1979 жылғы Сан-Франциско қасіреті: Ақ түнгі көтеріліс

Кіріспе

1979 жылы Сан-Францискода болған тәртіпсіздіктер, АҚШ

Ақ түндегі тәртіпсіздіктер – Сан-Франциско қаласының мэрі Джордж Москон мен қалалық кеңес мүшесі Харви Милктің қанына қастандық жасаған Дэн Уайтқа берілген жұмсақ үкімге байланысты туған бірқатар зорлық-зомбылық оқиғалары. Оқиға 1979 жылдың 21 мамырында Сан-Францискода болды. Сол күні Уайт ерікті түрде адам өлтіргені үшін кінәлі деп танылды, бұл оның ісі үшін ең жеңіл жаза болды. Бұл үкім қаланың гей қауымдастығын ашуландырып, 1969 жылғы Нью-Йорктегі Стоунволл тәртіпсіздіктерінен кейінгі гей американдықтарының ең зорлықты реакциясын тудырды. Сан-Францискодағы гей қауымдастығының Сан-Франциско полиция департаментімен (SFPD) ұзаққа созылған қақтығысы болды. Уайттың бұрынғы полицей болған мәртебесі SFPD-ге деген ашуды күшейтті. Алғашқы наразылықтар Сан-Францисконың Кастро ауданынан бейбіт шеру түрінде басталды. Шерушілер қалалық әкімдікке жеткеннен кейін зорлық-зомбылық басталды. Оқиғалар қалалық әкімдікке және айналасындағы аумаққа жүздеген мың долларлық зиян келтірді, сондай-ақ полицейлер мен тәртіпсіздікке қатысушылар жарақат алды. Тәртіпсіздіктер тоқтатылғаннан кейін бірнеше сағаттан соң полиция Сан-Францисконың Кастро ауданындағы гей-барға шабуыл жасады. Көптеген клиенттер тәртіпсіздікке қарсы жабдықталған полицейлермен ұрып-соғылды. Шабуыл кезінде жиірмеден астам адам тұтқындалды, кейін бірнеше адам SFPD-ге шағым түсірді. Сан-Францискоға қоныстанғанда ерлер мен әйелдердің арақатынасы тең емес болды, нәтижесінде гомосексуализмге көзқарасы ашық мәдениет дамыды. Қаланың әйгілі бордельдер ауданы – Барбария жағалауы – қалаға заңсыз және аморальды қоғам ретінде бедел берді, бұл Сан-Францисконың «Теңіз жағасындағы Содом» деп танылуына әкелді. Прогибиция тоқтатылғаннан кейін Солтүстік жағалауда бірнеше гей-барлар ашылды. Олардың ең танымалдары – әйелдердің кейіптерін сомдау шоуларымен танымал болған «Қара мысық» және Мона аталған лесбияндар бары. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сан-Франциско Тынық мұхитындағы әскерилердің негізгі түсу-көтерілу пунктіне айналды. АҚШ әскерилері еркектердің гомосексуализміне алаңдағандықтан, гей мекемелерінде ұсталған әскерилерді «көк разрядпен» босату саясатын жүргізді. Осы ерлердің көпшілігі өз қауымдары мен отбасыларынан шеттетілгендіктен, қалада қалуды жөн көрді. Сан-Францискода гомосексуалдар қауымдастығының құрылуына осы қалып қойған ерлердің санының маңызды үлесі болды.

