Австралияның Солтүстік Жағалау Темір Жолының Тарихы

Кіріспе

Австралиядағы темір жол желісі

Солтүстік жағалау желісі – Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Сидней қаласындағы Солтүстік жағалау аймағына қызмет ететін темір жол желісі. Солтүстік жағалау желісі Сидней орталық станциясынан басталып, қалалық айналымның батыс бөлігі арқылы, Сидней порты көпірінен өтіп, Солтүстік жағалау аймағы арқылы Хорнсбиге дейін созылады, онда ол Басты Солтүстік желісімен қосылады. Бұл желідегі қызметтер негізінен T1 North Shore & Western Line және T9 Northern Line пойыздарымен, ал ең жұмылды уақытта кейбір қызметтер Wyong қаласына дейін жүзеге асырылады.

Тарих

1874 жылы Солтүстік жағалауда темір жол салу арманы туды. Сол жылы Пирс-Корнерден (Вахроунга) Сидней портына дейін желі құруға өтініш берілді. Бір жергілікті тұрғынға сұрақ қойғанда, ол: «Егер Матусалахтай ұзақ өмір сүрсем де, темір жолды көрмеймін», – деді. 1875 жылы Грингейт қонақ үйінде (Киллара) комитет құрылды. Қоғамдық жұмыстар департаменті қарсылық білдіріп: «Бұл желі, бұрын да, қазір де еш жерден еш жерге жетеді», – деді. 1879 жылы сарқырама жасаушылар Пирс-Корнер мен Блю-Пойнт арасындағы желінің мүмкін екенін дәлелдеді. Сол жылдың қыркүйек айында осы сарқыраманың құжаттары Гарден Палас өртінен жойылды. Сол жылы сэр Генри Паркс Сент-Леонардста темір жол желісі мен Харбор көпірін жақтау арқылы дауыс жинауға тырысты. Желі қайда аяқталуы керек екені туралы көптеген пікір таластар болды, бірақ іс жүзеге аспады. 1884 жылы Falcon Street (Crows Nest) арқылы жаңа желі салу ұсынылды және тендерлер жарияланды, бірақ алғашқы қабылданған тендерлерді ұсынған Мортон мен Харди бас тартты, соңында Э. Притчард және компанияның тендері қабылданды және желі қазіргі Сент-Леонардс станциясында аяқталды. 1889 жылы мамыр айында аяқталған Солтүстік жағалау желісі 1890 жылы 1 қаңтарда Хорнсби мен Сент-Леонардс арасындағы бір рельстік жол ретінде ашылды. 1893 жылы 1 мамырда желі Сидней портының жағалауындағы Милсонс Пойнтқа дейін созылғанға дейін жексенбі күндері қызмет көрсетілмеді. Бұл алғашқы Милсонс Пойнт стансасынан Сидней орталығына дейін пароммен тасымалдау жүзеге асырылды. Осы аралықта желіні портқа дейін созу туралы үгіт-насихат және дайындық жұмыстары жалғасты, Парламенттегі пікірсайыста қоғамдық жұмыстар министрі Брюс Смит мырза: «Солтүстік жағалау ерекше қолайлы климатының арқасында жаңа қала маңындағы елді мекендерді құруға өте ыңғайлы, егер байланыс құралдары болса, онда халық саны артады», – деді. Диббс (кейіннен сэр Джордж) оның коммерциялық құндылығына күмән келтіріп, бұл жұмыс әзіл-қалжың, алдамшылық және сәтсіздікке ұшырайды деді. Парламенттің қоғамдық жұмыстар жөніндегі тұрақты комитеті 1889 жылы Милсонс Пойнтқа кеңейту жоспарына жағымды баға бермеді, бірақ 1890 жылы түзетілген жоспар мақұлданды. Милсонс Пойнтқа салуға арналған тендерлер 1891 жылдың сәуірінде О. Макмастерге берілді, бірақ желі 1893 жылдың 1 мамырына дейін ашылмады. Пойнттан шыққан алғашқы пойыздың жолаушысы «Лавендер-Бей» туннелінде от жаққандарын, ал Туррамурадағы «Хиллвью» қазір тұрған жерде банкет өткізілгенін айтты. Жаңа аралық станциялар Уайтарада (1895 жылдың 20 мамырында), Уаррауиде (1900 жылдың 1 тамызында), Килларада (1899 жылдың 10 шілдесінде) және Артармонда (1898 жылдың 6 шілдесінде) салынды. 1901 жылы Бичворт жолы (Пимбл) үшін станция сұралды, бірақ сол кездегі теміржол комиссары «қозғалыс сәл ертерек» деді және ешқашан салынбады. Солтүстік жағалау желісінің көп бөлігі 1900 және 1909 жылдар аралығында екі рельстік болып қайта жаңартылды. 1927 жылы желі 1500 вольтты тұрақты токпен электрленді. Сидней порт көпірінің құрылыс жұмыстары Милсонс Пойнттан Лавендер-Бейге дейінгі оңтүстік терминалды қысқартуды талап етті. 1932 жылдың 19 наурызында Сидней порт көпірі ашылғанда, жаңа Милсонс Пойнт станциясы (көпірге жақындау) іске қосылды және Солтүстік жағалау желісі оны арқылы және Сидней порт көпірі арқылы Сидней орталығының жер асты желілерімен байланыстырылды. Нәтижесінде Солтүстік жағалау желісінің екі ұшы Орталық және Хорнсбидегі Сидней теміржол жүйесімен байланысты. 1932 жылдан кейін Лавендер-Бей бастапқы станциясы электр пойыздарының сақтау орнына айналды, ал Лавендер-Бейді Солтүстік жағалау желісіне жалғастыратын желі бір рельстік болып қысқартылды. Бұл желі қазіргі Солтүстік жағалау желісіне Уэвертон станциясында қосылады. 2009 жылы Еппинг-Чатсвуд теміржол желісі ашылғанда Солтүстік магистральға екінші байланыс қосылды. Бұл байланыс желісі алынып тасталды және 2019 жылы Сидней метрополитеніне енгізілді. Солтүстік жағалау желісі қазір Солтүстік жағалау мен Сидней орталығы арасындағы маңызды жолаушылар артериясы болып табылады. Алғашқы жылдары Олд Милсонс Пойнт, Бей Роуд, Сент Леонардс, Чатсвуд, Линдфилд, Гордон, Пимбл, Туррамура, Вахроунга және Хорнсби станцияларында жүктерді тиеу-түсіру алаңдары болды. Сент Леонардс, Чатсвуд және Хорнсби алаңдарынан басқалары ХХ ғасырдың ортасына дейін жойылды, ал соңғы үшеуі ХХ ғасырдың соңына дейін сақталмады.

