Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер
British politician
Дункан Эдвин Дункан Сэндис, Барон Дункан Сэндис. Сэндис 12 жасқа толған кезде, 1921 жылдың қаңтарында оның ата-анасы ажырасты. Сол жылдың қазан айында анасы Фредерик Гамильтон Листерге үйленіп, Милдред Хелен Листер атанды. Ол Итон колледжінде және Оксфорд университетінің Магдален колледжінде білім алды.
Duncan Edwin Duncan Sandys, Baron Duncan Sandys Sandys' parents divorced in January 1921 when he was 12 years old. His mother married Frederick Hamilton Lister in October that year, becoming Mildred Helen Lister. He was educated at Eton College and Magdalen College, Oxford.
Ерте мансап
Сэндис 1930 жылы дипломатиялық қызметке қабылданды, Лондондағы Сыртқы істер министрлігінде және Берлиндегі елшілікте қызмет етті. 1935 жылғы наурыз айында өткен қосымша сайлауда ол Лондонның оңтүстігіндегі Норвуд округінен Консервативтік партияның Парламент мүшесі (депутаты) болып сайланды, оған Рэндольф Черчилль қолдау көрсеткен тәуелсіз консервативтік кандидат қарсы шықты. 1935 жылдың мамырында ол Германияның Орталық Еуропада басымдық құруы керек екенін айтты, соның арқасында Ұлыбритания өз отарлық мүдделерін ешқандай бәсекелестіксіз ілгерілете алады. Ол соғысқа дейінгі Англо-Германдық достастықтың мүшесі болды. 1936 жылдың қараша айында Сэндис "1912 клубына" 1950 жылғы Англияның "қияли көрінісін" ұсынды (оның ішінде Еуропадағы бейбітшілік те бар еді).
Sandys entered the diplomatic service in 1930, serving at the Foreign Office in London as well as at the embassy in Berlin. He became Conservative Party Member of Parliament (MP) for Norwood in south London in a by election in March 1935, at which he was opposed by an Independent Conservative candidate sponsored by Randolph Churchill. In May 1935, he was in effect saying that Germany should have a predominant place in central Europe, so that Britain could be free to pursue her colonial interests without rival. He was a prewar member of the Anglo German Fellowship. In November 1936 Sandys put forward to the “1912 Club” a “fanciful vision” of England in 1950 (including peace in Europe) .
Дункан Сэнди ісі
1937 жылы Сэндис Корольдік артиллерияның Территориялық армиясының (ТА) 51-ші (Лондон) әуеге қарсы бригадасына офицер болып тағайындалды. 1938 жылы ол Ұлттық қауіпсіздік мәселелері жөнінде, өз ТА тәжірибесіне сәйкес келетін сұрақтар қойды. Содан кейін оған екі белгісіз адам, болжам бойынша құпия қызметтерді ұсынушылар, жақындап, 1920 жылғы «Ресми құпиялар» заңының 6-бабы бойынша қудалаумен қорқытты. Сэндис бұл мәселені Артықшылықтар комитетіне жүгінді, ол Парламент ақпараттарының бұл заңға бағынбастығын анықтады, бірақ Парламент депутаты Палата тарапынан тәртіптік жазаға тартылуы мүмкін екенін мәлімдеді. Осы оқиғаға жауап ретінде 1939 жылы «Ресми құпиялар» заңы қабылданды.
In 1937, Sandys was commissioned into the 51st (London) Anti Aircraft Brigade, Royal Artillery, of the Territorial Army (TA). In 1938, he asked questions in the House of Commons on matters of national security that reflected his TA experience. He was subsequently approached by two unidentified men, presumably representing the secret services, and threatened with prosecution under section 6 of the Official Secrets Act 1920. Sandys reported the matter to the Committee of Privileges which held that the disclosures of Parliament were not subject to the legislation, though an MP could be disciplined by the House. The Official Secrets Act 1939 was enacted in reaction to this incident.
Соғыс кезіндегі мансап
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сэндис Норвегия науқанында 51-ші (Лондон) ауыр артиллериялық полкімен (HAA) шайқасты және жарақаттанды, бұл оған өмір бойы сақталарлық ақсаулық қалдырды. 1944-1945 жылдары ол коалицияның қалған мерзімінде және Черчилльдің өтпелі үкіметінде Құрылыс министрі қызметін атқарды. Министр ретінде ол неміс авиабомбалары мен ракеталарына қарсы қорғаныс жөніндегі Соғыс кабинеті комитетінің төрағасы болды, онда ол ғалым және барлау саласының сарапшысы Р.В. Джонспен жиі келіспеушіліктерге түсті. Дегенмен, ол 1945 жылғы жалпы сайлауда мандатын жоғалтты. Келесі жылы ол запастағы офицерлік шенін подполковник ретінде тастады. Сэндис 1950 жылдан 1951 жылға дейін Еуропа Кеңесінің Консультативтік Ассамблеясының мүшесі болды.