The White Night riots were a series of violent events sparked by an announcement of a lenient sentencing of Dan White for the assassinations of George Moscone, the mayor of San Francisco, and of Harvey Milk, a member of the city's Board of Supervisors who was one of the first openly gay elected officials in the United States. The events took place on the night of May 21, 1979, in San Francisco. Earlier that day White had been convicted of voluntary manslaughter, the lightest possible conviction for his actions. The lesser conviction outraged the city's gay community, setting off the most violent reaction by gay Americans since the 1969 Stonewall riots in New York City. The gay community of San Francisco had a longstanding conflict with the San Francisco Police Department. White's status as a former police officer intensified the community's anger at the SFPD. Initial demonstrations took place as a peaceful march through the Castro district of San Francisco. After the crowd arrived at the San Francisco City Hall, violence began. The events caused hundreds of thousands of dollars worth of property damage to City Hall and the surrounding area, as well as injuries to police officers and rioters. Several hours after the riot had been broken up, police made a retaliatory raid on a gay bar in San Francisco's Castro District. Many patrons were beaten by police in riot gear. Two dozen arrests were made during the course of the raid, and several people later sued the SFPD. As San Francisco was settled the ratio of men to women remained disproportionately high, resulting in the growth of a culture that was more open minded towards homosexuality. The city's notorious brothel district – named the Barbary Coast – earned the city a reputation as a lawless and amoral society leading to San Francisco becoming known as "Sodom by the Sea." The end of Prohibition prompted the opening of several gay bars along North Beach. The most notable of these were the Black Cat where female impersonation shows became the main draw, and a lesbian bar known as Mona's. During World War II, San Francisco became a major debarkation point for servicemen stationed in the Pacific Theater. The U. S. military, which was concerned about male homosexuality, had a policy of dismissing servicemen caught in known gay establishments with blue discharges. As many of these men faced ostracism from their communities and families, they chose to remain in the city. The number of men that remained was a significant factor in the creation of a homosexual community in San Francisco.

Сан-Францискодағы гей белсенділігі

1951 жылы Калифорния Жоғарғы соты Стоумен мен Райли ісінде гомосексуалистердің бейбіт жиналу құқығын растады. Екі жыл өткен соң, Чак Роулендтің ұйымдастырушылық шеберлігінің арқасында және Кен Бернс (Лос-Анджелес), Халл Колл (Сан-Франциско), Кертис Дьюис, Джо Маккарти және Тони Сегура (Нью-Йорк) және Прескотт Таунсенд (Бостон) сияқты радикалды емес көшбасшылардың басшылығымен Маттахин қоғамы бірнеше қалаға тарады. Бірнеше жылдан кейін Филис Лайон мен Дель Мартин Сан-Францискода тағы алты әйелмен бірге «Билитис қыздары» ұйымын құрды, бастапқыда қысым мен тұтқындалудан сескенбей әлеуметтесу үшін. Бірнеше жыл ішінде екі ұйым да бір-бірін танысып, гомосексуалистерді жалпы қоғамға бейімдеуге көмектесу, содомия заңдарын жою үшін заңдық реформалар жасау және тұтқындалғандарға көмек көрсету сияқты ұқсас мақсаттарға ие болды. 1957 жылға қарай екі ұйымның да штаб-пәтері Сан-Францискода орналасты, онда Лион мен Мартин «The Ladder» журналын, ал Хэл Колл «The Mattachine Review» журналын редакциялады. Екі журнал да Коллдің «Pan Graphic Press» баспасында басылды. Полиция гомосексуалистерді жаппай тұтқындауды жалғастырды, гей-барларға күзеттік машиналар жіберіп, олардың клиенттерін тұтқындады. Көбінесе айыптар алынып тасталғанмен, тұтқындалғандар газеттерде олардың есімдері, мекенжайлары және жұмыс орындары жарияланғанда анонимділігінен айырылды. Полиция қызметкерлері айыпталушының жұмыс берушісіне және отбасына хабарласып, олардың беделін қиратты. Үш жылдан кейін Стоунволл көтерілісі одан да маңызды әсер еткенімен, Комптон кафетериясындағы көтеріліс – гомосексуалистер мен жаңа құрылып келе жатқан трансгендер қауымдастығы билікке қарсы күрескен Америка тарихындағы алғашқы оқиғалардың бірі болды.

