шекараларды сынап көрді. Жасөсперімдерге арналған және өте күшті культтық жанкүйерлікке ие болған шоу – "Buffy the Vampire Slayer" болды. "Buffy" сериалының төртінші маусымында Тара мен Вилло бір-біріне деген махаббатын ерекше ескертусіз білдірді және олардың қарым-қатынасы шоудағы басқа романтикалық қарым-қатынастар сияқты қарастырылды. Осыдан кейін желілік теледидардан гомосексуалдық кейіпкерлерге арналған шоулар пайда болды. Showtime-ның "Queer as Folk" американдық нұсқасы 2000 жылдан 2005 жылға дейін бес жыл бойы көрсетілді, оның екі басты кейіпкері лесбиянкалар жұбы болды. Showtime сериалын "Шексіз" деп жарнамалады және "Queer as Folk" гомосексуализмді ашық түрде көрсетті. Агрессивті жарнама нәтежесінде шоу желінің ең жоғары рейтингті сериалына айналды, алғашқы маусымнан кейін Showtime-ның басқа бағдарламаларының санын екі есеге арттырды. 2004 жылы Showtime "The L Word" сериалын ұсынды, ол лесбиянкалар мен бисексуалдық әйелдер тобына арналған драмалық сериал, ол 2009 жылы соңғы маусымын аяқтады.

Television began to address homosexuality much later than film. Local talk shows in the late 1950s first addressed homosexuality by inviting panels of experts (usually not gay themselves) to discuss the problems of gay men in society. Lesbianism was rarely included. The first time a lesbian was portrayed on network television was the NBC drama The Eleventh Hour in the early 1960s, in a teleplay about an actress who feels she is persecuted by her female director, and in distress, calls a psychiatrist who explains she is a latent lesbian who has deep rooted guilt about her feelings for women. When she realizes this, she is able to pursue heterosexual relationships, which are portrayed as "healthy". Invisibility for lesbians continued in the 1970s when homosexuality became the subject of dramatic portrayals, first with medical dramas (The Bold Ones, Marcus Welby, M. D., Medical Center) featuring primarily male patients coming out to doctors, or staff members coming out to other staff members. These shows allowed homosexuality to be discussed clinically, with the main characters guiding troubled gay characters or correcting homophobic antagonists, while simultaneously comparing homosexuality to psychosis, criminal behavior, or drug use. Another stock plot device in the 1970s was the gay character in a police drama. They served as victims of blackmail or anti gay violence, but more often as criminals. Beginning in the late 1960s with N. Y. P. D., Police Story, and Police Woman, the use of homosexuals in stories became much more prevalent, according to Vito Russo, as a response to their higher profiles in gay activism. Lesbians were included as villains, motivated to murder by their desires, internalized homophobia, or fear of being exposed as homosexual. One episode of Police Woman earned protests by the National Gay Task Force before it aired for portraying a trio of murderous lesbians who killed retirement home patients for their money. NBC edited the episode because of the protests, but a sit in was staged in the head of NBC's offices. In the middle of the 1970s, gay men and lesbians began to appear as police officers or detectives facing coming out issues. This did not extend to CBS' groundbreaking show Cagney & Lacey in 1982, starring two female police detectives. CBS production made conscious attempts to soften the characters so they would not appear to be lesbians. In 1991, a bisexual lawyer portrayed by Amanda Donohoe on L. A. Law shared the first significant lesbian kiss on primetime television with Michele Greene, stirring a controversy despite being labeled "chaste" by The Hollywood Reporter. Though television did not begin to use recurring homosexual characters until the late 1980s, some early situation comedies used a stock character that author Stephen Tropiano calls "gay straight": supporting characters who were quirky, did not comply with gender norms, or had ambiguous personal lives, that "for all purposes should be gay". These included Zelda from The Many Loves of Dobie Gillis, Miss Hathaway from The Beverly Hillbillies, and Jo from The Facts of Life. In the mid 1980s through the 1990s, sitcoms frequently employed a "coming out" episode, where a friend of one of the stars admits she is a lesbian, forcing the cast to deal with the issue. Designing Women, The Golden Girls, and Friends used this device with women in particular. Recurring lesbian characters who came out were seen on Married with Children, Mad About You, and Roseanne, in which a highly publicized episode had ABC executives afraid a televised kiss between Roseanne and Mariel Hemingway would destroy ratings and ruin advertising. The episode was instead the week's highest rated. By far the sitcom with the most significant impact to the image of lesbians was Ellen. Publicity surrounding Ellen's coming out episode in 1997 was enormous; Ellen DeGeneres appeared on the cover of Time magazine the week before the airing of "The Puppy Episode" with the headline "Yep, I'm Gay". Parties were held in many U. S. cities to watch the episode, and the opposition from conservative organizations was intense. WBMA LP, the ABC affiliate in Birmingham, Alabama, even refused to air the first run of the episode, citing conservative values of the local viewing audience, which earned the station some infamy and ire in the LGBT community. Even still, "The Puppy Episode" won an Emmy for writing, but as the show began to deal with Ellen Morgan's sexuality each week, network executives grew uncomfortable with the direction the show took and canceled it. Dramas following L. A. Law began incorporating homosexual themes, particularly with continuing storylines on Relativity, Picket Fences, ER, and Star Trek: The Next Generation and Deep Space Nine, both of which tested the boundaries of sexuality and gender. A show directed at adolescents that had a particularly strong cult following was Buffy the Vampire Slayer. In the fourth season of Buffy, Tara and Willow admit their love for each other without any special fanfare and the relationship is treated as are the other romantic relationships on the show. What followed was a series devoted solely to gay characters from network television. Showtime's American rendition of Queer as Folk ran for five years, from 2000 to 2005; two of the main characters were a lesbian couple. Showtime promoted the series as "No Limits", and Queer as Folk addressed homosexuality graphically. The aggressive advertising paid off as the show became the network's highest rated, doubling the numbers of other Showtime programs after the first season. In 2004, Showtime introduced The L Word, a dramatic series devoted to a group of lesbian and bisexual women, running its final season in 2009.

