Бакки Харрис – бейсболшы және менеджердің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық бейсболшы және менеджер (1896–1977)
Бейсболшы, сонымен қатар Баки Харрис деген атпен де танымал болған.

Стэнли Раймонд "Баки" Харрис (8 қараша 1896 – 8 қараша 1977) – американдық кәсіби бейсбол ойыншысы, екінші базадан ойнаған, менеджер және ұйымдастырушы. Харрис Бас лига бейсболында (MLB) «Вашингтон сенаторлары» және «Детройт жолбарыстары» командалары үшін ойнаған, бірақ оның ұзақ менеджерлік карьерасы 1975 жылы Ветерандар комитетінің Бейсбол Даңқы залына енуіне әкелді. 27 жасында «Сенаторлар» командасының ойыншы-менеджері қызметіне тағайындалған Харрис команданы 1924 жылғы Әлем сериясінің чемпионы атандырды, бұл чемпионатты жеңген ең жас менеджер және бірінші жаңадан келген менеджер болды (кейіннен тағы төрт жаңадан келген осы жетістікке қол жеткізді). Харрис 29 маусым бойы менеджерлік қызмет атқарды, бұл MLB тарихында төртінші көрсеткіш. Басқарушылық қызметін бес командада атқарған (Вашингтон үшін үш рет және Детройт үшін екі рет) Харрис 2150-ден астам ойын жеңіп, үш лигалық жүлде және екі Әлем сериясінің чемпионы атанды (1924 жылы «Сенаторлармен» және 1947 жылы «Нью-Йорк Янкизбен»); Харристің Әлем сериясіне қатысулары (22 жыл) мен чемпионаттары (23) арасындағы айырма бас лига тарихындағы ең ұзақ аралықты құрайды.

Ерте өмір

Швейцария және Уэльс тегінен шыққан Харрис Нью-Йорк штатының Порт-Джервис қаласында дүниеге келді және алты жасынан кейін Пенсильвания штатының Питтстонында өсті. Оның әкесі Томас Уэльстен эмиграциялап келген, ал анасы Кэтрин (Рупп) Питтстон қаласының жанындағы Хьюзтауннан шыққан. Оның үлкен ағасы Мерл кіші лигада екінші базамен ойнаған. Баки Харрис 13 жасында мектепті тастап, жергілікті Butler Mine шахтасында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді, кейін салмақ өлшеуші болды. Бос уақытында Харрис Питтстон YMCA командасы үшін баскетбол және көгалда бейсбол ойнады.