Саяси тарих

Сан-Франциско гомосексуалдар үшін пана ретінде дами берді. Солтүстік жағажай және Полк көшесі бұрын тыныш аудандар болатын, әрқайсысы үлкен гомосексуал халқымен, бірақ 1960 жылдары Кастро ауданының өсуі екеуінен де басып өтті. Мыңдаған гейлер Сан-Францискоға көшіп келіп, Кастро көшесі маңындағы тыныш ирланд жұмысшы табы ауданын қарбалас орталыққа айналдырды. Осы аралықта көптеген лесбиянкалар өздерінің үйлері мен бизнесін Миссия ауданындағы жақын Валенсия көшесіне көшірді. Нью-Йорктан келген Харви Милк 1972 жылы Кастро көшесіне қоныстанды және келесі жылы «Кастро Камерасын» ашты. Бирократиялық бейжайлыққа және гей қауымдастығына деген салқын қатынасқа наразы болған Милк қалалық кеңесші болып сайлануға шешім қабылдады. Бірнеше сайлау кампанияларынан кейін, 1977 жылғы сайлауда жеңіске жетіп, гей қауымдастығының саяси өкіліне айналды, өзін «Кастро көшесінің мэрі» деп таныстырды. 1974 жылғы Еңбек күнінде гей қауымдастығы мен Сан-Франциско полициясы арасындағы шиеленіс күшейді, Кастро көшесімен келе жатқан адам ұрып-сатып тұтқындалды. Полиция күшейтіліп, олардың табельдері жасырылып, ондаған гейлерді ұрып-сатып, жарақаттады. Олардың 14-і тұтқындалып, тротуарға кедергі келтірді деген айып тағылды. Харви Милк оларды «Кастро 14» деп атады және полицияға қарсы 1,375 миллион долларлық сотқа шағым берілді. Гейн өз қызметкерлері үшін жағымсыз саясатты жүзеге асырды, мысалы полиция машиналарын ақшыл көк түске бояу және қызметкерлерге жұмыста ішімдік ішуге тыйым салу. Оның гейлерге деген кеңшілдік саясаты полиция қызметкерлерінің наразылығын тудырды. Гей полиция қызметкері ашық шықса не істейтінін сұрағанда, Гейн: «Менің ойымша, гей полиция қызметкері менің алдымда ашық болуы мүмкін. Егер менде ашықтан-ашық гей полиция қызметкері болса, мен оны 100 пайыз қолдаймын» деді. Бір жылдан кейін қала әкімі Москонеге қатысты да осындай жоспарлар жасалды. Бірақ Полиция қызметкерлерінің қауымдастығы және жылжымайтын мүлік агенттерімен кездескеннен кейін Уайт өзінің орнын қайтаруды қалады. Либерал кеңесшілер бұл мүмкіндікті олар ұсынуға тырысқан прогрессивті бастамаларды тоқтатып тұрған Кеңестегі 6-5 бөлінісін аяқтау мүмкіндігі ретінде қарастырды. Кеңесшілер Милк және Сильвер, сондай-ақ штаттық жиналыстың депутаты Уилли Браунның қарсайы лоббилеуінен кейін Москоне 1978 жылғы 26 қарашада Дэн Уайтты ол босатқан орынға қайта тағайындамайтынын жариялады. Ертесіне таңертең Уайт қалалық әкімдікке полиция револьверімен, 38 калибрлі Смит & Вессон және пальтосының қалтасында 10 қосымша патронмен келіп, қаруланған күйі кірді. Металл іздегіштен қашу үшін ол ғимаратқа жертөледегі терезе арқылы кірді де, мэр Джордж Москоне кеңсесіне барды. Ұзаққа соқпай пікірталас болғаннан кейін Уайт мэрді иығына және кеудесіне, содан кейін екі рет басына оқ атты. Уайт бұрынғы кеңсесіне барып, қаруын қайта толтырып, Милкті өзіне шақырды. Уайт Милкті білегіне, иығына және кеудесіне, содан кейін екі рет басына оқ атты. Кеңесші Диан Файнштейн оқ дыбысын естіп полицияға хабарласты, олар Милкті басынан қан ағып жатқан күйде, құрсағына жатып жатқан жерден тапты.

