Жулиан Корбетт: Британдық теңіз тарихшысы және стратегияшысы
Julian Corbett
Жулиан Корбетт (1854-1922) – британдық теңіз тарихшысы, стратегияшы. Теңіз стратегиясы бойынша еңбектері, 1-ші Дүйн. соғысы тарихын жазды. Теңіз күштеріне әсер етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық теңіз тарихшысы және геостратег (1854–1922)
British naval historian and geostrategist (1854–1922)
Сэр Джулиан Стаффорд Корбет (12 қараша 1854, Уолкотт-хаус, Кеннингтон-роуд, Ламбет – 21 қыркүйек 1922, Манор-Фарм, Стофэм, Пулборо, Сассекс) – XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басындағы көрнекті британдық теңіз тарихшысы және геостратег. Оның еңбектері сол дәуірдегі Корольдік теңіз флотының реформаларын қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Оның ең белгілі еңбектерінің бірі – «Теңіз стратегиясының негізгі принциптері», ол теңіз соғысының студенттері арасында классикалық туынды болып саналады. Корбет бірінші теңіз лорды, теңіз реформаторы адмирал Джон "Джеки" Фишердің жақын досы және серігі болды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі британдық теңіз операцияларының ресми тарихын жазуға таңдалды.
Sir Julian Stafford Corbett (12 November 1854 at Walcot House, Kennington Road, Lambeth – 21 September 1922 at Manor Farm, Stopham, Pulborough, Sussex) was a prominent British naval historian and geostrategist of the late 19th and early 20th centuries, whose works helped shape the Royal Navy's reforms of that era. One of his most famous works is Some Principles of Maritime Strategy, which remains a classic among students of naval warfare. Corbett was a good friend and ally of naval reformer Admiral John "Jacky" Fisher, the First Sea Lord. He was chosen to write the official history of British Naval operations during World War I.
Ерте өмір және білім
Лондондық сәулетші және жылжымайтын мүліктерді дамытушы Чарльз Джозеф Корбеттің ұлы, ол басқа да мүліктермен қатар Уэстон Гриндегі Имбер Кортты, Темза Диттонды иеленді, онда ол отбасының үйін құрды. Джулиан Корбет 1869-73 жылдары Марлборо колледжінде және 1873-76 жылдары Кембридждегі Тринити колледжінде білім алды, онда ол құқық бойынша бірінші сыныпты дипломмен аяқтады. Корбет 1877 жылы Мидл Темплде адвокат болды және 1882 жылға дейін тәжірибе жинады, содан кейін ол жазуды кәсіп етіп таңдады. Елизавета дәуіріне қызығушылық танытып, ол осы кезең туралы тарихи романдар жазды. Ол "Палл Молл Газетінің" тілшісі болды және 1896 жылы Донгола экспедициясы туралы хабарлады. Корбет теңіз тарихына орта жасында және азаматтық білімімен келді. Ол тәуелсіз қаражаты бар, көп саяхаттайтын адам болды. Джулиан Корбеттің үш інісі болды: Герберт Э. (1876–??), Эдвард М. (1899–??) және Фрэнк Э. (1881–??). 1899 жылы Джордж Александрдың қызы Эдит Александрға үйленді. Олардың бір ұлы мен бір қызы болды.
The son of a London architect and property developer, Charles Joseph Corbett, who owned among other properties Imber Court at Weston Green, Thames Ditton, where he made the family home, Julian Corbett was educated at Marlborough College (1869–73) and at Trinity College, Cambridge (1873–76), where he took a first class honours degree in law. Corbett became a barrister at Middle Temple in 1877 and practised until 1882 when he turned to writing as a career. Fascinated by the Elizabethan period, he first wrote historical novels on this period. He became a correspondent for the Pall Mall Gazette, and reported on the Dongola Expedition in 1896. Corbett came to naval history in mid life and from a civilian background. He was a man of independent means who traveled extensively. Julian Corbett had three brothers, Herbert E. (1876–?? ), Edward M. (1899–??) and Frank E. (1881–??). In 1899 he Married Edith Alexander, daughter of George Alexander. They had one son and one daughter.
Теңіз тарихшысы
1896 жылы Корбет Джон Нокс Лоттонның 1585-87 жылдардағы Испания соғысы туралы құжаттар жинағын редакциялау туралы ұсынысын қабылдады, бұл оның теңіз тарихшысы ретіндегі мансабының бастауы болды. Ол көп ұзамай Корольдік теңіз флотының жетекші зиялыларының бірі ретінде танылды және 1901 жылдан 1922 жылға дейін теңіз тарихы және стратегиясы туралы тұрақты түрде жазды. 1902 жылы ол 1900 жылы құрылған Корольдік теңіз колледжінде дәріс оқуға кірісті. 1903 жылы Оксфорд университетінде ағылшын тарихы бойынша Форд лекцияларын оқыды. 1905 жылы ол Адмиралтействоның басты бейресми стратегиялық кеңесшісі болып тағайындалды және Кабинеттік тарихи бюроның хатшысы қызметін атқарды. 1917 жылы рыцарь дәрежесіне ие болды, ал 1914 жылы Чесни алтын медалімен марапатталды.
In 1896 Corbett accepted John Knox Laughton's request to edit a volume of documents on the Spanish war, 1585–87 which served as the start of his career as a naval historian. He soon became known as one of the Royal Navy's leading intellectuals, and from 1901 to 1922 was writing regularly on naval history and strategy. In 1902 he began lecturing at the Royal Naval College, founded in 1900. In 1903 he gave the Ford Lectures in English History at Oxford University. In 1905 he became the Admiralty's chief unofficial strategic adviser and served as secretary of the Cabinet Historical Office. Appointed a knight in 1917, he was awarded the Chesney Gold Medal in 1914.
Жұмыс
Америкалық замандасы, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің контр-адмиралы Альфред Тайер Махан сияқты, Корбет теңіз соғысын мемлекеттің жалпы саясатының бір бөлігі ретінде қарастырды. Осы тұрғыдан алғанда, пруссиялық әскери ойшыл Карл фон Клаузевиц оның еңбегіне маңызды ықпал етті. Тағы бір маңызды ықпал еткен тұлға – Джон Нокс Лафтон, ол теңіз тарихының алғашқы зерттеушісі саналады және Корбет оның «жақтасы» ретінде танымал. Дегенмен, Корбет Маханнан флоттық шайқасқа көбірек мән бермегендігімен ерекшеленді. Бұл позиция Корольдік теңіз күштерінің көптеген офицерлерін наразылыққа толтырды, олар мұндай көзқарас Лорд Нельсонның Наполеон соғыстарындағы стратегиясының батырлық тұсын жоққа шығарады деп сенді. Корбеттің басты мақсаты – британдық теңіз доктринасындағы олқылықты толтыру, теңіз соғысының теориясы мен қағидаларын қалыптастыру болды. Корбеттің теңіз соғысы стратегиялары теңіз соғысының өнеріне бағытталған және құрлықтағы және теңіздегі соғыстар арасындағы айырмашылықтарды анықтады. Ол маневрлік доктринаны қолдануға бастапқы назар аударды. Корбеттің теңізде бақылауды қамтамасыз ету, жауға бағыттау және тактикалық басымдық алу үшін маневр жасау қағидалары бүгінгі теңіз маневрлік соғысының негізін құрайды. Корбет теңізшілер қауымдастығының ішінде жұмыс істеп, теңізшілерге ықпал етуге тырысты. Ол соғыс теориясын білім беру мақсатында зерттеуге және дамытуға сенді, бұл басшы мен оның бағыныстылары арасындағы «ақыл-ой бірлігі үшін ортақ тіл және ортақ ойлау платформасын» құрады деп санады. Корбет Әскери-теңіз колледжіндегі лекциялары арқылы қатысушы офицерлерге сол кездегі теңіз теориясы мен стратегиясының қабылданған нормаларынан өзгеше шектеулі соғыс және стратегиялық қорғаныс идеяларын жеткізуге тырысты. «Теңіз стратегиясының кейбір қағидалары» (1911) атты еңбегін жариялау арқылы Корбет өзінің стратегиялары мен оқуларын кең аудиторияға, соның ішінде жалпы жұртшылыққа таратуға ұмтылды.
