Кіріспе
Ирландиядағы теміржол көлігінің тарихы Ұлыбританиядан он жыл ғана кейін басталды. 1920 жылы өркендеген шағында Ирландияда 5 630 км (3 500 миль) жол болды. Қазіргі күйде бұл көрсеткіштің жартысынан да аз, Солтүстік Ирландия мен Ирландия Республикасы арасындағы шекара маңында кең аумақтарда қызмет көрсетілмейді. Ирландия аралындағы теміржолдарды Ирландияда Iarnród Éireann (Ирландия теміржолы), ал Солтүстік Ирландияда Northern Ireland Railways басқарады. Екі компания бірлесіп Дублин мен Белфаст арасындағы Enterprise атты аралдың жалғыз трансшекаралық қызметін жүзеге асырады. Ирландияның теміржол сақтау қоғамы (Whitehead, County Antrim) негізгі желіде сақталған бу локомотивтерін пайдаланады, ал Ирландияның Traction Group дизель локомотивтерін сақтап, негізгі желіде жұмыс істейді. Downpatrick және County Down теміржолы – Ирландия аралындағы толыққанды, дербес мұралық теміржолдың жалғыз мысалы.
The history of rail transport in Ireland began only a decade later than that of Great Britain. By its peak in 1920, Ireland had 3,500 route miles (5,630 km). The current status is less than half that amount, with a large unserviced area around the border area between Northern Ireland and The Republic of Ireland. Railways on the island of Ireland are run by Iarnród Éireann (Irish Rail) within Ireland and Northern Ireland Railways within Northern Ireland. The two companies jointly operate the island's only cross border service, the Enterprise, between Dublin and Belfast. The Railway Preservation Society of Ireland based in Whitehead, County Antrim runs preserved steam trains on the main line, with the Irish Traction Group preserving diesel locomotives, and operating on the main line. The Downpatrick and County Down Railway is the only self contained full size heritage railway in the island of Ireland.
Темір жолға дейінгі көлік
Ел жүзіндегі көлік 1710 жылы Бас пошта кеңсесінің қалалар арасындағы басты бағыттарда пошта дилижанстарын енгізуімен басталды. Жеке операторлар бағыттарды кеңейтті, ал 1730 жылдары белгілі бір "turnpike" жол жүйесі қалыптасты. 1715 жылы Ирландия Парламенті ішкі су жолдарындағы кеме қатынасын дамытуға ұмтылды, бірақ 1779 жылға дейін Ұлы каналдың алғашқы 19 шақырымдық (12 миль) бөлігі ғана ашылды. Корольдік канал және өзендердегі кеме қатынасы (әсіресе Шаннон өзенінде) жүктерді оңай тасымалдауға жағдай жасады. Чарльз Бьянкони 1815 жылы оңтүстікте атпен жүретін көлік қызметін құрды, ол осындай жолаушы тасымалдау операцияларының біріншісі болды. Бұл жақсартуларға қарамастан, Ирландияның көп бөлігі әлі де қарапайым жол жүйесіне тәуелді болды; "turnpike" жолдары бәрібір баяу болды, ал каналдар қымбатқа түсті.
Ирландияның алғашқы темір жолы
Лимерик пен Уотерфорд арасындағы темір жол 1826 жылы мақұлданғанмен (Британиядағы алғашқы локомотивпен жүретін темір жол – Ливерпуль мен Манчестер темір жолы да осы жылы салынған), алғашқы темір жол 1834 жылы ғана салынды. Ол – Дублин мен Кингстаун темір жолы (D&KR), Дублиндегі Вестленд Роу мен Кингстаун (Дун Лаогер) арасындағы 10 км (6 миль) қашықтықта. Жергілікті халықтың қарсылығына байланысты алғашқы станция, Кингстаун порты, Батыс пирске жақын салынды. Тағы үш жылдан кейін ғана желі қазіргі станция орналасқан жерге жетті. Бұл жобаның мердігері Уильям Дарган болды, ол көптеген маңызды бағыттарда қатысқандығы үшін «Ирландиядағы темір жолдардың негізін қалаушысы» деп аталады. D&KR әлемдегі ең алғашқы, арнайы жолаушылар тасымалына арналған темір жол болып ерекшеленеді. Жоспарлау кезінде ерекше жұмыс жасалды: жерді мұқият зерттеумен қатар, жол қозғалысының толыққанды сараптамасы жүргізілді. Сараптама көрсеткендей, жол қозғалысының көлемі жақсы болды, сонымен қатар Кингстаунд портының үнемі кеңеюінен де үміт күтілді. 1834 жылдың 9 қазанында Hibernia локомотиві Вестленд Роу станциясынан (қазіргі Дублин Пирси) Кингстаунға дейін пойызды толығымен жеткізді. Темір жол құрылысы аяқталды. Бүкіл маршрут қазіргі Дублин аймақтық жылдам транзит электрлі жолаушылар темір жолы жүйесінің бір бөлігі болып табылады.
