Лиман Пур Дафф: Канаданың бас судьясы және құқық саласындағы мұрасы

Кіріспе

1933-1944 жылдар аралығында Канаданың Бас судьясы болған Сэр Лайман Пур Дафф, PC (Ұлыбритания) (7 қаңтар 1865 – 26 сәуір 1955) – канадалық заңгер және судья, Канаданың сегізінші Бас судьясы қызметін атқарған. Ол Канада Жоғарғы Сотының судьясы ретінде ең ұзақ қызмет еткен тұлға.

Ерте өмір және мансап

Канаданың батыс бөлігіндегі Меафорд қаласында (қазіргі Онтарио штаты) конгрегационалист пастордың отбасында дүниеге келген Дафф 1887 жылы Торонто университетін математика және метафизика мамандығы бойынша бакалавр дәрежесімен аяқтады. Бітірген соң Барри орта мектебінде сабақ беріп, бірқатарда заңгерлік мансапқа дайындалды.

Сот және басқа да лауазымдарға тағайындау

1904 жылы ол Британдық Колумбия Жоғарғы сотының судьясы болып тағайындалды. 1906 жылы Канада Жоғарғы сотының судьясы болып тағайындалды. 1919 жылғы 14 қаңтарда ол Ұлыбританияның Жеке кеңесіне мүше болып тағайындалды. Дафф Канада Жоғарғы сотының алғашқы және жалғыз Пюсен судьясы болып, Императорлық Жеке кеңеске тағайындалды. 1924 жылы ол Лорд Биркенхедтің ұсынысымен Грей Инннің құрметті мүшесі болып сайланды. Бас судьяның мүмкіндігі болмағандықтан, Дафф осы лауазымды қабылдады. Әкімші ретінде Дафф 1931 жылғы 12 наурызда Парламентті ашып, Тақтан сөз сөйледі, осылайша мұны жасаған алғашқы канадалық азамат атанды. 1933 жылы Дафф Канаданың Бас судьясы болып тағайындалды, Бас судья Англиннің орнын басты. Ол келесі жылы премьер-министр Ричард Беннетттің Никель резолюциясын уақытша тоқтатуының нәтижесінде Святого Михаила және Святого Георгия орденінің Ұлы крестімен марапатталды. 1940 жылғы 11 ақпанда генерал-губернатор лорд Твидсмуир лауазымында қайтыс болғаннан кейін, Бас судья Дафф екінші рет Үкіметтің әкімшісі болды. 1942 жылы Дафф Гонконгты қорғауға қатысты Либералдық үкіметтің әрекеттерін тексеру үшін құрылған Корольдік комиссияның жалғыз мүшесі болды. Нәтижесіндегі есеп үкіметті толық ақтап берді, бірақ көпшілік тарапынан ақтау ретінде қарастырылып, дау тудырды. 1939 жылы судьялардың міндетті зейнеткерлік жасына жеткеннен кейін, оның өкілеттігі Парламенттің арнайы заңымен үш жылға ұзартылды; 1943 жылы Парламент оның өкілеттігін тағы бір жылға ұзартты. Дафф "шешуші және нақты ағылшын тілінің шебері" деп сипатталды, ол "өз шешімдерін Холмс немесе Биркенхедтің стильдерімен салыстыруға болатын стильде жазды". Даффтың бұрынғы көмекшісі Кеннет Кэмпбелл Даффты "Америка Құрама Штаттары Жоғарғы сотының судьялары Холмс пен Брандейспен тең деңгейде бағаланды" деп мәлімдеді. Кейіннен Жоғарғы сот судьясы болған ғалым Джеральд Ле Дэн Даффты "Канаданың ең ұлы судьяларының бірі деп есептеледі" деді. Басқа авторлар Даффтың беделіне күмән келтірді, оның өмірбаяны оның түпнұсқа ойлаушы емес, бірақ "заңның шебер студенті және жақтаушысы, оның жасаушысы емес" деген қорытындыға келді. Жақындағы зерттеулер Даффтың құқықтық формализміне және оның Канада федерализміне тигізген әсеріне назар аударды. Кейінірек Канаданың Бас судьясы Бора Ласкин Даффтың шешімдерін сынап, оның дөңгелек ойлауды қолданғанын және саяси мазмұны бар шешімдерін "stare decisis" доктринасының артында жасырғанын айтты. Сонымен қатар, Лайонел Шиппер Даффтың шешімдерін қарастырғанда:

In 1904, he was appointed a puisne judge of the Supreme Court of British Columbia. In 1906, he was appointed a justice of the Supreme Court of Canada. On January 14, 1919, he was appointed to the Privy Council of the United Kingdom. Duff was the first and only Puisne Justice of the Supreme Court of Canada to be appointed to the Imperial Privy Council. In 1924, he was elected as an honorary bencher of Gray's Inn, at the recommendation of Lord Birkenhead. Duff took on the position, as the Chief Justice was unavailable. As Administrator, Duff opened Parliament and read the Speech from the Throne on 12 March 1931, becoming the first Canadian born person to do so. In 1933, Duff was appointed as Chief Justice of Canada, succeeding Chief Justice Anglin. He was made a Knight Grand Cross of the Order of St. Michael and St. George the following year as a result of Prime Minister Richard Bennett's temporary suspension of the Nickle Resolution. When Governor General Lord Tweedsmuir died in office on February 11, 1940, Chief Justice Duff became the Administrator of the Government for the second time. In 1942, Duff served as the sole member of a Royal Commission constituted to examine the Liberal government's conduct in relation to the defence of Hong Kong. The resulting report, which completely exonerated the government, proved to be controversial, and was seen by many as a whitewash. Upon reaching the mandatory retirement age for judges in 1939, his term of office was extended by three years by a special Act of Parliament; in 1943, his term of office was extended for another year by Parliament. Duff has been called a "master of trenchant and incisive English," who "wrote his opinions in a style which bears comparison with Holmes or Birkenhead." A former assistant of Duff, Kenneth Campbell, argued that Duff was "frequently ranked as the equal of Justices Holmes and Brandeis of the United States Supreme Court". Gerald Le Dain, an academic and later a judge on the Supreme Court, asserted that Duff "is generally considered to have been one of Canada's greatest judges." Other writers have taken a less favourable view, instead arguing that Duff's reputation is largely unearned; his biographer concluded that he was not an original thinker, but essentially a "talented student and exponent of the law rather than a creator of it." More recent commentary has focused on Duff's legal formalism and its effect on Canadian federalism. A later successor Chief Justice of Canada, Bora Laskin attacked Duff's decisions, arguing that Duff used circular reasoning and hid his policy laden decisions behind the doctrine of stare decisis. As well, Lionel Schipper noted that, in reviewing Duff's judgments, it was: