Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Людовик I, Анжу герцогы (23 шілде 1339 – 20 қыркүйек 1384) – француз ханзадасы, Францияның Иоанн II және Богемияның Боннасының екінші ұлы. Оның мансабы айқын сәтсіздікке ұшырады. Винсенн сарайында дүниеге келген Людовик француз патшалық үйінің Анжу тармағының тұңғыш өкілі болды. Әкесі 1356 жылы оны Анжу графы және Мэн графы етіп тағайындады, кейін 1360 жылы Анжу герцогы, ал 1370 жылы Туран герцогы атағын берді. Ол 1356 жылғы Пуатье шайқасында шайқасты, онда оның әкесі, король ағылшындарға тұтқынға түсті. 1360 жылы ол корольді босату үшін француздар ағылшындарға тапсырған кепілдердің бірі болды. Ол Англиядан қашып кетті, содан кейін әкесі ағылшын күзетіне қайта оралуға міндетті деп ойлады, ол кейін қайтыс болды. 1382 жылы Неапольдің Жоанна I-нің асырап алған ұлы ретінде ол Прованс және Форкалькьер графтықтарына мұрагер болды. Ол сонымен қатар одан Наполи және Иерусалим патшалықтарына талап ету құқығын алды. Ол жүз жылдық соғыста ағылшындарға қарсы соғысқан тәжірибелі сардар болғанда, неаполитандық мұрасын иелену үшін Италияға әскер бастап барды. Ол жолда қайтыс болды, ал оның талаптары мен атақтары оның ұлы, Людовик II-ге көшті, ол біраз уақытқа Неапольді билеуге қол жеткізді.
Louis I, Duke of Anjou (23 July 1339 – 20 September 1384) was a French prince, the second son of John II of France and Bonne of Bohemia. His career was markedly unsuccessful. Born at the Château de Vincennes, Louis was the first of the Angevin branch of the French royal house. His father appointed him Count of Anjou and Count of Maine in 1356, and then raised him to the title Duke of Anjou in 1360 and Duke of Touraine in 1370. He fought in the Battle of Poitiers (1356), in which his father the king was captured by the English. In 1360, he was one of a group of hostages the French surrendered to the English in exchange for the king. He escaped from England, after which his father felt bound in honour to return to English custody, where he later died. In 1382, as the adopted son of Joanna I of Naples, he succeeded to the counties of Provence and Forcalquier. He also inherited from her a claim to the kingdoms of Naples and Jerusalem. He was already a veteran of the Hundred Years' War against the English when he led an army into Italy to claim his Neapolitan inheritance. He died on the march and his claims and titles fell to his son and namesake, Louis II, who succeeded in ruling Naples for a time.
Жүз жылдық соғыс
Луи 1356 жылғы Пуатье шайқасына ағасы, Дофин Карл басқарған батальонда қатысты. Олар көп ұрыспады және бүкіл топ шайқас ортасында қашып кетті. Бұл қоршаған оқиға болғанымен, олардың қашуы ағылшындардың қолға түсірмеуіне мүмкіндік берді, ал ағылшындар шайқаста шешулі жеңіске жетті. Патша Жан II және Людовиктің кіші әйелі Филипп оларша бақытты болмады және Эдуард, Қара ханзада басқарған ағылшындарға тұтқынға түсті. Франция мен Англия арасындағы кепіл ақысы және бейбіт шарты 1360 жылы қол қойылған Бретинь шартында келісілді. Шартың күрделі тармақтарының арасында патшаның кепіл ақысын төлеу үшін кепіл ретінде 40 жоғары текті кепілдің тапсырылуын белгілейтін бап болды. Анжу герцогы Людовик осы топтың құрамында болды және 1360 жылдың қазан айында Англияға кемемен аттанды. Алайда Францияның экономикалық жағдайы жақсы болмады және қарыздың кезекті төлемдері кешіктірілді. Осының салдарынан Людовик күтілген алты айдан әлдеқайда ұзақ уақыт ағылшын күзетінде болды. Ол Англияның Эдуард III-імен жеке келіссөздер арқылы бостандығын алуға тырысты, бірақ бұл сәтсіз аяқталған соң, қашуға шешім қабылдады. Францияға оралғаннан кейін, ол әкесінің наразылығына тап болды, оның мінез-құлқы рыцарлық емес деп есептеді. Жан II өзін арсыз санады және бұл, Бретинь шартында келісілген кепіл төлемдерінің кешіктірілуімен бірге, Жанның ар-намысын қайтару үшін Англияға тұтқынға оралуына себеп болды. 1380 жылдан 1382 жылға дейін Людовик Франция королі Карл VI-ның немере інісі үшін регент қызметін атқарды.
