Кіріспе
Британдық саясаткер (1880–1959) Сэмюэл Джон Гурни Хоар, 1-ші виконт Темплвуд, (24 ақпан 1880 – 7 мамыр 1959), көбінесе сэр Сэмюэл Хоар деп аталатын, британдық консервативті саясаткер, 1920-жылдар мен 1930-жылдарда консервативті және ұлттық үкіметтерде әртүрлі кабинеттік лауазымдарда қызмет етті. Хоар 1920-жылдардың көп бөлігінде Әуе күштері министрі болды. 1930-жылдардың басында Үндістан мемлекеттік хатшысы ретінде ол 1935 жылғы Үндістан үкіметі туралы заңды жасады, ол Үндістанға провинциялық деңгейде өзін-өзі басқару құқығын берді. Ол 1935 жылы Сыртқы істер министрі болып қызмет еткендігімен ең көп танылды, ол француз премьер-министрі Пьер Лавальмен Хоар-Лаваль келісімін жасады. Бұл келісім Италияның Абиссинияны (қазіргі Эфиопия) басып алуын жартылай мойындады және Хоар осыдан кейін туған қоғамдық наразылық салдарынан отставкаға кесуге мәжбүр болды. 1936 жылы ол Адмиралтействоның бірінші лорды ретінде кабинетке оралды, содан кейін 1937 жылдан 1939 жылға дейін Ішкі істер министрі болып қызмет етті және 1940 жылы қысқа мерзімге Әуе күштері министрі болды. Ол жетекші «бейтараптық саясатын ұстанған» саясаткер ретінде қарастырылды және оның қызметтен алынуы (Сэр Джон Саймонмен бірге және Невилл Чемберленнің премьер-министр лауазымынан алынуы) 1940 жылдың мамырында Лейбористер партиясының коалициялық үкіметте қызмет етуге келісуінің шарты болды. 1880 жылдың 24 ақпанында, Сэр Сэмюэл Хоардың тұңғыш ұлы, 1-ші баронет, 1886 жылдан 1906 жылға дейін консервативті парламент депутаты болды және оның баронеттік атағына 1915 жылы мұрагер болды. Оның отбасы банктік істерге ұзақ қатысы бар ежелгі квакерлік отбасының ағылшын-ирландтық тармағы болды. Ол Сэмюэл Хоардың ұрпағы болды, бірақ отбасы 18 ғасырдың ортасында квакерліктен бас тартты және Хоар ағылшын католигі ретінде тәрбиеленді. Хоар классикалық білімімен танымал Харроу мектебінде және Оксфордтың Нью-колледжінде білім алды. Студент кезінде ол ракеткадан көк лента алды және Гридридрон мен Буллингдон клубтарының мүшесі болды. Бастапқыда ол классиканы оқыды, 1901 жылы Модс бойынша бірінші дәрежеге ие болды, содан кейін қазіргі заманғы тарихқа ауысып, 1903 жылы бірінші сыныпты бітірді. 1910 жылы магистратураға ие болды. Кейін ол Нью-колледждің құрметті мүшесі атанды. Майкл Блох Хоардың «күмәні жоқ гомосексуал» болғанын, бірақ өте амбициялы және сырлы болғандықтан (әріптестері арасында «Слиppery Сэм» деген лақап атымен танылғандықтан) оған көп әрекет етпегенін айтады. 1909 жылдың 17 қазанында ол Леди Мод Лайгонға (1882–1962), 6-шы граф Бошамптың кіші қызына үйленді. Олардың некесі баласыз болды. Р. К. Адамс айтқандай, «алғашқыда махаббатқа негізделмеген», бірақ уақыт өте келе «адал серіктестікке» айналған. Оның өмірбаянын жазған автор: «оны «әрекеттік неке» деп сипаттау ықтимал» деп жазған. 1915 жылы Хоар Сидестранд залын мұра етті. Оның лондондық үйі 18 Кадоган Гарденс болды. Ол еңбекқор, бірақ салқын адам болды. Хоар 1906 жылғы парламент сайлауында Ипсвичтен сәтсіз өтті. Хоар 1907 жылдың наурыз айында жергілікті саясатқа қатысты, ол Лондон округтік кеңесіне Консервативтік партияның жергілікті басқарушылық бөлімі МУРП мүшесі ретінде Брикстонды өкілдік етіп сайланды. Ол Лондон өрт сөндіру бригадасы комитетінің төрағасы болды. Ол 1910 жылға дейін LCC-де қызмет етті. 1911 жылдың қарашасында Консервативтік партия басшылығы үшін жарыста Хоар екі жетекші үміткерге, Остин Чемберлен мен Уолтер Лонгқа қолдау білдіретін хат жазды. Ол Бонар Лоуға осындай ұсыныс жасағаны туралы ешқандай дәлел жоқ, ол екі жетекші үміткер партияның ықтимал бөлінуін болдырмау үшін бас тартып алғаннан кейін көшбасшы болды. Хоар сол кездегі ең маңызды екі мәселеге: Лордтар палатасының реформасына және Ирландияның өзін-өзі басқаруына аз қызығушылық танытты. Ол Юнионисттік әлеуметтік реформа комитетіне қосылды. Ол тарифтік реформаны, әйелдердің сайлау құқығын және мемлекеттік білім беруді қолдады. Ол Уэльстің мемлекеттенуіне қатты қарсы болды. Ол әріптестерін өзін «Сэм» деп атауға шақырды. Оның өкінішінше, ол бастапқыда тек әскерге шақыру офицері болды. Әскерге шақыру офицері болып жұмыс істеген кезде ол орыс тілін үйренді. 1916 жылы ол Мэнсфилд Каммингке болашақ MI6-ның Петроградтағы (қазіргі Санкт-Петербург) ресейлік барлау қызметімен байланыс офицері болып жұмысқа алынды. Көп ұзамай ол Ресей Бас штабындағы британдық барлау миссиясының басшысы болды, лейтенант-полковник шенімен. Бұл лауазымда ол британ үкіметіне Распутиннің өлімі туралы хабарлады және оқиғаның сенсациялық сипаты үшін Daily Mail стилінде жазғаны үшін кешірім сұрады. 1917 жылдың наурыз айында ол Римге жіберілді, соғыс аяқталғанға дейін сонда қалды. Оның міндеттеріне Италияның соғыстан шығуына кедергі жасау кірді. Соғыстағы қызметі үшін Хоар екі рет мақтау қағазында аталды, 1917 жылы Святого Михаила және Святого Георгия орденінің командирі (CMG) тағайындалды, сондай-ақ Ресейдің Святой Анны және Святого Станислава ордендерімен, Италияның Святого Маврикия және Святого Лазаря ордендерімен марапатталды.