Like his American contemporary, Rear Admiral Alfred Thayer Mahan of the U. S. Navy, Corbett saw naval warfare as part of a nation's larger policies. In this respect, Prussian military thinker Carl von Clausewitz was an important influence on his work. Another major influence was John Knox Laughton, arguably the first naval historian, and of whom Corbett has been described as his 'protégé'. Corbett differed from Mahan, however, in placing less emphasis on fleet battle. This stance angered many officers in the Royal Navy, who believed such a view lacked the heroic aspect of Lord Nelson's strategy in the Napoleonic Wars. Corbett's primary objective was to fill the void in British naval doctrine by formalizing the theories and principles of naval warfare. The strategies of naval warfare by Corbett focused on the art of naval warfare and defined the differences between land warfare and naval warfare. He set the initial focus towards the employment of manoeuvre type doctrine. Corbett's principles of sea control, focus on the enemy, and manoeuvre for tactical advantage form the foundation of today's naval manoeuvre warfare. Corbett was working from within the naval community and trying to influence the naval establishment. He believed in studying and developing the theory of war for educational purposes, which he felt established a "common vehicle of expression and a common plane of thought for the sake of mental solidarity between a chief and his subordinates". Through his lectures at the Naval War College, Corbett was trying to convey to the attending flag officers his ideas of limited war and strategic defence which were very different from the accepted norms of naval theory and strategy of the time. Through his publication of Some Principles of Maritime Strategy (1911), Corbett was trying to expand the audience for his strategies and teachings to include the general public.
Корбет жұмысының тарихи контексі
Ғасырдың басында Корбет қазіргі заманғы теңіз доктринасын дамытудағы алғашқы авторлардың бірі болып көзге түсті. Барон де Жомини мен Карл фон Клаузевицтің ықпалымен, ол құрлықтағы соғыс теорияларын теңіздегі соғысқа қолдануға ұмтылды. Клаузевицтің "Соғыс туралы" еңбегі Корбеттің теориялық жұмысы үшін құнды негіз және серпін болды, бірақ ол оның үлгісі емес еді. Мысалы, Корбет Клаузевиц, Жомини немесе басқа континенттік стратегиялармен шешуші шайқасты табу маңыздылығы және концентрация принципі туралы пікір келіспеуге дайын болды. Корбеттің осы факторлардың теңізде осыншалықты маңызды емес деп санауы, сол кездегі қалыпты көзқарастан батыл қадам болды. Шешілген соғыс теориясын дамытуда Корбет қайтадан "Соғыс туралы" еңбегін бастапқы нүкте ретінде пайдаланды, бірақ теңіз кеңістігінде шешілген соғыс жүргізудің өзіндік, ерекше әдісін жасады.
At the turn of the century Corbett emerged as one of the first authors in the development of modern naval doctrine. Drawing from the influences of Baron de Jomini and Carl von Clausewitz, he was instrumental in attempting to apply the existing theories of land warfare for war at sea. Clausewitz's On War was an invaluable basis and stimulus for Corbett's theoretical work, however, it was not his blueprint. For example, Corbett did not hesitate to take issue with Clausewitz, Jomini, or other continental strategists on the importance of the search for the decisive battle and the principle of concentration. The fact that Corbett believed these factors to be far less relevant at sea was a daring departure from the accepted wisdom of his time. In developing his theory of limited war, Corbett again used On War as his point of departure but ended up with his own, unique method of waging a limited war in a maritime environment.