San Francisco continued to grow as a haven for homosexuals. North Beach and Polk Street had been quiet neighborhoods each with a large homosexual population, but in the 1960s the growth of the Castro District outpaced either of them. Thousands of gay men migrated to San Francisco, turning the quiet Irish working class neighborhood around Castro Street into a bustling center of activity. Meanwhile, many lesbians moved their homes and businesses to nearby Valencia Street in the Mission District. New Yorker Harvey Milk resettled on Castro Street in 1972, and opened Castro Camera the following year. Dissatisfied with the level of bureaucratic apathy and indifference toward the gay community, Milk decided to run for city supervisor. Through his multiple campaigns, culminating in his 1977 election, he became the political voice for the gay community, promoting himself as the "Mayor of Castro Street." On Labor Day of 1974, tensions between the gay community and the SFPD came to a head when a man was beaten and arrested while walking down Castro Street. Police reinforcements suddenly appeared on the street, their badge numbers hidden, and beat dozens of gay men. Of these, 14 were arrested and charged with obstructing a sidewalk. Harvey Milk dubbed them the "Castro 14", and a $1.375 million lawsuit was filed against the police. Gain implemented policies that proved unpopular with his staff, such as painting police cars powder blue, and barring officers from drinking on the job. His lenient policies towards gays also angered the police force. When asked what he would do if a gay police officer came out, Gain replied "I certainly think that a gay policeman could be up front about it under me. If I had a gay policeman who came out, I would support him 100 percent." and a year later similar plans formed targeting Mayor Moscone. However, after a meeting with the Police Officers' association and the Board of Realtors, White announced that he wanted his seat back. Liberal Supervisors saw this as an opportunity to end the 6 5 split on the Board that blocked progressive initiatives they wanted to introduce. After intense lobbying by Supervisors Milk and Silver, as well as State Assemblyman Willie Brown, Moscone announced on November 26, 1978, that he would not be reappointing Dan White to the seat he had vacated. The next morning White went to City Hall armed with his police .38 Smith & Wesson revolver and 10 extra cartridges in his coat pocket. To avoid the metal detector he entered the building through a basement window, and proceeded to the office of Mayor George Moscone. Following a brief argument, White shot the Mayor in the shoulder and chest, and then twice in the head. White then walked to his former office, reloading his gun, and asked Milk to join him. White then shot Milk in the wrist, shoulder and chest, and then twice in the head. Supervisor Dianne Feinstein heard the gunshots and called the police, who found Milk on his stomach, bleeding out from his head wounds.

Дан Уайттың үкімі

Уайт "ерекше жағдайлар" бар бірінші дәрежелі кісі өлтірумен айыпталды, бұл 1978 жылғы Калифорнияның 7-қадамдық ұсынысы бойынша өлім жазасын беруге мүмкіндік беретін еді. Уайт Сан-Францисконың "ескі гвардиясын" білдірді, олар қалаға аз ұлттық топтардың келуіне күдікпен қарады және Москоне мен Милктің басшылығымен қаладағы либералды күштердің ыдырауы деп есептелетін консервативті, дәстүрлі көзқарасты ұсынды. Сан-Франциско полициясы мен өрт сөндіру қызметінің қызметкерлері Уайтты қорғау үшін 100 000 доллардан астам жинады, ал кейбіреулері "Дэн Уайтты босатыңыз" деген жазуы бар жейде киді. 1979 жылдың 21 мамырында Уайт қала әкімі Москоне мен қарамағындағы Милктің қасақана кісі өлтіруіне кінәлі деп танылды. Жақсы мінез-құлқы болған жағдайда, ол өкімінің үштен екісін өтегеннен кейін, шамамен бес жылдан кейін босатылу мүмкіндігіне ие болды. Үкімді естігеннен кейін округ прокуроры Жозеф Фрейтас кіші: "Бұл дұрыс емес шешім болды. Төрешілер эмоцияларға беріліп, бұл қасақана, есептелген кісі өлтіру екенін көрсететін дәлелдерді жеткілікті түрде талдамады" деді. Фальзон Уайттың: "Мен міндеттемемен келдім. Мен олардың төртеуін алғым келді. Кэрол Рут Сильвер ең зыяндысы еді, ал Уилли Браун бәрін жоспарлаған" деген сөзін келтірді. Үкім туралы естігеннен кейін Милктің досы және белсендісі Клив Джонс Кастро көшесінде жиналған 500-ге жуық адамға үкімді хабарлады. "Барлардан шығып, көшеге шығыңдар!" деп ұрандап, Джонс көпшілікті Кастро көшесімен бастап кетті, олардың қатарын әр бардан шыққан адамдар толықтырды. Халық айналып, енді 1500-ге жуық адамға жеткен Кастро арқылы қайтадан жүріп өтті. Оқиға орнында кезекшілік етіп тұрған полиция қызметкерлері жағдайды қалай шешу керектігін білмей қалды, ал ашулы гейлер тобына дайын болмаған полиция департаменті де қалай әрекет ету керектігін білмей қалды. Дүрбелеңдер басталып, бір топ адам қозғалысты тоқтатты. Электр троллейбустары жоғары кернеу сымдары тартылған кезде тоқтатылды, және полиция қызметкерлеріне қарсы зорлық-зомбылық орын алды, олардың саны аз болды. Қалалық әкімдікте тұрған полиция бастығы Чарльз Гейн офицерлерге шабуылдамауға және өз орнында тұруға бұйрық берді.

