Липхук: Англияның тарихи ауылы

Кіріспе

Липхук – Англияның Гэмпшир графтығындағы Шығыс Гэмпшир ауданындағы ірі ауыл. Ол Хаслемерден батысқа қарай 6,6 шақырым (4,1 миль) қашықтықта, А3 тас жолынан тыс орналасқан және Гэмпшир, Батыс Сассекс және Суррей шекараларында жатыр. Липхук Брамшотт пен Липхук азаматтық округіне кіреді, оған Брамшотт, Григгс Грин, Конфорд, Пасфилд, Хаммер Боттом (кейде Хаммер Вейл деп те аталады), Людшотт Комон және Ваггонерс Уэллс кіреді. 2011 жылғы халық санауы бойынша округтің ауданы және халқы 8 491 адамды құрайды. Липхукте Портсмут тікелей бағытындағы теміржол станциясы бар. Ауыл 17 және 18 ғасырларда Лондон мен Портсмут арасындағы пошта аялдамасы ретінде дамыды. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде Оңтүстік Англияда дислокацияланған канадтық әскерлер үшін база ретінде пайдаланылды.

Тренерлік дайындық уақыты

Липхук туралы алғашқы жазба 1281 жылы Брамшотт сарай сотының тізімінде «Люпе Роберті» деген есіммен кездеседі. Содан кейін 1337 жылы «Люпе» Матильда, 1365 жылы «Люпе» Уильям, 1386 жылы «Лепе» Джон және 1423 жылы «Леопе» Джон Маунсер туралы жазбалар бар. 1428 жылы қайтыс болған Джон Маунсердің қазіргі Лондон жолы мен Хедли жолы арасындағы «Лепе» жеріндегі жалға алу құқығы Липхук аулындағы алғашқы анықталатын маңызды орын болып табылады. 1527 жылы сэр Эдмунд Пакенхэм «Лепоке» жерін және жерді мұраға алды, ал Джон Хук 1591 жылы «Липпуке» орналасқан «Чилттл» иелігін сатып алды. Джон Спидтің 1610 жылғы картасында Липпоке деп көрсетілген. Кейбір адамдар Брамшотт, Чилтли және Лудшотттен Уэй өзенінің айналасындағы батпақтардың үстінде орналасқан Липхук аймағына, жергілікті феодалдардың салықтарынан қашу үшін қашып келді.

Тренерлік жас

Липхук Лондон – Портсмут бағытындағы дилижанс тоқтағысы ретінде одан әрі дамыды. Тюдор дәуірінде пошта Лондоннан Портсмутқа Саутгемптон арқылы жіберілсе, Липхук арқылы өтетін жол тек 1588 жылғы Армада сияқты төтенше жағдайларда ғана қолданылды. Джон Огилбидің 1675 жылғы картасында бұл жол Брамшоттты айналып, Липпок арқылы өтетіні көрсетілген, бірақ жолдың сапасы өте нашар болды. Алғашқыда саяхатшылардың қажеттіліктерін көшпелі дүкендер қамтамасыз еткен, бірақ олар ақырында алаң төңіріндегі жартылай ағаштан салынған үйлермен алмастырылды. Арбалар дилижанстармен ауыстырылғанда өсім қарқындады, ал 1660 жылға қарай Липхукте дилижанс тоқтағысы толыққанды орнады. Жолдар көбінесе күтілмей, белгіленбеген. Сэмюэл Пепис 1661 жылдың мамырында, 1662 жылдың сәуірінде және 1668 жылдың тамызында осы жолмен үш рет сапар жасады, соңғы сапарында Липпокта тоқтады.

1688 жылы Лондоннан Портсмутқа дилижанс қызметі басталды, бұл «Корольдік Анкор» дилижанс тоқтағысының және алаңдағы басқа 17 ғасыр ғимараттарының дамуымен бірге болды. «Корольдік Анкорда» 1588 жылғы оттық бар, ол бұл жерде бұрынғы ғимарат болған деген болжамды қуаттайды. 17 ғасырда Корольдік теңіз күштері Петерсфилдтен Портсмутқа дейінгі жолды қысқы айларда ауыр жүктер үшін өтпес деп есептеді. 18 ғасырда жолдар мен дилижанстар жақсартылды, сонымен қатар ақылы жолдар пайда болды. Петерсфилд пен Портсмут арасындағы ақылы жол 1710 жылы, ал Липхук арқылы Кингстон мен Петерсфилд арасындағы ақылы жол 1749 жылы ашылды. Липхуктегі Радфорд көпірінің жанындағы Ескі ақы төлеу орны 18 ғасырдан қалған. 18 ғасырда қарақшылар мәселесі болды, бұл туралы «Корольдік Анкорда» хабарламалар болған. 1784 жылға қарай Лондон – Портсмут дилижанстары Липхук арқылы пошта тасыды. Ақылы жолдардың енгізілуі Лондон – Портсмут сапарын 1660 жылдардағы екі күннен 1819 жылы 10 сағатқа дейін қысқартты. 1819 жылғы Кэридің жаңа жол көрсеткішінде апта ішінде Лондоннан Портсмутқа Липхук арқылы жеті дилижанс, ал түнгі уақытта үш дилижанс кеткені жазылған. Жергілікті дәстүр бойынша, Нельсон Трафальгар шайқасына аттанғанға дейін Липхукте Англиядағы соңғы түнін өткізген. Георг III және королева Шарлотта болған кезде «Көк Анкорға» «Корольдік Анкор» деп атауға рұқсат берді. Сэмюэл Льюис 1831 жылғы Англияның топографиялық сөздігінде Липхукты Брамшотт приходындағы шағын ауыл деп сипаттады.