Корбеттің соғыс туралы көзқарасы
Корбет теңізде соғыс жүргізудің жалпы теориясын ұсынбады. Оның орнына, ол өз ойларын теңіз стратегиясының мәніне және теңіз соғысының бір ұлттың күші үшін қандай мағынаға ие екендігіне шоғырландырды. Теңіз соғысының көптеген теоретиктері құрлықтағы соғыс концепцияларын теңіз ортасына механикалық түрде бейімдеуге тырысқанда, Корбет теңіз соғысының мүдделері мен талаптары құрлықтағы соғыстан түбірінен өзгеше екенін айтты. Корбет байланыс желілерін қорғау теңізде құрлыққа қарағанда әлдеқайда қиын екенін сезінді. Бұл қиындық теңіз бен құрлықтың физикалық географиялық айырмашылықтарында жатты. Осы физикалық айырмашылықтарға байланысты Корбет теңіз соғысын өзінің ерекшеліктерімен, өз терминдерімен талдады. Корбет теңізді жаулап алу мүмкін емес, өйткені оны меншікке алуға болмайды деп мәлімдеді. Бұл Корбеттің теңіз соғысының алғашқы теорияларына қосқан ең маңызды үлесіне әкелді. Ең маңыздысы – Маханның жауды физикалық жою тұжырымдамасы емес, теңіз арқылы өту ісі болды. Корбет үшін теңізге қол жеткізу – абсолютті емес, салыстырмалы, оны жалпы немесе жергілікті, уақытша немесе тұрақты деп жіктеуге болады. Корбет байланыс желілерін бақылаудың екі негізгі тәсілін – жаудың әскери кемелері мен сауда кемелерін физикалық жою немесе қолға түсіру және теңіз блокадасын анықтады. Бүгінде бұл концепция теңізді бақылау деп аталады. Корбет шешуші шайқасты іздеуге немесе стратегиялық шабуыл қажеттілігіне құмар болған жоқ. Жалпы, ол стратегиялық қорғанысты ұстанды, операциялық деңгейде шабуылға баса назар аударды. Корбеттің стратегиялық қорғанысы қарқынды жергілікті шабуыл, құрлық әскерлерін тарату, блокаданың әртүрлі түрлері және жау сауда жолдарына шабуылдар сияқты шараларды ұсынды. Сонымен қатар, Корбет жау теңізде де, құрлықта да жеткілікті түрде әлсірегеннен кейін стратегиялық шабуылға көшуді кешіктіруге болмайды деп мойындады. Корбет теңізде әскери-теңіз күштерін шоғырландыру стратегияның ең жоғары және ең қарапайым заңы емес деп санады. Керісінше, ол шоғырлану принципі «бір түрлі сөз» болып кеткенін, одан зиян көп болғанын байқады. Шоғырлану принципі – «ешкім дауламайтын шындық. Бірақ нақты стратегияның қағидасы ретінде, ол дұрыс емес». Корбеттің пікірінше, жоғары шоғырлану әлсіз қарсыласты шайқасқа барудан ғана емес, оған қарсыласының ашық ұлттық байланыс желілеріне шабуыл жасауға мүмкіндік береді. Корбет теңіз күштерінің артық шоғырлануы тағы бір күрделі мәселе тудырады деп ойлады. Флоттың шоғырлануы күшейген сайын, оның орналасқан жерін және қозғалысын жасыру қиындай түседі. Клаузевиц теориясын теңіз соғысының ерекше жағдайларына бейімдеу процесінде Корбет теңіз стратегиясында шектеулі соғыс туралы өзінің инновациялық теориясын жасады. Оның екі негізгі тұжырымының біріншісі – континенттегі соғыс жағдайында, теңіз және империялық ортадан айырмашылығы, соғыстар көбінесе көршілес мемлекеттер арасында жүргізіледі. Корбеттің екінші тұжырымы – бір-біріне жақын орналасқан мемлекеттер арасындағы соғыста «жаудың барлық күшін пайдалануға ешқандай стратегиялық кедергі болмайды». Басқаша айтқанда, континенттік соғыстың мәні саяси мақсаттарды шектеуді қиындатады, өйткені бір немесе екі мемлекет те өмірлік мүдделерін қорғау үшін барлық мүмкіндіктерін пайдалана алады. Корбет көрсеткендей, бұл идеалды шектеулі соғыстың шарттары тек теңіз соғысында ғана болады және оны тек басым теңіз күші пайдалана алады: «Шектеулі соғыс тек аралдық державалар арасында немесе теңіз арқылы бөлінген державалар арасында ғана тұрақты түрде мүмкін, содан кейін ғана шектеулі соғыс қалаған держава теңізге билік ете алады, алыс нысананы оқшаулап қана қоймай, сонымен қатар өз отандық аумағына басып кіруді мүмкінсіз ете алады». Клаузевиц сияқты Корбет те соғыста саясаттың басымдылығына және ұлттық мүдделерді қорғау үшін тиісті стратегияны әзірлеуге сенді. Алайда, Корбет соғысқа дейін және соғыс кезінде құрылған дипломатиялық одақ жүйелері мен коалицияларға қызығушылық танытты, сонымен қатар соғыстың экономикалық және қаржылық аспектілерімен, сондай-ақ Клаузевицке қызық емес соғыстың технологиялық және материалдық аспектілерімен айналысты.
