Кіріспе
XIII ғасырдағы француз ақсұлтаны Альфонс (11 қараша 1220 – 21 тамыз 1271) 1225 жылдан бастап Пуату графы, ал 1249 жылдан бастап Тулуза графы (Альфонс II аталған) болды. Тулуза графы ретінде ол Прованс маркизатына да басшылық етті.
Alphonse (11 November 122021 August 1271) was the Count of Poitou from 1225 and Count of Toulouse (as such called Alphonse II) from 1249. As count of Toulouse, he also governed the Marquisate of Provence.
Туу және ерте өмір
Альфонс Пуассиде дүниеге келді, ол Франция королі Людовик VIII мен Кастилия королі Бланканың ұлы еді. Ол Франция королі Людовик IX-ның кіші інісі және Анжу графы Карл I-нің үлкен ағасы болды. 1229 жылы Францияның регенті болған анасы, Рамон VII Тулузаның көтерілісінен кейін, оған Париж шартын қабылдауға мәжбүр етті. Шартта король Луидің бауыры Рамон VII-нің қызы Жоаннаға үйленуі керек екені, сондай-ақ 1237 жылы Альфонс оған үйленді. Ол Рамонның жалғыз баласы болғандықтан, 1249 жылы Рамон қайтыс болғаннан кейін Тулузаны билеуге ие болды. Әкесінің өсиеті бойынша Альфонс Пуату және Овернь аймақтарын иеленді. Бұл шартты орындау үшін Людовик IX Сент-Онг соғысында Тайльбур шайқасында Альфонспен бірге Англия королі Генрих III-ке қарсы болған көтерілісшілерге қарсы жеңіске жетті.
Крест жорықтары
Альфонс ағасы Людовик IX-пен бірге 1248 жылы (Жетінші крест жорығы) және 1270 жылы (Сегізінші крест жорығы) екі крест жорығына қатысты. Бірінші жорық үшін ол көп ақша және үлкен әскер жинап, қала жаулап алынғаннан кейін 1249 жылдың 24 қазанында Дамиеттаға келді. 1250 жылдың 10 тамызында ол үйіне қайтып оралды. Ол кеткен кезде оның қайнағасы қайтыс болды, сондықтан ол Тулузаға мұрасын алу үшін тікелей барып келді. Граф титулына ие болуына қарсылық болды, бірақ Луи IX болмағанда регенттік қызметін атқарған анасы Кастилиялық Бланш көмегімен бұл қарсылық басылды.
Кейінгі өмірі
1252 жылы анасы Кастилиялық Бланка қайтыс болғаннан кейін, Альфонс Людовик IX қайтып келгенге дейін Анжу графы Карлмен бірлесіп регенттік құқығын жүзеге асырды. Осы кезеңде ол 1259 жылғы Париж шартына әкелген жорықтар мен келіссөздерге белсенді қатысты, оған сәйкес Англия королі Генрих III Францияға континенттік территорияларын (Нормандия, Мэн, Анжу және Пуату сияқты) жоғалтуын мойындады, ал Франция ағылшын бүлікшілеріне қолдау көрсетуді тоқтатты. Крест жорықтарынан басқа, Альфонс көбінесе Парижде тұрды, өзінің иеліктерін шенеуніктер, олардың жұмысын тексерген инспекторлар және үздіксіз хабар алмасу арқылы басқарды. Оның басты жұмысы жеке меншігінде болды. Ол Альбиген соғысының салдарынан келген зиянды жойды және әкімшілік орталықтандыруға алғашқы қадам жасады, осылайша тәжбен бірігуге жағдай жасады. 1268 жылдың 8 қазанында Альфонс өзінің барлық жеріндегі еврейлерді тұтқындап, олардың мүлкін тәркіледі. Людовик IX сегізінші крест жорығын ұйымдастырғанда, Альфонс тағы да көп сомада ақша жинап, бауырымен бірге жорыққа қатысты. Бірақ бұл жолы ол Францияға оралмады, Италиядағы Савона қаласында 1271 жылдың 21 тамызында қайтыс болды.
Өлім және мұра
Альфонстың мұрагерсіз қайтысы оның жерлеріне мұрагерлік құқығы туралы бірнеше сұрақ тудырды. Бір мүмкіндік – олар тәжге қайтару, екіншісі – оның отбасына қайта бөлу болатын. Соңғысын Анжу графы Карл талап етті, бірақ 1283 жылы Парламент Тулуза графтығының егер еркек мұрагер болмаса, тәжге қайтаруға тиіс екенін шешті. Альфонстың әйелі Жоанна (Альфонстан кейін төрт күнде қайтыс болды) өсиет арқылы өзінің жерлерін ең жақын туысы Филиппа де Ломанге беруге тырысты. Алайда, Жоанна – Тулуза графы, Нарбонна герцогы және Прованс маркграфы болған Раймонд VII-нің жалғыз баласы және мұрагері болғандықтан, прованс және француз заңдарына сәйкес, жерлер оның ең жақын еркек туысына тиесілі болуы керек еді. Оның өсиеті 1274 жылы Парламент тарапынан күштен шығарылды. Альфонстың өсиетінде әйеліне тиесілі Venaissin графтығындағы жерлерін Папалық таққа беруге рұқсат берілді, және ол 1791 жылға дейін сақталған Папалық аумаққа айналды.