Ойыншы және ойыншы-менеджер мансабы

Харристің бойы 2 метр болатын, оң қолымен лақтырып, соққы беретін. 1916 жылы, Харрис 19 жасқа толғанда, Питтстон қаласының тумасы Хьюи Дженнингс, сол кездегі «Детройт Тайгерс» командасының басқарушысы, оны алғашқы келісімшартына қол қойды және «Орталық лига» клубының «B» класындағы «Мускегон Редс» командасына жіберді. Онда ол ұрысшы ретінде күресіп, жақсы нәтиже көрсетпегендіктен босатылды. Бірінші маусымда сегіз ойынға қатысып, жалғыз 0.214 көрсеткішпен ойнады. Осы нашар көрсеткіштерге қарамастан, клуб иесі Кларк Гриффит 1920 жылы оны «Вашингтон» командасының тұрақты екінші базасы етіп тағайындады. Көп ұзамай Харрис 0.300 көрсеткішпен ойнап, өзін қатал бәсекелес ретінде таныстырды. Ол тіпті қатал жұлдыз Тай Коббқа да қарсы тұрып, алғашқы кездесуде Коббты ұстағанда оны қорқытты. 1925 жылы ол екінші рет «Американ Лигасы»ның жеңімпазы атанды, бірақ «Сенаторлар» 1925 жылғы әлем чемпионатын Питтсбургтағы 7-ші ойынның соңғы иннингінде 3:1 есебімен жеңіліске ұшырады. Бейсбол тарихшысы Уильям К. Кашатус 1924 жылғы әлем чемпионатындағы оның тамаша ойыны туралы былай жазды: «Ол жеті ойындық қызықты жарыста қабылдаған мүмкіндіктер, қос ойын және аут бойынша рекордтар орнатып қана қоймай, сонымен қатар 0.333 көрсеткішпен ойнап, екі рет үйден шықты». Яуки Харристі Коллинспен ақылдаспай-ақ жұмысқа алған болуы мүмкін. «Сенаторлардың» 28 жастағы ойыншы-басқарушысы Джо Кронин сатуға шыққанда, Яуки мен Коллинс тез әрекет етіп, 1934 жылдың 26 қазанында Кронин үшін «Вашингтонға» Лин Лари мен 225 000 доллар жіберді, содан кейін оны Харристің орнына басқарушы етіп тағайындады. Харрис Крониннің бұрынғы лауазымын иеленді және Кларк Гриффит пен «Сенаторларға» оралды. Харристің «Вашингтондағы» екінші мерзімі сегіз маусымға созылды (1935–1942), ол капитан ретінде ең ұзақ қызмет еткен кезеңі болды. Алайда ол 1924 немесе 1925 жылдардағы жетістіктеріне ешқашан жақындамады. Оның командаларының тек біреуі, 1936 жылғы «Сенаторлар», жеңіске жетті (82–71) және бірінші дивизионда орын алды. Харрис клубты «Американ Лигасының» соңғы орындарынан шығарды, бірақ 1940–1942 жылдар аралығында үш рет жетінші орынға ие болғандықтан, ол қызметтен босатылды және 1943 жылы «Филлис» командасының басқарушысы ретінде «Ұлттық лигада» жалғыз маусымын өткізді. Бейсболдағы ең нашар командалардың бірі (42–109, .278), «Филлис» жақында ағаш өңдеуші Уильям Д. Кокске сатылған еді. Харристің басшылығымен 1943 жылғы команда 27 шілдеге дейін 0.424 көрсеткішпен (39–53) ойнады, бұл 1942 жылғы барлық жеңістерінен үш есе аз болды. Алайда Харрис Кокстың үнемі араласуына наразы болды. Харрис наразылық білдірген кезде, Кокс оны 92 ойыннан кейін бірден жұмыстан босатты. Содан кейін Харрис Кокстың ойынға ставка жасағаны үшін кәсіби бейсболдан шеттетілуіне себепкер болды. Жұмыстан босатылғаннан кейін Харрис қонақүй бөлмесінде сенсациялық мәлімдеме жасады – Кокс бейсболға ставка жасағанына дәлелдері бар екенін айтты. Оның жұмыстан шығарылғанына ашуланған достары Бейсбол комиссары Кенсау Маунтин Лэндиске Кокстың бейсболдың құмар ойындарға қарсы ережесін бұзатынын хабарлады. Лэндис Харристі кеңсесіне шақырып, Кокстың әрекеттері туралы куәлік беруге бұйырды. Үш айдан кейін ол мерзімізсіз жұмыстан шеттетіліп, көп ұзамай бейсболдан мүлдем шеттетілді. «Филлис» 1943 жылдың қараша айында Р.Р.М. Карпентерге сатылды.

Harris was listed as 5 feet (2 m) tall and ; he threw and batted right handed. In 1916, when Harris was 19, Pittston native Hughie Jennings, then the manager of the Detroit Tigers, signed him to his first contract and farmed him to the Class B Muskegon Reds of the Central League, where he struggled as a batsman and was released. batting a meager .214 and getting into only eight games that first season. Despite this poor showing, owner manager Clark Griffith made him Washington's regular second baseman in 1920, and before long Harris was batting .300 and making a mark for himself as a tough competitor, standing up to even ferocious superstar Ty Cobb, who threatened Harris when he tagged Cobb in their first encounter. He won a second consecutive American League pennant in 1925, but the Senators lost the 1925 World Series in Pittsburgh in the late innings of Game 7 after leading 3–1 in the Series. Baseball historian William C. Kashatus wrote of his dominant play in the 1924 World Series: "Not only did he set records for chances accepted, double plays and put outs in the exciting seven game affair, but he batted .333 and hit two home runs" and Yawkey may have hired Harris without consulting Collins. When Joe Cronin, the hard hitting, 28 year old playing manager of the Senators, became available on the trade market, Yawkey and Collins moved quickly, sending shortstop Lyn Lary and $225,000 to Washington on October 26, 1934, for Cronin, and then naming him manager for Harris then took Cronin's old job, returning to Clark Griffith and the Senators. Harris' second term in Washington lasted for eight seasons (1935–1942), his longest tenure as a skipper. However, he never approached the highs of 1924 or 1925. Only one of his teams, the 1936 Senators, had a winning record (82–71) and first division finish. Harris kept the club out of the American League basement, but three consecutive seventh place finishes from 1940–1942 led to his departure and his only season in the National League as skipper of the 1943 Phillies. Perhaps the worst team (42–109, .278) in baseball in , the Phillies had just been sold to lumberman William D. Cox. Under Harris, the 1943 edition improved to play .424 baseball (39–53) by July 27, with just three fewer victories than they had in all of 1942. However, Harris chafed at Cox' constant interference. When Harris protested, Cox abruptly fired him after only 92 games. Harris then played a role in Cox' banishment from professional baseball for betting on games. On the day after his firing, Harris dropped a bombshell at his hotel room — he had evidence that Cox was betting on baseball. Harris's friends, outraged at his firing, informed Commissioner of Baseball Kenesaw Mountain Landis that Cox was violating baseball's anti gambling mandate. Landis then summoned Harris to his office to testify in person about Cox' behavior. The owner was suspended indefinitely three months later and banned from baseball outright soon afterward. The Phillies were sold to R. R. M. Carpenter in November 1943.