The entire route forms part of the present day Dublin Area Rapid Transit electrified commuter rail system.
Темір жол шкалалары
Негізгі теміржолдар қабылдаған рельс ені 5 фут 3 дюйм, немесе "Ирландиялық ен". Бұл ерекше ен тек Австралияның Виктория штатында, Оңтүстік Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының оңтүстігінде (Виктория теміржол желісінің бір бөлігі ретінде) және Оңтүстік Австралияда (оны ирланд теміржол инженері Ф. В. Шилдс енгізген) және Бразилияда кездеседі. Ирландиядағы алғашқы үш теміржолдың әрқайсысының өзгеше ені болды: Дублин және Кингстаун теміржолы «Стефенсон енін» пайдаланды (сол кезде Англия, Шотландия және Уэльсте басым ен, бірақ бұл елдерде немесе әлемде заңды стандарт емес еді); Ольстер теміржолы өте кең енді пайдаланды; ал Дублин және Дрогеда теміржолы аздау кең енді пайдаланды. Ольстер теміржолының шағымдарынан кейін Сауда кеңесі бұл мәселені зерттеді және 1843 жылы 5 фут 3 дюйм енін пайдалануды және Ольстер теміржолына жаңа енге ауысуға кеткен шығындарды өтеуді ұсынды.
Белфаст және Даун округі темір жолы
Белфаст және Каунти Даун темір жолы (B&CDR) Белфастты оңтүстік-шығысқа қарай Каунти Даунмен байланыстырды. Ол 1846 жылы тіркелді; алғашқы бөлігі 1848 жылы ашылды; 1948 жылы Ольстер көлік басқармасына енгізілді және Бангорға соққан желінен басқа барлық желілері 1950 жылы жабылды.
Корк, Бандон және Оңтүстік жағалау темір жолы
Корк, Бандон және Оңтүстік жағалау темір жолы (CB&SCR) Ирландияның ірі темір жолдарының бірі болды; 1845 жылы құрылған, алғашқы бөлігі 1851 жылы ашылды. Ол Корк қаласынан жұмыс істеді, қаланың батысына қарай созылған оңтүстік жағалау айманындағы қалаларға қызмет көрсетті. Темір жолдың ұзындығы 150 км (93,75 миль) құрады, және барлық сызықтары бір рельстік болды. Бұл темір жол негізінен туристік трафикпен айналысты, сонымен қатар желімен байланысқан көптеген автомобильдік бағыттар болды, оның ішінде 20 ғасырдың басында жұмыс істеген Бантриден Килларниге дейінгі "Уэльс принці жолы" бар. 1886 жылы ашылған Клонакилти тармағы темір жолы 14 км (8,75 миль) CB&SCR арқылы пайдаланылды.
Донегал теміржолдарының бірлескен комитеті
County Donegal Railways Joint Committee (CDRJC) 20-шы ғасырда Солтүстік-Батыс Ирландияда қызмет етті. Басты желі 1863 жылы ашылды, 178 км (111 миль) (тар жол). Ол 1906 жылы Парламент актісімен құрылды, бұл акті сол кездегі Донегал теміржол компаниясын Ирландияның Ұлы Солтүстік темір жолы және Мидленд темір жолының Солтүстік округтері комитеті бірлесіп сатып алуға рұқсат берді. Страбайн және Леттеркенни темір жолы 31 км (19,5 миль), 1909 жылы ашылды, және оны CDRJC пайдаланды.
Дублин және Оңтүстік-Шығыс темір жолы
Дублин және Оңтүстік-Шығыс темір жолы (D&SER) 1846 жылы Парламент актісімен Waterford, Wexford, Wicklow және Дублин темір жол компаниясы ретінде құрылды; 1846 жылы құрылған, алғашқы бөлігі 1856 жылы ашылды. 1860 жылдан 1906 жылдың 31 желтоқсанына дейін ол Дублин, Уиклоу және Вексфорд темір жол компаниясы ретінде танымал болды, содан кейін DSE аталды. DSE құрамына кірген желілер: 1831 жылы мақұлданған Дублин және Кингстаун темір жолы, 1834 жылы ашылған – Ирландиядағы алғашқы қоғамдық темір жол. Кингстаун-Далки учаскесі қысқа мерзімге атмосфералық жүйемен жұмыс істеді. Бұл темір жол Лондон мен Дублин арасындағы Корольдік пошта маршрутының бөлігі болды, пошта Кингстаун (қазіргі Дún Лаогхайре) пакеттік станциясы арқылы жіберілді. Дублин қалалық қосылыс темір жолы 2 км (1,25 миль), 1891 жылдың 1 мамырында ашылды, Дублин және Кингстаун темір жолы 10 км (6 миль); 1834 жылы ашылды, және Нью-Росс және Уотерфорд тармағы темір жолы 22 км (13,5 миль); 1904 жылы ашылды – барлығы D&SER арқылы пайдаланылды.