White was charged with first degree murder with "special circumstances", which would have permitted the death penalty under the terms of 1978 California Proposition 7. White represented the "old guard" of San Francisco, who were wary of the influx of minority groups into the city and represented a more conservative, traditional view that the more liberal forces in the city, like Moscone and Milk, were perceived to be eroding. Members of the San Francisco Police and Fire Departments raised more than $100,000 to defend White and some wore shirts reading "Free Dan White." On May 21, 1979, White was found guilty of the voluntary manslaughter of Mayor Moscone and Supervisor Milk. With good behavior he had the chance to be released after serving two thirds of his sentence, about five years. Upon hearing the verdict, District Attorney Joseph Freitas, Jr., said "It was a wrong decision. The jury was overwhelmed by emotions and did not sufficiently analyze the evidence that this was deliberate, calculated murder." Falzon quoted White as having said, "I was on a mission. I wanted four of them. Carol Ruth Silver, she was the biggest snake and Willie Brown, he was masterminding the whole thing." When told of the verdict, Milk's friend and activist Cleve Jones addressed an audience of about 500 people that had gathered on Castro Street, telling them of the verdict. With shouts of "Out of the bars and into the streets" Jones led a crowd down Castro Street, its numbers bolstered by people emerging from each bar. The crowd circled around and marched through the Castro again, by now numbering about 1,500 people. The handful of police officers on duty at the scene were uncertain about how to deal with the situation, and the Police Department, which was unaccustomed to an angry gay crowd, was similarly uncertain of how to proceed. Riots began to break out, with one mob disrupting traffic. Electric trollies were disabled when their overhead wires were pulled down, and violence broke out against the police officers, who were outnumbered. Police Chief Charles Gain, standing inside City Hall, ordered officers not to attack and to simply stand their ground.