Янкилер (1947-1948 жылдар)

Харрис содан кейін үш маусым үлкен лигадан тыс өтті, 1944–1946 жылдары «Буффало Бисонс» командасының бас менеджері және 1944–1945 жылдары алаң менеджері болды – бұл оның Халықаралық лигадағы бұрынғы командасы еді. 1946 жылдың тамызында «Янкилердің» қосалқы иесі және бас менеджері Ларри МакФайл Харристі кеңседегі лауазымға тағайындады. Сол күрделі маусымда МакФайл үш менеджерді жұмысқа алды – Джо Маккарти, Билл Дики және Джонни Неун, ал команда 17 ойынмен жеңімпаз «Ред Сокс» командасынан қалып қойып, үшінші орынға шықты. Маусым соңында МакФайл Харристі «Бомбардтардың» 1947 жылғы менеджері етіп тағайындады, ол оларды үшінші Американ лигасының жеңімпазы – «Янкилердің» 15-ші лига титулына жеткізді. «Жылдың ең құнды ойыншысы» атанған Джо ДиМаджио және жаңадан келген бастауыш питчер Элли Рейнольдстың арқасында 1947 жылғы «Янкилер» 97 ойын жеңіп, «Тайгерс» командасынан 12 ойынмен басым түсті. Содан кейін олар Харристің екінші әлем чемпионатын жеңіп алды, Джеки Робинсон басқарған «Бруклин Доджерс» командасын қызықты, жеті ойындық финалда жеңді. МакФайл «Янкилердегі» үлесін сатты және 1947 жылғы сериядан кейін бейсболдан кетіп қалды, ал Харрис менеджер ретінде екінші маусымға оралды. Оның 1948 жылғы «Янкилер» командасы 94 ойын жеңіп, қарбалас жарыста үшінші орынға шықты, «Кливленд Индианс» және «Ред Сокс» командаларынан екі ойын қалып қойды, олар тұрақты маусымды бірінші орында тең бөлісті. Бірақ «Тайгерс» командасы әр маусымда бесінші орынды иеленді және бас кеңседе дау-дамасыл болды; ашық пікір білдіретін иесі Уолтер Бриггс-күлкі маусым бойы Харрис пен оның жаттықтырушыларын қатаң сынады және команданы сату процесінде болды. Жаңа иесі Фред Кнорр тарапынан жұмыстан босатылған Харрис өзінің 29 жылдық MLB бас бапкерлік мансабын 2158–2219 (.493) жеңіс-жеңіліс көрсеткішімен аяқтады. 2019 жылдың қыркүйегіне қарай, Харрис MLB менеджерлерінің мансаптық жеңістері бойынша жетінші орында тұрды.