The Dublin and Kingstown Railway authorised 1831, it opened in 1834 – the first public railway in Ireland. The Kingstown Dalkey section was operated by atmospheric traction for a short while. The railway formed part of the Royal Mail route between London and Dublin via the packet station at Kingstown (now Dún Laoghaire). The City of Dublin Junction Railway 2 km (1.25 mi), opened 1 May 1891, the Dublin and Kingstown Railway 10 km (6 mi); opened 1834, and the New Ross and Waterford Extension Railway 22 km (13.5 mi); opened 1904 were all worked by the D&SER.
Ирландияның Ұлы Солтүстік темір жолы
Бүгінде Дублиннен Белфастқа және Дрогедадан Наванға дейін жұмыс істейтін Ұлы Солтүстік Ирландия темір жолы (GNR(I)), Ирландияның бұрынғы көптеген ірі темір жол компаниялары сияқты, кіші желілермен көптеген бірігулердің нәтижесінде құрылды. Оның құрылуының бастапқы кезеңдері: Ирландиядағы екінші темір жол жобасы – Ольстер темір жолы 1836 жылдың мамырында құрылып, 1839 жылы ішінара ашылды; бастапқыда 18 метрлік рельстер салынған, бірақ кейіннен наразылық білдіріліп, жаңа 63 дюймдық рельстерге ауыстырылды. Дублин-Белфаст желісін құраған компаниялар мен оған қосылғандар осы шығындардың бір бөлігін өтеуге міндетті болды. 1839 жылы құрылған Дублин және Дрогеда темір жолы (D&D) 1844 жылы ашылды. 1862 жылы Дундалк және Эннискиллен темір жолы мен Лондондерри және Эннискиллен темір жолының бірігуінен құрылған Ирландияның Солтүстік-Батыс темір жолы (INWR) Дундалк пен Портадауннан Эннискиллен және Омаг арқылы Дерриге дейін қатынайтын. 1845 жылы құрылған және 1849 мен 1853 жылдар аралығында кезең-кезеңмен ашылған Дублин мен Белфаст қосылыс темір жолы (D&BJct). 1875 жылы D&D және D&BJct бірігіп, Ирландияның Солтүстік темір жолын құрды, ал он үш айдан кейін Ольстер темір жолы мен INWR осы компанияға қосылғанда Ұлы Солтүстік темір жолы (Ирландия) (GNR(I)) құрылды. Кейіннен тағы да бірнеше шағын темір жолдар сатып алынды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі отыз жылдың ішінде GNR(I) Дублин, Белфаст, Дерри және Бандоран арасындағы Ирландияның кең аумағын қамтыды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін компания қиын жағдайға түсті. Ол 1953 жылға дейін күресіп, екі үкімет тарапынан мемлекеттендіріліп, Ұлы Солтүстік темір жол басқармасына айналды. 1957 жылы Солтүстік Ирландия үкіметі GNRB-ге Солтүстік Ирландиядағы Бан өзенінің батысындағы көптеген желілерін жабуға бұйрық берді. Бұл Республика ішінде Петиго станциясы сияқты бірнеше пайдасыз учаскелерді қалдырды; шекарадан Бандоранға және Монаганнан Глазлоуға дейін 13 км (8 миль). Ирландия үкіметі осы учаскелерді тастап кетуге мәжбүр болды. 1965 жылға дейін сақталған жалғыз ерекшелік – Портадауннан Дерриге Дунангон және Омаг арқылы өтетін желі болды. GNRB 1958 жылдың 1 қазанында таратылды, ол Ольстер көлік басқармасы мен Солтүстік Ирландияда және Республикадағы Córas Iompair Éireann арасында бөлінді. Бұл Стребане мен Дерри арасындағы желінің бір бөлігі Ирландия Республикасында болған және осы учаскедегі станциялар мен жолдардағы қызметкерлер CIÉ қызметкерлері болған, тіпті CIÉ темір жол желісінің қалған бөлігімен физикалық байланыс болмаса да, қызықты жағдайға әкелді. 1909 жылы ашылған Кастлблейни, Киди және Армаг темір жолы (29 км (18,25 миль)) GNR(I) тарапынан пайдаланылды.