Corbett offered no general theory of warfare at sea. Instead, he focused his thoughts on the nature of maritime strategy and what naval warfare meant to the power of a nation. While many theorists of naval warfare tried to mechanically adapt land warfare concepts to the maritime environment, Corbett countered that the interests and requirements of naval warfare differed in fundamental ways from those of land warfare. Corbett felt that protecting lines of communication was much more difficult to enforce at sea than on land. This difficulty was the physical geographical differences of the sea and land. Because of these physical differences, Corbett analysed naval warfare in its own terms, having its own unique characteristics. Corbett stated that you cannot conquer the sea because it is not susceptible to ownership. This led to Corbett's most important contribution to the early theories of naval warfare. What mattered most was not Mahan's concept of physical destruction of the enemy, but the act of passage on the sea. To Corbett, command of the sea was a relative and not an absolute which could be categorised as general or local, temporary or permanent. Corbett defined the two fundamental methods of obtaining control of the lines of communication as the actual physical destruction or capture of enemy warships and merchants, and or a naval blockade. Today, this concept is defined as sea control. Corbett was not infatuated with the search for the decisive battle or with the need for the strategic offensive. In general, he favoured the strategic defensive, with an emphasis on the offensive at the operational level. Corbett's strategic defence advocated such measures as an intense local offensive, the projection of land forces, various types of blockades, and raids on enemy trade routes. Moreover, Corbett recognised that once the enemy has been sufficiently weakened on sea and on land, the shift to the strategic offensive should not be delayed. Corbett did not believe that the concentration of naval forces at sea was the highest and simplest law of strategy. On the contrary, he observed that the principle of concentration had become "a kind of shibboleth" that had done more harm than good. The principle of concentration is "a truism—no one would dispute it. As a canon of practical strategy, it is untrue". Corbett felt that superior concentration thus not only deterred the weaker opponent from seeking battle but presented him with an opportunity to attack his enemy's exposed national lines of communication. Corbett felt that superior concentration of naval forces created yet another serious problem. The greater the concentration of a fleet, the more difficult it was to conceal its whereabouts and movements. In the process of adapting Clausewitz's theory to the unique circumstances of naval warfare, Corbett developed his own innovative theory of limited war in maritime strategy. The first of his two main points was that in wartime conditions on the continent, as opposed to those in the maritime and imperial environment, wars were fought mostly between adjacent states. Corbett's second point was that in wars between contiguous continental states "there will be no strategical obstacle to his [the enemy's] being able to use his whole force". In other words, the nature of continental war makes it difficult to limit political aims, because one or both states are able to use all of the means at their disposal to protect the inevitably threatened vital interests. As Corbett demonstrated, this means that the conditions for the ideal limited war exist only in maritime warfare and can only be exploited by the preponderant naval power: " limited war is only permanently possible to island Powers or between Powers which are separated by sea, and then only when the Power desiring limited war is able to command the sea to such a degree as to be able not only to isolate the distant object, but also to render impossible the invasion of his home territory." Like Clausewitz, Corbett shared a belief in the primacy of politics in war and in devising an appropriate strategy to protect the national interests. However, Corbett was interested in the diplomatic alliance systems and coalitions formed before and during a war, and he was concerned with the economic and financial dimensions of waging war as well as with the technological and material aspects of war, which were of no interest to Clausewitz.