Полицияның жазалау шаралары

Үш сағатқа жуық уақыт бойы ашулы халықтың шулағандарынан кейін, полиция қызметкерлері көтерілісті басуға кірісті. Полиция қызметкерлері өздерінің табельдерін қара лентамен жауып, анықтама беруге мүмкіндік қалдырмады және көтерілісшілерге шабуыл жасады. Оннан астам полиция қызметкерлері халықтың ішіне еніп, наразыларды ғимараттан ығыстыру үшін көз жастыратын газ қолданды. Полиция қызметкерлері наразылардың көрсеткен қарсылығына таң қалды, наразылар ағаш бұтақтарын, қалалық автобустардан жыртылған хром бөліктерін және көшеден жұлынған асфальтты қару ретінде пайдаланып, оларды кері итеруге тырысты. Бір ер адам соңғы полиция машинасына от қойғанда, журналиске: "Газетке жазып қой, мен тым көп 'Твинки' жедім" деп айқайлады. Алпыс полиция қызметкері жараланды және екі ондаған адам тұтқындалды. Қалалық әкімшілікте тәртіп орнағаннан кейін, ондаған полиция машинасы Кастро ауданына бет алды. Полиция қызметкерлері бұйрыққа қарамастан, "Сары жүріс" деп аталатын гей-барға кірді. Олар "нашарлар" және "ауру педиктер" деп айқайлап, бардың үлкен шыны терезелерін қиратты және клиенттерге шабуыл жасады. 15 минуттан кейін полиция бардан шығып, көшеде гейлерге шабуыл жасап жатқан басқа полиция қызметкерлеріне қосылды. Оқиға екі сағатқа жуық уақытқа созылды. Полиция бастығы Чарльз Гейн "Елефант-Вакқа" рұқсатсыз шабуыл жасалғанын естігенде дереу сол жерге барып, өзінің адамдарына кетуге бұйрық берді. Кейінірек сол түні тәуелсіз журналист Майкл Вайс полиция қызметкерлерінің барда тойлағанын көрді. Бір полиция қызметкері: "[Қайтыс болғандар] болған күні қалалық әкімшілікте болдық, сол кезде біз күлімсіреп тұрдық", - деп түсіндірді. "Бүгін де сол жердеміз, әлі де күлімдеп тұрмыз". Шабуылға кімнің бұйрық бергенін анықтау үшін азаматтық сот отырысы шақырылды, бірақ жеке зиянды және шығынды өтеуді қамтитын келісіммен аяқталды. Журналистердің таңғалуы - мемлекеттік лауазым иесінің өткен түні болған зорлық-зомбылық әрекеттерін мақұлдауы, олар Бриттен кешірім күтті. Кейінірек кешірім сұрау үшін гей-лидерді табуға жасалған тырысқандар сәтсіз аяқталды. Митинг, Милк ұйымдастыруға ниеттенген шара, оның өміріне арналған құрмет көрсету ретінде өтті. Дэн Уайт 1984 жылдың 14 қаңтарында 7 жыл 8 айға сотталғаннан кейін 5 жыл түрмеде отырғаннан кейін босатылды. Бостандыққа шыққан күні кешке 9 мың адам Кастро көшесінде шеру жасап, оның бейнесін өртеп жіберді. Мемлекеттік билік оны өлтіруге тырысудан қорқып, Скотт Смит халықты зорлық-зомбылықпен жауап бермеуге шақырды. Ол: "Харви өлім жазасына қарсы болды. Ол зорлық-зомбылық жасамайтын адам еді". Уайт 1985 жылдың 21 қазанында көміртек тотығымен улану арқылы өз-өзіне қол жұмсады. Ол машинаның түтін жүйесіне резеңке шланг қосып, оны көлік ішіне жіберіп, көмірқышқыл газымен толтырды. Қала әкімі Файнштейн: "Бұл соңғы қайғылы оқиға қала тарихындағы қайғылы тарауды жауып тастауы керек" деді. Оранж округінің адвокаты Джефф Уолсворттың айтуынша, Уайт 1984 жылдың ақпан айында болған қаза үшін өкінгенін білдірген. Уайт бұл оның ішкі күйзелісін әрқашан тудыратынын айтқан. Оларды гомосексуалдарға алкоголь ұсынды деп айыптады, бұл сол кезде қылмыстық әрекет болды. Қаланың гей-қауымының саяси және экономикалық күшінің өсуі полиция және өрт сөндіру департаменттері сияқты консервативті мекемелердің қалыптасқан, бірақ азайып бара жатқан санымен қайшылыққа келді. 1971 жылы полиция жылына орта есеппен 2800 ер адамды қоғамдық жыныстық қатынасқа қатысты айыптаулар бойынша тұтқындады; керісінше, Нью-Йоркте мұндай 63 тұтқындау жасалды, бірақ сол кезде Сан-Францисконың төрттен бір бөлігі гей болған деп хабарланды. Көптеген айыптаулар тұзаққа түсіп ақталды, бірақ бірнеше адамға қатаң жазалар берілді. 1979 жылдың наурыз айында кезекші емес полиция қызметкерлерінің лесбияндық барға шабуыл жасауы ұлттық жаңалықтарға айналып, ЛГБТ қауымы мен полиция арасындағы шиеленісті көрсетті. The Washington Post газеті бұл оқиға туралы ақ түндегі тонаудан бір апта бұрын "Гейлерге қарсы зорлық-зомбылық Сан-Францисконың соңғы тарихында теңдесі жоқ деңгейге көтерілгенін" және гейлер қауымының "полицияның өзі гомосексуалдарға қатысты асырастыру мен қорлауды күшейтуі" және қалалық шенеуніктердің бей-жайлығын" атап өтті. Дэн Уайттің қасақана адам өлтіруге кінәлі деп танылғанда, оның сәтті қорғанысы гей қауымдастығын ашуландырды. Сайлаулар оқиғасыз өтті, гей қауымдастығы күткеннен жақсы нәтижеге қол жеткізді, олар бұрын-соңды болмаған ықпалды иеленді. Гей-мамарал кандидат Дэвид Скотт сайлауда үшінші орынға ие болса да, оның көрсеткендері мэр Файнштейнді консервативті қалалық кеңесші Куэнтин Коппен қайта сайлауға мәжбүр етті. Файнштейннің қоғамдық лауазымдарға көбірек гейлерді тағайындау және Кастро ауданында қарқынды үгіт жүргізу уәделері, оған мэр ретінде толық мерзімге ие болу үшін жеткілікті қолдау әкелді. Оны Окленд полиция қызметкері Арт Рот құрды, ол көтеріліс түні болған. 2008 жылы бекітілген бұл референдум штатта бір жынысты жұбайлардың некеге тұру құқығын жойды. Олар оның бұл сұранысты 30 жылдық ақ түн көтерілісінің мерейтойымен сәйкес келмеу үшін жасағанын айтты. 26 мамыр күні сот 8-тармақтың заңдылығын растады, бірақ бұрын жасалған 18 мың неке күшінде қалатынын мәлімдеді. 2013 жылы бір жынысты некелер қайтадан заңды болды, өйткені АҚШ Жоғарғы Соты Холлингсворт пен Перри ісі бойынша бұл дауыс беру инициативасын конституцияға қайшы деп таныды.