the Ulster Railway, the second railway project to start in Ireland, incorporated May 1836, partially opened 1839; it was originally constructed to a gauge of , but was later altered, under protest, to the new 63 inches. The companies forming the Dublin to Belfast line and those connecting to it were obliged to contribute part of this cost. the Dublin and Drogheda Railway (D&D), also incorporated 1839, opened in 1844.
the Irish North Western Railway (INWR), incorporated in 1862 in a merger between the Dundalk and Enniskillen Railway and the Londonderry and Enniskillen Railway, operated from Dundalk and Portadown via Enniskillen and Omagh to Derry. the Dublin and Belfast Junction Railway (D&BJct), incorporated in 1845 and opened in stages between 1849 and 1853. In 1875, the D&D and the D&BJct merged to form the Northern Railway of Ireland and thirteen months later the Great Northern Railway (Ireland) (GNR(I)) was formed when the Ulster Railway and the INWR joined this concern. Other minor railways were subsequently taken over. At its height, in the thirty or so years prior to World War I, the GNR(I) covered a large area of Ireland between Dublin, Belfast, Derry and Bundoran. By the end of World War II the company was in dire straits. It struggled on until 1953 when it was nationalised by the two Governments, becoming the Great Northern Railway Board. In 1957, the Government of Northern Ireland unilaterally ordered the GNRB to close most of their lines west of the River Bann within Northern Ireland. This left some useless stubs within the Republic, such as through Pettigo station; 13 km (8 mi) from the border to Bundoran and Monaghan to Glaslough. The Irish Government had no choice but to abandon these stubs. The one exception, which survived until 1965, was the line from Portadown to Derry via Dungannon and Omagh. The GNRB was abolished on 1 October 1958, when it was split between the Ulster Transport Authority and Córas Iompair Éireann in Northern Ireland and the Republic, respectively. This gave rise to the interesting situation whereby part of the line between Strabane and Derry was in the Republic of Ireland and the stations and permanent way staff on this section were CIÉ employees, even though there was no physical link to the rest of the CIÉ rail network. The Castleblayney, Keady and Armagh Railway 29 km (18.25 mi), opened in 1909 was worked by the GNR(I)
Ұлы Оңтүстік және Батыс темір жолы
Бүгінде "премьер желісі" деп танылатын Ұлы Оңтүстік және Батыс темір жолы (GS&WR) Ирландиядағы ең ірі темір жол жүйесі болды. Ол Дублин мен Кашелді байланыстыру үшін құрылған, 6 тамыз 1844 жылы тіркелген, және кейін Корк қаласына дейін ұзартылды. 19-ғасырдың соңына дейін Лимерик және Уотерфорд желілері сияқты әртүрлі бірігулер болды. 1900 жылы Парламент актілерінің нәтижесінде Уотерфорд және Орталық Ирландия темір жолы, сондай-ақ Уотерфорд, Лимерик және Батыс темір жолы сияқты бірнеше маңызды желілер GS&WR жүйесіне қосылды. Соңғысы Слайго мен Лимерикті байланыстырды. Бұл темір жол Дублин-Галвей бағытындағы Атлон қаласында Мидленд Ұлы Батыс темір жолының негізгі желісімен де байланысты. Атенри мен Туамға дейінгі жеңіл темір жолы 27 км (17 миль), Балтиморға дейінгі жеңіл темір жолы 13 км (8 миль), Трали мен Фенит темір жолы 13 км (8 миль) (1887 жылы ашылған) және Уотерфорд, Нью-Росс және Уэксфорд қосылыс темір жолы 5 км (3.25 миль) (D&SER-ден жалға алынған) Ұлы Оңтүстік және Батыс темір жолымен жұмыс істеді.
Солтүстік округтер комитеті
Солтүстік округтер комитеті (Мидленд темір жолы) – Мидленд темір жолы мен Белфаст және Солтүстік округтер темір жолының 1903 жылғы 1 шілдеде бірігу нәтижесінде құрылған ұйым. Бұған қоса, Каррикфергус портына қатысты 2 км (1 миль) ұзындықтағы жеңіл темір жол 1882 жылы құрылып, 1887 жылы ашылды және Солтүстік округтер комитеті тарапынан пайдаланылды.