Корбет туралы жазу
Лондон университетінің әскери-теңіз тарихы саласындағы Джулиан Корбет сыйлығын жыл сайын табыстауынан басқа, профессор Д. М. Шурманның «Флотты даярлау: британдық әскери-теңіз стратегиялық ойдың қалыптасуы, 1867–1914» атты новаторлық еңбегі жарық көргенге дейін Корбеттің британдық әскери-теңіз тарихына қосқан үлесі көбінесе назардан тыс қалды (1965). 1981 жылы Шурман Корбеттің толық өмірбаян жазды. Корбетті зерттеу жұмыстары Джон Хаттендорфтың «Сэр Джулиан Корбет және әскери-теңіз тарихының маңыздылығы» (1971, 2000 жылы қайта басылған) мақаласымен және Голдрик пен Хаттендорфтың конференция жинағы «Махан жеткіліксіз» (1993) арқылы жалғасты, содан кейін Корбеттің қайта қарастырылған өмірбаян «Оксфорд ұлттық өмірбаян сөздігінде» (2004) жарияланды. Бұл еңбектер Эрик Дж. Гроувтың Корбеттің «Теңіз стратегиясының негізгі принциптері» (Classics of Sea Power series, АҚШ Әскери-теңіз институты, 1988) атты түпнұсқалық, түсіндірмелі басылымымен толықтырылды, оған Корбеттің стратегиялық терминдерге арналған бұрын жарияланбаған «Жасыл кітапшасы» қосылды. Сонымен қатар, Д. М. Шурман мен Джон Хаттендорф Корбеттің бұрын жарияланбаған ресми зерттеуі «Ресей-Жапон соғысындағы теңіз операциялары, 1904–1905» (АҚШ Әскери-теңіз институты, 1994) кіріспесін редакциялады және жазды.
Beyond the University of London's annual award of the Julian Corbett Prize in Naval History, the importance of Corbett's contribution to British naval history was largely overlooked until Professor D. M. Schurman published his pioneering work on The Education of a Navy: the development of British Naval Strategic Thought, 1867–1914 (1965). In 1981, Schurman went on to write a full length biography of Corbett. Further work on Corbett appeared with John Hattendorf's essay "Sir Julian Corbett on the Significance of Naval History" (1971, reprinted 2000) and Goldrick and Hattendorf's Conference Proceedings, Mahan is Not Enough (1993), followed by the revised biography on Corbett in The Oxford Dictionary of National Biography (2004). These works were complemented by Eric J. Grove's definitive, annotated edition of Corbett's Some Principles of Maritime Strategy (Classics of Sea Power series, U. S. Naval Institute Press, 1988), which included Corbett's previously unpublished 'Green Pamphlet' on strategical terms. In addition, D. M. Schurman and John Hattendorf edited and wrote an introduction to Corbett's previously unpublished official study Maritime Operations in the Russo Japanese War, 1904–1905 (U. S. Naval Institute, 1994).