Samuel John Gurney Hoare, 1st Viscount Templewood, (24 February 1880 – 7 May 1959), more commonly known as Sir Samuel Hoare, was a senior British Conservative politician who served in various Cabinet posts in the Conservative and National governments of the 1920s and 1930s. Hoare was Secretary of State for Air during most of the 1920s. As Secretary of State for India in the early 1930s, he authored the Government of India Act 1935, which granted self government at a provincial level to India. He was most famous for serving as Foreign Secretary in 1935, when he authored the Hoare–Laval Pact with French Prime Minister Pierre Laval. This partially recognised the Italian conquest of Abyssinia (modern Ethiopia) and Hoare was forced to resign by the ensuing public outcry. In 1936 he returned to the Cabinet as First Lord of the Admiralty, then served as Home Secretary from 1937 to 1939 and was again briefly Secretary of State for Air in 1940. He was seen as a leading "appeaser" and his removal from office (along with that of Sir John Simon and the removal of Neville Chamberlain as Prime Minister) was a condition of Labour's agreement to serve in a coalition government in May 1940. on 24 February 1880, the eldest son of Sir Samuel Hoare, 1st Baronet, who was a Conservative MP from a by election in 1886 until 1906, and to whose baronetcy he succeeded in 1915. His family were the Anglo Irish branch of an old Quaker family, with a long history of involvement in banking. He was a descendant of Samuel Hoare, but the family had abandoned Quakerism in the mid eighteenth century and Hoare was brought up an Anglo Catholic. Hoare was educated at Harrow School, where he was a classical scholar, and New College, Oxford. As an undergraduate he was awarded a blue in racquets and was a member of the Gridiron and Bullingdon Clubs. Initially he studied classics, taking a first in Mods in 1901, before switching to Modern History, graduating with a first class B. A. in 1903. He was awarded his M. A. in 1910. He later became Honorary Fellow of New College. Michael Bloch comments that Hoare was "indubitably homosexual", but being highly ambitious and discreet (his nickname amongst colleagues was 'Slippery Sam'), may not have acted much upon it. On 17 October 1909, he married Lady Maud Lygon (1882–1962), youngest daughter of The 6th Earl Beauchamp. Their marriage was childless. It was, in the words of R. J. Q. Adams, "not at first a love match" but in time became "a devoted partnership". His biographer has stated, "it would probably be more appropriate to describe it as a mariage de convenance". Hoare inherited Sidestrand Hall in 1915. His London home was 18 Cadogan Gardens. He was hard working but cold. Hoare stood unsuccessfully in the 1906 General Election for Parliament at Ipswich,
Hoare entered local politics in March 1907, when he was elected to the London County Council as a member of the Municipal Reform Party, the local government wing of the Conservative Party, representing Brixton. He served as Chairman of the London Fire Brigade Committee. He served on the LCC until 1910. During the Conservative Party leadership contest of November 1911, Hoare wrote pledging support to both leading candidates, Austen Chamberlain and Walter Long. There is no evidence that he made such an offer to Bonar Law, who became leader after the two front runners withdrew to avoid a potential party split. Hoare showed little interest in the two largest issues of the day: House of Lords reform and Irish Home Rule. He joined the Unionist Social Reform Committee. He supported tariff reform, female suffrage and public education. He opposed Welsh disestablishment quite strongly. He encouraged colleagues to call him "Sam" at the time to soften his hard and detached image. To his disappointment, he was initially only a recruiting officer
While acting as a recruiting officer, he learnt Russian. In 1916, he was recruited by Mansfield Cumming to be the future MI6's liaison officer with the Russian Intelligence service in Petrograd (now Saint Petersburg). He soon became head of the British Intelligence Mission to the Russian General Staff with the temporary rank of lieutenant colonel. In that post, he reported to the British government the death of Rasputin and apologised, because of the sensational nature of the event, for having written it in the style of the Daily Mail. In March 1917 he was posted to Rome, where he remained until the end of the war. His duties included helping to dissuade Italy from dropping out of the war. For his services in the war, Hoare was twice mentioned in despatches, appointed Commander of the Order of St Michael and St George (CMG) in 1917, and awarded the Orders of St Anne and St Stanislas of Russia, and of St Maurice and St Lazarus of Italy.
Медиада
Хоар, Испаниядағы елші қызметін атқарғаннан кейін, С. Дж. Сансомның Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі шпиондық триллері "Мадридтегі қыс" романында кейіпкер болады. Apple TV ағымдық мини-сериалы "The New Look" Хоардың Испаниядағы уақытын көрсетеді, онда ол Коко Шанельмен Германия мен Ұлыбритания арасында делдалдық қызмет атқаруға тырысқан кезде кездеседі.