Монорельс
Листовел және Баллибунион темір жолы 1888 жылы ашылды. Бұл әлемдегі алғашқы коммерциялық монорельс болып, Чарльз Лартигтің құрметіне «Лартиг жүйесі» деп аталды. Ол 1924 жылға дейін Керри округіндегі Листовел мен Баллибунион қалалары арасында қызмет етті. Бүгінде Листовелде осы жүйенің заманауи қайта жаңартылған нұсқасы жұмыс істейді.
ХХ ғасырдың басындағы жүйе
Солтүстік және Оңтүстік теміржол жүйелері тәуелсіздікке қол тиместен келді. Ирландия азамат соғысы жаңадан құрылған Ирландия еркін мемлекетіндегі (Saorstát Éireann) теміржолдарға ауыр соққы берді, себебі Анти-Келісімді ИРА оларды жүйелі түрде нысанаға алды, ал еркін мемлекет теміржолдарды қорғау үшін бекініс блокпосттарынан желі құруға мәжбүр болды. Инфрақұрылымға жасалған ең әсерлі шабуылдардың бірі – Маллоу виадугінің жарқылы (қараңыз). 1925 жылы Saorstát Éireann ішіндегі теміржол компаниялары бірігіп, Ұлы Оңтүстік теміржолын құрды. Бұл компания 1945 жылдың 1 қаңтарында «Dublin United Transport Company» компаниясымен біріктіріліп, «Córas Iompair Éireann» компаниясын құрды. Дегенмен, бөлініс ақырында шекаралық бағыттарға (Донегал округінің теміржол желісі үшін ерекше маңызды) ауыр зиян келтірді. Екінші дүниежүзілік соғыс Республикадағы теміржол жүйесі үшін де қымбатқа түсті. Соғысқа байланысты Ұлыбритания бейтарап Ирландияға көмір жеткізе алмады. Сондықтан ирландтық бу машиналары көбінесе нашар сапалы ирланд көмірімен, ағашпен немесе тіпті жұмыс істемей қалды. Торфты жақпаққа тырысқандар да болды, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Қызмет сапасының және жиілігінің нашарлауы теміржолмен саяхатшыларды көбейтіп, эмиграцияның үдемелі өсуіне байланысты олардың саны да азайды.
Дизельмен өңдеу
Республикадағы темір жолдар көптеген бу локомотивтерінің тозуына, көмірдің жетіспеушілігіне және жаңғыртуға ұмтылысқа байланысты дизельдік локомотивтерге ерте және жылдам көшті. 1951 жылы CIÉ-нің алғашқы дизельді рельсті автобустары келді, ал 1953 жылы 100 дизельді локомотивке тапсырыс берілді.
Ұтымдылық
1950 және 1960 жылдары көптеген желілер жабылды (Республикада 1920 жылы ең ұзын желі 754 миль (1213 км) болды, Солтүстік Ирландияда 1950 жылы тиісінше 542 мильге (872 км) және 1957 жылы 336 мильге (541 км) дейін азайды), бірақ оның іздері ландшафтта әлі де көрінеді, сондай-ақ көпірлер мен виадуктар сияқты маңызды нысандар да сақталған. Батыс Корк теміржолының барлық желісі, сондай-ақ Республикадағы көптеген тармақ желілері жабылды. Негізгі бағыттардың желісі сақталды, қысқартулар салыстырмалы түрде тең бөлінді. Дублиннен Белфастқа, Слайгоға, Галвейге және Ирландияның батысына, Лимерикке, Корк пен Керриге, Уотерфорд пен Вексфордқа созылатын негізгі бағыттар сақталды. Росслэрден Лимерикке және одан әрі Слайгоға дейінгі бағыт біраз уақытқа дейін сақталды, бірақ кейіннен барлық бағыттардағы қызмет тоқтатылды. Солтүстік Керри желісі Лимериктен Тралиге дейін 1970 жылға дейін сақталды. Ерекше жағдай – Дублиндегі Дублин және Оңтүстік-Шығыс теміржолының Харкорт көшесіндегі желісінің жабылуы, ол маңызды қалалық артерия саналғанына қарамастан жабылды. 