Шығармашылық және халықтық мәдениет

Лесбиянкалардың көрінісі 1980-жылдардың басынан бері жақсарды. Бұл, ішінара, өздерінің сексуалдық бағдары мен жалпы лесбияндықтары туралы жұртшылықтан сұрақтар мен баспасөзде пікірлер тудырған қоғам қайраткерлеріне байланысты. Бұл назарды өзіне тартқан басты тұлға – Мартина Навратилова, ол көп жылдар бойы лесбиян екенін жоққа шығарды, бисексуал екенін мойындады, Рита Мэй Браун және Джуди Нельсонмен көпшілік алдында қарым-қатынаста болды және өзінің сексуалдық өмірі туралы спорттық жетістіктерімен бірдей дәрежеде баспасөз назарына ілікті. Навратилова ғалым Дайан Хамердің баспасөзде «бір жынысты құштарлықтың себебін анықтаумен үнемі айналысу» деп атаған құбылысты қозғады. Басқа да қоғам қайраткерлері гомосексуализм мен бисексуализмді мойындады, атап айтқанда музыканттар k. d. lang және Мелисса Этеридж, сондай-ақ Мадоннаның өнерлері мен жарияланымдарындағы сексуалдық шекараларды кеңейтуі. 1993 жылы ланг пен өзін гетеросексуал супермодель деп санайтын Синди Кроуфорд Vanity Fair журналының тамыздық мұқабасында суреттелді. Суретте Кроуфорд лангтың бетін қырқып жатқан көрініс бейнеленген, ал ланг шаштараздық креслода отырып, жолақты костюм киген. Хамердің сөзінше, бұл сурет «лесбияндық шик құбылысының халықаралық деңгейде танылған символына» айналды. 1994 жыл лесбиянкалардың көрінісінің артуымен ерекшеленді, бұл әсіресе әйелдік келбетке ие әйелдерге қызығушылық тудырды. 1992 және 1994 жылдар аралығында Mademoiselle, Vogue, Cosmopolitan, Glamour, Newsweek және New York журналдарында басқа әйелдермен сексуалдық қарым-қатынас жасағанын мойындаған әйелдер туралы мақалалар жарияланды. Бір сарапшының пікірінше, лесбияндық шик құбылысының қайталануы 1980 және 1990 жылдардағы ЖИТС салдарынан гейлердің субмәдениетінде жиі қолданылатын гомоэротикалық мәтіндерге қол жеткізудің қиындығымен және 1970-жылдардағы лесбиянкалардың бейнесінің (тартымсыз және наразы) алыс есінде қалуымен байланысты. Қысқасы, лесбиянкалар саяси наным-сенімдерінен бас тартқанда көпшілікке тартымдырақ болды. Әйелдік және сұлу әйелдерге бағытталған назар мәдениет сарапшысы Роджер Стрейтматтер сипаттағандай, гетеросексуалдық ерлердің көзімен қарағанда лесбиянкалардың шындықтан алыс бейнесін жасады; бұл тенденция ерлерге арналған порнографияда лесбияндық мазмұнның көбеюіне әсер етті. 2009 жылы Синтия Никсон және Линдси Лохан сияқты сексуалдық бағдары ашық әйелдер әйелдермен қарым-қатынастары туралы ашық түрде сөйлеген кезде және телешоулар бір жынысты қарым-қатынастарды көрсеткен кезде лесбиянкалардың көрінісі қайта жанданды. Психиатрлар мен феминист философтар әйелдердің бір жынысты қарым-қатынастарды мойындауының артуының себебі әлеуметтік қабылдаудың өсуімен байланысты екенін жазды, бірақ сонымен қатар «тек белгілі бір лесбиянка ғана – нәзік және сәнді немесе андрогин стильдегі жігіттерге ұқсас келбеттегілер ғана басты ағымдағы мәдениетке қабылданады» деген пікірді білдірді.

Lesbian visibility has improved since the early 1980s. This is in part due to public figures who have drawn speculation from the public and comment in the press about their sexuality and lesbianism in general. The primary figure earning this attention was Martina Navratilova, who served as tabloid fodder for years as she denied being lesbian, admitted to being bisexual, had very public relationships with Rita Mae Brown and Judy Nelson, and acquired as much press about her sexuality as she did her athletic achievements. Navratilova spurred what scholar Diane Hamer termed "constant preoccupation" in the press with determining the root of same sex desire. Other public figures acknowledged their homosexuality and bisexuality, notably musicians k. d. lang and Melissa Etheridge, and Madonna's pushing of sexual boundaries in her performances and publications. In 1993, lang and self professed heterosexual supermodel Cindy Crawford posed for the August cover of Vanity Fair in a provocative arrangement that showed Crawford shaving lang's face, as lang lounged in a barber's chair wearing a pinstripe suit. The image "became an internationally recognized symbol of the phenomenon of lesbian chic", according to Hamer. The year 1994 marked a rise in lesbian visibility, particularly appealing to women with feminine appearances. Between 1992 and 1994, Mademoiselle, Vogue, Cosmopolitan, Glamour, Newsweek, and New York magazines featured stories about women who admitted sexual histories with other women. One analyst reasoned the recurrence of lesbian chic was due to the often used homoerotic subtexts of gay male subculture being considered off limits because of AIDS in the late 1980s and 1990s, joined with the distant memory of lesbians as they appeared in the 1970s: unattractive and militant. In short, lesbians became more attractive to general audiences when they ceased having political convictions. All the attention on feminine and glamorous women created what culture analyst Rodger Streitmatter characterizes as an unrealistic image of lesbians packaged by heterosexual men; the trend influenced an increase in the inclusion of lesbian material in pornography aimed at men. A resurgence of lesbian visibility was noted in 2009 when sexually fluid female celebrities, such as Cynthia Nixon and Lindsay Lohan, commented openly about their relationships with women, and reality television addressed same sex relationships. Psychiatrists and feminist philosophers wrote that the rise in women acknowledging same sex relationships was due to growing social acceptance, but also conceded that "only a certain kind of lesbian—slim and elegant or butch in just the right androgynous way—is acceptable to mainstream culture."

Отбасы және саясат

Әйелдер арасындағы гомосексуализм тарих бойында көптеген мәдениеттерде кездессе де, бір жынысты серіктестер арасындағы отбасы құру – соңғы кездегі құбылыс. 1970 жылдарға дейін бір жынысты ересектердің ұзақ мерзімді, берілген қарым-қатынастар жасауы көптеуге белгісіз болды. Лесбиянкалардың көпшілігі (60-тан 80%-ға дейін) ұзақ мерзімді қарым-қатынаста екенін хабарлайды. Әлеуметтанушылар жұп құрған әйелдердің көптігін гендерлік рөлдердің қалыптасуымен байланыстырады: лесбияндық одақта әйелдердің қарым-қатынасқа берілу ықтималдығы екі есе артады. Гетеросексуалдық қарым-қатынастардағыдай жыныстық рөлдерге сүйенген еңбек бөлінісінен айырмашылығы, лесбияндық қарым-қатынастарда үй шаруасы екі серіктес арасында тең бөліседі. Зерттеулер көрсеткендей, лесбияндық және гей қарым-қатынастардағы эмоционалды байланыс гетеросексуалдық қарым-қатынастарға қарағанда жақын. 1960 және 1970 жылдары гей-қозғалысы күшейген кезде отбасылық мәселелер лесбиянкалар үшін маңызды мәселелерге айналды. Әсіресе, балаларға қамқорлық беру мәселесі қызығушылық тудырды, себебі соттар ашық гомосексуалды аналарға қамқорлықты бермейтін, тіпті балаларды әдетте биологиялық анаға беруді қарастыратын. Балаларға қамқорлық беру даулары нәтижесінде жүргізілген бірнеше зерттеулерде бір жынысты ата-аналармен өскен балалар мен лесбиян емес жалғыз аналармен өскен балалардың дамуы салыстырылды. Олар балалардың психикалық денсаулығы, бақыты және жалпы бейімделуі лесбиян емес ажырасқан әйелдердің балаларымен ұқсас екенін анықтады. Лесбиян аналармен өскен балалардың сексуалдық бағдары, гендерлік идентификациясы және жыныстық рөлдеріне ешқандай әсер етілмейді. Айырмашылықтардың арасында ажырасқан лесбиянкалардың көбінесе серіктеспен бірге тұратыны, әкелердің ажырасқан лесбиян аналарын ажырасқан гетеросексуал аналарға қарағанда жиі көретіні және лесбиян аналардың балаларын заңды жолмен жоғалтудан қорқу деңгейі жоғары екені анықталды. Бір жынысты жұптардың отбасын құру мүмкіндіктерін арттыру соңғы он жылда саяси жағдайды өзгертіп, қалыптастырды. Батыс елдерінде бір жынысты некеге немесе азаматтық одақтарға қол жеткізуге бағытталған күш-жігер басқа саяси мақсаттардың орнын басып отыр. 2012 жылдың мәліметтері бойынша, он ел мен АҚШ-тың алты штатында бір жынысты некеге рұқсат берілген; кейбір еуропалық елдерде, АҚШ штаттарында және жеке муниципалитеттерде азаматтық одақтар ұсынылады. Балаларды асырап алуға немесе асыраушы ата-ана ретінде үй беруге мүмкіндік алу, сондай-ақ жасанды ұрықтандыруға қол жеткізуді жақсарту көптеген лесбиянкалар үшін маңызды саяси және отбасылық міндеттер болып табылады.