As early as 1874, people dreamed of a railway in the North Shore. In that year, a petition was made for a line from Pearce's Corner (Wahroonga) to Sydney Harbour. When one local was approached, he said: "If I live to be as old as Methuselah, I will never see a railway". In 1875, a committee was formed at the Greengate Hotel (Killara). The Public Works Department was opposed, saying "either then or now, the line would run from nowhere to nowhere". In 1879, surveyors proved that a line between Pearce's Corner and Blue's Point was practical. In September of that year, the records of that survey were destroyed in the Garden Palace fire. In that year, Sir Henry Parkes tried to win votes in St Leonards by advocating a railway line and Harbour Bridge. There was much controversy where the line should terminate, and didn't go ahead. In 1884, it was proposed that a new line to Falcon Street (Crows Nest) would be built, and tenders were called, but the first accepted tenderers, Morton and Hardy, withdrew, and eventually the tender of E. Pritchard and Co. was accepted, and the line terminated at the present St. Leonards station. Completed in May 1889, the North Shore Line was opened on 1 January 1890 as a single track between Hornsby and St Leonards. No Sunday service was given until the line was extended to the Sydney Harbour foreshore at Milsons Point on 1 May 1893. Transport between this original Milsons Point station and central Sydney was by ferry boat. In the meantime agitation and preparation for the extension of the line to the harbour went on, and in a Parliamentary debate it was stated by Mr. Bruce Smith, Minister for Public Works: "The North Shore was peculiarly adapted for the establishment of fresh suburbs as the climate was exceptionally favourable, and if only means of communication was afforded, a large population would spring up there." Mr. Dibbs (afterwards Sir George) doubted its commercial value, said the work was farcical, and would be a sham and a failure. The Parliamentary Standing Committee on Public Works in 1889 did not report favourably on the scheme for extension to Milson's Point, but in 1890 an amended scheme was approved. Tenders for the construction to Milson's Point were let in April, 1891, to O. McMaster, but the line was not opened till 1 May 1893. A passenger on the first train from the Point says those on board struck matches in the Lavender Bay tunnel, and a banquet was held in a marquee at Turramurra, where the Hillview now stands. New intermediate stations were built at Waitara (20 May 1895), Warrawee (1 August 1900), Killara (10 July 1899), and Artarmon (6 July 1898). As early as 1901, a station was called for Beechworth Road (Pymble), but the Railway Commissioner at the time said that "the movement is slightly premature" and was never built. Most of the North Shore line was duplicated between 1900 and 1909. In 1927 the line was converted to electric operation using a 1500 volt DC, overhead supply. The construction works for the Sydney Harbour Bridge necessitated truncation of the southern terminus from Milsons Point to Lavender Bay. When the Sydney Harbour Bridge was opened on 19 March 1932 a new Milsons Point station (on the bridge approach) came into operation and the North Shore Line was extended through it and over the Sydney Harbour Bridge to link with the underground lines of central Sydney. The result is that the two ends of the North Shore Line link to the Sydney railway system at Central and Hornsby. After 1932 the original Lavender Bay station became a storage depot for electric trains, and the line connecting Lavender Bay to the North Shore line was reduced to single track. This line joins the current North Shore line at Waverton station. In 2009, a second connection to the Main Northern line was added with the opening to the Epping to Chatswood railway line. This connecting line was removed and incorporated into the Sydney Metro in 2019. The North Shore Line is now a major commuter artery between the North Shore and central Sydney. In early years, Old Milsons Point, Bay Road, St Leonards, Chatswood, Lindfield, Gordon, Pymble, Turramurra, Wahroonga and Hornsby stations had goods yards. All but St Leonards, Chatswood and Hornsby yards had disappeared by mid twentieth century, and the latter three did not survive into the late twentieth century.