Басқарушылық жазба

Команда Год Регулярный сезон Плей-офф
Сыграно Побед Поражений % Побед Место в АЛ Сыграно Побед Поражений % Побед Результат
WSH 1549 262 0.597 1-е в АЛ 4 3 0.571 Победитель Мировой серии (NYG)
WSH 1519 655 0.636 1-е в АЛ 3 4 0.429 Проиграл Мировую серию (PIT)
WSH 1508 169 0.540 4-е в АЛ – – – –
WSH 1548 569 0.552 3-е в АЛ – – – –
WSH 1547 579 0.487 4-е в АЛ – – – –
DET 1547 084 0.455 6-е в АЛ – – – –
DET 1547 579 0.487 5-е в АЛ – – – –
DET 1546 193 0.396 7-е в АЛ – – – –
DET 1517 675 0.503 5-е в АЛ – – – –
DET 1527 379 0.480 Уволен – – – –
BOS 1527 676 0.500 4-е в АЛ – – – –
BOS итого 152 76 76 0.500 0 0 –
WSH 1536 786 0.438 6-е в АЛ – – – –
WSH 1538 271 0.536 4-е в АЛ – – – –
WSH 1537 380 0.477 6-е в АЛ – – – –
WSH 1517 576 0.497 5-е в АЛ – – – –
WSH 1526 587 0.428 6-е в АЛ – – – –
WSH 1546 490 0.416 7-е в АЛ – – – –
WSH 1547 084 0.455 6-е в АЛ – – – –
WSH 1516 289 0.411 7-е в АЛ – – – –
PHI 923 953 0.424 Уволен – – – –
PHI итого 92 39 53 0.424 0 0 –
NYY 1549 757 0.630 1-е в АЛ 4 3 0.571 Победитель Мировой серии (BKN)
NYY 1549 460 0.610 3-е в АЛ – – – –
NYY итого 308 191 117 0.620 4 3 0.571
WSH 1546 787 0.435 5-е в АЛ – – – –
WSH 1546 292 0.403 7-е в АЛ – – – –
WSH 1547 876 0.506 5-е в АЛ – – – –
WSH 1527 676 0.500 5-е в АЛ – – – –
WSH 1546 688 0.429 6-е в АЛ – – – –
WSH итого 2752 1336 1416 0.500 7 7 0.500
DET 1547 975 0.513 5-е в АЛ – – – –
DET 1548 272 0.532 5-е в АЛ – – – –
DET итого 1073 516 557 0.481 0 0 –
Итого 4377 2158 2219 0.000 11 10 0.524

Бас редакциядағы мансап

1957 жылы 60 жасында Харрис «Red Sox» командасына қайта оралды, бірақ енді кеңседе жұмыс істеді. Ол екі маусым бойы Джо Крониннің бас менеджерінің көмекшісі болды, содан кейін Кронин Америка лигасының президенті болып тағайындалғанда, 1959 жылғы қаңтарда, Кронин Харристі Бостон командасының бас жаттықтырушысы қызметінен 24 жыл бұрын ауыстырғаннан кейін, GM (бас менеджер) болды. Харрис «Red Sox» командасының бас менеджері ретінде екі сәтсіз маусым өткізді, содан кейін 1960 жылдың қыркүйек айының соңында жұмыстан босатылды. Оның басшылығымен «Red Sox» командасы бейсболдағы нәсілдік дискриминацияны бұзып, 1959 жылдың 21 шілдесінде «Triple A» лигасынан Pumpsie Green ойыншысын шақырды, бұл Робинсонның «Dodgers» командасындағы дебютінен кейін 12 жылдан астам уақыт өткен соң болды. Олар кеңейтілгеннен бұрынғы 16 команданың соңғысы болды. Бірақ «Red Sox» 75–79 есебімен екінші дивизионға түсіп, қатарынан сегіз маусым жеңіліске ұшырады. Содан кейін, 1960 жылы, «Даңқ залына» енген Тед Уильямстың соңғы маусымында, олар тек 65 ойын жеңіп, сегіз командадан тұратын лигада жетінші орынды иеленді. Оң жақтан ойнайтын Джеки Дженсен 33 жасында да өнімді болды – ол 1959 жылы Американ лигасының ең құнды ойыншысы және 1959 жылы АЛ-да ең көп ұпай жинаған ойыншы болған еді, бірақ ұшудан қорқып, 1960 жылғы маусымның барлығын өткізіп жіберді. Харрис нашарлап бара жатқан командасын жаңарту үшін көптеген шағын ауыстырулар жасады. Оның 1959–1960 жылғы маусым аралығында жасаған екі ең маңызды мәмілесінде сол жақтан тастайтын және бұрынғы «бонус сәбиі» Франк Бауманды «Chicago White Sox» командасына, ал тәжірибелі ұстағыш Сэмми Уайтты «Indians» командасына жіберді. Бірақ Бауман 1960 жылы «Chisox» командасымен АЛ-да ең көп ұтып алған құмырашы болды (ал Харрис алған ойыншы, бірінші базада ойнайтын Рон Джексон, Бостонмен қайта саудаға түспей тұрып, тек он ойында ғана өнер көрсетті), ал Уайт Кливлендке барудың орнына кенеттен зейнеткерлікке шығып, саудасын тоқтатты. Харрис Яукимен де келіспеді, өйткені ол Яукидің серіктесі Пинки Хиггинсті менеджер қызметінен босатып, оны 1959 жылдың 3 шілдесінде иеленушімен кеңеспей-ақ «Senators» командасының жаттықтырушысы Билли Джурджеспен алмастырды.