Темір жол дәуірі

Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы 1859 жылы Липхукке келді. Портсмут тікелей желісі 1840 жылдардағы «темір жол қызуынан» кейін салынды. Алғашқыда LSWR бағыты Лондоннан Портсмутқа Саутгемптоннан Госпортқа дейінгі тармақ арқылы жүрді, онда жолаушылар Портсмут порты арқылы тізбекті пароммен өтетін. Бұл Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы Лондон-Брайтон желісін Портчестерге дейін созғанға дейін жалғасты. LSWR бастапқыда 1845 жылы Уокингтен Гилфордқа, содан кейін 1849 жылы Годалмингке тармақ салды, бірақ оны Хавантқа дейін ұзартуға құлшынбады. Темір жол құрылысшысы Томас Брассейге 1853 жылы бір жолды салуға Парламент актісі берілді (екі жолға дейін жеткізілуі 1878 жылдың 1 наурызында аяқталды). Бірінші пойыз Липхукке 1859 жылдың 24 қаңтарында келді, бірақ LSWR мен LBSCR арасындағы дау толық қызмет 7 мамырға дейін басталмауына себеп болды. Темір жолдың келуі ауылдағы алыс қашықтыққа атпен жүретін көліктің азаюына әкелді. Темір жол станциясы жақын қашықтыққа атпен жүретін көліктің орталығы болды, ал The Square-дегі ұсталар шеберханасы кем дегенде 1918 жылға дейін дамыды. Бастапқыда темір жол Липхукты айналып өтуі жоспарланған, бірақ Парламент актісіне енгізілген Липхукқа қатысты түзету оның қазіргі бағытына өзгертілді. Осының нәтижесінде Чилтли елімінің жері екіге бөлінді, бұл бөлініс бүгінгі күнге дейін сақталған. Солтүстік бөлігі 1939 жылы Британ армиясының жарақаттық-техникалық базасы ретінде пайдалануға берілгенге дейін далалар мен ауылдық крикет алаңы болып қалды. Пайдаланудан шығарылғаннан кейін ол Sainsbury's компаниясына сатылды, олар оның орнына дүкен, «Мыңжылдық орталығы» және бірнеше тұрғын үйлер салды. Оңтүстік бөлігі 1869 жылы Мэри Энн Роббқа сатылды, ол 1880 жылы Чилтли Плейс үйін және оны қоршаған дендропаркін салдырды. 1960 жылдары бұл жер Berg құрылыс компаниясына тұрғын үйлер салу үшін сатылды. Липхук халқының саны 1861 жылы 1367 адамнан 1891 жылы 1614 адамға дейін шамалы өсті. Темір жол халқының күрт өсуіне себеп болған жоқ, себебі көптеген адамдар тіпті бір реттік сапарға да билетке ақша төлей алмады. Келлидің 1895 жылғы анықтамалығында Липхукте Брамшоттан гөрі көбірек дүкен иелері бар екені көрсетілген: Липхук Брамшотт приходының басты орталығына айналды. Бірақ бірнеше бай адамдар, атап айтқанда Мэри Энн Робб және 1859 жылы Фоли елімін сатып алған лондондық заңгер Уильям Томас Лонгборн, қала маңында тұрудың әлеуетін байқады. Кейін ол оны Бомбей кеңесінің бұрынғы мүшесі Уильям Баррингтон Тристрамға сатты, ол үйге викториялық қосымша салды.