After nearly three hours of shouts from the angry crowd, officers moved in to quell the riot. Police reportedly covered their badges with black tape—preventing any identification—and attacked rioters. Dozens of police officers swept into the crowd, using tear gas to force protesters away from the building. Police were surprised at the resistance they faced from the protesters, who attempted to push them back using tree branches, chrome torn off city buses, and asphalt ripped from the street, as weapons. As one man ignited the last police car he shouted to a reporter "Make sure you put in the paper that I ate too many Twinkies." Sixty officers were injured, and about two dozen arrests were made. After order was restored at City Hall, SFPD cars carrying dozens of officers headed into the Castro District. Officers entered a gay bar called the Elephant Walk, despite their orders not to do so. They shouted "dirty cocksuckers" and "sick faggots", shattered the large plate glass windows of the bar, and attacked patrons. After 15 minutes police withdrew from the bar and joined other officers who were indiscriminately attacking gays on the street. The incident lasted nearly two hours. When Police Chief Charles Gain heard about the unauthorized Elephant Walk raid, he immediately went to the location and ordered his men to leave. Later that night, freelance reporter Michael Weiss saw a group of police officers celebrating at a downtown bar. "We were at City Hall the day [the killings] happened and we were smiling then," one officer explained. "We were there tonight and we're still smiling." A civil grand jury convened to find out who ordered the attack, but it ended inconclusively with a settlement covering personal injury claims and damages. Reporters were surprised that a public official would condone the violent acts of the previous night, expecting an apology from Britt. Subsequent attempts to find a gay leader who would give an apologetic statement proved unsuccessful. The rally, something that Milk had intended to organize, was instead a tribute to his life. Dan White was released from prison on January 14, 1984 after serving five years of a seven year, eight month sentence. On the evening following his release, 9,000 people marched down Castro street and burned his effigy. State authorities reportedly feared an assassination attempt, and in response Scott Smith urged people not to retaliate with violence. He stated, "Harvey was against the death penalty. He was a nonviolent person." White committed suicide by carbon monoxide poisoning on October 21, 1985. He connected a rubber hose to his car's exhaust system and routed it to the interior of the vehicle, which he let fill with carbon monoxide. Mayor Feinstein said, "This latest tragedy should close a very sad chapter in this city's history." According to Orange County lawyer Jeff Walsworth, White had expressed remorse for the killings in February 1984. White reportedly stated that it would always cause him inner turmoil. They were accused of serving alcohol to homosexuals, a criminal act at the time. The growing political and economic power of the city's gay community conflicted with the established but dwindling numbers of the conservative institutions, such as the police and fire departments. By 1971, police were arresting an average of 2,800 men per year on public sex charges; by contrast, 63 such arrests were made in New York City, although up to a quarter of San Francisco was reported to be gay at the time. Many charges were dismissed due to entrapment, but several men were given harsh sentences. In March, 1979, an attack on a lesbian bar by off duty police officers made the national news and highlighted the tension between the LGBT community and police. The Washington Post cited the incident when it reported a week before the White Night riots that anti homosexual violence had "increased to a level unparalleled in San Francisco's recent history", including what the gay community perceived as "increasing harassment and abuse directed toward homosexuals by the police themselves," as well as indifference by city officials. When Dan White was found guilty of involuntary manslaughter, his successful diminished capacity defense enraged the gay community. The elections continued without incident, and the gay community fared better than expected, wielding unprecedented influence. Although the virtually unknown gay Mayoral candidate David Scott finished third in the election, his showing was strong enough to force Mayor Feinstein into a runoff election against conservative City Supervisor Quentin Kopp. Feinstein's promises to appoint more gay people to public office, and her heavy campaigning in the Castro, ensured that she won enough support from the gay community to give her a full term as Mayor. It was founded by Art Roth, an Oakland police officer who was present on the night of the riots. This ballot initiative, which was approved in 2008, eliminated the right of same sex couples to marry in the state. They suggested that he made this request so that the announcement would not coincide with the 30th anniversary of the White Night riots. On May 26, the court upheld the validity of Proposition 8, but ruled that the 18,000 marriages that had already been performed would remain valid. In 2013, same sex marriage again became legal when that voter initiative was ruled unconstitutional by the U. S.
Supreme Court in Hollingsworth v. Perry.