During the Second World War Sandys fought with 51st (London) HAA Regiment in the Norwegian campaign and was wounded in action; this left him with a permanent limp. From 1944 to 1945 he served as Minister of Works for the remainder of the coalition and in the Churchill Caretaker Ministry. While a minister he was chairman of a War Cabinet Committee for defence against German flying bombs and rockets, on which he frequently clashed with the scientist and intelligence expert R. V. Jones. However, he lost his seat in the 1945 general election. He resigned his TA commission as a lieutenant colonel the following year. Sandys served as a member of the Consultative Assembly of the Council of Europe from 1950 until 1951.
Соғыстан кейінгі парламенттік мансап
Сэндис 1950 жылғы Стритхем округінен өткен жалпы сайлауда қайтадан парламентке сайланды және консерваторлар 1951 жылы билікті қайта иеленгенде, ол Жабдықтау министрі болып тағайындалды. Бұл лауазымда қызмет еткен жылдарының көп бөлігінде оның жеке хатшысы Джек Чарльз болды. 1954 жылдан бастап Тұрғын үй министрі ретінде ол Таза ауа заңын қабылдады, ал 1955 жылы жасыл белдеулерді енгізді. 1957 жылы ол Қорғаныс министрі болып тағайындалды және бірден 1957 жылғы Қорғаныс саясатының ақ парағын жариялады, онда Корольдік әуе күштерінде истребительдерді қолдануды тоқтатып, зымыран технологиясын дамытуға басымдық беру ұсынылды. Кейінгі министрлер бұл саясатты кері қайтарғанмен, жоғалған тапсырыстар мен зерттеулерге жасалған кесімдер бірнеше британдық ұшақ құрастырушы компанияларының банкротқа ұшырауына себеп болды. Қорғаныс министрі ретінде ол британдық әскери ұшақтар мен қозғалтқыштар өнеркәсібінің көп бөлігін біріктіру процесін (қосу) бақылады. Сэндис Комонвелтпен қарым-қатынастар жөніндегі кеңседе министр болып, кейіннен оны Отарлар кеңсесімен біріктірді, 1964 жылы консервативтік үкімет билікті жоғалтқанға дейін. Бұл қызметте ол бірнеше отарларға тәуелсіздік беруге жауапты болды және Шығыс Африканың жаңадан тәуелсіз елдерінің қарулы күштеріне қатысты бірнеше қақтығыстарға британдық жауапты әрекеттерді басқаруға қатысты. Ол 1966 жылға дейін оппозициялық (көлеңкелі) кабинетте қалды, содан кейін Эдвард Хит оны қызметтен босатті. Ол Родезияның бір жақты түрде тәуелсіздік жариялауына қатысты дау кезінде Иан Смитты ыстық қолдады. 1970 жылғы жалпы сайлауда консерваторлар жеңіске жеткенімен, оған лауазым ұсынылмады, бірақ ол 1972 жылға дейін Еуропа Кеңесі мен Батыс Еуропа Одағындағы Ұлыбритания делегациясының жетекшісі болып қызмет етті. Келесі жылы ол Құрметті серіктер орденінің мүшесі атанды. 1974 жылы парламенттен зейнеткерлікке шықты және 2 мамырда өмір бойына парламент мүшесі мәртебесі берілді. «Барон Сэндис» атағын басқа отбасы иеленгендіктен, ол Джордж Браунның үлгісіндей, өзінің есімін атағына қосып, тегін Дункан Сэндис деп өзгертті. Ол 1974 жылғы 2 мамырда Вестминстер қаласының бароны Дункан Сэндис атанды. Ол Консервативтік дүйсенбілік клубының белсенді мүшесі болды.