The London and South Western Railway came to Liphook in 1859. The Portsmouth Direct line was built after the 1840s 'Railway Mania'. Originally the LSWR route from London to Portsmouth was via a branch from Southampton to Gosport, where passengers then went on the chain ferry across Portsmouth harbour. This lasted until the London, Brighton and South Coast Railway extended their London Brighton line to Portchester. Initially the LSWR constructed a branch from Woking to Guildford in 1845 then Godalming in 1849, but were reluctant to extend it to Havant. Thomas Brassey, a railway contractor, was granted Act of Parliament to construct a single track in 1853 (doubling was completed on 1 March 1878 ). The first train arrived in Liphook on 24 January 1859, but a dispute between the LSWR and the LBSCR meant full service was not initiated until 7 May. Railways caused the long distance coaching trade to reduce in the village. The railway station became the hub of short distance horse drawn transport, with the blacksmiths shop in The Square flourishing until at least 1918. The railway was originally planned to bypass Liphook, but the Liphook Deviation amendment of the Act of Parliament altered it to its present course. In doing so it bisected the estate of Chiltlee Manor, a split that exists to this day. The northern part remained as fields and the village cricket pitch, until its requisition to become the British Army's Ordnance Supply Unit in 1939. After decommissioning it was sold to Sainsbury's to form the site of their shop, the Millennium Centre and several other housing developments. The southern part was sold to Mary Anne Robb in 1869, who built the house of Chiltlee Place and the surrounding arboretum in 1880. In the 1960s the site was sold to the Berg firm of builders for construction of their housing estate. Liphook's population grew modestly, from 1,367 in 1861 to 1,614 in 1891. The railway did not cause a more substantial increase, since many could not afford to pay the fare for more than an occasional excursion. The Kelly's Directory of 1895 shows far more shopkeepers in Liphook than Bramshott: Liphook had become the predominant centre of the Parish of Bramshott. A few wealthy people however saw the potential of commuter travel, notably Mary Ann Robb and London solicitor William Thomas Longbourn, who bought Foley Manor in 1859. He later sold it to William Barrington Tristram, a former member of the Bombay Council who built the house's Victorian extension.

20 ғасыр

1916 жылдан 1928 жылға дейін жазушы және ақын Флора Томпсон күйеуі пошта бастығы болған Липхук қаласында тұрды. Оның алғашқы туындысы "Құрғақ қамыс және Торф" 1921 жылы Липхукте тұрғанда жарық көрді. "Ларк-Райс" және "Кенделфорд Гейт" көшелерінің аттары екі туындысының құрметіне берілген. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде Липхук канадалық әскерлердің, әсіресе Брамшот лагерінің базасы болды. Липхуктегі жаңа көшелерге Канаданың географиялық атаулары берілді, бұл елдің осы аймақтағы соғыс жылдарында жаттығудан өткен қарулы күштерін еске алу үшін жасалды. Брамшоттағы Сент-Мэри шіркеуінің зиратында канадалықтардың бейіштері бар, олардың ішінде соғыста қаза тапқандар мен 1918 жылғы тұмаудың құрбандары да бар. Липхук 1948 жылы 700 адамды жұмыспен қамтыған Корольдік инженерлердің инженерлік қоймалары орналасқан үш орынның (Лонгмур және Бордонмен бірге) бірі болды. Ол 1943 жылы құрылды, бастапқыда Чилтли Мэнор инженерлік қоймалары деп аталды, ал 1945 жылы Соғыс министрлігі бойынша 2-ші инженерлік қоймасы деп тағайындалды. 1948 жылы жергілікті депутат (Петерсфилдтен) генерал сэр Джордж Джеффрис, соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы Эммануэль Шинвеллден Липхуктегі адамдардың толыққанды жұмыспен қамтылғандығы туралы сұрады, өйткені олардың өзі жұмыс жоқ екенін айтқан. Мистер Шинвелл тергеу жүргізуге уәде берді. 1968 жылы жабылып қалғанға дейін қойма әскери функциясын атқара берді. 1983 жылдың ыстық жазында Липхук шілде айында үш күні бойы Ұлыбританиядағы ең ыстық нүкте (33,7°C) ретінде жаңалықтарға енді.

Басқару

Липхук Шығыс Гэмпшир парламенттік сайлау округінде орналасқан және Липхук пен Брамшотт приходіне, сондай-ақ жақын маңдағы бірнеше басқа елді мекендерге кіреді. Ауылға жақын екі гольф алаңы бар: Питер Алисс жобалаған Old Thorns ауылдың батысында, ал Липхук гольф клубы оңтүстікте, бұрын А3 болып саналған Портсмут тас жолынан өтеді.

Қоғам мен мәдениет

Липхук мыңжылдық орталығында кинотеатр мен қоғамдық шаралар мен мерекелер өткізуге арналған жабдықтар бар. Әуесқой театр өнері 2-дүниежүзілік соғыстан бұрыннан бері ауыл өмірінің маңызды бөлігі болып келген. Липхук әуесқой драмалық қоғамы (LADS) кем дегенде 1930 жылдарда (1955 жылы қайта құрылған) және 1969 жылға дейін өмір сүрген. Қазіргі уақытта (2014 жылғы мәлімет бойынша) екі театр ұжымы жұмыс істейді: Liphook Amateur Productions (LAMPS) және MAD (Methodist Amateur Dramatic) ұжымы.

Жергілікті жерлер мен бизнес

Жергілікті көрікті орындардың қатарында Холликомб бу коллекциясы бар. Британ жазғы уақытының соңғы күні (әдетте қазан айының соңғы сенбісі) ауыл Липхук карнавалын өткізеді, оның құрамына ауыл көшелерімен өтетін шеру және одан кейін от жағу мен фейерверк кіреді. Карнавал 1903 жылдан бері ұйымдастырылып келеді. "Липхук гүлдейді" – жыл сайынғы гүлдер сайысы. Шампнис Форест Мэр денсаулық курорты ауылдың оңтүстігінде орналасқан.