2004 жылдың 30 маусымында жолдың көп бөлігі жаңа Луас трамвай жүйесінің құрамына кіріп қайта ашылды. Сандифорд депосының оңтүстігінде CIÉ және Dún Laoghaire–Rathdown округі әкімшілігінің Foxrock арқылы жол төсегін сату және Shankill маңында үйлер салуға рұқсат беру туралы шешімдері осы бағытты Луас жүйесіне интеграциялауды қиындатты. Сэндифордтан кейін желі Леопардстаун айналымынан өтіп, Леопардстаун жарыс жолының айналасында батысқа қарай бұрылады, содан кейін Каррикмайнес солтүстігінде бастапқы бағытқа қайта қосылады. Харкорт көшесінің желісі Silverpark арқылы жарыс жолының шығыс жағынан өтіп кеткен. Ескі Фоксрок станциясының қалдықтары Фоксроктағы The Hedgerows үйінің арт жағында көрінеді. Леопардстаун жарыс жолының айналасындағы бұл бұрылыстан кейін қазіргі желі бастапқы бағытпен шамамен жүреді, әсіресе Лаганстаунда байқалатын шағын бұрылыстармен. Луас жасыл желісі қазіргі уақытта сол аттас виадуктен солтүстікке қарай Брайдс-Гленде аяқталады. Егер ұсынылып отырған Луас желісі Брейге дейін салынса, виадуктты қалпына келтіру ұсынылып отыр. Бірнеше жыл өткен соң, Ольстер көлік басқармасы Ольстердегі кең желіні жапты, тек Белфасттан Дерриге, Дублинге және Ларне мен Бангорға тармақтар қалды. Республикадағы көлік компаниясы CIÉ шекаралық бағыттарды жабудан басқа амалсыз болды. Бүгінде аралдың теміржол желісінде үлкен олқылық бар, Дерриден Муллингарға дейінгі 210 км қашықтықта теміржол жоқ, сондай-ақ Леттеркенни және Монаган сияқты ірі қалаларға теміржол қатынасы жоқ.
1970 және 1980 жылдар
1970 және 1980 жылдары теміржол жүйесіне маңызды инвестициялар құйылмаған ұзақ кезең болды, бірақ Даблин аймағындағы жылдам транзит (DART) осыдан ерекшеленді. Солтүстік-Оңтүстік бағытындағы Дублин қаласына және одан тысқары аймақтарға электрленген желілер тартылып, 1984 жылдың шілдесінен бастап үнемі қатынайтын жаңа маршруттар ашылды. Қаланың батыс жағына да маршруттарды кеңейту жоспарланған, алайда экономикалық жағдайлар осыған кедергі келтірді. Шындығында, DART паркінің мөлшері 2000 жылға дейін өзгеріссіз қалды. Сонымен қатар, 1976 жылы Иллинойс штатының Ла-Гранж қаласында General Motors Electro Motive Diesel компаниясы жасаған 18 жоғары жылдамдықты дизельді-электрлік локомотивтен тұратын шағын парк пайдалануға берілді. 071 кластың бұл локомотивтері 145 км/сағ (90 миль/сағ) жылдамдыққа жете алатын болды және Корк-Дублин бағыты сияқты экспресс бағдарларын дереу пайдалана бастады. 1980 жылдың 1 тамызында ірі апатқа ұшырады: Корк-Дублин бағытындағы Баттевант станциясы маңындағы теміржол оқиғасында 18 адам қаза тауып, 62 адам жарақат алды. 230 жолаушы тасыған пойыз сағатына 110 км/сағ (70 миль/сағ) жылдамдықпен келіп, қосым жолға соқтығысып, рельстен шығып кетті. Ең ауыр жарақат алған немесе қаза тапқан жолаушылар ағаштан жасалған вагондарда отырған. Бұл конструкция жоғары жылдамдықтағы соқтығыстарға төтеп бере алмады және 1950 жылдардан кейінгі металл корпусты вагондардың қауіпсіздік стандарттарына жетпеді. Бұл апат ұлттық теміржол қауіпсіздігі саясатын қайта қарауға және пойыз құрамындағы ағаштан жасалған вагондарды жедел түрде жоюға әкелді. Британдық Rail Mark 3 дизайны негізіндегі жаңа InterCity вагондарының паркін сатып алу туралы шешім тез қабылданды. Бұл үлгі бұрыннан жақсы сынақтан өткен, 1980-1989 жылдар аралығында Англияның Дерби қаласындағы BREL компаниясы және Даблиндегі Inchicore шеберханаларында лицензия бойынша құрастырылды. 1980 жылдары парктің құрамына қосылған басқа вагондар – бұрынғы Британдық теміржол Mark 2 вагондары. Осы кезеңде бюджеттік қиындықтар да болды: 1975 жылы Аттимон және Лугреа арасындағы соңғы ауылдық тармақ жабылды, Лимерик пен Кларморис арасындағы желі, сондай-ақ негізгі бағыттардағы бірқатар шағын станциялар (мысалы, Баттевант) жолаушылар тасымалын тоқтатты. 1980 жылдардың соңындағы жүк тасымалын тоқтатулардың ішінде Корк округіндегі Югалға дейінгі желінің жабылуы және Солтүстік Керри желісінің таратылуы болды.