Бағыт

Солтүстік жағалау желісі ресми түрде Орталық станциясынан басталады, ал Flying Junctions-тен оңтүстікке қарай Main Suburban желісімен тоғысады. Желі Орталық станциясы арқылы өтеді, содан кейін қалалық айналма жолымен (City Circle) жер астына түседі, Ратуша (Town Hall) және Уайниард станцияларында тоқтайды. Уайниард станциясының солтүстігінде оңтүстікке қарай бағытталған пойздардың қалалық айналма жолында рельстік жұмыстар жүрген кезде аяқталуына мүмкіндік беретін өткізу (crossover) бар. Уайниардтан кейін желі Сидней портының көпірісінің батыс жағына шығады. Көпірдің арғы жағында Милсонс-Пойнт станциясы орналасқан. Желі қысқа ғана қашықтықтан кейін 4 платформасы бар Солтүстік Сидней станциясына жетеді. Сыртқы екі жол транзиттік қызметтер үшін, ал ішкі екі жол – аяқтау станциясы ретінде пайдаланылатын айналма жолдар үшін арналған. Солтүстік Сиднейден кейін желі Сиднейдің төменгі Солтүстік жағалауынан өтіп, Уэвертон, Вулстонкрафт, Сент-Леонардс және Артамон станцияларымен қатар өтеді. Уэвертон станциясында Лавендер-Бей желісімен шағын тоғысқан жер орналасқан, ол Лавендер-Бей/Солтүстік Сидней тұйықтарына (sidings) қол жеткізуді қамтамасыз етеді. Бұл желі бөлігінде Сидней қала маңындағы желінің ең тік қисығы бар, ол Вулстонкрафт станциясында орналасқан. Чатсвудта 4 платформа бар, олардың ішкі екеуі Сидней метросының Солтүстік-Батыс желісі үшін, ал бұрынырақта Эппинг пен Чатсвуд арасындағы теміржол байланысына кіру үшін пайдаланылған. Желі Солтүстік жағалау аймағына қарай жалғасады, Роузвилл, Линдфилд, Киллара, Гордон, Пимбл, Туррамура, Варрауи, Вахроонга және Уайтара станцияларында тоқтайды. Линдфилд станциясында оңтүстіктен келетін пойыздарды аяқтау үшін пайдаланылатын қосымша платформа бар. Ұқсас құрылым Гордон станциясында да бар, онда орталық платформа екі бағыттағы пойыздарды аяқтауға мүмкіндік беретін айналма жолға қосылған. Уайтарадан кейін желі Хорнсбиге жетеді, онда Main Northern Line және Хорнсби күтім орталығымен (Maintenance Centre) тоғысады.