Although homosexuality among females has taken place in many cultures in history, a recent phenomenon is the development of family among same sex partners. Before the 1970s, the idea that same sex adults formed long term committed relationships was unknown to many people. The majority of lesbians (between 60% and 80%) report being in a long term relationship. Sociologists credit the high number of paired women to gender role socialization: the inclination for women to commit to relationships doubles in a lesbian union. Unlike heterosexual relationships that tend to divide work based on sex roles, lesbian relationships divide chores evenly between both members. Studies have also reported that emotional bonds are closer in lesbian and gay relationships than heterosexual ones. Family issues were significant concerns for lesbians when gay activism became more vocal in the 1960s and 1970s. Custody issues in particular were of interest since often courts would not award custody to mothers who were openly homosexual, even though the general procedure acknowledged children were awarded to the biological mother. Several studies performed as a result of custody disputes viewed how children grow up with same sex parents compared to single mothers who did not identify as lesbians. They found that children's mental health, happiness, and overall adjustment is similar to children of divorced women who are not lesbians. Sexual orientation, gender identity, and sex roles of children who grow up with lesbian mothers are unaffected. Differences that were found include the fact that divorced lesbians tend to be living with a partner, fathers visit divorced lesbian mothers more often than divorced nonlesbian mothers, and lesbian mothers report a greater fear of losing their children through legal means. Improving opportunities for growing families of same sex couples has shaped the political landscape within the past ten years. A push for same sex marriage or civil unions in western countries has replaced other political objectives. as of 2012, ten countries and six U. S. states offer same sex marriage; civil unions are offered as an option in some European countries, U. S. states and individual municipalities. The ability to adopt domestically or internationally children or provide a home as a foster parent is also a political and family priority for many lesbians, as is improving access to artificial insemination.

Түсті лесбиянкалар

Түсті терілі лесбиянкалар көбінесе шеттетілген топ болып табылады, оның ішінде қара нәсілді, латына, азиялық, араб және басқа да ақ емес лесбиянкалар; олар гомофобия мен мизогинияға қоса, расизмді де бастан өткерді. Кейбір ғалымдардың пікірінше, бұрынғы кезде басым лесбияндық қауымдастық көбінесе ақ нәсілді әйелдерден тұрған және американдық мәдениеттің ықпалында болған, бұл кейбір түсті терілі лесбиянкалардың қоғамға бірігуде қиындықтарға тап болуына себеп болды. Көптеген түсті терілі лесбиянкалар өздерінің түсті терілі әйелдер екендігіне байланысты лесбияндық кеңістіктерден жүйелі түрде шеттетілгенін айтады. Сонымен қатар, бұл әйелдер өздерінің нәсілдік қауымдастықтарында ерекше қиындықтарға кезеседі. Көптегендер өзін тастап кетілгендей сезінеді, себебі түрлі-түсті қауымдастықтар гомосексуалистік ұғымын "ақ" өмір салты ретінде қарастырады және гомосексуализмді қабылдау теңдікке жету жолындағы кері қадам деп санайды. Түсті терілі лесбиянкалар, әсіресе иммигранттар, көбінесе олардың сексуалдық бағдарының басым мәдениетке сіңісуге кері әсер етеді деп ойлайды. Тарихи тұрғыдан қара нәсілді әйелдер көбінесе лесбияндық және гейлер қозғалысына қатысудан шеттетілген. Ғалымдар бұл шектеудің себебі ақ нәсілділердің көпшілігінің жыныс, нәсіл және сексуалдық бағдардың қиылысуын мойындамауы екенін айтады. Іс-шараларды ұйымдастырған лесбиянкалар көбінесе ақ нәсілді және орта тапқа жататын болған, ал олардың саяси қозғалыстары сынып немесе нәсіл мәселелеріне қарағанда, көбінесе сексизм мен гомофобия мәселелеріне бағытталған. Алғашқы лесбияндық феминистік қозғалыс нәсілдік және таптық мәселелерді өз кеңістіктерінен шығарғаны және ақ нәсілді әйелдерге пайда әкелмейтін мәселелерге назар аудармағаны үшін сынға ұшырады. Психикалық денсаулық сақтау мамандары, мысалы терапевтер, лесбияндық қарым-қатынастардың денсаулығын бағалау үшін көбінесе гетеронормативтік стандарттарды қолданады, ал түсті терілі лесбиян әйелдерінің қарым-қатынастары көбінесе сынауға ұшырайды, себебі олар ең бұрмаланған деп есептеледі. Нәсілдік қауымдастықтар ішінде сыртқа шығу шешімі қымбатқа түсуі мүмкін, себебі отбасы, достар және қоғамның қолдауын жоғалту қаупі жоғары. Түсті терілі лесбиянкалар көбінесе түрлі жағымсыз салдарларға ұшырайды, оның ішінде микроагрессия, кемсітушілік, қауіп-қатер және зорлық-зомбылық.