1990 жылдардағы темір жолды қайта жаңғырту
1990 жылдары республикада экономикалық өркендеу болды ("Келттік жолбарысы" деп әдеттегідей аталады). Бұл маңызды инвестициялар жасауға мүмкіндік берді. General Motors компаниясынан 201-сынып деп белгіленген 34 жаңа локомотив сатып алынды, оның ішінде екеуі Солтүстік Ирландия теміржолы (NIR) үшін болды. "Enterprise" трансшекаралық қызметі үшін жаңа De Dietrich вагондары да сатып алынды. Осы аралықта, теміржол желісі үздіксіз дәнекерленген рельске (CWR) жаңартылды және ескі механикалық сигнализация электронды сигнализациямен алмастырылды. 1990 жылдардың ортасында Үлкен Дублин аймағында халық санының өсуі жалғасты. Бар болған қала маңындағы пойыздар ескірген, сенімсіз ескі локомотивтердегі есіктері жабылатын вагондардан тұрды (жақсырақ вагондар InterCity қызметі үшін қолданылды). DART сыйымдылығы және бағыттары бойынша шектеулі болды. Жаңа дизельді вагондарқа тапсырыс берілді және бірінші кезекте Килдарь қала маңындағы бағытына қосылды. Клонсилладан Мейнутқа дейінгі жол екі жолға дейін кеңейтілді, қосымша дизельді вагондарға тапсырыс берілді және Драмкондра сияқты станциялар қайта ашылды. Солтүстік-Оңтүстік Дублин бағытында жаңа вагондар Дундалк пен Арклоуға қызмет көрсетті. Жаңа DART вагондарына бірнеше тапсырыс берілді, он жылдан астам уақыттан бері бірінші рет жасалған тапсырыс болды.
2000 жылдар
Жол электрлендірілді және DART қызметтері 2000 жылы Оңтүстік-Шығыста Грейстоунсқа дейін, ал Солтүстік желіде Малахайдқа дейін ұзартылды. DART және қалалық станциялар да жаңартылды, мүгедектерге қолжетімділік артты, аяқ жолдарында лифттер орнатылып, 8 вагондық пойызға сай платформалар ұзартылды. Дублиннен тыс қосымша жолдар салынды, ал Дублин Коннолли мен Дублин Хьюстонның негізгі терминалдары жаңартылды (соңғысы 2004 жылы аяқталды, бұрынғы сыйымдылығы екі есеге артты). 2004 жылы Дрогедада жаңа вагондарды күзеу депосы салынды (Inchicore локомотивтер мен вагондар үшін бұрынғысынша қолданылады). Iarnród Éireann 2003 жылы 67 InterCity вагонына, ал 2004 жылы 150 «аймақтық вагондарға» (дизельдік көп бірліктер) тапсырыс берді. Бұл вагондар теміржолдың сұранысын қанағаттандыру үшін пайдаланылды және барлық ескі вагондар 2009 жылдың қыркүйегіне дейін пайдаланудан алынды. Жүктеме жоғары уақытта сыйымдылық талаптан төмен болды. Соңғы жылдары Iarnród Éireann локомотивпен жүретін барлық қызметтерді тоқтатты, тек Дублин-Корк магистральдық желісіндегі 67 Mark 4 вагондары мен Дублин-Белфаст магистральдық желісіндегі Enterprise вагондары 22000 класс вагондарымен қызмет етеді. Солтүстік Ирландияда да теміржол саласына инвестициялар жасалды. Орталық станция қайта жобаланды, ал 2001 жылы Дерриге тікелей бағытты ұсынатын Блич Грин-Антрим желісі қайта ашылды (бірақ бұл Лисберн-Антрим желісін тоқтатуға және үш ауылдық станцияның жабылуына әкелді). Бангорға дейінгі желі қайта жаңартылды. Жаңа вагондар паркі пайдалануға берілді. Дериге, Колерайнның солтүстігіне дейінгі жалғыз жол желісінің жағдайы әлі де нашар. 2003 жылы жолға құлаған тас тас салдарынан болған апаттан кейін маршрут біраз уақытқа жабылды. Ұзақ сапар уақыты мен жиі (және көбінесе жылдам) автобус қызметіне байланысты маршруттың болашағы күмәнді. 2007 жылдың наурыз айында «Транспорт 21» бағдарламасы аясында Доклендс теміржол станциясы ашылды, бұл 1891 жылғы Тара көшесінен бері Дублин қаласының орталығындағы алғашқы жаңа станция болды. 2009 жылдың шілдесінде Маллоудан Коркқа дейін, сондай-ақ Корктан Югалға дейінгі қайта ашылған желінің Мидлтон және Кобх бөліктерінде жолаушылар пойыздары жүре бастады, бірнеше станциялар ашылды және желілерде тағы да станциялар салу жоспарлануда. Барлық 100 Mark 3 вагоны (1980-1989 жылдарда жасалған) 2009 жылдың қыркүйегінде пайдаланудан тоқтатылды, олардың орнын 22000 класс вагондары басты. Mark 3 паркінің көп бөлігі 2013 және 2014 жылдар аралығында жойылды, бірақ 11 вагоны Belmond компаниясы сатып алып, 2016 жылдың сәуірінен бастап қызмет ететін Belmond Grand Hibernian вагоны ретінде қайта жабдықталды.