Louis was present at the Battle of Poitiers (1356), in the battalion commanded by his brother Charles, the Dauphin. They hardly fought and the whole group escaped in the middle of the confrontation. Although humiliating, their flight allowed them to avoid capture by the English, who won the battle decisively. King John II and Louis' younger brother Philip were not so fortunate and were captured by the English, commanded by Edward, the Black Prince. Their ransom and peace conditions between France and England were agreed in the Treaty of Brétigny, signed in 1360. Amongst the complicated items of the treaty was a clause that determined the surrender of 40 high born hostages as guarantee for the payment of the king's ransom. Louis, already Duke of Anjou, was in this group and sailed to England in October 1360. However, France was not in good economic condition and further installments of the debt were delayed. As consequence, Louis was in English custody for much more than the expected six months. He tried to negotiate his freedom in a private negotiation with Edward III of England and, when this failed, decided to escape. On his return to France, he met his father's disapproval for his unknightly behavior. John II considered himself dishonored and this, combined with the fact that his ransom payments agreed to in the Treaty of Brétigny were in arrears, caused John to return to captivity in England to redeem his honor. From 1380 to 1382 Louis served as regent for his nephew, King Charles VI of France.
Неаполь патшасы
1382 жылы Людовик патшайым Жоанна І қайтыс болғаннан кейін Неаполь тағына ие болу үшін Францияны сол жылы тастап кетті. Ол баласыз болғандықтан, оны өзінің жаулары деп санайтын жақын туыстарына мұрасын қалдырмау үшін мұрагер етіп алған еді. Сонымен қатар, ол Прованс және Форкалькьер графы лауазымдарына да ие болды. Антипапа Клемент VII-нің Авиньонда Неаполь патшасы ретінде тәж кигізуіне қарамастан, Людовик Францияда қалуға мәжбүр болды, ал Жоаннаның әскерлерін оның екінші туысы және бұрынғы мұрагері Карл Дюраццо жеңді. Жоанна 1382 жылы Сан-Феледегі түрмеде өлтірілді; Людовик, Антипапаның, Францияның, Миланның Бернабо Висконтисінің және Савойяның Амадей VI-ның қолдауымен, сондай-ақ регенттік кезінде жинаған ақшасын пайдаланып, Карлдан Неаполь патшалығын қайтарып алу үшін жорық ұйымдастырды. Бірақ шамамен 40 мың сарбаздан тұратын бұл жорық сәтті болмады. Карл Джон Хоуквуд басқаратын 14 мыңдық жалдамалы әскерге сүйенді, ол француздарды Неапольден патшалықтың басқа аймақтарына ауыстырып, партизандық тактикамен мазалады. Амадей ауырып, 1383 жылдың 1 наурызында Молизеде қайтыс болды, ал оның әскері шегінді. Людовик Франциядағы патша немересінен көмек сұрады, ол оған Кусидің Энгерран басқаратын әскерді жіберді. Энгерран Ареццоны басып алып, содан кейін Неаполь патшалығына шабуыл жасады, бірақ жол ортасында Людовик 1384 жылдың 20 қыркүйегінде Бискелиде кенеттен қайтыс болғаны туралы хабар жетті. Ол көп ұзамай Ареццоны Флоренцияға сатып, Францияға оралды.
In 1382 Louis left France in the latter year to claim the throne of Naples following the death of Queen Joanna I. She had adopted him to succeed her, as she was childless and did not wish to leave her inheritance to any of her close relatives, whom she considered enemies. He was also able to succeed her as count of Provence and Forcalquier. Despite his coronation at Avignon as King of Naples by Antipope Clement VII, Louis was forced to remain in France and Joan's troops were defeated by Charles of Durazzo, her second cousin and previous heir. Joanna was killed in her prison in San Fele in 1382; Louis, with support of the Antipope, France, Bernabò Visconti of Milan and Amadeus VI of Savoy, and using the money he had been able to obtain during the regency, launched an expedition to regain the Kingdom of Naples from Charles. The expedition, counting to some 40,000 troops, was however unsuccessful. Charles, who counted on the mercenary companies under John Hawkwood for a total of some 14,000 men, was able to divert the French from Naples to other regions of the kingdom and to harass them with guerrilla tactics. Amadeus fell ill and died in Molise on 1 March 1383 and his troops abandoned the field. Louis asked for help from his king nephew in France, who sent him an army under Enguerrand of Coucy. The latter was able to conquer Arezzo and then invade the Kingdom of Naples, but midway was reached by the news that Louis had suddenly died at Bisceglie on 20 September 1384. He soon sold Arezzo to Florence and returned to France.