СПИД қозғалысына әсері

Клив Джонс тәртіпсіздіктерді тергеуде маңызды рөл атқарды және содан бері белгілі бір белсендіге айналды. Ол Калифорния штатының Ассамблеясының спикерлері Лео Маккарти мен Вилли Браунның заңнамалық кеңесшісі болып жұмыс істеу үшін мектепті тастады. Ол сондай-ақ саяси науқандарды ұйымдастыруға уақыт жұмсады. 1981 жылы Калифорния штатының Денсаулық сақтау комитетінде кеңесші болып жұмыс істеген кезде, ол Сан-Францискодағы гей еркектердің Капоси саркомасы сияқты сирек кездесетін ауруларға шалдыққанын білді. Гей қауымдастығы ақырында СПИД эпидемиясынан ауыр түрде зардап шекті, ал Джонс СПИДке қарсы күрестің белді тұлғасына айналды. Джонс Капоси саркомасын зерттеу және білім беру қорына негіз салды, ол 1982 жылы Сан-Франциско СПИД қорына айналды. 1985 жылдың 27 қарашасында Москон мен Милкке жасалған қастандықтың жылдығына арналған шам жағу кешінде Джонс 1000 адамның СПИД салдарынан қайтыс болғанын естіді. Ол қайтыс болғандарды еске алу үшін матадан тігілген жамылғы жасауды ұсынды. 1987 жылы, өзінің ВИЧ-қа шалдыққанын білген Джонс, NAMES жобасы – СПИД еске алу жамылғысын (AIDS Memorial Quilt) іске қосты.