2010 жылдар
2010 жылдың қыркүйегінде Дублин доклендс-тен Дунбойнеден қызмет көрсету басталып, 1963 жылы Дунбойне мен Клонсилла арасында жабылып қалған ескі Наван темір жолының 7,5 км бөлігі қайта жаңартылды, бұл Мейнут желісіндегі учаске. Iarnród Éireann-нің 2030 жылға дейінгі жоспарларының бір бөлігі ретінде Navan-ға дейінгі осы желіні одан әрі дамыту туралы ұсыныстар бар. 2007 жылдың наурыз айынан 2012 жылдың сәуір айына дейін Коммутер және InterCity 22000 Class вагондары жеткізіліп, содан кейін соңғы партиялар келді. 2007 және 2010 жылдар аралығында Килдарьға бағыт төрт жолға дейін кеңейтілді. NI Railways соңғы жылдары ірі инвестициялық бағдарламаны жүзеге асырды, оның ішінде Белфаст пен Дерри арасындағы жол жаңартылды және 80 және 450 кластағы жылжымалы құрамның орнына 20 жаңа пойыз қосылды. Жаңа пойыздар 2011 және 2012 жылдары пайдалануға берілген 3000 класты пойыздардың – 4000 класты пойыздардың жетілдірілген нұсқасы болды. 2013 жылға дейін Ирландия Еуропалық Одақтың 91/440 директивасын және оған байланысты заңнаманы енгізбеген жалғыз ел болды, себебі пойыздарды басқару және инфрақұрылым бизнесін бөлу міндеттемесінен бас тартқан еді; Солтүстік Ирландияда да осыған ұқсас жағдай сақталды. 2012 жылы IÉ-нің қайта құрылуы бойынша консультациялар өтті. 2013 жылдың 14 наурызында бұл дереккөз аяқталды, сол кезде Iarnród Éireann екі секторға бөлінді: теміржол операторы және инфрақұрылым менеджері. Бұрынғы Ирландияның көлік министрі Лео Варадкар ашық қол жеткізілетін жеке операторларға жұмыс істеу үшін ешқандай субсидия берілмейтінін мәлімдеді.
Болашақ жобалар
Әскери флотты кеңейтуге байланысты, 2009 жылдың қазан айында DART-қа тапсырыс беру мерзімсіз тоқтатылды, бірақ Дублин қала маңындағы бағыттардың сыйымдылығына жақын. Кейбір адамдар Республикадағы теміржол желісін кеңейтуді қалайды. Лимериктен Уотерфордқа созылатын бағыт ондаған жылдардан кейін алғаш рет толыққанды қызмет көрсететін болады. Дегенмен, бұл Дублин емес, жалғыз қалааралық бағыт. Лимериктен басталып, батыс арқылы Слайгоға дейін теміржол құрылысына арналған жер бар. Бұл жоба Батыс теміржол дәлізі (WRC) деп аталды және кейбір адамдар оны Дублинге жасалған инвестицияларға қарсы салмақ ретінде қарастырады. 1-кезеңі аяқталды, Эннис пен Атенри арасындағы желі 2010 жылдың наурыз айынан бері ашық. 2 және 3-кезеңдер, Атенриден Туамға дейін, содан кейін Туамнан Клармориске дейін ұзартылып, Вестпорт/Баллина желісімен Дублинге қосылатын болады, бірақ мерзімсіз кешіктірілді. Алдағы ұсыныстар бойынша желі Слайгоға дейін созылады, онда ол Ирландияның Батыс әуежайы Ноккпен де байланысады.