Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық теңіз тарихшысы Сирил Норткотт Паркинсон (30 шілде 1909 – 9 наурыз 1993) – британдық теңіз тарихшысы және 60-қа жуық кітаптың авторы. Оның ең танымал еңбегі – «Паркинсон заңы» (1957) атты бестселлер кітабы. Онда Паркинсон «жұмыс қолданылатын уақытқа сәйкес кеңейеді» деген атақты заңын ұсынды. Бұл ой оны мемлекеттік басқару және менеджмент саласындағы маңызды ғалым ретінде танымал етті.
British naval historian
Cyril Northcote Parkinson (30 July 1909 – 9 March 1993) was a British naval historian and author of some 60 books, the most famous of which was his best seller Parkinson's Law (1957), in which Parkinson advanced the eponymous law stating that "work expands so as to fill the time available for its completion", an insight which led him to be regarded as an important scholar in public administration and management.
Ерте өмір және білім
Уильям Эдвард Паркинсонның (1871–1927) кенже ұлы, Солтүстік-Шығыс округ мектебінің сурет салу шебері және 1913 жылдан бастап Йорк өнер және қолөнер мектебінің директоры болған, сондай-ақ оның әйелі Роза Эмили Мэри Керноу (1877 жылы туған), Паркинсон Йорк қаласындағы Санкт-Петер мектебінде оқыды. 1929 жылы ол Кембридж университетіндегі Эммануэль колледжінде тарихты оқуға грант жеңіп алды. 1932 жылы бакалавр дәрежесін алды. Оқу кезінде Паркинсон теңіз тарихына қызығушылық танытты, бұл қызығушылығы Пеллевтер отбасының жақында құрылған Ұлттық теңіз мұражайындағы отбасылық құжаттарына қол жеткізуге мүмкіндік берген кезде одан әрі дамыды. Осы құжаттар оның алғашқы кітабының, «Эдвард Пеллев, Эксмут виконты, Қызыл флотының адмиралы» негізін құрады. 1934 жылы, Лондон Корольдік колледжінің аспиранты болып жұмыс істеген кезде, ол «1803–1810 жылдардағы Шығыс теңіздеріндегі сауда және соғыс» тақырыбында докторлық диссертациясын жазды, ол 1935 жылғы Теңіз тарихы бойынша Джулиан Корбет сыйлығымен марапатталды.
The youngest son of William Edward Parkinson (1871–1927), an art master at North East County School and from 1913 principal of York School of Arts and Crafts, and his wife, Rose Emily Mary Curnow (born 1877), Parkinson attended St. Peter's School, York, where in 1929 he won an exhibition to study history at Emmanuel College, Cambridge. He received a BA degree in 1932. As an undergraduate, Parkinson developed an interest in naval history, which he pursued when the Pellew family gave him access to family papers at the recently established National Maritime Museum. The papers formed the basis of his first book, Edward Pellew, Viscount Exmouth, Admiral of the Red. In 1934, then a graduate student at King's College London, he wrote his PhD thesis on Trade and War in the Eastern Seas, 1803–1810, which was awarded the Julian Corbett Prize in Naval History for 1935.
Академиялық және әскери мансап
1934 жылы аспирантурада оқып жүргенде Паркинсон 22-ші Лондон полкіне (Каралеваның) Территориялық армияға тағайындалды, сол жылы лейтенант болып жоғарылатылды және 1935 жылы король Георг V мерейтойында жаяу әскер ротасына қолбасшылық етті. Сол жылы Кембридждегі Эммануэль колледжі оны ғылыми қызметкер етіп сайлады. Кембриджте жүргенде ол Кембридж университетінің офицерлік оқу корпусының жаяу әскер бөлімшесіне басшылық етті. 1937 жылы капитандыққа көтерілді. Ол 1938 жылы Девон штатының Тивертон қаласындағы Бланделл мектебінде аға тарих пәнінің мұғалімі болды (және мектептің Оқу-әскери даярлық корпусында капитан болды), содан кейін 1939 жылы Дартмут қаласындағы Корольдік теңіз академиясында нұсқаушы болды. 1940 жылы ол Корольдік полкке капитан болып қосылды және Ұлыбританияда түрлі штабтық және әскери оқытушылық лауазымдарды атқарды. 1943 жылы Миддлсекс ауруханасының медбике-тәрбиешісі Этельвин Эдит Грейвске (1915 жылы туған) үйленді, екеуі екі балаға ие болды. 1945 жылы майор болып демобилизацияланған ол 1946 жылдан 1949 жылға дейін Ливерпуль университетінде тарих пәнін оқытты. 1950 жылы Сингапурдағы Малайя университетінің тарих профессоры болып тағайындалды. Сол жерде жүріп, ол Малайя тарихы бойынша маңызды тарихи монографиялар сериясын бастады, алғашқысы 1960 жылы жарық көрді. 1950 жылдардың ортасында екі кампус құруға бағытталған қозғалыс пайда болды, бірі Куала-Лумпурда, екіншісі Сингапурда. Паркинсон Сингапур мен Малайяға қызмет көрсету үшін оны Джохор-Бахруда қалдырып, билікті университетті бөлуден аулақ болуға көндіруге тырысты. Оның бұл әрекеті сәтсіз аяқталды және 1959 жылы екі кампус құрылды. Кейіннен Сингапур кампусы Сингапур университеті болып өзгерді. Паркинсон 1952 жылы ажырасып, жазушы және журналист Энн Фрайға (1921-1983), екі ұл мен бір қызға үйленді. 1958 жылы Сингапурда жүргенде, ол өзінің ең танымал еңбегі «Паркинсон заңы» жариялады, ол 1955 жылдың қарашасында «Economist» журналында жариялаған, үкіметтік бюрократияны сатиралық етіп көрсеткен күлкілі мақаласын кеңейтті. 120 беттік кітапты алғаш АҚШ-та, кейін Ұлыбританияда баспадан шығарған Осберт Ланкастер суреттерін түсіріп, бірден бестселлер атанды. Ол бюрократиялық кеңеюдің сөзсіздігін түсіндіріп, «жұмыстың көлемі оны аяқтауға жұмсалатын уақытқа сәйкес келеді» деген тұжырым келтірді. Оның сатирасы мен циникалық юморіне тән, ол Паркинсонның тривиалдық заңы туралы әңгіме (ядролық электр стансасының, велосипед сарайының және тамақтандыру шығындары туралы пікірталас), жолдың сол жағында жүргізудің неге табиғи екендігі туралы ескерту (көлік туралы қараңыз) және Корольдік теңіз күштерінің ақырында кемелерге қарағанда адмиралдары көп болатынын ұсынды. 1958 жылы Гарвард университетінде, 1959-1960 жылдары Иллинойс университетінде және Берклидегі Калифорния университетінде қонақ профессор болғаннан кейін ол Сингапурдағы лауазымынан босап, тәуелсіз жазушы болды. Ұлыбританиядағы жоғары салықтан қашу үшін ол Канал аралдарына көшіп, Гернсидегі Сент-Мартинге қоныстанды, онда Лес-Каш-Холл сатып алды. Гернсиде ол қоғамның белсенді мүшесі болды және тіпті аралдың феодалдық мұрасын сақтауға мүдделі болды. Ол тіпті Сейньорлар сотының Chevauche de Saint Michel (Cavalcade) тарихи қайта жандандыруын қаржыландырып, ол туралы газет мақаласын жазды. Ол Сеньор д'Аннвилл ретінде Корольдік соттың ресми мүшесі болды, өйткені ол Файф д'Аннвиллдің иелік ету құқығын алған. Гернсиде Корольдік сотқа қатысу өте маңызды деп есептеледі, өйткені бұл аралдың ең көне соты және оның алғашқы тарихи өзін-өзі басқару органы. Феодалдық мүше ретінде ол Гернсидегі уақытша иеге тең болуы мүмкін. Анневиль аралдың ең көне феоды болып саналатындықтан және оның иеленушісі «рухани қызметкерден кейін бірінші болып саналатындықтан», ол өзінің феодына және оның тарихи иелігіне қатты қызығушылық танытты. 1968 жылы ол Анневилл әулетін сатып алып, қалпына келтірді, ол Seigneurie (немесе феодалды) d'Anneville тарихи әулет үйі, ал 1971 жылы ол сол феодалды Тома д'Анневилл шіркеуін қалпына келтірді. Осы кезеңдегі жазбаларына Наполеон дәуірінде Гернсиден шыққан ойдан шығарылған теңіз офицері Ричард Делансиді бейнелейтін тарихи романдар сериясы кірді. Романда Ричард Деланси Эннвиллдің феодалы болған, ал Паркинсон Эннвиллдің феодалы болғандығымен мақтанғанды жақсы көреді және тіпті өзін Эннвиллдің қонысына (le manoir d'Anneville) көшіріп алған, сондықтан Ричард Деланси Паркинсонның айнадағы бейнесі сияқты. 1969 жылы ол Шотландиядағы Инженерлер мен кеме жасаушылар институтына Макмиллан еске алу лекциясын оқуға шақырылды. Ол «Инженердің мәртебесі» тақырыбын таңдады.
While a graduate student in 1934, Parkinson was commissioned into the Territorial Army in the 22nd London Regiment (The Queen's), was promoted to lieutenant the same year, and commanded an infantry company at the jubilee of King George V in 1935. In the same year, Emmanuel College, Cambridge elected him a research fellow. While at Cambridge, he commanded an infantry unit of the Cambridge University Officers' Training Corps. He was promoted to captain in 1937. He became senior history master at Blundell's School in Tiverton, Devon in 1938 (and a captain in the school's OTC), then instructor at the Royal Naval College, Dartmouth in 1939. In 1940, he joined the Queen's Royal Regiment as a captain and undertook a range of staff and military teaching positions in Britain. In 1943 he married Ethelwyn Edith Graves (born 1915), a nurse tutor at Middlesex Hospital, with whom he had two children. Demobilized as a major in 1945, he was a lecturer in history at the University of Liverpool from 1946 to 1949. In 1950, he was appointed Raffles Professor of History at the new University of Malaya in Singapore. While there, he initiated an important series of historical monographs on the history of Malaya, publishing the first in 1960. A movement developed in the mid 1950s to establish two campuses, one in Kuala Lumpur and one in Singapore. Parkinson attempted to persuade the authorities to avoid dividing the university by maintaining it in Johor Bahru to serve both Singapore and Malaya. His efforts were unsuccessful and the two campuses were established in 1959. The Singapore campus later became the University of Singapore. Parkinson divorced in 1952 and he married the writer and journalist Ann Fry (1921–1983), with whom he had two sons and a daughter. In 1958, while still in Singapore, he published his most famous work, Parkinson's Law, which expanded upon a humorous article that he had published in the Economist magazine in November 1955, satirising government bureaucracies. The 120 page book of short studies, published in the United States and then in Britain, was illustrated by Osbert Lancaster and became an instant best seller. It explained the inevitability of bureaucratic expansion, arguing that 'work expands to fill the time available for its completion'. Typical of his satire and cynical humour, it included a discourse on Parkinson's Law of Triviality (debates about expenses for a nuclear plant, a bicycle shed, and refreshments), a note on why driving on the left side of the road (see road transport) is natural, and suggested that the Royal Navy would eventually have more admirals than ships. After serving as visiting professor at Harvard University in 1958, the University of Illinois and the University of California, Berkeley in 1959–60, he resigned his post in Singapore to become an independent writer. To avoid high taxation in Britain, he moved to the Channel Islands and settled at St Martin's, Guernsey, where he purchased Les Caches Hall. In Guernsey, he was a very active member of the community and was even committed to the feudal heritage of the island. He even financed a historical re enactment of the Chevauche de Saint Michel (Cavalcade) by the Court of Seigneurs and wrote a newspaper article about it. He was official member of the Royal Court of Chief Pleas in his quality of Seigneur d'Anneville as he had acquired the manorial rights of the Fief d'Anneville. Attendance at the Royal Court of Chief Pleas is considered very important in Guernsey, as it is the island's oldest court and its first historical self governing body. As a feudal member, he could therefore be the equivalent of a temporal lord in Guernsey. As Anneville is in some ways considered the oldest fief of the island and his possessor is considered "the first in rank after the clergy", he was very interested in his fief and its historical possessions. In 1968 he purchased and restored Anneville Manor, the historic manor house of the Seigneurie (or fief) d'Anneville, and in 1971 he restored the Chapel of Thomas d'Anneville pertaining to the same fief. His writings from this period included a series of historical novels featuring a fictional naval officer from Guernsey, Richard Delancey, during the Napoleonic era. In the novel, Richard Delancey was Seigneur of the Fief d'Anneville, and Parkinson also loved to boast about being Seigneur of the fief d'Anneville and had even ended up transferring himself to Anneville Manor (le manoir d'Anneville), so in a way Richard Delancey seems to be a mirror image of Parkinson. In 1969 he was invited to deliver the MacMillan Memorial Lecture to the Institution of Engineers and Shipbuilders in Scotland. He chose the subject "The Status of the Engineer".
Паркинсон және оның "заңы"
Паркинсон заңы, тиімді уақытты басқаруға кедергі келтіретін негізгі факторды түсіндіретін заң, "жұмыс қолданылатын уақытты толықтыруға дейін кеңейеді" дейді. Паркинсон бұл заңын алғаш рет 19 қараша 1955 жылы The Economist журналындағы әзіл-сықақ мақаласында жариялаған. Сингапурда ол сол кезде сабақ беріп жүргендіктен, бұл оның түрлі аудиторияларға жеке, баспа түрінде және радиоарналар арқылы "Паркинсон заңы" туралы сөздер айтуының бастауы болды. Мысалы, 1957 жылдың 16 қазанында сағат 10-да ол Халықаралық әйелдер клубының бағдарламалық баяндамасында осы тақырыпта сөйледі. Оның жаңа кітабының жарық көргені және тұңғыш баяндамасы кезіндегі сұхбаты туралы The Straits Times газеті жақында "Профессордың коктейль кешінің құпиясы: Олар жарты сағат кешігіп келеді және кезекпен кетеді" деген тақырыппен мақала жариялады. Бұл кітап туралы Time журналы оның тақырыбын "20 ғасырда кең таралған органдық дерттің – қарқынды бюрократияның" "өте кәсіби емес диагнозы" деп атады. Паркинсонның сөзіне сүйенсек, "органдық бюрократия" – "барлық әкімшілік бөлімдердің жұмыс көлеміне қарамастан, атқарылатын жұмыстың мөлшерін ескермей, қарастырылатын қызметкерлер санын арттыруға бейімділігі". The Straits Times газеті атап өткендей, Паркинсон қолтаңбалардың оқылмайтындығының себебін анытқысы келді, сондай-ақ табысты мансапта қолтаңбаның мағынасын жойған сәтті табуға тырысты. 1958 жылдың сәуір айының ортасында The Straits Times газетінің бас редакторы Аллингтон Кеннардтың "Жұмыстың жартысына екі есе көп штат" деген редакциялық мақаласында Паркинсонның тривиалдық заңы сияқты қосымша аспектілер мен қосалқы заңдар, сондай-ақ зейнеткерлік жас мәселесі, миллионер болғанда Сингапурден салық қалай төлемеу, жоғары қаржыға деген қызығушылықтың жоғалуы, компания төрағасынан қалай құтылу және т.б. сияқты басқа да қызықты, бірақ қауіпті салалар талданды. Автор Паркинсонның тривиалдық заңын – "күн тәртібіндегі кез келген мәселеге жұмсалатын уақыт сомасына кері пропорционалды" – жергілікті мысалмен қолдады: Сингапур қалалық кеңесі газ зауытына жаңа басшыны таңдауға алты сағат, ал 100 миллион долларлық бюджетті бекітуге екі жарым минут жұмсады. Оның даңқы жергілікті деңгейде ғана шектелмеді. Паркинсон Англияға сапар шегіп, 1958 жылдың маусым айының басында P&O Canton кемесімен келді, деп Рейтер агенттігі хабарлады, және 9 маусымда The Straits Times газетінің бірінші бетіне шықты. 1958 жылдың 14 маусымында Лондоннан хабарлаған Холл Ромни: "Паркинсон заңы" атты кітабы 80 000-нан астам дана сатылған Малайя университетінің профессоры К.Н. Паркинсон Англияға келгеннен бері үлкен танымаллыққа ие болды" деді. Ромни "телевизиялық сұхбат ұйымдастырылғанын, оның бейіні жексенбілік газетте жарияланғанын, колонналар оған Лесли Чартериске бергендей көп орын беріп, Директорлар институты оны құрметтегенін, оның қабылдауына Лондонның коммерциялық өміріндегі ең танымал адамдар қатысты" деп атап өтті. Содан кейін, кенеттен сатираға шыншылдықпен жауап берілді, өйткені Рейтер агенттігінің "The Straits Times" газетінде "Ұлыбританиядағы Паркинсон заңының қолданылуы" деген тақырыппен жарияланған хабарламасында: "Британ үкіметінің бөлімдері салық төлеушілердің ақшасын ысырап етпеуді қарастыратын Парламент комитеті кеше Соғыс министрлігінің кейбір бөлімдеріндегі штаттық қызметкерлердің өсу қарқынына алаңдаушылық білдірді". 1959 жылдың наурыз айында Сингапурдағы Корольдік теңіз күштері Паркинсонның Манчестерде өткен баяндамасында мемлекеттік қаражатты ысырап ету туралы жаңа кітабы туралы айтқан сөздеріне наразылық білдірді. Паркинсонның айтуынша, "Британия 500 миллион доллар жұмсаған, онда [Сингапурда] теңіз базасын салған, ал оны пайдаланған жалғыз флот – жапондықтар". Сол кезде теңіз күштерінің өкілі бұл мәлімдемені жоққа шығаруға тырысып, Корольдік теңіз күштерінің Сингапур базасы тек 1939 жылы ғана аяқталғанын және Жапонияның оны Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қолданғаны расталғанымен, соғыстан кейін Корольдік теңіз күштерінің Шығыс флоты оны кеңінен пайдаланғанын мәлімдеді. Оксфорд университетінің Жапон зерттеулерінің профессоры-эмиритусі Ричард Сторри 1962 жылдың 16 мамырында "Оксфорд почтасына" жазған хатында: "Сингапурдың құлдырауы Ұлыбританияда әлі күнге дейін ашу мен ұятпен қаралады" деп атап өтті. 1959 жылдың 10 қыркүйегінде сағат 22:00-де Сингапур радиосының тыңдаушылары оның "Паркинсон заңы" атты кітабын Nesta Pain музыкасына қосып тыңдады. Сериалдар 1960 жылдың ақпан айының соңына дейін жалғасты. Паркинсон және Паркинсон заңы Сингапур газеттерінде ондаған жылдар бойы жарияланып келді.
Parkinson's law, which provides insight into a primary barrier to efficient time management, states that, "work expands so as to fill the time available for its completion". Parkinson first published his law in a humorous satirical article in The Economist on 19 November 1955, were published in 1957. In Singapore, where he was teaching at the time, this began a series of talks where he addressed diverse audiences in person, in print, and over the airwaves on 'Parkinson's Law'. For example, on 16 October 1957, at 10 a. m., he spoke on this at the International Women's Club programme talk held at the Y. W. C. A. at Raffles Quay. The advent of his new book as well as an interview during his debut talk was covered in an editorial in The Straits Times shortly after, entitled, "A professor's cocktail party secret: They arrive half an hour late and rotate." Time, which also wrote about the book, noted that its theme was "a delightfully unprofessional diagnosis of the widespread 20th century malady — galloping orgmanship." Orgmanship, according to Parkinson, was "the tendency of all administrative departments to increase the number of subordinate staff, irrespective of the amount of work (if any) to be done", as noted by The Straits Times. Parkinson, it was reported, wanted to trace the illegibility of signatures, the attempt being made to fix the point in a successful executive career at which the handwriting becomes meaningless, even to the executive himself. Straits Times editor in chief Allington Kennard's editorial, "Twice the staff for half the work", in mid April 1958, touched on further aspects or sub laws, like Parkinson's Law of Triviality, and also other interesting, if dangerous areas, like "the problem of the retirement age, how not to pay Singapore income tax when a millionaire, the point of vanishing interest in high finance, how to get rid of the company chairman," etc. The author supported Parkinson's Law of Triviality — which states that, "The time spent on any item of an agenda is in inverse proportion to the sum involved," with a local example where it took the Singapore City Council "six hours to pick a new man for the gasworks and two and a half minutes to approve a $100 million budget." His celebrity did not remain local. Parkinson travelled to England, arriving there aboard the P&O Canton, in early June 1958, as reported by Reuters, and made the front page of The Straits Times on 9 June. Reporting from London on Saturday 14 June 1958, Hall Romney wrote, "Prof. C. N. Parkinson of the University of Malaya, whose book, Parkinson's Law has sold more than 80,000 copies, has had a good deal of publicity since he arrived in England in the Canton." Romney noted that "a television interview was arranged, a profile of him appeared in a highbrow Sunday newspaper, columnists gave him almost as much space as they gave to Leslie Charteris, and he was honoured by the Institute of Directors, whose reception was attended by many of the most notable men in the commercial life of London." And then, all of a sudden, satire was answered with some honesty when, as another Reuters release republished in The Straits Times under the title "Parkinson's Law at work in the UK," quoted, "A PARLIAMENTARY committee, whose Job is to see that British Government departments do not waste the taxpayer's money, said yesterday it was alarmed at the rate of staff increases in certain sections of the War Office. Admiralty and Air Ministry " In March 1959, further publicity occurred when the Royal Navy in Singapore took umbrage at a remark Parkinson had made during his talk, about his new book on the wastage of public money, in Manchester, shortly before. Parkinson is reported to have said, "Britain spent about $500 million building a naval base there [Singapore] and the only fleet which has used it is the Japanese." A navy spokesman, then, attempting to counter that statement said that the Royal Navy's Singapore base had only been completed in 1939, and, while it was confirmed that the Japanese had, indeed used it during the Second World War, it had been used extensively by the Royal Navy's Far East fleet, after the war. Emeritus Professor of Japanese Studies at the University of Oxford, Richard Storry, writing in the Oxford Mail on 16 May 1962, noted, "The fall of Singapore is still viewed with anger and shame in Britain." On Thursday 10 September 1959, at 10 p. m., Radio Singapore listeners got to experience his book, Parkinson's Law, set to music by Nesta Pain. The serialised program continued until the end of February 1960. Parkinson, and Parkinson's law, continued to find its way into Singapore newspapers through the decades.
Малайя университеті
Ол Сингапурмен келгеннен кейін бірден, газеттерде жариялану арқылы және бірнеше қоғамдық шараларға қатысуы арқылы танысты. Паркинсон 1950 жылдың сәуір айының басында Сингапурдағы Малайя университетінде оқытуды бастады.
Singapore was introduced to him almost immediately upon his arrival there, through exposure in the newspaper and a number of public appearances. Parkinson started teaching at the University of Malaya in Singapore at the beginning of April 1950.
Қоғамдық дәрістер
Раффлс тарих профессорының алғашқы лекциясы 19 мамырда Оэй Тинг Хам залында өткен қоғамдық лекция болды. Паркинсон «Тарихшының міндеті» тақырыбында сөйлеген сөзінде, жаңа Раффлс тарих кафедрасының аты дұрыс таңдалғанын айтты, себебі 1823 жылы университеттің негізін қалауға тырысқан – сэр Стэмфорд Раффлс болды, сондай-ақ Раффлс өзінің тарихшы екенін де еске салды. Көптеген тыңдаушылар болды, олардың ішінде университеттің өнер факультетінің деканы профессор Александр Оппенхайм да бар еді. Оның лекциясының мәтіні бірнеше күннен кейін «The Straits Times» газетінің екі санында жарияланды. 1953 жылдың 17 сәуірінде ол Сингапур YMCA залында «Тәж кию рәсімінің тарихи аспектісі» тақырыбында жұртшылыққа лекция оқыды. Малай тарихи қоғамының қолдауымен Паркинсон 1953 жылдың 12 тамызында Ларут және Матанг аудандық офицерінің резиденциясында «Тайпингтің қазіргі тарихы» тақырыбында баяндама жасады. Малай тарихи қоғамының Сингапур бөлімшесінің ұйымдастыруымен 1954 жылдың 5 ақпанында Паркинсон Сент-Эндрю соборының соғыс ескерткіш залында «Сингапур 1860-шы жылдары» тақырыбында қоғамдық лекция оқыды. Малайзия тарихи қоғамының Серембан бөлімшесінің демеушілігімен Паркинсон Серембандағы Король Георг V мектебінде қалайы кенін өндіру туралы сөйледі. Оның айтуынша, бұрын Малайяның қалайы кен орындарында жұмыс істеу үшін Қытайдан қытай жұмысшылары әрқайсысы үшін 32 долларға әкелінетін. Ол, британдықтардың қорғауы орнағаннан кейін кен өндіру тұрақты түрде дамығанын және 1870 жылдары Негри Сембиланнан алынған қалайы Сунгеи Уджонг пен Рембаудан келіп, Малакка капиталымен өңделгенін айтты. Ол еуропалықтармен бірге жұмыс істейтін қытайлардың қарапайым әдістерін жақсы пайдаланғанын және еуропалықтар тастап кеткен кен орындарын иеленгенде үлкен пайда тапқанын атап өтті. Сингапур Үндістан университетінің бітірушілер қауымдастығының ұйымдастыруымен Паркинсон 1955 жылдың 16 ақпанында USIS театрында «Үнді саяси ойлары» тақырыбында баяндама жасады. 1955 жылдың 10 наурызында ол Сингапурдың Стамфорд жолындағы Британдық кеңесінің залында сағат 18:30-да «Колониализм туралы менің ойым» тақырыбында сөйледі. Лекциясында ол, әдетте жақсы деп есептелетін ұлтшылдық пен колониализм, керісінше қарастырылғанымен, міндетті түрде қарама-қарсы идеялар емес, екі түрлі көзқарас екенін айтты. Ол Малайя мен Сингапур өзін-өзі басқаруға көшкен кезде Ұлыбританияның ең бағалы деп санайтын және сақтап қалуға тиіс сыйлықтары – дебаттар, әдебиет (комикстер емес), қарулы күштердің дәстүрі (полиция мемлекеті емес), өнер, төзімділік және юмор (пуритандық емес) және қоғамдық рух екенін ойлады.
The first lecture of the Raffles Professor of History was a public lecture given at the Oei Tiong Ham Hall, on 19 May. Parkinson, who was speaking on "The Task of the Historian," began by noting the new Raffles history chair was aptly named because it was Sir Stamford Raffles who had tried to found the university in 1823 and because Raffles himself was a historian. There was a large audience, including Professor Alexander Oppenheim, the university's Dean of the Faculty of Arts. The text of his lecture was then reproduced and published over two issues of The Straits Times a few days later. On 17 April 1953, he addressed the public on "The Historical Aspect of the Coronation," at the Singapore YMCA Hall. Sponsored by the Malayan Historical Society, Parkinson gave a talk on the "Modern history of Taiping" at the residence of the District Officer, Larut and Matang on 12 August 1953. Sponsored by the Singapore branch of the Malayan Historical Society, on 5 February 1954 Parkinson gave a public lecture on "Singapore in the sixties" [1860s] at St. Andrew's Cathedral War Memorial Hall. Sponsored by the Seremban branch of the Historical Society of Malaya, Parkinson spoke on Tin Mining at the King George V School, Seremban. He said, in the past, Chinese labourers were imported from China at $32 a head to work the tin fields of Malaya. He said that mining developed steadily after British protection had been established and that tin from Negri Sembilan in the 1870s came from Sungei Ujong and Rembau, and worked with capital from Malacca. He noted that Chinese working side by side with Europeans did better with their primitive methods and made great profits when they took over mines that Europeans abandoned. Arranged by the Indian University Graduates Association of Singapore, Parkinson gave a talk on "Indian Political Thought," at the USIS theatrette on 16 February 1955. On 10 March 1955, he spoke on "What I think about Colonialism," at the British Council Hall, Stamford Road, Singapore, at 6.30 p. m. In his lecture, he argued that nationalism which was generally believed to be good, and colonialism which was seen as the reverse, were not necessarily opposite ideas but the same thing seen from different angles. He thought the gifts from Britain that Malaya and Singapore should value most and retain when they became self governing included debate, literature (not comics), armed forces' tradition (not police state), arts, tolerance and humour (not puritanism) and public spirit.
Қоғамдық көрмелер
1950 жылы 18 тамызда Паркинсон Сингапурдегі Стэмфорд-роудтағы Британдық кеңес орталығында "Ағылшын қолжазбасының тарихы" атты бір апталық көрме ашты. 1952 жылы 21 наурызда ол әлемнің әртүрлі аймақтарында көрсетілген, Лондонның "Таймс" газетінен алынған фотосуреттер көрмесін ашты. Көрмеге 1921 жылдан 1951 жылға дейінгі кезеңді қамтитын фотосуреттер іріктелді. Сингапурдағы Британдық кеңес залында бір ай бойы 140 фотосурет көрмеге қойылды, онда Германияның капитуляциясынан бастап, қайтыс болған корольдің Ұлыбритания фестивалін ашуына дейінгі көріністер орын алды. 1953 жылы 10 қазанда Сингапурдегі Клуни жолындағы Университет өнер театрында Малайя университетінің студенттері Үндістанға саяхаттары барысында түсірген фотосуреттер көрмесін ашты.
On 18 August 1950, Parkinson opened a week long exhibition on the "History of English Handwriting," at the British Council centre, Stamford Road, Singapore. On 21 March 1952, he opened an exhibition of photographs from the Times of London which had been shown widely in different parts of the world. The exhibition comprised a selection of photographs spanning 1921 to 1951. 140 photographs were on display for a month at the British Council Hall, Singapore, showing scenes ranging from the German surrender to the opening of the Festival of Britain by the late king. He opened an exhibition of photographs taken by students of the University of Malaya during their tour of India, at the University Arts Theatre in Cluny Road, Singapore, 10 October 1953.
Виктор Перселл
Тамыз айының соңында Кембридж университетінің Қиыр Шығыс тарихы профессоры, доктор Виктор Перселл, бұрын Сингапурдағы Қытай істері жөніндегі әрекеттегі хатшы болған, Куала-Лумпур Ротари клубында сөз сөйледі. The Straits Times газеті Перселлтің сөздерін келтіре отырып, "профессор С.Н. Паркинсон Малайя университетінің тарих кафедрасына тағайындалды және "оның басшылығымен Малайя тарихына қатысты академиялық зерттеулер бұрынғыдан жаңа, шығармашылық сипатқа ие болады деп сенімді түрде айтуға болады" деді.
Towards the end of August, Professor of Far Eastern History at Cambridge University, Dr. Victor Purcell, who was also a former Acting Secretary of Chinese Affairs in Singapore, addressed the Kuala Lumpur Rotary Club. The Straits Times, quoting Purcell, noted, "Professor C. N. Parkinson had been appointed to the Chair of History at the University of Malaya and 'we can confidently anticipate that under his direction academic research into Malaya's history will assume a creative aspect which it has not possessed before.'"
Жохор трансфер комитеті
Қазан айында Паркинсон Малайя университетінің Сенаты тарапынан университетті Джохорға көшірудің техникалық егжей-тегжейлері бойынша кеңес беру үшін арнайы сарапшылар комитетін басқаруға тағайындалды. Оның құрамында профессор Р. Э. Холттум (ботаника), сондай-ақ физика пәнінен профессор міндетін атқарушы С. Г. Уэбб және география пәнінен профессор міндетін атқарушы Д. В. Фрайер болды.
In October, Parkinson was appointed by the Senate of the University of Malaya to head a special committee of experts to consult on technical details regarding the transfer of the University to Johore. Along with him were professor R. E. Holttum (botany), and acting professors C. G. Webb (physics) and D. W. Fryer (geography).
Кітапхана және мұражай
Қараша айында Паркинсон Раффлс кітапханасы мен мұражайының басқару комитетіне мүше болып тағайындалды, профессор Г. Г. Хоугтың кеткенінен кейін оның орнына. 1952 жылдың наурыз айында Паркинсон король Георг VI-ға арналған ескерткіш ретінде Сингапурға орталық қоғамдық кітапхана салуды ұсынды, осы монархтың билігін еске алатын болар еді. Ол: «Бәлкім, қазіргі уақытта ескерткіштерді тек пайдалы нысандар ретінде ғана жасауға болады. Егер солай болса, онда жергілікті маңызы бар кез келген бастамаға марқұм корольдың есімі берілуі мүмкін бе? Ол әлбетте ыстық ықыласпен мақұлдаған жоспар – Орталық қоғамдық кітапхананы салу» деді. Паркинсон Раффлс кітапханасының маңыздылығы артып келе жатқанын және жақын арада оны орналастырған ғимараттан асып түсетінін атап өтті. Оның сөзіне қарағанда, ағылшын, малай және қытай тілдеріндегі кітаптарға зәрушілік танытқан, білім алған халықтың өсіп келе жатқандығын ескеретін болсақ, кітаптарды сақтау үшін кондиционерленген және оларға оңай қол жеткізуге болатын нағыз қоғамдық кітапхана қажет. Паркинсон қоғамдық кітапхананың құрылысын, жабдықтарын және күтімін үкімет емес, муниципалитет жүзеге асыруы керек деп ұсынды. Сингапур қалалық кеңесінің президенті Т. П. Ф. Макнейс, сондай-ақ сол кездегі білім беру саласының жетекші мамандары бұл ұсынысты «өте жақсы, шұғыл қажеттілікке жауап беретін, бірінші сыныпты ұсыныс» деп бағалады. Макнейс жобаны қалалық кеңес жүзеге асыруы керек екеніне келісті. Білім директоры А. В. Фрисби де бұл идеяны қолдады, ол кітапхананың филиалдарының орталық кітапханадан кітап алатынын ұсынды, Раффлс институтының директоры П. Ф. Хоуит, канон Р. К. С. Адамс (Сент-Эндрюс мектебінің директоры) және Қытай Y. M. C. A. президенті Гомер Ченг та осы пікірді бөлісті. Англо-қытай мектебінің директоры Х. Х. Петерсон билік органдарына жылжымалы кітапхананы қарастыруды ұсынды. Паркинсон бастапқыда бұл жобаның муниципалдық, емес мемлекеттік жоба болуын ұсынғанмен, жағдай өзгерді. 15 мамырда Британдық кеңесінің залында Сингапур достары (президенті Паркинсон) ұйымдастырған қоғамдық жиналыста Сингапурдың король Георг VI-ға арналған ескерткіші қоғамдық кітапхана түрінде, мүмкін қала сыртындағы аудандарда жылжымалы бөлімшелер мен кіші кітапханалармен бірге салынатыны шешілді. Паркинсон жиналыста сөйлеген сөзінде Раффлс кітапханасы тегін кітапхана емес екенін, онда ұлттық бөлімдер жоқ екенін және ғимаратты кондиционерлеу мүмкін емес екенін атап өтті. Қалалық кеңес президенті Макнейс үкіметке қарар жіберді, онда жиналыс корольге арналған ең лайықты ескерткіш кітапхана (немесе кітапханалар) болуы керек деп санайтынын және үкіметті мәселені қарастыру үшін үкіметтік емес өкілдері бар комитет құруға шақырды. Үкімет те қатысты, ал үкімет өкілі 16 мамырда The Straits Times газетіне берген сұхбатында Сингапур үкіметі король Георг VI-ға арналған ескерткіштің нысаны туралы қоғамдық ұсыныстарды қабылдағанын, Паркинсон ұсынғандай, ол қоғамдық кітапхана немесе басқа нысан болуы мүмкін екенін айтты. 1952 жылдың ортасында Сингапур үкіметі король Георг VI-ға арналған Сингапур ескерткішінің нысаны туралы ұсыныстарды қарастыру үшін комитет құрды. Үкіметтің қоғамдық қатынастар хатшысы Г. Г. Томсон The Straits Times газетіне комитет ресми және үкіметтік емес өкілдерден тұратынын хабарлады және Паркинсонның тегін қоғамдық кітапхана туралы ұсынысынан басқа, политехникалық институт та ұсынылғанын қосты. Колониялық хатшы В. Л. Блайт өзінің дауысы қайда екенін нақтылады, Сингапурдың сол кезде Раффлс кітапханасы бар екенін атап өтті. Жаңалықтарда тағы бір комитет құрылғандығы хабарланды, бұл жолы Лондон политехникалық институты сияқты оқу орнын құру үшін не қажет екенін қарастыруға арналған. Блайт политехникалық институтты құру туралы естіген аргументтердің өте күшті екенін айтты. Раффлс кітапханасы мен мұражайының директоры В. М. Ф. Твиди король Георг VI тегін қоғамдық кітапханасын жақтады, бірақ қараша айының соңына дейін бұл бағытта ешқандай прогресс болған жоқ. Твиди Британдық кеңесінің жанындағы жерді осындай кітапханаға қолайлы деп ұсынды және егер қоғамдық кітапхана салынса, Раффлс кітапханасындағы барлық кітаптарды жаңа орынға көшіруді ұсынды, осылайша бос қалған орынды қоғамдық өнер галереясы үшін пайдалануға болады. Содан кейін, Паркинсон мен қалалық кеңес президенті Т. П. Ф. Макнейстің бұл жобаның муниципалдық, мемлекеттік емес жоба болуы керек деген ұсынысын қабылдаған үкімет, король Георг IV-ке арналған ескерткіш ретінде политехникалық институт құру туралы шешім қабылдады. Сингапур абоненттік кітапханасын сақтап қалды және Паркинсоннің көздеген тегін қоғамдық кітапханасыз қалды. Алайда, оның шақыруы назарсыз қалған жоқ. Келесі жылы, 1953 жылдың тамыз айында Ли Фондациясы ұлттық кітапхана құруға 375 000 долларға дейін долларға долларлайтын қаржыны бөлуге уәде берді, егер ол тегін, төлемсіз, әр түрлі нәсіл, класс, дін және тері түсіндегі ерлер мен әйелдерге ашық қоғамдық кітапхана болса. Алайда, Паркинсоннің көрегендігі 1960 жылдың қараша айына дейін іске аспады, осы кезде жаңа кітапхана, тегін және барлығына арналған, аяқталып, жұртшылыққа ашылды.
In November, Parkinson was appointed a member of the committee for the management of Raffles Library and Museum, replacing Professor G. G. Hough who had resigned. In March 1952, Parkinson proposed a central public library for Singapore as a memorial to King George VI, commemorating that monarch's reign. He is reported to have said, "Perhaps the day has gone by for public monuments except in a useful form. And if that be so, might not, some enterprise of local importance be graced with the late King's name? One plan he could certainly have warmly approved would be that of building a Central Public Library," he opined. Parkinson noted that the Raffles Library was growing in usefulness and would, in short time, outgrow the building that then housed it. He said, given the educational work that was producing a large literate population demanding books in English, Malay and Chinese, what was surely needed was a genuinely public library, air conditioned to preserve the books, and of a design to make those books readily accessible. He suggested that the building, equipment and maintenance of the public library ought to be the responsibility of the municipality rather than the government. T. P. F. McNeice, then president of the Singapore City Council, as well as leading educationists of the time, thought the suggestion "an excellent, first class suggestion to meet a definite and urgent need." McNeice also agreed that the project ought to be the responsibility of the city council. Also in favour of the idea was Director of Education A. W. Frisby, who thought that there ought to be branches of the library which could be fed by the central library, Raffles Institution Principal P. F. Howitt, Canon R. K. S. Adams (Principal of St. Andrews School) and Homer Cheng, the president of the Chinese Y. M. C. A. Principal of the Anglo Chinese School, H. H. Peterson, suggested the authorities also consider a mobile school library. While Parkinson had originally suggested that this be a municipal and not a government undertaking, something changed. A public meeting, convened by the Friends of Singapore – Parkinson was its President – at the British Council Hall on 15 May, decided that Singapore's memorial to King George VI would take the form of a public library, possibly with mobile units and sub libraries in the out of town districts. Parkinson, in addressing the assembly, noted that Raffles Library was not a free library, did not have vernacular sections, and its building could not be air conditioned. McNeice, the municipal president, then proposed a resolution be sent to government that the meeting considered the most appropriate memorial to the late king ought to take the form of a library (or libraries) and urged the government to set up a committee with enough non government representation to consider the matter. The government got involved, and a government spokesperson spoke to The Straits Times about this on 16 May, saying that the Singapore government welcomed proposals from the public on the form in which a memorial to King George ought to take, whether a public library, as suggested by Parkinson, or some other form. In the middle of 1952, the Singapore government began setting up a committee to consider the suggestions made on the form Singapore's memorial to King George VI ought to take. G. G. Thomson, the government's public relations secretary, informed The Straits Times that the committee would have official and non government representation and added that, apart from Parkinson's suggestion of a free public library, a polytechnic had also been suggested. W. L. Blythe, the colonial secretary, making it clear where his vote lay, pointed out that Singapore at that time already had a library, the Raffles Library. News coverage notes that yet another committee had been formed, this time to consider what would be necessary to establish an institution along the lines of the London Polytechnic. Blythe stated that the arguments he had heard in favour of a polytechnic were very strong. Director of Raffles Library and Museum, W. M. F. Tweedie, was in favour of the King George VI free public library but up to the end of November, nothing had been heard of any developments towards that end. Tweedie suggested the ground beside the British Council as being suitable for such a library, and, if the public library was built, he would suggest for all the books at the Raffles Library to be moved to the new site, so that the space thus vacated could be used for a public art gallery. Right after, the government, who were not supposed to have been involved in the first place – the suggestion made by Parkinson and accepted by City Council President T. P. F. McNeice that this be a municipal and not government undertaking – approved the proposal to set up a polytechnic as a memorial to King George IV. And Singapore continued with its subscription library and was without a free public library as envisioned by Parkinson. However, his call did not go unheeded. The following year, in August 1953, the Lee Foundation pledged a dollar for dollar match up to $375,000 towards the establishment of a national library, provided that it was a free, without cost, public library, open to men and women of every race, class, creed, and colour. It was not, however, until November 1960 that Parkinson's vision was realised, when the new library, free and for all, was completed and opened to the public.
Фильм цензурасы жөніндегі консультативтік комитет
Сол айда Сингапур үкіметі оны колониядағы киноцензураны зерттеп, қажет болған жағдайда өзгерістер ұсыну үшін құрылған комитеттің төрағасы етіп тағайындады. Олардың міндеттері кинематографиялық фильмдерді цензуралауға қатысты қолданыстағы тәртіптер мен заңнаманы зерттеп, жүйені, соның ішінде заңнаманы жақсарту мақсатында ұсыныстар дайындау болды. Сондай-ақ, ресми киноцензураның британдық фильмдер квотасын басқаруын жалғастыру қажеттігін қарастыру және сол жылдың басында губернаторға ұсынылған киноиндустриясының меморандумына назар аудару сұралды.
That same month he was also appointed, by the Singapore Government, chairman of a committee set up to study film censorship in the colony and suggest changes, if necessary. Their terms of reference were to enquire into the existing procedure and legislation relating to cinematograph film censorship and to make recommendations with a view to improving the system, including legislation. They were also asked to consider whether the Official Film Censor should continue to be the controller of the British film quota, and to consider the memorandum of the film trade submitted to the governor earlier that year.
Малайзияның өткенін зерттеу, мұрағаттандыру және жазу
1950 жылдың желтоқсан айының басында Паркинсон Сингапур Ротари клубында жылдар бойы жинақталған ескі журналдар, күнделіктер, газет файлдары, кітапшалар немесе карталар туралы үндеу жасады. Ол оларды тастаудың орнына Раффлс кітапханасына немесе Малайя университетінің кітапханасына тапсыруды сұрады, себебі олар зерттеу жұмысына көмектеседі және ел тарихын зерттеушілерге 1867 жылдан бергі Малайядағы оқиғаларды жазуға мүмкіндік береді. "Бір күні мектеп оқушылары Генри VIII немесе Квебектің жаулануы туралы емес, өз елінің тарихын оқыйтын болады", - деді Паркинсон тыңдаушыларына. Ол Малайя туралы португал және голланд тілдерінде жазылған көптеген құжаттар бар екенін айтты. Оның сөзіне қарағанда, 1869 жылы ашылған Суэц каналы арқылы өткен алғашқы кемелердің бірі – "Плутон" Сингапурға келген сәт Британ Малайясының туған күні ретінде танылуы мүмкін. "Ескі хат-хабарларды кеңселерді толықтырады деген сылтаумен тастамаңыз. Оларды кітапханаға жіберіңіз, мүмкін бір күні олардың құндылығын танитындар болар", - деді ол. 1951 жылдың қыркүйек айында "Британ Малайясы" журналында Паркинсонның Малайя мен Сингапурдың барлық тарихи жазбалары тиісінше сақталатын орталық мұрағат кеңсесін құруға шақыратын хаты жарияланды. Бұл әкімшілерге, тарихшыларға, экономистерге, әлеуметтік ғылымдарды зерттеушілерге және студенттерге баға жетпес құндылыққа ие болады деп атап өтті. Паркинсон хатында, ол әлі де Лондонда ағылшын-американдық тарихшылар конференциясына қатысып жүргенін, мұрағат кеңсесін құру мәселесі қазірдің өзінде талқыланып жатқанын және құжаттардың жәндіктер мен көңбеске зақымдануы мүмкін болғандықтан, бұл мәселені шұғыл түрде шешу қажет екенін айтты. Ол Малайяға қатысты көптеген жеке құжаттар Ұлыбританияда сақталып, онда оларға тиісті баға берілмейтінін, себебі Максвелл, Брэдделл және Свентем сияқты есімдер онда ешқандай мәнге ие емес екенін айтты. "Малайялық мұрағат кеңсесінің құрылуы осы құжаттарды көшіруге ынталандырады", - деп жазды ол. 1953 жылдың 22 мамырында Паркинсон Сингапурдың Стэмфорд-роудтағы Британдық кеңесінде Малай тарихи қоғамының Сингапур бөлімшесін құру үшін жиналыс өткізді. Қоғамның Сингапурдағы филиалының ашылу салтанатында Паркинсон 100-ден астам адамға сөз сөйлеп, бөлімшенің мақсаты Малайяның және оның халқының тарихын, фольклорын, дәстүрін және әдет-ғұрыптарын жазуға көмектесу және тарихи және мәдени қызығушылық тудыратын заттарды сақтауды ынталандыру екенін айтты. Малайя тарихы туралы ол "әлі жазылуы керек. Оны жазбастан мектептерде оқыту мүмкін емес", - деді. Паркинсон 1950 жылдан бері Сингапур және Федерация үкіметтерін ұлттық мұрағат құруға шақырып келді. 1953 жылдың маусым айында ол ұлттық мұрағатты жылдам құруды ұсынды, онда "ауа кондиционерлі бөлмелерде, болат сөрелерде, тиісті білікті қадағалаумен және өрт пен ұрлыққа қарсы тиісті сақтық шараларымен Малайя тарихының жазбалары белгісіз уақытқа дейін және аз шығынға сақталуы мүмкін". Ол көптеген маңызды құжаттар мен жазбаларды тарақандардың жеп, Малайяның көп жылдық өткенін құпияға айналдырғанын, оған көбелектер мен күміс балықтар көмектескенін және абайсыздан лауазымды адамдардың салдарынан болғанын атап өтті. Ол кезде бастама жасалды – Федералды мұражайдағы ауа кондиционерлі бөлме маңызды тарихи құжаттарды сақтауға және оларды тарақан мен шіруден сақтау үшін бөлінген еді, бұл сол айда қайтыс болған Музейлер федерациясының директоры және аборигендер істері жөніндегі кеңесші Питер Уильямс Ханттың жұмысы. Алайда ол мұрағаттарды қадағалау және ескі құжаттарды жинау мәселелерін әлі де шешуге тура келетінін атап өтті. 1955 жылдың қаңтар айында Паркинсон Малайя университетінің археологиялық қоғамын құрып, оның бірінші президенті болды. Қоғам құрылғаннан бастап 53 мүшесі болды, ол сол кезде Оңтүстік-Шығыс Азиядағы ең ірі ұйымдардың бірі еді. "Оңтүстік-Шығыс Азияның құпияларын ашуға саяхат жасаңыз. Жүздеген әуесқойлар өткеннің құпиясын зерттейді". 1956 жылдың сәуір айында "Бірінші рет студенттерге арналған Малайяның ұзақ уақыттан бері қажетті Стандартты тарихы жарияланады" деп хабарланды. Жаңалықтарға сәйкес, Малайя университетінің қызметкерлерінің он жылдық зерттеулерінің нәтижесі болып табылатын он томдық серияны әзірлеу бойынша ауқымды жоба жүргізіліп жатыр, онда 1511 жылғы португалдық оккупациядан бастап қазіргі күнге дейінгі оқиғалар егжей-тегжейлі баяндалады. Паркинсон жазған бірінші том 1867-1877 жылдар аралығын қамтиды және үш ай ішінде жариялануы керек еді. Соңғы том 1960 жылдан кейін жарық көретіні күтілуде. Бұл кезде Паркинсон мен оның әйелі кішкентай студенттерге арналған тарих бойынша екі кітап жарыққа шығарған, олардың атауы "Батырлар және малайлық нақылдары" болды. Үш ай өтті, бірақ кітап жарияланбады. 1960 жылға дейін "Малайядағы британдық араласу (1867–1877)" атты бірінші том ғана кітап дүкендерінің сөрелеріне және кітапханаларға жетті. Сол кезде баспасөз хабарлағандай, серия он екі томдық жинаққа дейін ұзартылды.
At the beginning of December 1950, Parkinson made an appeal at the Singapore Rotary Club for old log books, diaries, newspaper files, ledgers or maps accumulated over the years. He asked that these be passed to the Raffles Library or the University of Malaya library, instead of being thrown away, as they might aid research and help those studying the history of the country to set down an account of what had happened in Malaya since 1867. "The time will come when school children will be taught the history of their own land rather than of Henry VIII or the capture of Quebec. Parkinson told his audience that there was a large volume of documentary evidence about Malaya written in Portuguese and Dutch. He said that the arrival of the Pluto in Singapore, one of the first vessels to pass through the Suez Canal when it opened in 1869, might be described as the moment when British Malaya was born. "I would urge you not to scrap old correspondence just because it clutters up the office. Send it to a library where it may some day be of great value," he said. In September 1951 the magazine British Malaya published Parkinson's letter that called for the formation of one central archives office where all the historical records of Malaya and Singapore could be properly preserved, pointing out that it would be of inestimable value to administrators, historians, economists, social science investigators and students. In his letter, Parkinson, who was still abroad in London attending the Anglo American Conference of Historians, said that the formation of an archives office was already in discussion, and was urgent, in view of the climate where documents were liable to damage by insects and mildew. He said that many private documents relating to Malaya were kept in the U. K. where they were not appreciated because names like Maxwell, Braddell and Swettenham might mean nothing there. "The establishment of a Malayan Archives Office would do much to encourage the transfer of these documents," he wrote. On 22 May 1953, Parkinson convened a meeting at the British Council, Stamford Road, Singapore, to form the Singapore branch of the Malayan Historical Society. Speaking at the inaugural meeting of the society's Singapore branch, Parkinson, addressing the more than 100 people attending, said the aims of the branch would be to assist in the recording of history, folklore, tradition and customs of Malaya and its people and to encourage the preservation of objects of historical and cultural interest. Of Malayan history, he said, it "has mostly still to be written. Nor can it even be taught in the schools until that writing has been done." Parkinson had been urging the Singapore and Federation Governments to set up a national archives since 1950. In June 1953 he urged the speedy establishment of a national archives, where, "in air conditioned rooms, on steel shelves, with proper skilled supervision and proper precaution against fire and theft, the records of Malayan history might be preserved indefinitely and at small expense. He noted that cockroaches had nibbled away at many vital documents and records, shrouding many years of Malaya's past in mystery, aided by moths and silverfish and abetted by negligent officials. A start had, by then, already been made – an air conditioned room at the Federal Museum had already been set aside for storing important historical documents and preserving them from cockroaches and decay, the work of Peter Williams Hunt, the Federation Director of Museums and Adviser on Aborigine Affairs who had died that month. He noted, however, that the problems of supervising archives and collecting old documents had still to be solved. In January 1955 Parkinson formed University of Malaya's Archaeological Society and became its first president. Upon commencement, The society had a membership of 53 which was reported to be the largest of its kind in Southeast Asia at the time. "Drive to discover the secrets of S. E. Asia. Hundreds of amateurs will delve into mysteries of the past." In April 1956 it was reported that "For the first time, a long needed Standard History of Malaya is to be published for students." According to the news report a large scale project, developing a ten volume series, the result of ten years of research by University of Malaya staff, was currently in progress, detailing events dating back to the Portuguese occupation of 1511, to the, then, present day. The first volume, written by Parkinson, covered the years 1867 to 1877 and was to be published within three months thence. It was estimated that the last volume would be released after 1960. The report noted that, as at that time, Parkinson and his wife had already released two books on history for junior students, entitled The Heroes and Malayan Fables. Three months passed by and the book remained unpublished. It was not until 1960 that British intervention in Malaya (1867–1877), that the first volume finally found its way onto bookshelves and into libraries. By that time, the press reported the series had expanded into a twelve volume set.
Малайя тарихының оқу бағдарламасы
1951 жылдың қаңтар айында Паркинсон Жаңа Зеландия кинопродюсері және режиссері Уайнона "Нони" Хоуп Райтпен сұхбаттасты. Ол өткен семестрде Тарих кафедрасын қайта ұйымдастыру және жаңа оқу бағдарламасын енгізу туралы айтты. Сұхбат Паркинсонның отыратын бөлмесінде, Паркинсон салған Малайя тарихын бейнелейтін фриз астында өтті. Әдеттегі оқу бағдарламасынан өзгеше, Паркинсон Еуропа тарихын көбінесе алып тастауға шешім қабылдады, осылайша Оңтүстік-Шығыс Азияға, әсіресе Малайяға көбірек назар аударуды көздеді. Эксперименттік жолмен жасалған курс бірінші жылы 1497 жылға дейінгі әлемдік тарихты, екінші жылы Оңтүстік-Шығыс Азияға еуропалық елдердің әсерін, ал үшінші жылы Малайяны, британдықтардың жол ашқаннан кейін зерттейді. Курсты аяқтап, тарих мамандығын таңдаған студенттер қазіргі Малайя тарихы – XIX және XX ғасырлар бойынша түпнұсқа зерттеулер жүргізуге дайын болады. Паркинсонның сөзінше, бұл сала әлі толық зерттелмеген, 1867 жылғы «ауысудан» кейінгі кезеңге қатысты мұқият зерттеулер жасалмаған. Паркинсон осы бағдарлама бойынша дәріс оқу арқылы Малайяның толыққанды тарихын жазуға үміттенді. Бұл үшін Португалия және Голландия елдері Малайяда бекініп тұрған кездегі құжаттарды табу қажет. Ол, Шығыс Үндістан компаниясының басқаруымен дамыған су айдындары маңындағы елді мекендер туралы көптеген мәліметтер Раффлз мұражайында сақталғанын, бірақ 1867 жылдан кейінгі жергілікті жазбалар көп емес екенін және оларды Ұлыбританиядағы құжаттардың микрофильмдерінен қайта құру қажеттігін айтты. Тарих кафедрасының қызметкерлері үшін қиындық голланд және португал тілдерін білмеулері болды. "Малайя тарихын ақыры малайзиялықтар жазады деп күмәнім жоқ, бірақ біз осы жолға дайындалуға көмектесе аламыз", - деді Паркинсон Райтке. "Бұл университеттің тарихи зерттеулердің рухы мен әдістемесімен оқытылған ғалымдар, нәсілдік және діни алауыздықтан алыс, тек шындықты табуға және оны анық әрі тартымды көркем тілмен түсіндіруге ұмтылған зерттеулер Шығыс пен Батыстың өзара түсіністігіне ерекше үлес қоса алады", - деді ол. "Тарихтан бөлек, біздің заманымызда осы түсініктікті нығайтудан артық маңызды ештеңе жоқ сияқты. Қазіргі уақытта сенімсіздік пен өзара түсініспеушіліктің жалғасуы ешбір саладан қауіптірек көрінбейді. Егер біз осы университеттің түлектерін, Шығыс пен Батыстың білімі мен ойлау жолдарын үйлестіре білсек, олар прежудистер, оқшаулану және білімсіздік кедергілерін жеңуге үлкен үлес қоса алады", - деп сөзін аяқтады ол.
In January 1951 Parkinson was interviewed by New Zealand film producer and director Wynona "Noni" Hope Wright. He told of his reorganisation of the Department of History during the last term to facilitate a new syllabus. The interview took place in Parkinson's sitting room beneath a frieze depicting Malaya's history, painted by Parkinson. Departing from the usual syllabus, Parkinson had decided to leave out European History almost entirely in order to give greater focus to Southeast Asia, particularly Malaya. The course, designed experimentally, takes in the study of world history up to 1497 in the first year, the impact of different European nations on Southeast Asia in the second year, and the study of Southeast Asia, particularly Malaya, after the establishment of British influence at the Straits Settlements in the third year. The students who make it through and decide to specialise in history will then have been brought to a point where they can profitably undertake original research in the history of modern Malaya, i. e. the 19th and 20th centuries, an area where, according to Parkinson, little had been done, with hardly any serious research attempted for the period after 'the transfer' in 1867. Parkinson hoped that lecturing on this syllabus would ultimately produce a full scale history of Malaya. This would include discovering documentation from Portuguese and Dutch sources from the time when those two countries still had a foothold in Malaya. He said that, while the period of development of the Straits Settlements under the East India Company were well documented – the bulk of these archived at the Raffles Museum, local records after 1867 were not as plentiful and that it would be necessary to reconstruct those records from microfilm copies of documents kept in the United Kingdom. The task for the staff at the History Department was made formidable because their unfamiliarity with the Dutch and Portuguese languages. "I have no doubt that the history of Malaya must finally be written by Malayans, but we can at least do very much to prepare the way." Parkinson told Wright. "Scholars trained at this University in the spirit and technique of historical research, a study divorced from all racial and religious animosities, a study concerned only with finding the truth and explaining it in a lucid and attractive literary form, should be able to make a unique contribution to the mutual understanding of East and West," he said. "History apart, nothing seems to be of more vital importance in our time than the promotion of this understanding. In no field at the present time does the perpetuation of distrust and mutual incomprehension seem more dangerous. If we can, from this university, send forth graduates who can combine learning and ways of thought of the Far East and of the West, they may play a great part in overcoming the barriers of prejudice, insularity and ignorance," he concluded.
Малайя радиосының бағдарламалары
1951 жылы наурыз айында Паркинсон Малайя радиосы үшін "Қытай флоты" атты тарихи репортаж жазып, XIX ғасырдың басында Малайя мен Оңтүстік-Шығыс Азияның басқа аймақтарына зор әсер еткен Шығыс Үндістан компаниясы тарихындағы бір оқиғаны қызықты да шынайы оқиға ретінде баяндады. 1952 жылы 28 қаңтарда сағат 21:40-та ол Сингапурдың негізі қалатыны туралы сөйледі.
In March 1951 Parkinson wrote a historical feature, "The China Fleet," for Radio Malaya, offering a what was said to be a true account in dramatic form of an incident in the annals of the East India Company that had such an influence on Malaya and other parts of Southeast Asia in the early nineteenth century. On 28 January 1952, at 9.40 p. m. he talked about the founding of Singapore.
Арнайы полиция
1951 жылдың сәуір айының ортасында Паркинсон Сингапур арнайы полициясының аға полиция инспекторы Уотсонмен бірге қызметкерлердің басқа мүшелерімен және Паркинсонның қадағалауына берілген студенттермен бірге арнайы констебль ретінде ант қабылдады. Арнайы полиция, Университет корпусы, олардың міндеттері мен қамауға алу құқықтары туралы хабардар етілді, содан кейін таяқтар беріліп, қандай да бір төтенше жағдайда Университетті қорғау міндеті жүктелді. Экономика пәнінің лекторы П. Шервуд Паркинсонның көмекшісі болып тағайындалды. Бұл шаралар тәртіпсіздік тудырушылардың таратылып, егер олар университет аумағына еніп келсе, шығарылуын қамтамасыз ету мақсатында қабылданды. Паркинсон желтоқсандағы тәртіпсіздіктерге қатысқан кейбір тәртіпсіздік тудырушылардың Букит-Тимадағы университет ғимаратына жақын жердегі аймақтан келгенін көрсеткен хабарламаға қол қойды. Бұл сақтық шаралары 16 сәуірде Мария Гертоғқа қатысты апелляциялық сот отырысынан бұрын қабылданды. Сот ісі бірнеше рет кейінге жылдырылып, ақырында шілде айының соңында қарастырылды.
In the middle of April 1951, Parkinson was sworn in as special constable by ASP Watson of the Singapore Special Constabulary at the Oei Tion Ham Hall, together with other members of the staff, and students who were then placed under Parkinson's supervision. The special constabulary, The University Corp, being informed of their duties and powers of arrest were then issued batons and charged with the defence of the University in the event of trouble. Lecturer in Economics, P. Sherwood, was appointed Parkinson's assistant. These measures were taken to ensure that rioters were dispersed and ejected if they trespassed onto university grounds. Parkinson signed a notice that noted that some of the rioters who took part in the December disorders came from an area near the University buildings in Bukit Timah. These precautions were taken in advance of the Maria Hertogh appeal on Monday 16 April. The case was postponed a number of times, after which it was finally heard at the end of July.
Ағылшын-американдық тарихшылар конференциясы
Паркинсон 1951 жылғы 18 маусымда Сингапурдан Лондонға кетті, онда 9-14 шілде аралығында өткен Тарихшылардың бесінші ағылшын-американдық конференциясында Малайя университетін өкілдік етті. Ол жаңа оқу жылының басында, қазан айында қайта оралуы жоспарланған еді.
Parkinson departed Singapore on Monday 18 June 1951 for London, where he represented the University of Malaya at the Fifth Anglo American Conference of Historians there from 9 to 14 July. He was to return in October at the start of the new academic year.
Отставка
1958 жылдың қазан айында, Америкада демалыста болғанда – әйелі мен екі кішкентай баласымен бірге 1958 жылдың мамыр айында оқу мен саяхат үшін Америкаға кетіп, 1959 жылдың сәуірінде жұмысына оралуға тиіс болған – Паркинсон Нью-Йорк қаласынан жіберген хаты арқылы Малайя университетіндегі қызметінен бас тартты. К. Г. Трегоннинг сол кезде тарих кафедрасының міндетін атқарушысы болып жұмыс істеді. Паркинсон демалыста жүргенде жұмыстан кеткен жалғыз адам емес еді. География кафедрасының профессоры Э. Х. Г. Добби де демалысқа кеткен кезде отставкаға кеткенін мәлімдеді. Кеңес тарапынан талқылаудан кейін, университеттің жаңа конституциясы 15 қаңтарда күшіне енгенге дейін Доббиге қарсы ешқандай заңдық шара қолданылмауы шешілді. Кеңестің көпшілігі Доббиге қарсы айып тағуға негіз жоқ деп санайтын, себебі оның отставкасы демалыс төлемдерін реттейтін жаңа ережелер енгізілгенге дейін болған. Алайда, Паркинсонның жағдайында кеңес оның отставкасы ереже күшіне енгеннен кейін берілгенін анықтады және оған белгілі бір мерзімге дейін жұмысына қайта оралуын сұрап хат жолдауға шешім қабылданды. Әйтпесе, кеңес қажет деп санаған кез келген шараны қолдануға құқылы екенін мәлімдеді. 1959 жылдың шілдесінде К. Г. Трегоннинг, тарих кафедрасының міндетін атқарушысы және 1952 жылдан бері Малайя университетінің тарих оқытушысы, Паркинсонның отставкасынан босаған Раффлс тарих кафедрасына тағайындалды. Паркинсон мен университет арасындағы мәселе шешілгені туралы баспасөзде ешқандай ақпарат жарияланбады.
In October 1958, while still on sabbatical in America – together with his wife and two young children, he had set off for America in May 1958 for study and travel and was due to return to work in April 1959 – Parkinson, through a letter sent from New York, resigned his position at the University of Malaya. K. G. Tregonning was at that time acting head of the history department. Parkinson had not been the only one to resign while on leave. Professor E. H. G. Dobby of the geography department had also submitted his resignation while away on sabbatical leave. After deliberations, the university council had decided, before the university's new constitution came into force on 15 January, that no legal action would be taken against Dobby – the majority of the council feeling that there was no case against Dobby as his resignation occurred before new regulations governing sabbatical leave benefits were introduced. In Parkinson's case, however, the council determined that that resignation had been submitted after the regulations came into effect, and a decision had been made to write to him, asking that he report back to work before a certain date, failing which the council said it was free to take any action they thought appropriate. In July 1959, K. G. Tregonning, acting head of the history department, and history lecturer at the University of Malaya since 1952, was appointed to fill the Raffles History Chair left vacant by Parkinson's resignation. There was nothing in the press about whether the matter between Parkinson and the university had been resolved, or not.
Кейінгі өмір және өлім
1984 жылы екінші әйелі қайтыс болғаннан кейін, 1985 жылы Паркинсон Айрис Хилда Уотерске (1994 жылы қайтыс болды) үйленді және Мэн аралына көшіп барды. Екі жылдан кейін олар Кенттегі Кентербери қаласына көшіп, 1993 жылдың наурыз айында 83 жасында қайтыс болды. Ол Кентербериде жерленді, ал оның атымен аталған заң оның қабір тасына жазылған сөздері ретінде қолданылады.
After the death of his second wife in 1984, in 1985 Parkinson married Iris Hilda Waters (died 1994) and moved to the Isle of Man. After two years there, they moved to Canterbury, Kent, where he died in March 1993, at the age of 83. He was buried in Canterbury, and the law named after him is quoted as his epitaph.