Lesbians of color have often been a marginalized group, including Black, Latina, Asian, Arab, and other non white lesbians; and experienced racism in addition to homophobia and misogyny. Some scholars have noted that in the past the predominant lesbian community was largely composed of white women and influenced by American culture, leading some lesbians of color to experience difficulties integrating into the community at large. Many lesbians of color have stated that they were often systematically excluded from lesbian spaces based on the fact that they are women of color. Additionally, these women face a unique set of challenges within their respective racial communities. Many feel abandoned, as communities of color often view homosexual identity as a "white" lifestyle and see the acceptance of homosexuality as a setback in achieving equality. Lesbians of color, especially those of immigrant populations, often hold the sentiment that their sexual orientation identity adversely affects assimilation into the dominant culture. Historically, women of color were often excluded from participating in lesbian and gay movements. Scholars have stated that this exclusion came as a result of the majority of whites dismissing the intersections of gender, race, and sexuality that are a core part of the lesbian of color identity. Lesbians that organized events were mostly white and middle class, and largely focused their political movements on the issues of sexism and homophobia, rather than class or race issues. The early lesbian feminist movement was criticized for excluding race and class issues from their spaces and for a lack of focus on issues that did not benefit white women. Mental health providers, such as therapists, often use heteronormative standards to gauge the health of lesbian relationships, and the relationships of lesbian women of color are often subjects of judgment because they are seen as the most deviant. Within racial communities, the decision to come out can be costly, as the threat of loss of support from family, friends, and the community at large is probable. Lesbians of color are often exposed to a range of adverse consequences, including microaggression, discrimination, menace, and violence.

Жапсырмалы көздер

Барнс, Джунна. Сюзан Снайдер Лансердің кіріспесімен. (1992). «Ледис альманахи», Нью-Йорк университетінің баспасы. Берубе, Аллан (1990). «Отпен шығу: Екінші дүниежүзілік соғыстағы гейлер мен лесбиянкалардың тарихы», The Free Press. Фостер, Жаннет Х. (1956). «Әдебиеттегі жыныстық өзгерістері бар әйелдер», Naiad Press басылымы, 1985. Хамер, Дайан, Бадж, Белинда, ред. (1994). «Жақсы, жаман және әдемі: Популярлы мәдениеттің лесбияндыққа құштарлығы», Pandora. Хит, Шир (1976). «Хайт есебі: Әйелдердің сексуалдығы туралы жалпыұлттық зерттеу», Macmillan. Холмс, Кинг, Спарлинг, П. және т.б., ред. (2008). «Жыныстық жолмен берілетін аурулар», McGraw Hill Medical. Жыныстық зерттеулер институты (Кинси және басқалар) (1953). «Адамның сексуалды мінез-құлқы», Saunders. Могровехо, Норма (2004). «Латын Америкасындағы лесбиянкалардың маңыздылығы: тарихымызды қайта жаңғырту». Друкер, Петер; Меркад, Энрике (испан тілінде). «Arco iris diferentes». Siglo XXI. Рашид, Мария (2000). «Лесбиянкалардың кездесулері». Джордж Хаггерти мен Бонни Циммерман (ред.), «Лесбиянкалар мен гейлер тарихы мен мәдениетінің энциклопедиясы». Taylor & Francis. Верстрате, Берт; Вернон (ред.) (2005). «Грек-римдік антикалық дәуірдегі және Батыс классикалық дәстүріндегі бір жынысты құштарлық пен махаббат», Harrington Park Press.