Sandys was elected to parliament once again at the 1950 general election for Streatham and, when the Conservatives regained power in 1951, he was appointed Minister of Supply. For most of his time in that role, his private secretary was Jack Charles. As Minister of Housing from 1954, he introduced the Clean Air Act and in 1955 introduced the green belts. He was appointed Minister of Defence in 1957 and quickly produced the 1957 Defence White Paper that proposed a radical shift in the Royal Air Force by ending the use of fighter aircraft in favour of missile technology. Though later ministers reversed the policy, the lost orders and cuts in research were responsible for several British aircraft manufacturers going out of business. As Minister of Defence he saw the rationalisation (merger) of much of the British military aircraft and engine industry. Sandys continued as a minister at the Commonwealth Relations Office, later combining it with the Colonies Office, until the Conservative government lost power in 1964. In this role he was responsible for granting several colonies their independence and was involved in managing the British response to several conflicts involving the armed forces of the newly independent countries of East Africa. He remained in the shadow cabinet until 1966 when he was sacked by Edward Heath. He had strongly supported Ian Smith in the dispute over Rhodesia's Unilateral Declaration of Independence. He was not offered a post when the Conservatives won the 1970 general election, but instead served as leader of the United Kingdom delegation to the Council of Europe and Western European Union until 1972 when he announced his retirement. The next year he was made a member of the Order of the Companions of Honour. In 1974 he retired from parliament and was awarded a life peerage on 2 May. As the title of Baron Sandys was already held by another family, he followed the example of George Brown and incorporated his first name in his title, changing his surname to Duncan Sandys. He was created Baron Duncan Sandys, of the City of Westminster, on 2 May 1974. He was an active early member of the Conservative Monday Club.
Жеке өмір
1935 жылы Сэндис болашақ премьер-министр Уинстон Черчилльдің қызы Диана Черчилльге үйленді. Олар 1960 жылы ажырасып кетті. 1962 жылы ол бұрын Роберт Хадсонға, 2-ші виконт Хадсонға үйленген Мари Клер (туған аты Шмит) -ге үйленді. Бұл неке Сэнди қайтыс болғанға дейін жалғасты. 1963 жылы Аргил герцогинясы Маргарет Кэмпбелдің даулы ажырасу процесінде жеке басы жасырылған "басы жоқ ер адам" о болуы мүмкін деген күдік көптен бері айтылып келеді. Сэндис 1987 жылғы 26 қарашада Лондондағы үйінде дүние салды. Ол Дорсет графтығының Чайлд Окефорд ауылындағы Сент-Николас шіркеуінің қорымына жерленген. Оның қабірі көлденең орналасқан ақ тақташамен белгіленген.
In 1935, Sandys married Diana Churchill, daughter of the future prime minister Winston Churchill. They divorced in 1960. In 1962, he married Marie Claire (née Schmitt), who had been previously married to Robert Hudson, 2nd Viscount Hudson. The marriage lasted until Sandys' death. It has long been speculated that he may have been the 'headless man' whose identity was concealed during the scandalous divorce trial of Margaret Campbell, Duchess of Argyll, in 1963. Sandys died on 26 November 1987 at his home in London. He is buried in the churchyard of St Nicholas in Child Okeford, Dorset. His grave is marked by a horizontal white slab.
Мүдделер
Сандистің басқа да қызығушылықтарының бірі тарихи сәулет болды. Ол 1957 жылы Азаматтық тресті құрды және оның президенті болды; Британдық сәулетшілердің Корольдік институты оны 1968 жылы құрметті мүше етіп тағайындады, ал Корольдік қала құрылысы институты оны құрметті мүше етті. Ол сонымен қатар Дүниежүзілік қауіпсіздік қорының сенімдісі де болды. 1969-1984 жылдары ол «Еуропа Ностра» ұйымының президенті қызметін атқарды және Еуропаның мәдени және сәулеттік мұрасын сақтауға белсенділік танытты. Оның кәсіби қызметтеріне «Асханти Голдфилдс» корпорациясының директоры лауазымы кірді, ол кейін «Лонрхо» компаниясының құрамына енді, оның төрағасы болды. Осылайша, ол «Лонрхо» компаниясының бірнеше африкалық елдерге пара бергені, Родезияға қарсы халықаралық санкцияларды бұзғаны және «капитализмнің жағымсыз және қабылдамас жағы» деп аталған оқиғаға қатысты, онда Тинни Роуленд сегіз директорды жұмыстан шығарды.
Among Sandys' other interests was historic architecture. He formed the Civic Trust in 1957 and was its president; the Royal Institution of British Architects made him an honorary Fellow in 1968, and the Royal Town Planning Institute made him an honorary member. He was also a trustee of the World Security Trust. Between 1969 and 1984 he was President of Europa Nostra and acted for the preservation of the European cultural and architectural heritage. His business activities included a Directorship of the Ashanti Goldfields Corporation, which was later part of Lonrho of which he became chairman. He was therefore caught up in the scandal in which Lonrho was revealed to have bribed several African countries and broken international sanctions against Rhodesia, as well as the "unpleasant and unacceptable face of capitalism" episode involving eight directors being sacked by Tiny Rowland.